Profil użytkownika: Dawid

Ze wstępu: "Pierwszą ambicją autora pozostawało (...) pisanie w sposób czytelny, wytyczenie mniej lub bardziej wyraźnego szlaku prowadzącego przez rzadko odwiedzane terytoria i, na ile to możliwe, utrzymywanie pobudzonej uwagi czytelnika, miast porzucania go w dżungli rojącej się od naukowych much tse-tse."

Kantorowiczowi udało się w tej książce wiele rzeczy (mówię serio), ale akurat spełnienie tego założenia z całą pewnością mu się nie udało ;P

Ze wstępu: "Pierwszą ambicją autora pozostawało (...) pisanie w sposób czytelny, wytyczenie mniej lub bardziej wyraźnego szlaku prowadzącego przez rzadko odwiedzane terytoria i, na ile to możliwe, utrzymywanie pobudzonej uwagi czytelnika, miast porzucania go w dżungli rojącej się od naukowych much tse-tse."

Kantorowiczowi udało się w tej książce wiele rzeczy (mówię...

Ważna (szczególnie teraz) książka, opowiadająca m.in. o wielowymiarowych konsekwencjach stosowania zapłodnienia in vitro, z perspektywy naukowej (nie religijnej!). Nie rozumiem, dlaczego o tym problemie nie dyskutuje się przede wszystkim w takim właśnie kontekście.

Pierwsza część dość trudna do przebrnięcia bez wiedzy biochemicznej, ale moim zdaniem można ją pominąć i przejść od razu do części drugiej. Nie zrozumie się wtedy wszystkich niuansów, ale meritum spraw jak najbardziej jest do pojęcia.

Ważna (szczególnie teraz) książka, opowiadająca m.in. o wielowymiarowych konsekwencjach stosowania zapłodnienia in vitro, z perspektywy naukowej (nie religijnej!). Nie rozumiem, dlaczego o tym problemie nie dyskutuje się przede wszystkim w takim właśnie kontekście.

Pierwsza część dość trudna do przebrnięcia bez wiedzy biochemicznej, ale moim zdaniem można ją pominąć i...

O trzeciej części trylogii Lema "Czas nieutracony" można powiedzieć to samo, co i o części drugiej - Lem próbował napisać coś, co będzie na tyle zgodne z komunistyczną propagandą, żeby cenzura to puściła, ale jednocześnie usiłował mrugać okiem do czytelnika i sygnalizować, że sam się z tą propagandą nie zgadza, zachowując tyle swobody twórczej, ile się uda.

W efekcie jednak powstała powieść, która była zbyt mało socrealistyczna, żeby cenzura puściła ją przed odwilżą (wydanie dopiero w 1955, po pięciu latach od ukończenia pierwszej wersji), a jednocześnie zbyt socrealistyczna, żeby dziś broniła się jako całość.

Rzecz dla zaciekłych miłośników Lema, albo zażartych badaczy czasów słusznie minionych ;)

O trzeciej części trylogii Lema "Czas nieutracony" można powiedzieć to samo, co i o części drugiej - Lem próbował napisać coś, co będzie na tyle zgodne z komunistyczną propagandą, żeby cenzura to puściła, ale jednocześnie usiłował mrugać okiem do czytelnika i sygnalizować, że sam się z tą propagandą nie zgadza, zachowując tyle swobody twórczej, ile się uda.

W efekcie...