Zryw Monsunowy

Bardzo przyjemny świat z omenami, wieszczkami i gargulcami. Świat nie jest jakoś bardzo skomplikowany i dzięki temu się nie pogubiłam w audio. Sybil odkąd pamięta jest Wieszczką, wciąż jest topiona i przebudzana by opowiedzieć sny zesłanie przez sześć boskich omenów. Jej dziesięcioletnia służba dobiega końca i Sybil snuje plany o wolności... Niestety pozostałe wieszczki zaczynają znikać w tajemniczych okolicznościach, a Sybil wyrusza w podróż, aby je odnaleźć. Jak to w romantasy bywa, nie mogło zabraknąć przystojnego i bezczelnego rycerza 😉 Rodrick Myndacious 🥰 ten gość skradł serce Sybil i moje. Ich związek rozwija się bardzo powoli i daje im przestrzeń na poznanie się zanim wskoczą sobie do łóżek. Droczą się, kłócą i wzbudzają w sobie zazdrość. Napięcie i chemia jaką lubię. Mamy też bardzo fajny plot twist, który sprawił, że od razu chciałam więcej...

Jako, że wampiry, wilkołaki, syreny Fae i właśnie SMOKI 🐉 to moje ulubione motywy w świecie fantasy nie mogłam przejść obojętnie od książki „Kiedy wykluł się księżyc”. 🌓 Historia naprawdę mi się podobała. Uważam, ze motyw smoków jest bardzo oryginalny i ciekawie prowadzony, choć mam nadzieję że w drugim tomie dostaniemy więcej tych stworzeń bo trochę mi ich tu jednak brakowało🥹 Początkowo niezbyt czułam wątek głównych bohaterów, bo chyba wyrosłam już z motywu rodem ze Zmierzchu, czyli „zakochałem się od pierwszego wejrzenia”, jednak później wiele rzeczy nabiera większego sensu 😀 Główna bohaterka zdecydowanie jest silna i zaborcza a na dodatek dość pyskata, co nadaje jej charakteru. Jestem ciekawa jak jej historia dalej się potoczy. Cieszę się, że sięgnęłam po tę książkę dopiero teraz, bo nie muszę długo czekać na kontynuację a po zakończeniu mam ochotę od razu wziąć się do czytania kolejnego tomu 🔥

„Żar Wiecznego Płomienia. Klątwa Przodków. Tom 3. Część 1” to kolejna odsłona serii, która już wcześniej udowodniła, że romantasy w wydaniu Cole potrafi być intensywne, mroczne i niezwykle emocjonalne. Autorka jest znana z umiejętnego łączenia epickiej fantastyki z głębokimi relacjami między bohaterami, a jej styl rozpoznaje się po silnych emocjach, dramatycznych wyborach i świecie, który żyje własnym rytmem. To literatura gatunkowa, ale napisana z wyraźną wrażliwością i narracyjną dojrzałością. Akcja książki rozgrywa się w świecie rozdartych królestw, narastającego konfliktu i magii, która nigdy nie jest jedynie darem. Fabuła skupia się na konsekwencjach wcześniejszych wydarzeń i prowadzi bohaterów przez polityczne intrygi, podróże oraz decyzje, które nie mają dobrych rozwiązań. Oś narracji opiera się na walce o przyszłość świata, ale równie mocno na wewnętrznej walce postaci o prawdę, lojalność i własną tożsamość. Diem pozostaje sercem tej opowieści, jest bohaterką z krwi i kości, pełną sprzeczności, wątpliwości i odwagi, która nie zawsze ma w sobie siłę, ale zawsze ma determinację. Jej wewnętrzne rozdarcie, potrzeba ochrony bliskich i zmaganie się z własnym dziedzictwem czynią ją niezwykle wiarygodną. Luther to postać równie złożona, silny, lecz niepozbawiony czułości, rozdarty między obowiązkiem a uczuciem, które nie daje mu spokoju. Książka porusza wiele uniwersalnych tematów: miłość wystawioną na próbę, cenę władzy, lojalność wobec siebie i innych, dziedzictwo przodków oraz dojrzewanie poprzez stratę i odpowiedzialność. Szczególnie mocno wybrzmiewa motyw wyboru tego, że każda decyzja niesie konsekwencje, a czasem największym aktem odwagi jest zaakceptowanie bólu, który się z nimi wiąże. Styl Penn jest emocjonalny, momentami poetycki, ale jednocześnie bardzo obrazowy. Narracja płynie naturalnie, balansując między dynamicznymi scenami a bardziej refleksyjnymi fragmentami, które pozwalają czytelnikowi zanurzyć się w myślach bohaterów. Język jest przystępny, lecz niebanalny, pełen metafor, napięcia i subtelnych emocji, które zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki. Największą siłą tej części jest atmosfera, gęsta, intensywna i pełna niepokoju oraz relacje między postaciami, które rozwijają się w sposób naturalny i poruszający. Świetnie wypada również konstrukcja świata i stopniowe odsłanianie jego historii, a także umiejętność autorki do budowania napięcia bez tanich chwytów. To książka, która wciąga nie akcją samą w sobie, ale emocjonalnym ciężarem wydarzeń. Jeśli miałabym wskazać słabsze strony, byłoby to momentami wolniejsze tempo i fakt, że jest to pierwsza część podzielonego tomu, co może pozostawić uczucie niedosytu. Osobiście ta książka bardzo mnie poruszyła. Czytałam ją z uczuciem napięcia, wzruszenia i cichej fascynacji bohaterami, których losy stały się mi bliskie. To jedna z tych historii, które zostają w głowie przez obrazy, emocje i pytania, jakie stawiają.

Trzeci i ostatni tom opowiadający o losach Valkyrie Tsumashi oraz Daero -dwóch nieśmiertelnych Nybrisów, łączą oni siły by pokonać boginię Lumor, która ich stworzyła Do oddziału virewerse składającego się z Lumii i elfów dołącza król Ita, a brat Val -Oryx. Kiedy bóg Cierpienie zamiast im pomóc upomina się o świat, Val wraz z Daero nie dadzą mu tak łatwo nim zawładnąć, wywiązuje się wojna z Arcydemonami...

Tak jak 1 i 2 wywarła na mnie wrażenie " muszę teraz natychmiast przeczytać" i przeczytałam praktycznie w kilka dni tak 3, cześć trochę mi się dłużyła. Momentami nie mogłam się oderwać, a czasem odkładałam ją by powrócić dopiero za kilka dni. Diem i Luther podróżują po państwach Emarionu by szukać towarzyszy w walce z ojcem Diem wśród innych koron. Jednakże droga pełna jest niebezpieczeństw i różnych zaskakujących wydarzeń. Czy uda im się przekonać innych do swoich racji? Czy Bogini Lumnos dobrą osobę wybrała do pogodzenia ludzi i potomków?

4,5/5 ⭐ Brakowało mi jakiejś dobrej azjatyckiej fantastyki, bo w końcu nie można w kółko czytać kilku tych samych książek. Miałem cichą nadzieję, że Czyste serce trafi do tego grona, ale niestety okazało się niewypałem. Więc następna w kolejności była Szkarłatna alchemiczka. I jakie to było dobre! System magiczny stosunkowo prosty, ale ciekawie wykorzystany i dobrze opisany sprawił, że słuchanie tej książki było czystą przyjemnością. Do tego nieprzewidywalna fabuła z plot twistami, które nie próbują być czymś wielkim, bo również są proste, a przy tym logiczne. Momentami było trochę (bardzo) brutalnie, ale po notce na końcu książki z tłem historycznym nabrało to sensu, w końcu postać Cesarzowej była inspirowana Wu Zetian, a autorka też chciała stworzyć coś podobnego do Wojen makowych. W kwestii Wojen, podobieństwa, które mi się rzuciły w oczy, to (oczywiście) brutalność I szczegółowe opisy niezbyt ciekawych elementów (zwłoki, zabijanie, przemoc) oraz same egzaminy. Podobało mi się, że chociaż bohaterowie mieli sporo do zrobienia na początku (zdanie egzaminów) oraz później, to nie przychodziły im te rzeczy z łatwością i nie dostawali pomocy od magicznych wróżek, których pojawienie się nie było w żaden sposób logiczne. Stawali przed trudnościami, szczęście im nie sprzyjało i jakoś musieli sobie z tym radzić, bez załamywania się. Do tego wszystkiego odrobina humoru i poboczny wątek romantyczny stanowiły idealny dodatek, który balansował tę brutalność. Ma ta książka swoje minusy, chociaż teraz mi nie przychodzą żadne konkretniejsze do głowy. Na pewno brakowało mi tutaj jakichś dokładniejszych, bardziej rozbudowanych opisów, ale jak się nad tym zastanowić, taki styl narracji wcale nie odejmował książce, raczej dodawał jej akcji. Brakowało mi też napięcia, ale to pewnie dlatego, że słuchałem na przyspieszeniu i nawet nie miałem czasu się jakąś trudną sytuacją bardziej przejąć. Co do samego audiobooka nie mam zastrzeżeń, lektorka czytała książkę z sensowną prędkością, więc nie musiałem jej dać na 3.0 i ubolewać nad tym, że 3.0 to limit. Chyba tyle, niedługo się zabiorę za drugi tom, bo to zakończenie sprawia, że chcę krzyczeć, BO CO TO MIAŁO BYĆ ZILAN???

Quicksilver to romantasy z ciekawymi bohaterami i całkiem pociągającą historią. Poznajemy wielowymiarowy świat i podróżujemy z bohaterami po różnych wioskach i krainach. Zauważę też, że to napewno nie jest slow burn - jeśli chodzi o relację głównych bohaterów, gdyż napięcie między nimi aż bucha. Początkowo wydaje się,że to nienawiść, jednak szybko okazuje się, iż za tą wrogością kryje się bardzo dużo podtekstu. I chociaż dialogi momentami wydają się prostackie to książkę czyta się szybko i przyjemnie. Podoba mi się, że w powieści występuje całe mnóstwo różnych stworzeń bo są tutaj duchy, wampiry, elfy, gobliny, rusałki i wszystkie mityczne istoty. Te niesamowite postacie żyją w świecie ogarniętym okrutną, wieloletnią wojną.Jest też świadome i kapryśne merkurium, metal nad którym mogą panować tylko nieliczni. Glówna bohaterka Saeris to złodziejka i całkiem fajna babka pochodząca z kraju ogarniętego suszą gdzie "zła królowa" dzieli zasobami wody, a każdy dzień jest walką o przetrwanie. Wpada ona w niezłe tarapaty gdzie niespodziewanie na pomoc przychodzi jej Kingfisher. A ten typ jest tajemniczym elfem, który jak dowiadujemy się na dalszych kartach powieści dla jednych był bohaterem a dla innych zdrajcą (zależy od punktu siedzenia). Jednak od początku kiedy poznajemy Kingfishera,elf wydaje się być samolubnym dupkiem, z niewypażonym językiem. No i co z tego skoro składa się z samych mięśni, tuszu tatuaży i przy tym jest potężny, silny i seksowny? No i jak mu się oprzeć?! Nie ukrywam, że jego podejście i teksty drażniły mnie i budziły nieprzyjemne wibracje. Nie pokochałam Fishera jak napalona romantaziara. 🤪 tak wyszło. Saeris przez większość książki nie może się zdecydować czy go lubi czy nienawidzi ale ich wspołpraca jest kluczowa dla fabuły, nie tyllo dlatego, że Saeris i Fisher są sobą zainteresowani w sensie fizycznym ale też dlatego, że dzięki tej współpracy szala wyniku wojen i konfliktów mogłyby w końcu przechylić się na którąś ze stron. Kingfisher i Saeris podróżują więc razem. Kobieta odkrywa, że ma do zaoferowania coś więcej niż siebie jako człowieka ale posiada też pewne zdolności, które są niezwykle cenne w obliczu panującego konfliktu. Poznajemy też innych bohaterów, a moim ulubieńcem jest oczywiście Carrion, który także rzuca prostackimi żarcikami - ale jest przez nie jakiś taki uroczy 🤣, a także Renfis - generał i przyjaciel Fishera. Odkrywamy też imiona czarnych charakterów jak Malcolm, Belikon czy Madra. Ostatecznie pojawia się też wątek elfiej więzi co odrobinę wybiela dla mnie zachowanie sarkastycznego elfiego lorda. Fisher zyskuje dla mnie pod koniec książki kiedy w końcu odrobinę się otwiera. Ale i tak dla mnie tak tylko trochę 🧅 Główni bohaterowie na szczęście znajdują porozumienie na tyle aby móc zacząć mówić o czymś więcej niż s🌶x. I bez skakania sobie do gardeł. Fabularnie jest fajnie. Ten świat bardzo mi się spodobał i będę czytać dalej. Wciągnęlam się. To naprawde przyjemna książka! ❤️🔥

Dla mnie to była bardzo dobra odskocznia od dark romantasy. Owszem mamy tu gotycki wibe, śmierć i potwory, ale podane w bardzo interesującej historii która wciąga a nie obciąża. Trochę trwało zanim fabuła na dobre się rozkręciła, ale jak już to nastąpiło przy około 30% książki, to pochłonęłam ją bardzo szybko.

Jestem tak zachwycona tą książką! W dodatku to debiut autorki- niesamowite! Uwielbiam fantasy i spodziewałam się historii, jakich wiele, tego samego schematu, a tu takie zaskoczenie 🫢 jeżeli szukacie czegoś nowego, nie kolejnej oklepanej historii, zaskakującego, to polecam przeczytać właśnie tą książkę.

Uwielbiam te bohaterki. Signa i Blythe - razem i osobno - są świetnie napisane, a ich relacje (te romantyczne też 👀) mają w sobie dużo czułości i chemii. Nie zdradzam szczegółów, bo odkrywanie tego to połowa frajdy. Ogromnym plusem jest też to, jak szybko się to czyta - po lekkim spadku zachwytu przy drugim tomie, ten wciągnął mnie bez reszty. Z pozoru spokojna historia o nowożeńcach zaczyna przeradzać się w coś znacznie większego i ja to „więcej” kupuję w całości. „Wisteria” to naprawdę piękne, satysfakcjonujące zamknięcie serii. 😍 Część czwarta mnie zmiotła z planszy 🥹

Lucy w swoim pozbawionym trosk materialnych życiu rozpieszczanej szlachcianki ma dwie wielkie pasje, żeby nie rzec obsesje, sěķs oraz šmiẹrč. Książka ta natomiast opowiada o tym, jak wiodą ją one ku upadkowi. 🦇 Główna bohaterka Wiązałam duże nadzieje z tą pozycją okazała się ona jednak rozczarowaniem. Nie zapałałam sympatią do głównej bohaterki; choć wiele jej poglądów odebrałam jako słuszne, ona sama była postacią dość irytującą ze swoją pozą męczennicy przy równoczesnej ślepocie na własne uprzywilejowanie i vibem „ja nie jestem jak inne dziewczyny”. 🦇 Fabuła Tym, co dyskredytuje tę książkę w moich oczach jest jednak fakt, że znakomitą jej większość wymęczyłam. Bale, proszone podwieczorki, dylematy, którego kawalera wybrać… mam na tego typu elementy fabularne jedno określenie: nuuudy. Dopiero pod koniec zaczęły dziać się rzeczy, które przykuły moją uwagę i które sprawiają, że nie wykluczam sięgnięcia po kontynuację, jednakże to za mało by uznać tę pozycję za godną uwagi jako całość. 🦇 Podsumowanie „Kiedy nadciąga mgła” to książka, która naprawdę miała potencjał – zarówno jako fantasy jak i retelling. Niestety w tym tomie ów potencjał nie doczekał się spełnienia. Być może w kontynuacji autorka rozwinie skrzydła.

Czy autorzy mają prawo do tak bezlitosnego łamania serc, zostawiając czytelnika z pustką, której nie jest w stanie wypełnić żadna inna historia? Finał serii „Rodzina Carmody” to emocjonalny walec, który przejechał po moich oczekiwaniach, zostawiając mnie z potężnym kacem książkowym i absolutną niechęcią do rozstania się z bohaterami. To bezsprzecznie jedna z najlepszych serii romantasy, jakie kiedykolwiek czytałem, a Agata Polte udowodniła, że potrafi dowieźć zakończenie, które w pełni satysfakcjonuje i wręcz uzależnia. To, co w tym tomie uderza najbardziej, to bezbłędna realizacja postaci głównego bohatera. Wcześniej znaliśmy go głównie z opowieści innych osób, lecz tym razem już od pierwszych stron wchodzimy prosto do jego głowy i obserwujemy proces myślowy genialnego stratega w akcji. Jego działania wynikają bezpośrednio z charakteru, a nie z wygody autorki, co czyni go postacią z krwi i kości. Agata Polte ma niesamowitą rękę do kreowania bohaterów, którzy są „jacyś” – to wyraziste osobowości, a nie generyczne zlepy cech, dzięki czemu każda ich decyzja ma swoją wagę i konsekwencje. Balans między elementami fantastycznymi a wątkiem romantycznym został zachowany wzorowo, tworząc spójną i wiarygodną całość. Atmosfera jest gęsta i autentycznie czuć zagrożenie wiszące nad bohaterami; kiedy w fabule pojawia się niebezpieczeństwo, czytelnik odczuwa je niemal fizycznie. Ogromnym atutem jest powrót postaci z poprzednich części, co sprawia, że świat przedstawiony traktujemy jako nierozerwalną całość, a nie zbiór przypadkowych, oderwanych od siebie tomów. Jeśli musiałbym wskazać słabszy punkt, byłaby to jedynie objętość – historia kończy się zbyt szybko, a głód tego świata pozostaje niezaspokojony. To pozycja idealna dla osób szukających inteligentnej intrygi i bohaterów z charakterem, ale zawiedzie fanów płytkich opowieści bez drugiego dna. Najlepiej sięgnąć po nią w nastroju na totalne zatracenie się w opowieści, która nie bierze jeńców. Głębszy sens tej historii dotyka ceny, jaką płaci się za bycie architektem własnego losu w świecie, który nie wybacza błędów.

Mimo że treść tej książki bardzo mnie interesowała to bardzo ciężko było mi się wgryźć w fabułę. Dopiero później zorientowałam się dlaczego. Oczekiwałam więcej krwi, a usilne starania głównej bohaterki, aby wszyscy członkowie gry wyszli z niej bez szwanku mnie denerwowały. Jednak chętnie zapoznam się z drugim tomem.

„Song of the Forever Rains” to książka z ładnym klimatem i ciekawym pomysłem na świat, którą czyta się lekko i szybko. Ma w sobie coś baśniowego, co sprawia, że dobrze się przy niej odpoczywa. Niestety fabuła jest dość przeciętna — jak tysiąc innych książek romantasy. Wiele wątków i schematów jest znajomych, przez co trudno o większe zaskoczenie czy głębsze zaangażowanie emocjonalne. To przyjemna, ale bardzo bezpieczna lektura — dobra na chwilę relaksu, choć raczej bez większego wyróżnienia na tle gatunku.

Tissanah zawarła pakt krwi, aby chronić bliskie dla niej osoby, w wyniku którego zmuszona była walczyć w wojnie prowadzonej przez Zakony. Pomagał jej Max, razem z którym została wciągnięta prosto do świata starożytnej magii i sekretów. ✨ Równie dobry, jak nie lepszy tom, co pierwszy!

Akcja książki zaczyna się z przytupem i pochłonęła mnie już od pierwszej strony. Gdyby nie studia, na pewno wciągnęłabym ją w jedną noc. Życie w Dominach nie należy do łatwych. Trzeba wystrzegać się nie ty|ko ludzi, ale także duchów i upiorów, które w tym świecie stanowią śmiertelne zagrożenie. Martwi nie odchodzą na zawsze - ich dusze stają się gwałtowne, nieprzewidywalne i niebezpieczne dla żywych Wren poznajemy w chwili, gdy ma przystąpić do próby koniecznej, by zdobyć wymarzony tytuł- Walkyry. Jest jednak zbyt pewna siebie, przez co nic nie idzie po jej myśli, a wskutek intrygi, przegrywa najważniejszą dla niej sprawę i zostaje zesłana, na służbę na Murze chroniącym Dominy przed potworami. W wyniku spisku młoda, niedoszła walkyria trafia za Mur, gdzie wraz z księciem zostaje napadnięta przez porywaczy. Wren, wbrew własnej woli, musi współpracować z jednym z nich, by ocalić księcia! Jak potoczy się ich współpraca? Na uwagę tu zasługuje świetnie wykreowany, szczegółowo opisany świat z niezwykle ciekawym systemem magicznym. Jest mroczny, peten niebezpieczeństw czyhających z każdej strony - zarówno ze strony żywych, jak i umarłych W książce nie brakuje intryg, spisków i zdrad (często z najbardziej niespodziewanych stron). Podróż od punktu A do punktu B została przedstawiona naprawdę dobrze - pełno tu ciekawych przeszkód, tajemnic i pytań, a wszystko to osadzone w mrocznym klimacie pełnym nieumarłych, duchów i szczątków. Wren to bardzo charakterna bohaterka, która z jednej strony mierzy się z brakiem akceptacji ze strony rodziny, a z drugiej próbuje sprostać wygórowanym oczekiwaniom. Najpierw działa jej pewność siebie, a dopiero potem ona sama -jest impulsywna, uparcie próbuje udowodnić swoją wartość, co potrafi irytować. Jej zachowanie bywa tak nierozsądne, że ma się ochotę na nią krzyczeć. Jej całkowitym przeciwieństwem jest Julian - nieco gburowaty, skryty, lubiący mieć wszystko przemyślane pod kontrolą. Często irytuje go zachowanie Wren, co prowadzi do wielu zgrzytów między nimi. Żeby jednak nie było zbyt ponuro na ratunek czytelnikowi przychodzi gadatliwy wesotek, zapas zapasub Złoty książę Leo (ale to tylko nam, bo tak naprawdę to jego trzeba bronić) W książce pojawia się watek romantyczny - subtelny, nienachalny i idealnie wpleciony w fabułę. Choá ostatecznie wpływa na decyzje bohaterki, nie przytłacza głównej historii. To klasyczne enemies to lovers z pięknym, slow-burnowym napięciem. Uwielbiam tę parę! Nie mogłam się oderwać od obserwowania, jak ich relacja stopniowo ewoluuje. W książce pojawia się wątek romantyczny - subtelny, nienachalny i idealnie wpleciony w fabułę. Choć ostatecznie wpływa na decyzje bohaterki, nie przytłacza głównej historii. To klasyczne enemies to lovers z pięknym, slow-burnowym napięciem. Uwielbiam tę parę! Nie mogłam się oderwać od obserwowania, jak ich relacja stopniowo ewoluuje. Kupiłam tę książkę przez przypadek zobaczyłam opis drugiego tomu ogłoszono nabór recenzencki zgłosiłam się impulsywnie, a że nie znałam pierwszego tomu, to natychmiast go zamówiłam. I powiem Wam jedno: warto czasem posłuchać intuicji. Nie pożałowałam ani przez chwilę! Choć główna intryga była dość przewidywalna ilość zdrad, zwrotów akcji i sama końcówka naprawdę mnie zaskoczyły. Zakończenie zostawiło mi ogromny niedosyt i wzbudziło jeszcze większą ciekawość - na szczęście kolejny tom czekał już na półce, gotowy do przeczytania

Lor ma już w posiadaniu zagubiony artefakt, ale to wcale nie oznacza końca jej problemów. Kolejny żądny władzy monarcha pragnie jej krwi i mocy. W tej części razem z bratem i Nadirem przemierza królestwa, odkrywając kolejne rodzinne sekrety. Jednocześnie ciężko trenuje, żeby zyskać swobodny dostęp do magii, która jest w niej zamknięta. W tym tomie dużo lepiej poznajemy też Gabriela i pobudki, które nim kierują, a które w poprzednich częściach wydawały się trochę niezrozumiałe. Poznajemy również pilnie strzeżony, bardzo brzydki sekret Króla Słońca, który zdaje się planować połączenie z trybulką, która wygrała turniej. Ponownie pojawiają się retrospekcje pokazujące początki Uranosa i artefaktów. O ile w drugim tomie trochę mnie one zmęczyły, tak tutaj były poprowadzone znacznie przyjemniej i pozwoliły lepiej zrozumieć konstrukcję świata stworzonego przez autorkę. W tym tomie w końcu doczekaliśmy się połączenia Lor i Nadira. Trzeba przyznać, że autorka naprawdę umie w slow burn 😂 Bardzo podobało mi się też to, że więcej miejsca dostały postacie drugoplanowe i mam nadzieję, że w kolejnych częściach serii będzie to dalej rozwijane. Historia Gabriela to coś, czego bardzo brakowało mi w poprzednich książkach. Miałam wrażenie, że jest z nim coś nie tak i że zachowuje się dość niespójnie. Tutaj w końcu lepiej go poznajemy i dowiadujemy się, skąd to wszystko się bierze. I wiecie co? Polubiłam tego gościa. Końcówka niestety wydała mi się dość idiotyczna i trochę mnie zawiodła 😏 Liczyłam na odrobinę więcej po tym tomie, ale mimo wszystko na pewno sięgnę po kolejną część.

🔥 Napięcie, jakie było w tej historii co chwila sięgało zenitu (sceny z odliczaniem? NIE MOGĘ)! To bylo COŚ. Śmiertelny pościg, dynamiczna akcja i wspaniała zabawa w kotka i myszkę 😏 Tylko kto w tej grze jest myśliwym, a kto jest zwierzyną? ❤️‍🔥 Prawdziwe i gorące enemies to lovers, gdzie nikt sie nie pier... ekhem się w tańcu. Oni dosłownie wirują między sobą, przyciągają i odpychają, jednocześnie dając tak cudowne smaczki, w których widać, że pod płomieniem nienawiści kryje się niechciana iskra pożądania. Niektórzy powinni się uczyć od autorki, jak się robi dobre enemies to lovers! 💡Dodatkowy plus za bardzo ciekawą fabułę, gdzie mamy dwa skłócone zakony, gdzie jeden zajmuje się kradzieżą, a drugi unieżywianiem, których łączy stosowanie magii Mroku... Ta historia byla nieodkładana, intryga zaskakująca, a pojedynek głównych bohaterów pełen napięcia i chemii. No i nie zapomnijmy o plot twistach na końcu i kompletnym zwrocie akcji, który o 180 stopni zmienił relację Sery i Ransoma. A sam Ransom? That man yearns! Cieszę się, że tak późno to odkryłam, bo może dzięki temu łatwiej mi bedzie doczekać kontynuacji tej historii... Nie no świruje, będzie nadal ciężko 😂

Twórczość Stacii Stark wzbudza raczej mało entuzjazmu wśród miłośników gatunku - mam wrażenie, że wspomina się o niej stosunkowo rzadko, a jeśli już to następuje, zarzuca się jej pewną wtórność. Z tego co zdążyłam się zorientować, „Królestwo przeklęte i puste” zebrało nawet więcej negatywnych opinii. Tylko że nauczona doświadczeniem, w tym konkretnym przypadku podchodziłam do nich z ograniczonym zaufaniem. I słusznie. Pod pewnymi względami jestem w stanie zrozumieć zarzuty stawiane przez innych czytelników wobec drugiego tomu „Królestwa kłamstw” - fabuła rzeczywiście nieco tutaj zwalnia: a zamiast akcji i politycznych intryg otrzymujemy sceny opisujące przeszłość bohaterów, zwłaszcza Loriana. Tylko że równocześnie osobiście sama niezwykle doceniam te fragmenty; to właśnie one pozwalają nam lepiej zrozumieć postępowanie postaci - sposób w jaki postrzegają świat i ich dystans w relacjach z innymi osobami. Stacii Stark udaje się pokazać jak łatwo manipulować działaniami drugiego człowieka i z jakim pośpiechem i nonszalancją wszyscy wydajemy osądy na temat innych. „Królestwo przeklęte i puste” kładzie nacisk na emocje bohaterów - przede wszystkim ich rozdarcie pomiędzy powinnością a własnymi pragnieniami; oraz na przybliżenie relacji między poszczególnymi postaciami (i to nie tylko tych romantycznych). Stacia Stark wie jak wzbudzić emocje w czytelnikach i jak oddać na kartach powieści przyciąganie i namiętność; ale ujmuje za serducho też scenami ukazującymi bliskość i oddanie wśród osób, które pozornie są dla siebie zupełnie obce (coś w sam raz dla wielbicieli motywu found family). Co więcej, udaje jej się zbudować też takie relacje mało oczywiste - oparte na trosce, ale też takiej szorstkiej miłości (i mam tu na myśli uczucie pomiędzy dwójką braci). I z tego powodu podtrzymuję swoje zdanie, że jest to dobry wybór dla tych czytelników, którzy dopiero stawiają pierwsze kroki w tym gatunku - świat przedstawiony nie jest bardzo skomplikowany i poznajemy go stopniowo, a Stacia Stark ma do zaoferowania sporo w zamian. Czy polecam? Tak! Mam wrażenie, że jestem w tej opinii osamotniona, ale w moim odczuciu „Królestwo przeklęte i puste” jest lepsze od pierwszego tomu. A po tym finale nie mogę się doczekać kolejnego.

Wartka akcja, rozwiązuje się duża część tajemnic. Raczej bez zaskoczeń jeżeli chodzi o personalne wybory bohaterów. W tym tomie nie będzie nagłych odkryć i wielkiego zdziwienia. Raczej poznajemy bohaterów w czasach, kiedy trzeba żyć po dokonaniu pewnych wyborów.