Żywy telegraf

Name: Żywy telegraf
Rating: 6,4 (95 reviews)
Author: Bolesław Prus
ISBN: 000-00-0000-00-0

Bolesław Prus

6,4 / 10

95 ocen

6 opinii

Wolne Lektury

Wydawnictwo: Wolne Lektury klasyka

4 str.

Kategoria:: klasyka
Format:: papier
Data wydania:: 2001-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2001-01-01
Liczba stron:: 4
Czas czytania: 4 min.
Język:: polski

więcej

Pewna hrabina, podczas odwiedzin w sierocińcu, widzi, jak czterech chłopców bije się o starą, wyświechtaną książkę o Robinsonie Crusoe.

Zakonnica, ich opiekunka, tłumaczy, że w zakładzie dla sierot bardzo często to się zdarza, ponieważ mają bardzo mało książek, a bardzo dużo dzieci chce czytać. Hrabina wpada na pomysł, by zorganizować akcję dobroczynną i zebrać biblioteczkę z pozycjami dla dzieci, a potem przekazać zakładowi opiekuńczemu.

Żywy telegraf to krótka nowela autorstwa Bolesława Prusa wydana w 1884 roku. Pisarz, zgodnie z ideałami epoki pozytywizmu, promuje w niej konieczność pomocy ubogim. Zwraca uwagę na to, jak łatwo jest rozpocząć łańcuszek pomocy oraz porusza kwestię bezinteresowności takich gestów.

Średnia ocen

6,4 / 10

6 opinii 95 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Żywy telegraf w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Żywy telegraf

Średnia ocen

6,4 / 10

95 ocen

Twoja ocena

0 / 10

6 ocen

2 ocen

12 ocen

28 ocen

18 ocen

19 ocen

7 ocen

2 ocen

0 ocen

1 ocen

Opinia

695

547

Kasia

22.07.2019

10 / 10

Na półkach: ,

Im mniej masz lub miałeś tym lepiej widzisz potrzeby innych i tym chętniej pomożesz.
Niby stereotyp, ale już w Biblii był "wdowi grosz", Bolesław Prus o tym pisał, dookoła to widzimy (jedni pomagają, bo pomagają, inni tylko z wrzuceniem informacji na facebooka) - czyli chyba to nie jest stereotyp.
Dodatkowo ta mikro nowela zmusza do odpowiedzi na pytanie: czy ja pomagam?
Polecam

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

167 użytkowników ma tytuł Żywy telegraf na półkach głównych

Przeczytane 134
Chcę przeczytać 33

31 użytkowników ma tytuł Żywy telegraf na półkach dodatkowych

Posiadam 12
2012 4
Klasyka 3
Bolesław Prus 3
2013 3
Ulubione 2
2018 2
2021 2

Tagi i tematy do książki Żywy telegraf

Dzieci Dobroczynność Społeczeństwo Praca organiczna

Inne książki autora

Więcej

7,2

Lalka Bolesław Prus

0,0

Emancypantki Tom 2 Bolesław Prus

0,0

Lalka. Lektura z opracowaniem Bolesław Prus, Baba od polskiego

7,0

Faraon Bolesław Prus

6,8

,,Ogniem i mieczem", powieść z dawnych lat Henryka Sienkiewicza Bolesław Prus

6,3

Placówka Bolesław Prus

7,6

Wybór nowel Maria Konopnicka, Bolesław Prus, Henryk Sienkiewicz

więcej

Bolesław Prus

Polski pisarz, prozaik, nowelista i publicysta okresu pozytywizmu, współtwórca polskiego realizmu, kronikarz Warszawy, myśliciel i popularyzator wiedzy, działacz społeczny, propagator turystyki pieszej i rowerowej. Jeden z najwybitniejszych i najważniejszych pisarzy w historii literatury polskiej. Twórczość prozatorska Bolesława Prusa należy do największych osiągnięć literatury polskiej. Najbliższa jest pracom takich pisarzy jak Charles Dickens i Anton Czechow. Tematem jego wczesnej twórczości było przedstawienie krzywdy społecznej skontrastowanej z jałowością życia zamkniętego w swoim świecie ziemiaństwa (Dusze w niewoli, Anielka). W tym czasie Prus był świadkiem tragedii losów ludzkich i niesprawiedliwości społecznej, spowodowanych w znacznej części zderzeniem z wczesnokapitalistyczną gospodarką (Powracająca fala). Zachodzące zjawiska społeczno-gospodarcze Prus poddawał w swojej twórczości analizie i ocenie. Jego pierwszą dużą powieścią była Placówka (1885–1886) – ukazująca się początkowo na łamach czasopisma „Wędrowiec”. Następnie powstała jego epicka panorama ówczesnej Warszawy z lat 1878–1879 – powieść Lalka (1887–1889 w „Kurierze Codziennym”, wydanie książkowe 1890). Prus napisał także powieść społeczno-obyczajową Emancypantki (1890–1893 w „Kurierze Codziennym”, wydanie książkowe 1894). W swojej jedynej powieści historycznej Faraon (1895–1896 w „Tygodniku Ilustrowanym”, wydanie książkowe 1897) przedstawił, na tle fragmentu historii starożytnego Egiptu, mechanizmy władzy, państwa i społeczeństwa. Następnie w roku 1909 wydał jeszcze jedną powieść Dzieci (1908 w „Tygodniku Ilustrowanym”, wydanie książkowe 1909), w której poddał krytyce rewolucję rosyjską 1905 roku. Śmierć pisarza przerwała prace nad ostatnią, niedokończoną powieścią Przemiany (1911–1912 w „Tygodniku Ilustrowanym”). Prus – przed opublikowaniem „Lalki” – rozpoczął także pisanie powieści „Sława”. Projekt ten jednak zarzucił. W latach 1953–1970 ukazało się w 20 tomach wydanie Kronik. Od 2014 roku rozpoczęto wydawanie Edycji Krytycznej Pism Wszystkich Bolesława Prusa.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Tadeusz

Eliza Orzeszkowa

Pojawiają się rozbudowane zdania – jak w powieści "Nad Niemnem" podczas opisu przyrody. Opowiadanie przedstawia życie na wsi biednych – chociaż nie mających ogłady towarzyskiej – to poczciwych i religijnych ludzi. Zauważam przemianę w sposobie zachowania Klemensa, nadzieję i... świeżość w relacji małżeńskiej. Po lekturze kłębią się myśli w temacie zaistniałej tragedii, zwłaszcza jak zareagują rodzice i jak nagle zmieni się ich życie (chyba dotychczas dobrze się zapowiadające). Opowiadanie jest przyczynkiem do refleksji nad egzystencją jednostki i otoczenia w którym żyje bądź żyła.

Miłośnik-Książek

ocenił na 8 3 lata temu

Miłosierdzie gminy

Maria Konopnicka

Krótka nowelka, o przepisach gminnych, które pozornie mają być dobre dla mieszkańców, a ostatecznie okazują się uwłaczające ich godności. Zebranie, celem zapewnienia opieki przypomina targ niewolników. "Na miłosierdzie boskie, cóż to za kandydat? Któż to weźmie do siebie takiego trupa? Co za pomoc z tego komu?"

pebro

ocenił na 7 10 miesięcy temu

Dobra Pani

Eliza Orzeszkowa

O tym, że jesteś odpowiedzialny za to, co oswoiłeś. Nowelka opowiada o egoistycznej kobiecie, która wybierała sobie coraz to nowych ulubieńców - mężczyzn, dzieci, zwięrzęta, przez jakiś czas hołubiła, a potem porzucała, gdy stali się nudni, kompletnie nie przejmując się ich uczuciami. Tekst pokazuje również, że życie w biedzie może być łatwiejsze do zaakceptowania niż degradacja po tym, gdy się zaznało wcześniej odrobiny luksusu. Trochę tendencyjne, ale wciąż mogące robić wrażenie.

niedź

ocenił na 7 8 miesięcy temu

Nawrócony

Bolesław Prus

Z kamerą wśród zwierząt, albo powtórka z programu ,,Śmiechu warte''. Satyryczna, niewinna opowieść pana Prusa znanego z potężnych kobył literackich. Które, dla młodych typków ze szkoły, było przeszkodą nie do przejścia (najczęściej). Klasyczny sknerus trafia do piekła, z którego zostaje wyrzucony - przeklęty diabeł nie przyjmuje egocentryków. Świeża wizja u bram demonów. Gdzie kara się indywidualnie. Tradycyjnie - na poły świadoma, na poły wyśniona, podświadoma groza istnienia i osąd człowieka za to, kim jest, i jakie uczynki są drzazgą w czyimś oku. Przekomiczne przywary podgrzane na wolnym ogniu. W sam raz na relaks, kiedy obawiamy się piekła biblijnego, i nie chcemy trafić na patelnię, kąpiąc się w smole i przeżywając koszmar wieczyście.

Chris3z8

ocenił na 7 4 lata temu

Orso

Henryk Sienkiewicz

[...] Z nią też jedną umiał rozmawiać ten mruk i przed nią tylko otwierał się. Nienawidził on cyrku i pana Hirscha, który był zupełnie inny jak ludzie „dobre książki”. [...] Bat z szybkością błyskawicy opisał krąg, zaświstał, zasyczał i uderzył. Orso zaskowyczał z cicha i rzucił się krok naprzód, ale drugie uderzenie wstrzymało go od razu, po czym trzecie, czwarte, dziesiąte. Koncert rozpoczął się, choć widzów jeszcze nie było. Wzniesiona ręka wielkiego artysty nie poruszała się prawie wcale, dłoń tylko kręciła się, jakby część jakiej maszyny osadzoną na śrubie, a każdy jej skręt odżywał się klaśnięciem na skórze Orsa. Zdawało się, że bat, a raczej jadowity jego koniec, wypełnił całą przestrzeń między atletą a dyrektorem, który, podbudzając się sam stopniowo, wpadł w prawdziwe uniesienie artystyczne. 𝐏𝐋𝐀𝐒𝐓𝐘𝐂𝐙𝐍𝐄 𝐎𝐏𝐈𝐒𝐘 𝐙 Ż𝐘𝐂𝐈𝐀 𝐂𝐘𝐑𝐊𝐎𝐖𝐄𝐆𝐎, 𝐍𝐈𝐄 𝐓𝐀𝐊 𝐙𝐍𝐎𝐖𝐔 𝐙𝐀𝐁𝐀𝐖𝐍𝐄𝐆𝐎 ! Chociaż krótka forma to jednak Autor potrafił w poruszający sposób przekazać wstrząsające losy dwójki młodych osób, indiańskiego chłopca siłacza oraz dziewczynki woltyżerki (czy jak to tam poprawnie się nazywa, a chodzi o akrobacje podczas jazdy na koniu), które wspierając się wzajemnie znosiły szykany innych członków trupy cyrkowców, będąc jednocześnie wykorzystywanymi jako atrakcja cyrkowa, przynosząc zysk właścicielowi cyrku. Na szczęście udało im się odnaleźć oazę na tej wrogiej i niebezpiecznej pustyni... 𝝦 𝝤 𝗟 𝗘 Ⲥ 𝖠 𝝡 ! 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 𝐒𝐈Ę𝐆𝐀Ć 𝐏𝐎 𝐊𝐋𝐀𝐒𝐘𝐊Ę 𝐖 𝐍𝐎𝐖𝐄𝐋𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐅𝐎𝐑𝐌𝐈𝐄 !

꧁ᙏᗣᙃⱿꙆᗣ꧂

ocenił na 9 1 rok temu

Na wakacjach

Bolesław Prus

Nowela "Na wakacjach" opowiada historię pewnego opanowanego młodzieńca, którego spotyka niespodziewana nieprzyjemność - jest świadkiem pożaru chałupy we wsi. Nie jest to wymarzona atrakcja wakacyjna, ale jeszcze bardziej przykra okaże się konfrontacja jego wyobrażenia o sobie samym z rzeczywistością.

patka

oceniła na 7 1 rok temu

Dym

Maria Konopnicka

ta krótka nowela jest wstrząsająca. to obraz szczerej miłości matki do syna. to obraz tego, co niewypowiedziane, bo to jest, a życie trwa i nie trzeba słow, by wiedzieć, że matka kocha swe dziecko miłością... która wymyka się słowom. On pracuje, a dym z komina fabrycznego daje matce siłę. To ona, palacz - tam dorzuca... jest komin a z niego dym i ona, w domu w kuchni przy oknie patrzy i żyje tym widokiem. widzi komin i wie, co i jak, wie, kiedy wejdzie ukochane dziecko do domu i będzie głodne i zasiądzie do stołu... aż zdarza się tragedia. matka odchodzi od okna zamyka oczy to koniec czytam te słowa co jakiś czas, wracam do nich, przeżywam, czuję to, co matka. zasiadam do drewnianego stołu w ciemnej kuchni, podnoszę wzrok ku oknu #agaKUSIczyta

Agnesto

ocenił na 10 7 miesięcy temu

Echa leśne

Stefan Żeromski

Szkoła uczy, że Polacy walczyli w powstaniu przeciw zaborcy. Żeromski uczy, że Polacy walczyli po obu stronach, albo też nie walczyli wcale. Nie ma tu postaci bardziej tragicznych od innych. Polskość nie jest czymś, co zostaje zapisane na kartach historii, jest czymś, co zapisane może być tylko w sercach.

BrzMi

ocenił na 6 2 lata temu

Jamioł. Obrazek wiejski

Henryk Sienkiewicz

Nie mieli pozytywistyczni noweliści litości dla swych bohaterów, nawet jeśli ci byli dziećmi. Główna bohaterka Marysia właśnie straciła matkę, jednak nie do końca dociera do niej ten fakt. Koleżanki jej matki niby zastanawiają się nad losem sieroty, ale szybko o niej zapominają przy wódce. Woźnica, który przybył by zabrać Marysię do dworu w Leszczyńcach też się upija, wjeżdża do rowu i zasypia. Dziewczynka postanawia pójść do Leszczyniec piechotą. Idąc przez las dziewczynka przysiada jednak ze zmęczenia i gdy już sądziłem, że zapewne zaśnie i zamarznie pojawia się przed Marysią wilk. Jej koniec więc był jeszcze gorszy.

sebogothic

ocenił na 6 2 lata temu

Doktor Piotr

Stefan Żeromski

Dominik był niegdyś szlachciem zarządzającym posiadłością, teraz jest dozorcą na kolei, tęskniącym za synem Piotrem, który wyjechał na naukę medycyny w Anglii. Marzy o powrocie syna i to marzenie się ziszcza, niestety, gdy syn przyjeżdża i odkrywa, że ojciec wysyłał mu pieniądze, które zarobił na oszustwie, postanawia wrócić do Anglii, żeby spłacić dług za ojca.

ewea21

ocenił na 6 6 miesięcy temu

Promethidion

Cyprian Kamil Norwid

"O sztuce” i „O prawdzie”, poezja o filozofii a filozofia o poezji... Poemat w formie dialogu filozoficznego podejmujący temat piękna, dobra i prawdy. „W dialogu pierwszym idzie o formę, to jest Piękno”. Forma zapisu — grecki dialog platoński — wskazuje, że tym ludom zawdzięczamy odpowiedzi na najważniejsze dla ludzkości pytania. Piękno poznajemy jako kształt miłości, jest wynikiem pracy i poświęcenia. „W drugim o treść, to jest o Dobro, i o światłość obu, Prawdę”. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/promethidion/

MrOrinow

ocenił na 8 2 miesiące temu

Reduta Ordona

Adam Mickiewicz

„Reduta Ordona” to genialny wiersz, pełen napięcia i dramatyzmu historycznego. Najlepiej czytać go na głos, bo wtedy można poczuć atmosferę bitwy i wyobrazić sobie, że jest się jej uczestnikiem. Słowa wiersza wciągają i robią ogromne wrażenie, przekazując odwagę i poświęcenie w sposób niezwykle sugestywny.

Robert

ocenił na 10 4 miesiące temu

Pierwszy dzień wolności: Sztuka w trzech aktach

Leon Kruczkowski

Kruczkowski z reguły kojarzony (jeżeli w ogóle jest jeszcze z czymś kojarzony) z "Niemcami". Niektórzy ciepło wspominają lekturę "Kordiana i chama". Czytałem poza tym "Śmierć gubernatora", ale najbardziej korzystne wrażenie pozostawił chyba "Pierwszy dzień wolności". W zasadzie niewiele kojarzę detali z treści (akcji) dramatu, ale wiem, że na mnie, jako młodym wówczas czytelniku zrobiła naprawdę duże wrażenie. Kończy się znany świat niewoli, ale co mam robić, kiedy wszystko zależy już tylko ode mnie? Kiedy budzimy się i za wszystko co się stanie musimy już brać odpowiedzialność sami. Bardzo dobrze poprowadzona fabuła i rzeczywisty, wcale nie wydumany dylemat.

werblista

oceniła na 7 10 miesięcy temu

Wilk, psy i ludzie

Adolf Dygasiński

Ta niedługa książka może pełnić funkcję lekarstwa na szowinizm gatunkowy, które rekomendować mógłby filozof Peter Singer, czyli jeden z kluczowych działaczy i myślicieli ruchu praw zwierząt. Opisem dyskryminacyjnej postawy człowieka wobec innych istot mnie niewątpliwie ujęła. Gdyby nie była oszczędna w tak ważnych wątkach, a bardziej rozwijała poruszane kwestie moralne, czyniąc fabułę bogatszą i wyrazistszą na tle innych, dałabym wyższą notę. Pisarz operował wyszukanymi zwrotami świadczącymi o kreatywności i doświadczeniu, więc mógłby rozwinąć potencjał swej powieści, nie kończąc jej tak prędko w sposób zasmucający.

Shino11

ocenił na 6 5 miesięcy temu

Czarne kwiaty

Cyprian Kamil Norwid

Przeczytana w ramach kwiatowego kwietniowego wyzwania. Jest to opowieść autora o ostatnich spotkaniach z bliskimi ludźmi przed Ich śmiercią. Cyprian Kamil Norwid wspomina Stefana Witwickiego, Fryderyka Chopina, Juliusza Słowackiego, Adama Mickiewicza, Paula Delaroche. Czyni to w sposób niezwykły, odarty z patosu za co był krytykowany przez Jemu współczesnych. Do mnie ten sposób przemawia, pokazuje że śmierć jest czymś naturalnym, co spotka każdego. Niezależnie od Jego wielkości i zasług w doczesnym życiu Pod wpływem tej lektury mam ochotę sięgnąć po inne utwory z tej epoki literackiej więc to w sumie wartość dodana tego wyzwania

Kamila

oceniła na 8 3 lata temu

Boże Narodzenie

Maria Dąbrowska

Maleńkie opowiadanie, ale w moich oczach dobre ku temu, aby odnowić w sobie poczucie wartości świąt Bożego Narodzenia. Dlaczego odnowić? Kto w dzisiejszym świecie poświęca tyle czasu co kiedyś na przygotowanie potraw na stół wigilijny, skoro w marketach pułki uginają się od gotowych dań? Kto traci czas na własnoręczne wykonywanie, swoją drogą nieco prymitywnych, ozdób na choinkę, skoro dziś w oku mgnienia można kupić takie cacka, że wspomniane oko "bieleje"? Kto dziś przywiezienie choinki z lasu i wniesienie jej do domu w dzień wigilijny czyni zachowując swoisty rytuał i namaszczenie, skoro świat już na początku grudnia stawia niemal wszędzie choinki i ubierając je w co tylko możliwe, a odzierając z kontekstu sakralnego i symboliki wiary, która wskazuje na Jezusa Chrystusa? Kto dziś przejmuje się wspólnym śpiewaniem kolęd i usłyszeniem ich treści, skoro dziś już nawet nie potrzeba podnosić się, aby jak kiedyś załączyć płytę czy włączyć kasetę, bo przecież nawet wciąż siedząc przy stole wszystko to mamy dostępne w telefonie; wystarczy poklikać i kolędy będą brzęczeć w tle? A kto dziś jest w stanie wykrzyknąć autentyczne zdziwienie zapachami, które wiążą się z tym dniem: "Ach, figi! — Czy wy pamiętacie jeszcze, jak pachną figi i daktyle wespół z igłami choinki?" Kto wreszcie jest w stanie dziś ujrzeć na niebie "pierwszą gwiazdę", skoro z powodu rozświetlenia miast i ich okolic trudno dojrzeć choćby jedną gwiazdę, nie mówiąc już o teologicznym znaczeniu wypatrywania gwiazdy — komu dziś gwiazda przypomina Trzech Mędrców, którzy szukali Króla i, jak się okazało, wcielonego Boga? W takim świetle ujmując, uważam, że maleńkie opowiadanie Marii Dąbrowskiej "Boże Narodzenie" jest godne uwagi. . P.S. Dostępne na "Wolne lektury".

xPaavils Kamola

oceniła na 6 2 miesiące temu

Pani Twardowska

Adam Mickiewicz

"Pani Twardowska" Adama Mickiewicza to jedna z najpopularniejszych i najbardziej lubianych ballad w polskiej literaturze. Utwór ten, pełen humoru i fantastyki, opowiada o sprytnym szlachcicu, który zawarł pakt z diabłem, a następnie za pomocą fortelu zdołał się od niego uwolnić. Mickiewicz w mistrzowski sposób łączy elementy ludowej legendy z własną inwencją twórczą, tworząc barwną i wciągającą opowieść. Język ballady jest prosty i przystępny, a jednocześnie pełen poetyckiego uroku. Autor zręcznie posługuje się humorem i ironią, co sprawia, że lektura jest lekka i przyjemna. Postać Pana Twardowskiego, sprytnego i zaradnego szlachcica, jest niezwykle sympatyczna i budzi podziw czytelników. Jego potyczki z diabłem, pełne zabawnych zwrotów akcji, dostarczają mnóstwo rozrywki. "Pani Twardowska" to nie tylko zabawna opowieść, ale także utwór, który skłania do refleksji nad ludzką naturą i konsekwencjami naszych wyborów. Mickiewicz pokazuje, że nawet w obliczu diabelskiego paktu można zachować spryt i godność.

Nessie

ocenił na 6 1 rok temu

Kollokacja

Józef Korzeniowski

6/10 O ile bezbarwność głównego, miłosnego wątku bywa irytująca, to książkę tę warto przeczytać ze względu na to, co dzieje się w tle. A tam mamy humorystycznie poprowadzony wątek oszukańczego wierzyciela i łatwiernych dłużników (tytułowych kollokatorów) oraz zapadające w pamięć niedole młodego Henryka Podziemskiego. Plusy za: -język i humor autora (w tym przezabawne komentarze na temat wychowania przez nadopiekuńczą matkę), -kreację postaci Prezesa i Żyda Szlomy, -okazję za zapoznanie z dosyć konwencjonalnym, ale jednak urokliwym językiem ówczesnego środowiska szlacheckiego. Minusy za: -nudny wątek miłosny, -irytujące, ciągłe podkreślanie nieskazitelności rodziny Starzyckich.

Elmer

ocenił na 6 5 lat temu

Śmierć urzędnika

Anton Czechow

Niezwykła (mistrzowsko dopracowana) nowela ... o strachu. Błahy czyn, prosta sytuacja życiowa, fizjologiczne i spontaniczne (nieuniknione) kichnięcie na znaczącą w strukturach moskiewskich personę uruchamia całą serię nie do końca trafnych decyzji bohatera. Jego ogromne poczucie winy, chęć szczerego przeproszenia i niewłaściwa interpretacja reakcji poszkodowanego ... doprowadzają bohatera do ... klęski... Na uwagę zasługuje tu sposób myślenia bohatera, jego strach, a także stosunki między podwładnymi i przełożonymi (nawet nie tymi bezpośrednimi) ... Rewelacyjne!

Penelope_Amore

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Grób Agamemnona

Juliusz Słowacki

Pewnego dnia Juliusz Słowacki udał się do rzekomego grobu mitycznego dowódcy spod Troi, Agamemnona. Spodobało mu się tam do tego stopnia, że postanowił napisać o tym wiersz, który tak bardzo spodobał się ludziom, że każdy późniejszy twórca czuł potrzebę przynajmniej w jednym swoim dziele(vide: ,,Wesele", ,,Herostrates") zamieścić jakąś aluzję do ,,Grobu Agamemnona". Wiersz ten uratował życie wielu licealistom. Tak, musiałam to napisać, natykając się przez cały rok w każdym kolejnym utworze nawiązań do ,,Grobu...". Teraz na poważnie. Wiersz wymaga od czytelnika znajomości nie tylko mitologii(samego Agamemnona jest dość mało), ale i historii starożytnej. To alegoria na losy zniewolonej przez zaborców Polski... Ale czy ta niewola wynikła jedynie z żądzy podbojów Austrii, Rosji i Prus? Słowacki przekonuje, że nie, nie boi się krytykować rodaków. To naprawdę piękny, przejmujący wiersz o naszych wadach narodowych i niedostrzeganiu swoich błędów. Sam podmiot liryczny przyznaje się do winy. Bardzo chciałby być bohaterem niczym Leonidas - niestety, nie jest mu to dane. Myślę, że to jeden z najbardziej zapadających w pamięć wierszy z okresu romantyzmu, chociaż nie mój ulubiony Słowackiego(palmę pierwszeństwa dzierży ,,Testament mój"). A żeby wrócić do nastroju z początku recenzji(bo dzisiaj mi wesoło), to radzę przymknąć oko na to, że tytułowy bohater wiersza, Agamemnon, wcale nie był jakimś wodzem z pomników, ale przede wszystkim egoistą, sadystą, wielokrotnym gwałcicielem i dzieciobójcą(taki brytyjski humor mi wyszedł...).

FannyBrawne

ocenił na 9 8 lat temu

Cytaty z książki Żywy telegraf

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Żywy telegraf