Złote kwiaty

Kryminał, który od pierwszych stron uderza w najczulszy punkt - rodzinę. Michał Larek nie daje czytelnikowi czasu na spokojne wejście w historię, bo dramat komisarza Jakuba Dalberga zaczyna się natychmiast. Porwanie córki zamienia policyjne doświadczenie w osobisty koszmar, a śledztwo staje się walką o wszystko, co jeszcze ma znaczenie. Fabuła opiera się na przewrotnej grze z przeszłością. Porywacz, ukrywający się pod pseudonimem Farmer, zmusza Dalberga do rozliczenia dawnej sprawy, w którą zamieszany był jego ojciec milicjant, dziś już nieżyjący. Niewinny człowiek został skazany, a prawdziwy sprawca pozostał bezkarny. Teraz cena za tamtą pomyłkę jest najwyższa. By uratować własne dziecko, komisarz musi odnaleźć prawdę sprzed lat. Larek znakomicie buduje napięcie, prowadząc równolegle dwa śledztwa: jedno oficjalne, drugie głęboko osobiste. Akcja jest szybka, pełna zwrotów i moralnych dylematów, a emocje narastają z każdą stroną. Dalberg to bohater zmęczony, niepozbawiony wad, rozdarty między lojalnością wobec ojca a własnym kodeksem etycznym. Jego wewnętrzne rozterki nadają historii autentyczności i ciężaru. Dużą siłą powieści jest atmosfera - surowa, gęsta, bardzo „polska”. Alkohol, samotność, niewyjaśnione sprawy z przeszłości i nieufność wobec systemu tworzą tło, które potęguje realizm opowieści. Autor nie ucieka też od trudnych tematów: depresji młodzieży, prób samobójczych i bezsilności rodzica wobec cierpienia dziecka.

„Cios za ciosem” książka wciągnęła mnie od pierwszych stron i trzymała w napięciu aż do samego końca. Historia opowiedziana jest z trzech perspektyw — Dagmary, silnej i zdeterminowanej młodej kobiety, komisarza Grzegorza Wiśniewskiego oraz z pamiętnika psychopaty, którego myśli potrafią przyprawić o dreszcze. To opowieść o mroku ludzkiej natury, tajemnicach i konsekwencjach podejmowanych decyzji. Mocna, emocjonująca lektura, po której z niecierpliwością czekam na kolejną część.

„Negocjatorka” to historia, w której poznajemy komisarz Martę, kobietę z charakterem, która musi zmierzyć się z trudnymi sprawami kryminalnymi i jednocześnie własnymi demonami. Akcja toczy się w Krakowie, w upalne lato, a klimat tego miasta w tle fajnie kontrastuje z ciężarem tematów, jakie przewijają się w fabule. Główna bohaterka staje przed kolejnymi wyzwaniami, gdzie nic nie jest proste ani oczywiste, niby krok do przodu, a zaraz dwa do tyłu. bardzo podobało mi się tempo całej historii. Nie ma tu dłużyzn, które mogłyby znużyć, a dialogi i śledztwo trzymają w napięciu. Widać, że autorka dobrze przygotowała się merytorycznie, a sama postać Marty została napisana w sposób, który sprawia, że nie jest papierową bohaterką, tylko kimś, kogo można sobie wyobrazić w realnym świecie. Może czasem miałam wrażenie, że pewne wątki można było bardziej pogłębić, ale ogólnie całość była spójna i sensowna. Słuchałam tego w audiobooku i muszę przyznać, że wciągnęło mnie bardzo. Historia wciąga, bohaterowie są wyraziści, a klimat kryminału z elementem psychologicznym naprawdę dobrze oddany. Nie jest to może absolutny top moich ulubionych książek, ale na pewno nie żałuję czasu, jaki jej poświęciłam i cieszę się, że po nią sięgnęłam.

Horror Nowy zespół, nowa sprawa, nowe miejsce zbrodni, pracy i chwilowego zamieszkania ekipy. Komisarz Filip, Tomek i nieoficjalnie Sara, trafiają na wyspę Okra gdzie w ośrodku wczasowym znaleziono ciała trzech osób. Atmosfera powieści jest cmentarna. Dosłownie, bo część akcji rozgrywa się właśnie tam. Ponadto organizowane są na wyspie noce horroru co w mglistej atmosferze wyspy musi robić piorunujące wrażenie. Maraton filmów grozy organizowany jest raz do roku. Niech się Halloween w Stanach schowa! Zjeżdża dużo młodzieży z całej Polski. Prokurator Królik, straszny formalista, nielubiany przez zespół zachowuje się tak jakby bojkotował śledztwo. Zbliża się termin kolejnego festiwalu. Wieje grozą. Wszystkie służby w pogotowiu . Czy pokaz filmów zamieni się w igrzyska śmierci? Kalki z jakich skorzystał Harlan Coben, Wojciech Chmielarz, Cyryl Stronę są. Wiecie to jezioro. Ten las. Dużo młodzieży. Dzieje się coś złego. I wypełniamy te ramkę czym wola. To wypełnienie u Modrzejewskiego podoba mi się najbardziej. Aby dopełnić opisu grozy, autor w niewielkiej odległości osadza zakład, ośrodek, szpital raczej, dla psychicznie i nerwowo chorych i morduje po kolei w równych odcinkach czasu. Tak to już nie horror a slasher jak zauważyła Sara. Podobało mi się. Nawet te podsumowania Filipa, stary jestem, były na miejscu. No niestety, czas ucieka niszczy człowieka. ----------------------- Wzbogaciłam swój słownik o piżmian nie mylić z piżmakiem.

Wolno się rozkręca, ale jak już się rozkręci to trudno się oderwać. Może trochę zbyt sztywny język i mało satysfakcjonujące zakończenie, ale awansem daję 7 gwiazdek. Głównie dlatego, że to kolejny autor, który wydaje się być za mało znany (promowany) mimo że pisze o niebo lepiej niż wiele nazwisk z aktualnej kryminalnej topki.

Dobry kryminał. Książka rozpoczyna się od sceny tragicznej śmierc ojca i córki w płomieniach w skutek podpalenia. Przez 3/4 książki ciężko się domyślić jakie to ma powiązanie z tym co dzieje się później. Książka do końca trzyma w napięciu, zakończenie zaskakuje. Polecam

Magdalena Sobota "Ogród zły" "Złote kwiaty" "Róże cmentarne" Całkiem niezła seria, na którą trafiłam zupełnym przypadkiem. Co ciekawe, każdy tom jest inny. W pierwszym bohaterka jest policjantką, w drugim jest bezrobotna i prowadzi prywatne śledztwo - a w trzecim tom skupia się na procesie sądowym. Nie podobało mi się zakończenie - to chyba zakończenie, bo autorka zamyka klamrą wszystkie zdarzenia. Do tego sposób, w jaki rozwiązała zagadkę w tomie trzecim zupełnie mi się nie podoba... Jednak i tak warto przeczytać cała trylogię! Polecam!

Trudna ocena. Z jednej strony były ciekawe i wciągające momenty. Z drugiej zastanawiam się co to za absurd. Nie wiem czy podobała mi się ta książka. Ciekawe wątki, dobra próba uchwycenia psychologii, a to wszystko przeplatane bajeczkami. Policjant, który nie jest policjantem tylko wynajętym aktorem. Komendant, który jest przemytnikiem. Dużo tych dziwnych sytuacji. Niby fajny główny bohater, ale nie wiem czy przeczytam kolejną.

Trafiłem na te książki po lekturze "Bezkarny" Remigiusz Mroza, który w posłowiu przedstawił że książka jest jego troszkę zmienioną wersją sprawy "Oszusta z Tindera" z Wrocławia. Zainteresowałem się, obejrzałem kilka podcastów z Panem Grzegorzem i chwyciłem za książkę. Naprawdę ciekawa pozycja, choć troszkę widać że autor robi z siebie Superbohatera - w końcu jest Batmanem 😉 Po za tym naprawdę ciekawa pozycja, tylko muszę uprzedzić: książka z "napisami na końcu" -CDN. , więc chwytam za kolejny tom.

Autor: Ludwik Lunar Tytuł: ,,Za nasze grzechy" Wydawnictwo: Harper Collins Dzisiaj przychodzę z pierwszą przeczytana książka autora Ludwika Jest to kryminał i on prowadzi do serii z Emilem Grabem. Towarzyszy mu technik Jakub Błach i Tomasz Karaś. Jeszcze jest Pola Sass, młoda dziennikarka pracująca w Extra TV. Została wplątana w sprawę, otrzymała jakieś nagranie z miejsca zbrodni. Zaczyna coś się dziać. Zwłoki mężczyzny zawinięte w folię. Brak żadnych śladów, a jest jeden fragment poczwarki motyla egzotycznego. Muszę przyznać że ta książka była niezła. Znaczy bardzo bardzo dobra. Nie spodziewałam się czegoś takiego. Zamówiłam sobie pierwszą część i musiałam przeczytać, za wszelką cenę gdzie się da i kiedy się da. W łazience, przy obiedzie, w wannie i nawet z psem. Dodam że dwie książki pochłonęłam w trzy dni. Bardzo dobry kryminał i sporo się dzieje. Bardzo niemiłosiernie wciąga. Już nie mogę doczekać się następnej części. Muszę zaraz zamówić. Autor prowadzi nas przez całą książkę, gdy już mają sprawcę, wszystko idzie w innym kierunku. Zakończenie nawet się nie spodziewałam kto jest sprawcą. Sytuację opisane w książce są obrzydliwe ale nie aż tak, są bardzo dopracowane. Już jest plan żeby kupić następne książki autora, następne książki które zapamiętam na dłużej. Marta Salvador McLuck

W wysłuchanej przeze mnie w formie audiobooka „Pętli” Wojciecha Wolnickiego (w interpretacji Macieja Więckowskiego) osobiste dramaty bohaterów splatają się z tajemniczymi siłami w scenerii łotewskiego jeziora. Historia wyróżnia się mieszanką thrillera obyczajowego i elementów nadprzyrodzonych, prowokując do myślenia o zdradzie, wierze i przeznaczeniu. Główny bohater, czterdziestoletni Piotr, wiedzie życie oparte na trzech filarach: głębokiej wierze w Boga, miłości do partnerki i wieloletniej przyjaźni z Mateuszem, zdeklarowanym ateistą. Wszystko zmienia się, gdy Piotr odkrywa zdradę - jego ukochana i najlepszy przyjaciel nawiązali romans, co kładzie się cieniem na dorocznym męskim wyjeździe z kumplami. Grupa udaje się w okolice łotewskiego Jeziora Czarciego, zwanego Okiem Diabła, miejsca owianego legendami i aurą mroku, gdzie podobno wszystko może się zdarzyć. Na miejscu napięcie rośnie - konfrontacje między Piotrem a Mateuszem przeplatają się z coraz dziwniejszymi wydarzeniami, które wymykają się spod kontroli i sugerują obecność sił nadprzyrodzonych. Fabuła skupia się na pętli czasowej, w której Piotr przeżywa podobne sytuacje z tymi samymi osobami, zmagając się z fatum i wewnętrznymi rozterkami. Autor buduje historię wokół okruchów życia bohaterów, ich emocji i zmian, które następują w obliczu tajemniczych zjawisk, unikając prostych rozwiązań. Wolnicki miesza obyczajówkę z fantastyką, dodając filozoficzno-religijne rozważania, co nadaje powieści psychodeliczny, oniryczny charakter. Szczegółowe opisy otoczenia i myśli protagonisty tworzą gęstą atmosferę, choć wątek nadprzyrodzony bywa krytykowany za brak zaskakujących zwrotów. Postacie są autentyczne, a ich relacje - pełne napięcia - trzymają w niepewności do końca. Tytułowa pętla działa na dwóch poziomach: dosłownym (cofanie czasu nad Jeziorem Czarcim) i symbolicznym - jako uścisk na szyi bohatera, zaciskający się przez wyrzuty sumienia i powtarzane błędy. Audiobook w wykonaniu Macieja Więckowskiego wyróżnia się dynamiczną narracją, która podkreśla emocje Piotra i buduje suspense wokół jeziora. Głos lektora oddaje wewnętrzny chaos bohatera, czyniąc słuchowisko angażującym, zwłaszcza w scenach konfrontacji i tajemniczych wydarzeń. Książka dobrze oddaje codzienne życie i rozwój postaci, z narastającym napięciem ku kulminacji. Łotewska sceneria jeziora dodaje autentycznego mroku, a motywy zdrady i wiary prowokują do refleksji. To nieoczywista łamigłówka, która unika banalnych horrorów.

Co do zasady bardzo ciekawa i dobrze napisana fabuła. Dodatkowym atutem jest spojrzenie na fabułę oczyma kilku narratorów. Jedyne co możnaby zarzucić tej pozycji to zakończenie. Ostatnie dwadzieścia stron książki to bardzo pospieszne wyjaśnienie fabuły, którą autor dał radę dość dobrze zagmatwać. Trochę to odstaje od ogólnego tempa narracji pozostałej części książki.

„Odwilż” Zuzanny Gajewskiej to książka, która powoli wchodzi pod skórę. Nie krzyczy akcją, nie epatuje brutalnością — zamiast tego buduje ciężką, duszną atmosferę i zostawia czytelnika z uczuciem niepokoju długo po zamknięciu ostatniej strony. Motyw odwilży jest tu czymś więcej niż porą roku. To symbol — pęknięć, sekretów, spraw, które w końcu muszą wyjść na światło dzienne. Autorka pokazuje, że nie wszystkie rany goją się same, a milczenie potrafi być równie niebezpieczne jak przemoc. Najmocniejsza jest warstwa emocjonalna. To kryminał, ale taki, w którym najbardziej boli to, co dzieje się między ludźmi, nie sama zbrodnia. Bohaterowie są niedoskonali, prawdziwi, często uwikłani w relacje, z których trudno się wyrwać. Czytałam tę książkę z rosnącym napięciem, ale też z poczuciem smutku i złości — bo to historia, która mogłaby wydarzyć się wszędzie. „Odwilż” zostawia po sobie ciszę. I pytania. A to dla mnie znak, że była warta przeczytania.

To moje pierwsze spotkanie z tą autorką ale na pewno nie ostatnie. Jest informacja, że to pierwszy tom więc będę czekała na kolejny! Akcja wciągająca już od pierwszych stron, sporo zaskoczeń wychodzących w trakcie, choć zakończenia można się było już pod koniec książki spodziewać.

świetnie się czyta, śledztwo ciekawe - polubiłem styl Piotra. ale zakończenie pozostawia dużo do życzenia. wszysto logiczne, ładnie wyjaśnione, ale sposób podania? nie, jeszcze raz NIE. redaktor nie zareagował i nie zgromił za tak prosty/prymitywny sposób. a szkoda. ale to nie zniechęciło do czytania tego autora, dam mu szansę. ale nie za szybko, trzeba innych spróbować. www przedmiescia eu zapraszają...

Wstyd się przyznać, że do tej pory nie miałam przyjemności zapoznać się z popełnionymi przez pana Widerskiego kryminałami☺️ Kiedy już przypadek pozwolił mi go poznać, czym prędzej sięgnąłem po jedną z jego książek. I tak oto zachwyciłam się dynamiczną fabułą, mylnymi tropami, wyraziście nakreślonymi bohaterami, ciekawymi miejsca oraz skomplikowaną intrygą. Zaciekawia też wątek animizmu, bo szczerze mówiąc niegdy o tym nie słyszałam. Pan Adam również ciekawie ukazuje emocje i pragnienia sprawcy, a za pośrednictwem retrospekcji wiemy jakie wydarzenia z przeszłości pozostawiły w jego psychice trwałe ślady. Czytając Turystę spędziłam super czas😃

Kryminał obyczajowy osadzony w świątecznej, bożonarodzeniowej atmosferze. Fabuła jest podzielona na trzy akty i skupia się na zagadce, która w jakiś sposób jest związana z Gwiazdką i prezentami. Kryminał jest przyjemny w odbiorze, stawiając na nastrojowy klimat i sympatycznych bohaterów. Kryminał słuchało się sprawnie i zdecydowanie nadrabia klimatem, co czyni go idealnym wyborem na okres bożonarodzeniowy. Choć nie jest wybitny, to jest dobrą rozrywką z sympatycznym głównym bohaterem, który jest prawdziwym dziadkiem na medal.

Po zwolnieniu z policji Aneta Brudka nie może odnaleźć się w nowej rzeczywistości, która obecnie ogranicza się niemal wyłącznie do opieki nad chorą na alzheimera mamą i będącej efektem gwałtu ciąży. Tę rzeczywistość zupełnie niespodzianie przerywa wysłany z obcego numeru SMS, o zaginięciu Stanisława Wragi, wuja Anety i kuzyna Basi. Basia, mama Anety, prosi córkę, by ta pojechała do Rudnika nad Sanem i poszukała zaginionego Stasia. Aneta nie jest tym zachwycona, ale ostatecznie rusza w drogę… Na miejscu zaczyna prywatne śledztwo, ale niemal od razu natrafia na mur milczenia, a informacje, jakie udaje jej się zyskać wzajemnie się wykluczają. Dla części mieszkańców wuj Anety jest bohaterem, a dla innych zaprzańcem. Dlatego też kobieta kontaktuje się z byłym prokuratorem Adamem Szmytem i prosi go o pomoc. On początkowo odmawia, ale później, nic nie mówiąc Anecie, wsiada w samochód i rusza do Rudnika. Do Rudnika, w którym za młodych lat spędzał sporo czasu i ma tam rodzinę oraz znajomych. To zarazem pomaga i przeszkadza w prywatnym śledztwie, ale upór Adama i Anety sprawia, że powoli rozgryzają, które informacje są prawdziwe, a które mają wprowadzić ich w błąd. Poza ludźmi prowadzenie śledztwa utrudniają im trudne do wyjaśnienia wypadki, w tym pożary, pobicia i… trup na cmentarzu. I to bynajmniej nie znajdujący się tam legalnie. Wszystkie tropy wskazują na to, że Aneta i Adam są osobami niepożądanymi w Rudniku, a prawda, o której niemal nikt nie chce głośno mówić, ma pozostać tajemnicą. Lokalsi nie biorą jednak pod uwagę uporu Anety i Adama… Co i kto stoi za zniknięciem Stanisława Wragi? Kto wysłał SMS-a? Dlaczego Adam zmienił zdanie? Kto stoi za tajemniczymi wypadkami w Rudniku? Czy uda się odkryć prawdę…? Odpowiedzi na te i inne pytania poznacie właśnie z tej książki… Prawda… czasami ją znamy, a czasami nie. W tym drugim przypadku co jakiś czas pojawia się pytanie: czy chcemy ją poznać? I tu trzeba się poważnie zastanowić, bo za mniejszymi lub większymi kłamstwami może kryć się coś, co powinno pozostać tajemnicą. Aneta stanęła właśnie przed tym dylematem, choć u niej nieco kłóciły się ciekawość prywatna, wszak chodziło o jej wuja, z uporem policjantki. Byłej, ale niektórych nawyków nie idzie się pozbyć. Jakby tego było mało, do działania dopingowały ją słowa jej mamy oraz Adam. My, tak jak Aneta, również stajemy przed różnymi wyborami. Od tego, jakie pieczywo nabyć, przez co założyć na jakąś okazję, po odkrycie tajemnic lub wręcz przeciwnie przemilczenie czegoś. I bez względu na to, jaką decyzję się podejmie, trzeba pamiętać o konsekwencjach. Oby były pozytywne dla wszystkich, albo przynajmniej jak najmniej szkodliwe, bo co się stało, to się nie odstanie, a czasami wystarczy chwila namysłu, by ustrzec się od kłopotów… Obyśmy tylko potrafili podjąć właściwe decyzje… Czego i Wam, i sobie życzę… Za egzemplarz do recenzji dziękuję Autorowi

Książka „3KĄT” autorstwa Agnieszka Peszek zrobiła na mnie ogromne wrażenie i zdecydowanie należy do tych historii, które zostają w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony. To opowieść o skomplikowanej relacji trzech osób, których losy splatają się w nieoczywisty sposób. Fabuła skupia się na emocjonalnym trójkącie – uczuciach, które rodzą się między bohaterami, oraz konsekwencjach ich decyzji. Każda z postaci zmaga się z własnymi problemami, pragnieniami i dylematami, co prowadzi do trudnych wyborów i napięć w relacjach. To właśnie ta historia o relacjach – intensywnych, niejednoznacznych i bardzo prawdziwych – jest największą siłą książki. Autorka w niezwykle trafny sposób pokazuje emocje bohaterów, ich rozterki oraz wewnętrzne konflikty. Najbardziej poruszyło mnie to, jak realistycznie przedstawione są uczucia – nie ma tu sztuczności ani przesady, wszystko wydaje się autentyczne i bliskie czytelnikowi. Styl pisania jest lekki, a jednocześnie pełen głębi. Dzięki temu książkę czyta się szybko, ale jednocześnie zmusza ona do refleksji nad własnymi relacjami i decyzjami. Każda postać jest wyrazista i dobrze skonstruowana, co sprawia, że łatwo się z nimi utożsamić lub przynajmniej zrozumieć ich punkt widzenia. „3KĄT” to historia o wyborach, konsekwencjach i poszukiwaniu siebie. To książka, która pokazuje, że życie rzadko jest czarno-białe, a relacje międzyludzkie potrafią być skomplikowane i pełne sprzeczności. Zdecydowanie polecam tę książkę wszystkim, którzy lubią emocjonalne, życiowe historie i chcą przeczytać coś, co naprawdę skłania do myślenia. Dla mnie była to bardzo wartościowa i poruszająca lektura.

Ta historia nie należy do lekkich, ale sposób, w jaki została opowiedziana, robi ogromne wrażenie. Autor potrafi prowadzić narrację tak, że nawet trudniejsza tematyka wciąga i nie przytłacza. Przez całą książkę coś się dzieje, nie ma miejsca na nudę. Nawet kiedy wydaje się, że wszystko zaczyna się układać w logiczną całość i już wiadomo, w którą stronę to zmierza, finał potrafi jeszcze zaskoczyć. Jedyna rzecz, która momentami trochę mnie wybijała z rytmu, to duża liczba bohaterów i podobnie brzmiących nazwisk. Czasem trzeba było się na chwilę zatrzymać, żeby wszystko sobie poukładać. Poza tym jestem naprawdę zachwycona. To jedna z tych książek, po których człowiek od razu ma ochotę sięgnąć po kolejne historie tego autora. Warto.