Dla mnie powieść ma inny wymiar, niż tutaj opisywany w komentarzach. Bohaterowie to osoby przestrzegające ustalonych zasad, które mają służyć dobru nie tylko własnemu, ale całego ludu. I tutaj ważne jest sumienie. Autor pokazał (dla nas czytelników) tęsknotę za światem prostym, gdzie każdy ma swoje zadanie do wykonania, jest może małym (pyłkiem) elementem całości, ale równocześnie może liczyć na pełne oddanie i pomoc innych.
Jakże jest to inne od otaczającej nas rzeczywistości...
Jako przeciwwagę przedstawiono tych złych: najeźdźcy zostali nazwani jakże obrazowo Wężami (bezlitośni, złodzieje, bez sumienia i z wszystkimi nieprzyjemnymi dla nas cechami).
Czytamy, i opowiadamy się mimowolnie po stronie tych słabszych, ale dobrych istot. Ale czy sami bylibyśmy w stanie tacy być, to każdy musi sobie szczerze odpowiedzieć...
Nasz realny świat nie akceptuje już takiej prostej ścieżki życia. A Węży jest dużo i jakże łatwo samemu posiadać ich cechy.
Jakbym widział nasz świat i jego drogę upadku.
Dla mnie ta książka zawiera kilka przemyśleń autora, na temat Kim jestem, Jaką ścieżką podążać, na przykładzie cudu pokazał jak pewne rzeczy ważne dla nas rozmywają się w czasie i przestrzeni. Gdzie wiedza, wiara i niedowierzanie się mogą łatwo przeplatać i tworzyć różny obraz jednego zdarzenia.

Dla mnie powieść ma inny wymiar, niż tutaj opisywany w komentarzach. Bohaterowie to osoby przestrzegające ustalonych zasad, które mają służyć dobru nie tylko własnemu, ale całego ludu. I tutaj ważne jest sumienie. Autor pokazał (dla nas czytelników) tęsknotę za światem prostym, gdzie każdy...

Rozwiń Zwiń