Dotknąć nienazwanego

Jednocześnie dziwne i niecodzienne zjawiska pełnią funkcję katalizatora dla opowieści o tożsamości. Bohaterowie konfrontują się z dziedzictwem, którego nie potrafią nazwać, a które objawia się poprzez drobne zakłócenia rzeczywistości: niepokojący sen, dziwny zbieg okoliczności, powracający duch przeszłości. W tych momentach literatura wydobywa z folkloru i historii element uruchamiający wyobraźnię i pozwalający poczuć, że tuż za progiem zwykłego życia czai się świat pełen tajemnic.

Włochy to chyba coraz większa miłość Andrzeja Pilipiuka. Autor po raz kolejny zabiera nas do Wenecji – w zbiorze „Czarna góra” odwiedziliśmy to miasto dwa razy. Historie wciąż są na dobrym poziomie, więc każdy stały czytelnik już doskonale wie, czego się spodziewać. Bohaterowie wciąż podążają za niesamowitym i nienazwanym, czasem wbrew sobie. Niektórzy po prostu tak mają, że idą ścieżką obraną przez los. Inaczej mówiąc, klasyczny Pilipiuk.

Coraz bardziej cenię autora za umiejętność doszukiwania się paraleli między przeszłością a teraźniejszością. Niezwykle podziwiam Pilipiuka za to, jak swobodnie pracuje na podobieństwach i dostrzega dziejową beznadzieję.

Oczywiście nie zawsze jest tak różowo. Są również pewne elementy jego prozy, które trochę mnie irytują. Wiele scen to kalki z poprzednich książek. Wiem, że trudno w tym schemacie silić się na oryginalność, ale wypadałoby zaserwować coś świeższego. Czytanie kolejny raz tego samego nie jest zbyt porywające.

Niemniej, jak zawsze, czekam na kolejne opowiadania niesamowite. Jestem nieuleczalnym fanem i nic na to nie poradzę. Do dziś pamiętam lekturę „2586 kroków”, choć minęło już dwadzieścia lat. Jestem też więcej niż pewien, że za kolejne dwadzieścia lat wciąż będę wracać do tej książki, podobnie jak do pozostałych.

Michał Wnuk