Znikanie

Name: Znikanie
Rating: 9,1 (14 reviews)
Author: Tadeusz Różewicz
ISBN: 9788365125125

Tadeusz Różewicz

9,1 / 10

14 ocen

1 opinii

Biuro Literackie

Wydawnictwo: Biuro Literackie poezja

80 str.

Kategoria:: poezja
Format:: papier
Data wydania:: 2015-09-01
Data 1. wyd. pol.:: 2015-09-01
Liczba stron:: 80
Czas czytania: 1 godz. 20 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788365125125

Znikanie uwzględnia mniej znane utwory prezentowane w ramach serii „44. Poezja polska od nowa” w przemyślanym, osobistym wyborze Jacka Gutorowa, który przedstawia Poetę na granicy milczenia, gdy odkłada pióro, gdy porzuca poetycką mowę.

Średnia ocen

9,1 / 10

1 opinii 14 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Znikanie w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Znikanie

Średnia ocen

9,1 / 10

14 ocen

Twoja ocena

0 / 10

7 ocen

3 ocen

2 ocen

0 ocen

Opinia

257

131

Lukas90

26.04.2018

9 / 10

Na półkach:

Różewicza ostatni raz przerabiałem w liceum. Minęło trochę czasu gdy ponownie sięgnąłem po polską poezję klasyczną. W ,,Znikaniu’’ Różewicza, w wierszach wyjętych z okresu 1949 – 2005, autor kreśli barwne, czasem niepokojące przemyślenia na temat przemijalności, roli poety, pozoru szczęścia, dzieciństwa i echa wojny. To jedynie nakreślenie w pigułce. Jeżeli ktoś by mnie zapytał, który z pośród wielu wierszy Różewicza ujął mnie najbardziej, odpowiedziałbym, że ,,Rozebrany''

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

31 użytkowników ma tytuł Znikanie na półkach głównych

Przeczytane 17
Chcę przeczytać 14

12 użytkowników ma tytuł Znikanie na półkach dodatkowych

Poezja 3
Posiadam 3
2022💫 1
Literatura polska 1
Studia 1
Olimpiada Literatury i Języka Polskiego 1
Biblioteka 1
Puste przestrzenie 1

Tagi i tematy do książki Znikanie

Różewicz Wybór Kompilacja Rzadkie

Inne książki autora

Więcej

7,0

Widocznie tak musi być między żywymi artystami. Korespondencja 1966–2011 Jerzy Jarocki, Anna Romaniuk, Tadeusz Różewicz

7,8

Wiersze ostatnie Tadeusz Różewicz

7,7

Pisanie jest tylko dodatkiem. Korespondencja 1946–2011 Krystyna Czerni, Mieczysław Porębski, Tadeusz Różewicz

8,8

Teksty odzyskane Tadeusz Różewicz

7,1

Braterstwo poezji. Korespondencja, wiersze i inne dialogi 1947–2013 Czesław Miłosz, Tadeusz Różewicz

9,0

Wybór prozy Tadeusz Różewicz

8,2

Wiersze odzyskane Tadeusz Różewicz

więcej

Tadeusz Różewicz

Polski poeta, dramaturg, prozaik i scenarzysta. Różewicz tworzył już przed wojną. Juwenilia publikował między innymi w czasopismach "Pod znakiem Marii" i "Czerwone Tarcze". W 1944 roku wydał, wraz z bratem Januszem,"Echa Leśne", a dwa lata później zbiór satyrycznej prozy i poezji pt. "W łyżce wody". Jednak za jego debiut uznaje się dopiero tom "Niepokój" (1947). W 1991 Różewiczowi nadano tytuł Honorowego Obywatela Miasta Radomska, został laureatem Nagrody Literackiej im. Władysława Reymonta „za twórczość całego życia” w roku 1999. W 2000 otrzymał Nagrodę Literacką Nike za tom poetycki "Matka odchodzi". W 1968, połowie lat 70. i na początku lat 80. Tadeusz Różewicz był poważnym kandydatem do Nagrody Nobla, jednak nagrodę w tamtym czasie otrzymał Czesław Miłosz. Jeden z najczęściej tłumaczonych polskich autorów, jego książki przełożono na 49 języków. Poezja Różewicza wyraża tragizm osamotnionej jednostki, zagubionej w powojennym świecie zdominowanym przez widmo masowej śmierci, okrucieństwa, obojętności i cywilizacyjnego uniformizmu. Jest to twórczość osoby okaleczonej i porażonej okrucieństwem wojny. Bohater jego wierszy jest osobowością zagrożoną dezintegracją i powszechnym chaosem. W wierszach Przepaść i Koncert życzeń pisze o prostych uczuciach, o podstawowych wartościach: życzliwości, dobroci, przywiązaniu do miejsca urodzenia. Od strony formalnej poezja Różewicza jest kontynuacją tradycji awangardy. W jego dorobku przeważają wiersze wolne i wiersze zdaniowe, których budowę Tadeusz Drewnowski określa jako kubistyczną – każda strofa jest osobnym klockiem odrębnym zarówno znaczeniowo, jak i kompozycyjnie. Dramat stworzony przez Różewicza to całkowicie odrębna koncepcja teatru. Można tutaj dopatrywać się wpływów awangardy paryskiej (Samuel Beckett, Eugène Ionesco), jednak teatr ten jest autobiograficzny i posiada silne wpływy tradycji polskiej. Teatr Różewicza jest teatrem realistycznym, fragmentarycznym, poetyckim i teatrem absurdu. Jego wizja partyzantki (Do piachu) wywołała protesty kombatantów. Był współautorem scenariuszy 9 filmów reżyserowanych przez jego brata Stanisława. Jako scenarzysta parokrotnie współpracował z Kornelem Filipowiczem. Studiował historię sztuki na UJ, od końca lat 40. związany ze Śląskiem, od 30 lat mieszka we Wrocławiu. Laureat wielu nagród, m.in. Nagrody Literackiej im. Władysława Reymonta "za twórczość całego życia" (1999), nagrody Nike (2000).

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Psalm i inne wiersze

Paul Celan

Właściwie to mógłbym się podpisać pod opinią użytkownika o nicku Stepan_Astachow - przytaczam ją w całości: "Wybitny poeta. Wielu rzeczy nie skumałem, ale co z tego, skoro czuło się podczas lektury, że ma się przyjemność obcowania z poetą wybitnym?" Ja również maiłem wrażenie, że dane mi jest dostąpić bliskości jednego z największych poetów XX wieku. Celan pisze lapidarnie, nie marnuje słów. Czytając wiersze odnoszące się do czasów wojny, czułem wręcz ból, którym dzielił się ze mną poeta. Dużo było bólu w tym tomie, niemniej jednak warto było przez to przejść. To nic, że niektórych wierszy nie rozumiałem - mój umysł ich nie ogarniał, jestem jednak pewien, że one wcale nie są do rozumienia tylko właśnie do czucia.

Voldemort

ocenił na 10 6 lat temu

Przeludnienie i sztuka

John Cage

20 lat po śmierci Johna Cage'a po raz pierwszy ukazały się jego wybrane prace literackie w języku polskim jako odrębny tom "Przeludnienie i sztuka" w przekładzie Andrzeja Sosnowskiego. I wielka chwała tłumaczowi, jak i Biuru Literackiemu za włożony wysiłek. Dostajemy bowiem do ręki cztery dzieła absolutnie awangardowe. Teksty, przy których autor działał z pomocą działań losowych, brał pod uwagę czas i sposób ich ewentualnego wykonania to swoiste poematy/traktaty o sztuce, zwłaszcza muzyce, którą parał się autor. Pomimo formalnego nowatorstwa, teksty są całkiem klarowne i względnie łatwe w odbiorze. Chciałoby się poczytać więcej prac wielkiego muzycznego nowatora - napisał on dużo więcej rozważań i wykładów, które - miejmy nadzieję - zostaną kiedyś udostępnione polskiemu czytelnikowi w przekładzie.

Adrian Tync

ocenił na 7 10 lat temu

44 wiersze i kilka fragmentów

Osip Mandelsztam

Bardzo ciekawy zbiorek wierszy Osipa Mandelsztama w przekładzie Jarosława Marka Rymkiewicza ,polskiego poety,eseisty i krytyka literackiego,który miał zaszczyt spotkać się w latach 60-tych z Nadieżdą Mandelsztam ,wdową po wielkim Osipie Mandelsztamie,której z kolei obiecał przetłumaczenie powyższych wierszy na język polski. Książeczka zasługuje na uwagę nie tylko publikowanymi wierszami ,ale także w swej drugiej części zawiera szczegółową analizę poszczególnych utworów . Polecam wielbicielom poezji ,jak również sympatykom tego gatunku literackiego.

Bolesław Rychlik

ocenił na 7 6 lat temu

Imię i znamię

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

Po moim nieudanym pierwszym kontakcie z twórczością Dycia (jak sam mawia o sobie, a i inni tak go nazywają - po raz pierwszy usłyszałem o tym na żywo z ust Stasiuka), obawiałem się, że jego wiersze mnie odrzucą. A tu bardzo pozytywne zaskoczenie: tomik "Imię i znamię" mnie zahipnotyzował, przeczytałem go jednym haustem - wiem, że poezję powinno się smakować powoli i dawkować małymi porcjami, ale nie mogłem, jakoś samo pognało. Te wiersze były jak połączenie płyty winylowej i lampy stroboskopowej, zacinały się, powtarzały i przeskakiwały, a jednocześnie była w tym jakaś niezwykła harmonia. Pojedyncze błyski ocaliły od niepamięci wiele twarzy i słów. Słowa te przypomniały mi o moim własnym dzieciństwie, kiedy dorastając na wsi w Beskidzie Niskim słyszałem prawie codziennie język łemkowski, mający całkiem sporo wspólnego z językiem, jaki Tkaczyszyn-Dycki wplata w swoje wiersze.

Voldemort

ocenił na 9 8 lat temu

Wiersze organiczne

Kacper Bartczak

Podczas lektury zastanawiało mnie, czy autor rzeczywiście znał znaczenie wszystkich terminów użytych w tekstach, co mógłby powiedzieć o albuminie i czy chodzi o osocze krwi ludzkiej. W książce jednak nie chodzi o biochemiczną lekcję, lecz o wykład z zabawy ze składnią, słownymi echolaliami, fraktalnymi strukturami z układu tekstu, ze składu głosek, z rozkładu poezji. Tomik niemożebnie inspirujący i zachęcający do rozpoczęcia własnych eksperymentów z odkryciami filozofii Noama Chomsky'ego.

siditu

ocenił na 9 7 lat temu

Wiersze wybrane

Julia Hartwig

Dotychczas Julia Hartwig była mi zupełnie obca, tak samo jak jej poezja. Na 'Wiersze wybrane' trafiłem zupełnie przypadkowo i wiersz 'Narodziny' był czymś niesamowitym. Po przeczytaniu wiedziałem, że muszę zapoznać się z całością. Nie zawiodłem się, a poezja Hartwig urzekła mnie swoją dwuznacznością. Poruszyła serce, wyobraźnię i zapadła w pamięć. Gorąco polecam!

aRek

ocenił na 7 6 lat temu

Podróż zimowa. Wiersze do muzyki Franza Schuberta

Stanisław Barańczak

Mistrzowska poezja dająca nowe życie pieśniom Schuberta (do których oryginalne wiersze wybitnymi utworami nie są), nadająca im współczesne konteksty, organicznie związana z oryginalnym "Winterreise", śpiewna i czuła językowo. Barańczak wykreował poprzez swoją interpretację "Podróży zimowej" zupełnie nową jakość tejże i większość wierszy w tym zbiorze to świetne utwory. Jest w nich śmierć, codzienność, mrok, tęsknota, ale też często podszyta goryczą radość. Barańczak w niezwykły sposób koresponduje z muzyką Schuberta tworząc niezwykłą poezję drogi, która staje się pełną wymowy metaforą życia.

Dejw

ocenił na 9 8 lat temu

Elegie duinejskie

Rainer Maria Rilke

"jak strzała, która opiera się cięciwie, aby spięta w odskoku być już czymś więcej niż sobą. NIE MA DLA NAS ZATRZYMANIA." (Pierwsza elegia, podkreślenie moje). ILUMINACJA (piszącego) i KATHARSIS (czytelnika) od pierwszej do ostatniej linijki, POEZJA DOSKONAŁA. Com napisał, napisałem! PS - bonusowo zapraszam do jamy, Rilkego ostatnio u nas cała lawina! https://www.facebook.com/szaranagajjama/photos/pcb.1632100727066142/1632100613732820/?type=3

tivrusky

ocenił na 10 9 lat temu

Wszystko

Bohdan Zadura

Spodziewałem się więcej po tym tomiku. Zdecydowanie najbardziej podobał mi się wiersz "Z czego wyrosłem". Kilka innych też jest naprawdę dobrych... i to, nomen omen, wszystko. Część utworów porusza tematy polityczne, a tego, niezależnie od orientacji światopoglądowej piszącego, nie znoszę w poezji. Pewnie jeszcze sięgnę po utwory pana Zadury, choćby po to żeby się przekonać, czy ten tomik był typowy dla jego twórczości, czy może inne są znacznie lepsze.

Voldemort

ocenił na 6 6 lat temu

Utylizacja. Pęta miast

Tomasz Bąk

Nietrudno znaleźć we współczesnej literaturze krytykę obecnego stanu świata, narodu, ale trudno jest znaleźć utwory, w które wlepione zostają teorie ekonomiczne: z obowiązkowo wkręconymi motywami najmu/wynajmu (raczej wynajmu), komputerów i innych atrybutów dużego polskiego miasta A.D. 2018 uważam, że ten tomik całkiem działa.

mati

ocenił na 7 5 lat temu

Kim ostatecznie jestem

Walt Whitman

"O, żyć zawsze i zawsze umierać! O, pogrzebać mnie dawnego i teraźniejszego, O, ja kroczący naprzód, materialny, widzialny, władczy jak zawsze, O, ja i to, czym byłem latami, teraz umarły. (Nie płaczcie po mnie, bo jestem zadowolony.) O, uwolnić się od tych zwłok mnie samego, na które odwracając się patrzę tam, gdzie je rzuciłem, Iść dalej (O, żyć zawsze!) i zostawić zwłoki za sobą"

JustReadSomething

ocenił na 8 8 lat temu

Dni i noce

Piotr Sommer

Po przeczytaniu tu dwóch opinii uznałem, że coś jest nie tak i muszę dodać swoją. W cytowanym przez użytkowniczkę Martę fragmencie widzę głównie afirmację tej drugiej osoby (tylko strój może być kluczem do identyfikacji płci) pozbawioną być może potrzeby doskonałości. Trochę jak Fisz w niedawnym hicie śpiewający „chciałbym być Twoim telefonem” (lub jakoś tak). U Sommera zresztą końcówka wiersza nieco zmienia punkt ciężkości. Z drugiej recenzji wiemy, że lektura była przymusowa, a to jak gwałt, więc trudno o przyjemność. No i absolutnie nie ma takiej potrzeby, by poezja niosła jakiekolwiek przesłanie. Nie w tym leży jej siła, to nie przypowiastka moralna. Niemal widzę mękę czytelniczki, którą potem mogła wyładować jedną gwiazdką w ocenie. Może zresztą poezja Sommera jest tak trudna w ocenie dlatego, że językowo dość przystępna, że nie wymaga czytania ze słownikiem wyrazów obcych, że unika sentymentalizmu, podniosłości, czułostkowości, że nie ma w niej posągowości znanych ze szkoły mistrzów, fraz będących gotowym mottem wypracowań. Zarazem zachwyca wyczuciem językowym, zmysłowością (niekoniecznie erotyczną), rytmem, ale i brakiem piosenkowości. Nienachalnie subtelna, pozbawiona wzniosłości, ale nie piękna. Lubię też swojskość jego poezji, w której nie ma nut przebrzmiałego patriotyzmu, łatwiej o łagodną ironię, czym Sommer trochę przypomina mi Zadurę, choć pisze w swojej, innej tonacji. Na dobrą sprawę, jakby się uprzeć, to można by się dopatrzeć i przesłania. Bo Sommer – ok. podmiot liryczny – darzy jakąś szczególną atencją czas, czas nam dany niezbyt szczodrze, przygląda się ze stoickim spokojem, ale nieobojętnie, tym dniom i nocom, których upływu zwykle nie dostrzegamy. Może kluczem do jego wrażliwości jest początek wiersza „Ulubione kawałki”: [Ulubione kawałki] to te, w których ktoś opowiada jakieś naprawdę drobne zdarzenie z przeszłości, ale tak, że ta zupełnie zwykła rzecz, […] rośnie w piersiach do czegoś najważniejszego na świecie. A ile radości dają jego wiersze, dostrzegłem mimowolnie, tłumacząc ośmioletniemu synkowi „Zawijkę”, tu fragment: Pokrzywa z grobu sąsiada, gruba jak krzak, wrośnięta, na oko ze trzyletnia, wściekała się jeszcze o drugiej w nocy przy zgięciu kciuka, po powrocie z przyjęcia po drugiej stronie torów – wyszła, chociaż stawiała silny opór.

Buck Rotgut

ocenił na 7 9 lat temu

89 wierszy

Zbigniew Herbert

Najpiękniejsza opinia jaką usłyszałem o twórczości Zbigniewa Herberta, padła wiele lat temu na cudownym krakowskim salonie poezji w teatrze im. J. Słowackiego, gdzie Pani Dorota Segda zapowiadając występ swoich studentów powiedziała: "Nie wydaje mi się aby Zbigniew Herbert był najlepszym polskim poetą dwudziestego wieku. Sądzę, że Zbigniew Herbert jest najlepszym polskim poetą w ogóle..." ❤️

SayenMet

ocenił na 10 1 rok temu

Wiersze wybrane

Ewa Lipska

Wiersze Ewy Lipskiej mimo swojej językowej elegancji, zawierają szeroki ładunek ogólności. Gdy w jednym wierszu zamieszczamy krocie odniesień do różnych wyobrażeń, zjawisk, myśli, to brakuje wtedy centrum. Harmonizujące całość spoiwo intelektualne jest tu albo nieobecne albo ukryte. Ta krytyka może przecież unicestwić sama siebie w starciu z murem niekwestionowanych słów autorki. Relacyjny charakter tekstu towarzyszy nieodmiennie pogłębionym refleksjom poetyckim. I oto nagle w tym rozczłonkowaniu, jeśli błyśnie jakiś konkret, jeśli na coś jasnego wpadniemy, reszta, pozornie obca, zaczyna składać się w mozaikę pełną wyrazistej antecedencji. Indukcyjny umysł poetki uruchamia pod szorstką skórą prozaicznych zdań wrażliwe serce.

Johnny

ocenił na 8 6 lat temu

Cytaty z książki Znikanie

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Znikanie