Pożegnanie z elfim światem

„Patronką Północy” bowiem żegnamy przygody zadziornej Apopi – dziewczyny porwanej do świata elfów, by stać się hegemonem, która wywróciła życie całego Lasu Północnego do góry nogami. Dla jednych była nadzieją, zwiastunką zmian, dla innych czystą abominacją. Uwięziona między swoim dawnym życiem, do którego nie mogła już wrócić, a nową nieoczekiwaną rolą, szukała miejsca, które mogłaby nazwać swoim nowym domem i osób które stałyby się jej nową rodziną.

Nie było to łatwe z jej wybuchowym charakterem i typowo ludzkimi nawykami, które nie raz wpędziły ją w bardzo niebezpieczne kłopoty. Nasza bohaterka przeszła naprawdę wiele, jednak nie straciła swojego hartu ducha i pazura. Wszystkie te doświadczenia, choć bolesne, kształtowały ją, by mogła stać się najlepszą wersją samej siebie i zawalczyć o równość nie tylko w imieniu swoim, ale i tych najsłabszych.

I w dużej mierze właśnie o tym jest cała saga „Córa lasu” – stawianiu granic, wychodzeniu ze strefy komfortu, inności, samoakceptacji i budowania pewności siebie. To wręcz zaskakujące jak pod płaszczykiem opowieści o baśniowej krainie, autorce udało się przemycić tak wiele życiowych prawd i psychologicznych rozważań.

W tym finale jest niebezpiecznie, ale i uroczo. Akcja wręcz gna, jak w poprzednich tomach, na bohaterów czekają wciąż to nowe wyzwania, ale mimo to znajdują chwilę na refleksję nad swoimi uczuciami, romantyczne gesty i podróże w głąb siebie – i nie da się ukryć, że właśnie ta psychologiczna warstwa, znakomicie podkreślająca kunszt Justyny Komudy, najbardziej tu urzeka.

Ostatni tom niezapomnianej elfiej przygody obfituje w przełomy, głębokie przemyślenia i ważne decyzje, a wszystko to okraszone pięknem świata nieskalanego ludzką technologią, który na każdym kroku zachwyca, ale i nieco przeraża swoją brutalnością. To jedna z tych serii, o których śmiało mogę rzec, że chciałabym, aby nigdy się nie kończyły, choć jej rozważania nad istotą człowieczeństwa nie zawsze przynoszą pozytywne refleksje.

Przez całą lekturę przepełniało mnie na równi uczucie ekscytacji i smutnej ostateczności – uderzało to najmocniej przy zapierających dech w piersiach plot twistach, gdy nie miało się pewności, czy, skoro to już naprawdę ostatni tom, wszystko na pewno dobrze się skończy. Czy po wszystkich tych perypetiach, na naszą Apopi czeka szczęśliwe zakończenie? I jak w ogóle miałoby ono wyglądać?

Musicie sami się o tym przekonać! Pamiętajcie jednak, by nie opuścić ani jednej strony tej książki, szczególnie na końcu, bo autorka zrobiła nam psikusa niczym twórcy filmów Marvela i może to znacznie wpłynąć na wasz odbiór tej historii. Ode mnie przeogromna polecajka – to jedna z tych serii, którą po prostu trzeba poznać! Mam nadzieję, że niedługo zagości w kanonie najbardziej znanej polskiej fantastyki, obok takich nazwisk jak Sapkowski czy Piekara, szczerze jej tego życzę, bo to istna perełka!

Katarzyna de Castellatti-Gotin