Złota Kerstin

Książka zarówno dla dorosłych jak i dzieci o prostych przyjemnościach płynących z codzienności. Są tu inspiracje z różnych pór roku, literatury, jedzenia i związane z relacjami. Piękne, chwilami bajkowe i magiczne ilustracje świetnie uzupełniają całość! Świetna książka na prezent dla osoby w każdym wieku!

W pobliżu wioski Góra mieszkała bażancica Bożena i ta książka opowiada jej historię, która uświadamia, że nawet w młodym ptaku drzemie odwaga i determinacja. Bożena wielokrotnie uniknęła śmierci pod kołami pędzących samochodów. Przechodząc przez ulicę Pod Starym Dębem ryzykowała życie, więc uznała że czas to zmienić. Zaczęło się od listu do wójta, który niestety nic nie zrobił w tej sprawie, dlatego Bożena wzięła sprawy w swoje ręce i podglądając kobietę w jaskrawożółtym stroju przeprowadzającą dzieci przez ulicę wpadła na pewien pomysł. I tak właśnie Bożena zaczęła przeprowadzać inne zwierzęta przez niebezpieczny odcinek drogi. Z czasem o poświęceniu bażancicy zrobiło się głośno, jednak wójt podchodził do wszystkiego obojętnie, do czasu pewnego wydarzenia, które miało dla niego osobiste znaczenie. Wtedy też praca Bizżeny została zauważona i doceniona... W tej krótkiej książce mieści się wiele! Znajdziecie tu przesłanie dotyczące odwagi, uporu i wytrwałości w działaniu i dążeniu do celu. Jednocześnie ta historia pokazuje, że nawet Ci najmniejsi mają moc sprawczą! Urocza i wartościowa opowieść, zamknięta w pięknej wizualnie oprawie, która będzie również dobrym wyjściem do rozmów o siedliskach zwierząt oraz ingerencji człowieka.

Poruszająca opowieść dla młodszych czytelników, która w subtelny, poetycki sposób przybliża realia wojny na Ukrainie, ale też podkreśla wartości uniwersalne: przyjaźń, nadzieję i moc wyobraźni. To lektura, którą można by określić jako hybrydę wojennego realizmu z magiczną wrażliwością – idealna dla tych, którzy zaczynają odkrywać, że świat bywa okrutny, ale nie jest pozbawiony piękna. Akcja rozgrywa się w 2015 roku, niedaleko Doniecka – rejonu objętego napięciem, ostrzałami i okupacją. Bohaterami są: Ustym - dziewięcioletni chłopiec, którego dom, szkoła, codzienność zostają stopniowo odcięte od normalności przez działania wojenne; Mistrz - żołnierz-ochotnik z wielką wyobraźnią; oraz Es – zagubiony, mówiący dron, który utracił łączność z bazą. Es staje się pomostem pomiędzy Ustym i Mistrzem. Chociaż Ustym i Mistrz nigdy się nie poznają bezpośrednio, Es staje się ich wspólnym przyjacielem i przewodnikiem w świecie, w którym wiele rzeczy zostało utraconych, ale wciąż można marzyć. Narracja prowadzona jest z kilku perspektyw – przeskoki między dzieckiem, żołnierzem i dronem – co daje możliwość zobaczenia wojny z różnych punktów widzenia: intymnego, emocjonalnego, a także obserwacyjnego, obiektywnego. Obecność drona pozwala autorce na wykreowanie dystansu i refleksji – dron widzi wiele z góry, obserwuje zmiany, zagrożenia, ale też piękno – i pomaga czytelnikowi uświadomić sobie, jak to jest, gdy część świata zostaje zamknięta, staje się niedostępna. Kluczowym symbolem w tej opowieści jest dom – jest zarówno miejscem bezpieczeństwa, jak i zagrożenia. Dom, który Ustym znał – szkoła, zabawki, codzienne życie – zaczyna się zmieniać: z przestrzeni znanej i bezpiecznej w coś, co zostało zniszczone przez wojnę. Okazuje się, że obraz domu może stać się w tym samym stopniu markerem bezpieczeństwa, jak i niebezpieczeństwa (dom przemieniony, opuszczony, zniszczony). Jednak choć tło opowieści jest brutalne – pola minowe, ostrzały, okupacja – Rusina nie skupia się wyłącznie na cierpieniu. Książka pokazuje, że w obliczu zagrożenia człowiek nadal potrafi marzyć, tęsknić, tworzyć przyjaźnie. Dron-przyjaciel symbolizuje też coś więcej: pragnienie wolności – wolności przynajmniej myśli, wyobraźni – gdy rzeczywistość nakłada ograniczenia. To, co wojna zabiera, często jest materialne; to, co pozostaje, czasem jest niematerialne: wspomnienia, spojrzenie, obraz nieba nad głową, dialog, marzenie o normalności. Niezwykle interesujący jest język tej opowieści. Autorka balansuje między prostym, przejrzystym językiem, odpowiednim dla młodszego odbiorcy, a obrazami poetyckimi, pełnymi metafor i subtelnych symboli (jak morela nocą, noc jako czas, kiedy rozkwitają rzeczy, które w świetle dnia mogą być niewidoczne). Język nie jest przesadnie słodki, nie unika ciemności, ale też nie epatuje brutalnością – daje przestrzeń dla refleksji i empatii. Oryginalnym zabiegiem jest przyjęcie perspektywa drona: jako istoty nie-ludzkiej, ale zdolnej do bycia łącznikiem między Ustym a Mistrzem. Ta perspektywa pozwala zobaczyć świat tak, jak dziecko może go sobie wyobrazić – z dystansu, czasem w oderwaniu od ludzkiego cierpienia, ale przepełnionym pragnieniem normalności. Takie ujęcie pozwala na umiejętne łączenie ciężaru wojny z nadzieją: książka nie gra na prostych emocjach, nie daje fałszywego pocieszenia, ale też nie rezygnuje z piękna, marzeń, z możliwości, że coś w ciemności może zakwitnąć. Mimo trudnej tematyki tekst jest zrozumiały, ale nie infantylny. Książka nie kończy się triumfem nad złem, ale pozostawia czytelnika z myślami, z pytaniami. Dla niektórych może to być niedosyt; inni uznają to za realistyczne i uczciwe. Książka Olhy Rusiny staje się częścią szerszego nurtu literatury dziecięcej i młodzieżowej ukraińskiej, który od czasu rozpoczęcia pełnoskalowej wojny stara się zmierzyć z realiami wojennej traumy z jednej strony oraz oporu, codziennej walki o zachowanie godności, człowieczeństwa i pamięci - z drugiej. Książka uczy, że czasem to, co niematerialne – marzenie, wspomnienie, przyjaźń, obserwacja – może być siłą większą niż to, co materialne. I że wyobraźnia nie jest ucieczką, ale sposobem przetrwania: daje przestrzeń, w której można być sobą, nawet jeśli wszystko wokół człowieka się rozpada. „Morele..." to książka, która zostaje w pamięci. Nie dlatego, że odpowiada na wszystkie pytania, ale dlatego, że stawia je w sposób, który jest zarówno delikatny, jak i zdecydowany. Daje nadzieję, nie banalizując tragedii, zachęca do patrzenia, do empatii, do wyobrażania sobie lepszego świata – nawet jeśli obecny świat boli.

To była moja pierwsza książka przeczytana w 2025r. Mogę śmiało powiedzieć, że rozpoczęłam go w towarzystwie bardzo dobrej powieści. Nie obyło się bez sytuacji, kiedy wpadałam na wszelkie możliwe rozwiązania, a jednak Autorka w niebanalny sposób rozwikłała zagadnienie :) W każdym rozdziale, kolejno dowiadujemy się historii jednego z czterech bohaterów. Z historią każdej postaci można się utożsamić. Każdy w tej lekturze znajdzie bliskie sobie motywy. Na początku rozdziału znajduje się litera imienia któregoś z bohaterów i dzięki temu wiemy, z kogo perspektywy jest prowadzona narracja :)

Nie od dziś wiadomo, że koty chodzą własnymi ścieżkami. A gdyby tak zdecydować się podążać za swoim futrzakiem? Wystarczy zaufać kociemu przyjacielowi i przekonać się, jak wiele piękna można odkryć podczas jednego spaceru. O tej niezwykłej przyjaźni dziecka z kotem i korzyściach płynących ze wspólnego spędzania czasu przeczytacie w książce autorstwa Sary Lundberg, pt. „Spacer z kotem”, która ukazała się na polskim rynku wydawniczym dzięki staraniom Wydawnictwa Zakamarki. 🐈 Spacerowanie z kotem wymaga cierpliwości, bo zwierzęta te eksplorują świat na swój własny sposób, niekoniecznie tak jak chciałby tego człowiek. Historia opowiedziana w książce pt. „Spacer z kotem” udowadnia jednak, że jeśli damy kotu możliwość wyboru i sami będziemy podążać jego szlakiem, czeka na Nas nagroda w postaci zaskakującej, pełnej tajemnic i emocji przygody. 🐈 „Spacer z kotem” to pozycja, która nauczy Nasze dzieci, jak nawiązywać relacje ze zwierzętami. Dzięki niej dowiedzą się, na czym polega trudna sztuka osiągania kompromisu, czym jest wzajemny szacunek i akceptacja, a do tego będą mogły przekonać się, jak fascynujące bywają kocie wędrówki i jak ciekawy może być świat widziany oczami kota. 🐈 Na szczególną pochwałę zasługuje polski przekład tej szwedzkiej książki pióra Agnieszki Stróżyk. Choć to nie słowa odgrywają największą rolę w „Spacerze z kotem”, to ich wartość w połączeniu ze wspaniałymi ilustracjami wykonanymi przez samą autorkę zdumiewa i zachwyca zarówno małych, jak i dużych czytelników. Ci mniejsi będą również pod ogromnym wrażeniem postaci mądrego i zaradnego kota, który wychodzi obronną łapą z każdej opresji i staje się idealnym towarzyszem wędrówek człowieka. Ci więksi natomiast bez wątpienia zrozumieją przesłanie tej krótkiej i pouczającej opowieści, którą warto czytać po wielekroć, by raz po raz móc zachwycać się urokiem tej prostej i pięknej historii.

Bardzo poruszająca książka o przemijaniu, tęsknocie, o marzeniach, a także o relacji wnuka z dziadkiem. Kiedy dziadek pragnie uciec ze szpitala, wnuczek śmiało włącza się w owo przedsięwzięcie. Razem (dziadek i wnuczek) przeżywają niezwykłą przygodę. Książka niezwykle wzrusza. Jest naprawdę warta uwagi!

Cudowna książka. W poetycki sposób opowiada trudną historię - tłumaczy dzieciaczkom alkoholizm. I dodaje nadziei, bo zakończenie optymistyczne (czy przez to prawdziwe? hmmm...). Czekam na więcej książek o podobnej tematyce, bo wciąż ich mało. Może w kolejnej to mama wpadnie w szpony nałogu, a tata ją uratuje. Lub nie uratuje.

Czy wiecie, że kanapę wymyślił hrabia hazardzista, a sos winegret powstał przez nieporozumienie językowe? Kurczak Marengo podobnie jak Currywurst przyrządzono tylko dlatego, że nie było nic innego 🤷‍♀️ za to czipsy ziemniaczane znamy dlatego, że jeden zadufany milioner wkurzył kucharza (warto było 🤭). Brownie to pyszna pomyłka, a lody na patyku wymyślił jedenastolatek...oczywiście przypadkiem 😉 W książce przeczytacie jak niechcący powstały słynne dania znane na całym świecie 👍 Ale to jeszcze nic! Na końcu każdej historii znajdziecie przepis na danie, tak byście sami mogli poczuć smak przypadku 😁 ja jestem w kuchni średnio uzdolniona więc od razu zaznaczam, że przepisy są mega dobrze wytłumaczone 😉 Książka jest nie tylko pełna historii i przepisów, ale także niebanalnych ilustracji i humoru ❤️ przyznam szczerze, że wyciągnęła nas ta lektura, mam jednak jedną radę ...nie czytajcie jej z pustymi żołądkiem 😉

Pewnego dnia w mieście pojawiają się czarne chmury. Zapytasz – w jakim mieście? W każdym – odpowiem. Wyobraź sobie, że nagle każde miasto na mapie zostaje spowite czarnym dymem, który wychodzi ze wszystkiego. Ze wszystkiego, co smutne, porzucone i niczyje. Wychodzi z kanałów, z kratek ulicznych, z koszy na śmieci. Czarne kłęby oblepiają wszystko, bo tyle jest tych niepotrzebnych rzeczy, że dym gęstnieje z minuty na minutę. Ten dym zamienia wszystko w czerń, odbiera zapachy i poczucie bezpieczeństwa. Ten dym zatrzymuje się między czarną ziemią, a niebieskim dotąd niebem. Jest jak żeliwna patelnia. I wszystko mogłoby się samo naprawić, bo przecież samo się zepsuło, ale ile trzeba będzie czekać? Aż znajduje się psiak, odważny, który postanowił temu zaradzić. Sam siebie w tym dymie nie poznawał. Kiedyś był biały, teraz brudno szary. Wszystko i wszyscy zostali odmienieni, lecz nie tak, jakby tego chcieli. I ten wszędobylski czarny dym... Pies i zmókł i sczerniał całkowicie i mało brakowało, a rozpłakałby się... przy smutkach. Bo to były one, płaczące smutne smutki. Smutki? - zapytasz zdziwiony – Czyje? Może na nasze, ludzkie, może zwierzęce, może te mieszkające w pluszakach wyrzuconych na śmietnik lub tkwiących samotnie w kącie od dłuższego czasu... może te skryte w zielonych liściach drzew? One wszystkie, nagromadzone przez lata całe. Smutki, które znalazły ujście i wypłakiwany się na świat. To smutne łzy naszych dusz – wszystkich. „Pies, który rozweselił smutki” Ruty Briede jest książką dla dzieci i dorosłych, która wymyka się jednoznacznej interpretacji. Odbiór jej wielorakości zależy od czytającego. Sześciolatek odnajdzie w niej co innego, niż sześćdziesięciolatek. Ktoś skojarzy czarny dym z tym wydobywającym się z krematorium w Auschwitz, ktoś inny z kominem z pobliskiej kopalni węgla, czy ogniskiem, do którego powrzucano byle co i dym wielkim tumanem wzbija się w niebo. Wyobraźnia podsuwa różne obrazy, a te pociągają za sobą różne myśli i odczucia. A może ta książka to obraz tego, co nas czeka już w niedalekiej przyszłości? Może smutki oceanów już płaczą? Może drzewa – i te duże i malutkie – też spowijają chmury smutków? A my? W nas też kłebią się czarne myśli, złe czyny, złe słowa, czy gesty... Wszystko ma w sobie smutek, który ukrywa. Czas też... Ta książeczka jest niby czarna, niby osnuta dusznym kurzem, szarością i brzydotą i tak kartka za kartką – bez przejaśnień. Szarość i szarość, aż mierzi i nie ma czym oddychać. Ta dymna atmosfera mami wzrok i węch i myli kierunki. Wszystko w jej obliczu traci sens. A jednak – ta czarna książeczka daje nadzieję. Tak rozumiem tą historię ja. Ile czytelników, tyle będzie rozumowań, a te dziecięce niejednokrotnie zaskoczą bardziej, że te dorosłe. Dzieci widzą więcej i ich myśli biegną innym torem niż tych, których życie zdążyło doświadczyć. A jak ty ją odbierzesz? Co o niej powiesz, gdy skończysz czytanie? Co dostrzeżesz w tym czarnym, książkowym dymie? I co zrobisz? - bo coś musi być zrobione. Mądra, wspaniała, zmuszająca do rozmów, do niekończących się rozważań i przypuszczeń z kategorii „Co gdyby...” – i to stanowi jej sedno i wartość samą w sobie - bezcenną. za ucztę literacką dziękuję SZTUKATER #agaKUSIczyta

Cudowna, lecz bardzo bolesna książka, opowiadająca historię chłopca, który nie miał w swoim życiu nic oprócz talentu do fotografii. Dopóki nie spotkał Emilii, myślał, ze nie zasługuje na przyjaźń. Książka opowiada o przemocy w rodzinie, o biedzie, o poczuciu wykluczenia. Polecam ją starszym dzieciom i nastolatkom oraz rodzicom.

Historia jest niepozorna, o codziennych sprawach, które dzieją się w życiu dziecka na etapie wczesnoszkolnym, w domu i szkole, w relacjach dzieci z dziećmi czy dorosłymi, a jednak trudno jej się oprzeć i zdecydowanie chce się więcej. https://madebybibi.blogspot.com/2024/07/ja-to-ja.html

„Książka o górach” to niesamowicie poważna rzecz o zdobywaniu górskich szczytów. Robb wprowadza nas we wspinaczkowy świat od podstaw. Daje krótką lekcję dotyczącą samego merytorycznego i fizycznego przygotowania się. Doradza co powinien zabrać ze sobą każdy wspinacz w góry, co trzeba koniecznie zrobić przed wejściem na szczyt, a czego unikać, by nie ulec wypadkowi. Na kolejnych stronach przytacza historie wspinaczy – alpinistów oraz himalaistów. Jest tu mnóstwo ciekawostek oraz anegdot. Na końcu znajdują się także krótkie noty biograficzne „ludzi gór”. Świetna lektura dla wielbicieli wspinaczek, jak górskich piechurów. Dzięki niej można w bardzo przystępny sposób ubogacić lub ugruntować swoją wiedzę w tym zakresie. Polecam gorąco. Bardzo ciekawa i fachowa lektura.

Urocza opowieść wspomnieniowa o poetce, widzianej oczami jej wieloletniego sekretarza. Wisława Szymborska po otrzymaniu Nagrody Nobla w 1996 roku, zatrudniła Michała Rusinka, młodego doktoranta polonistyki. Poetka, żyjąca samotnie w malutkim mieszkanku i zupełnie nieprzygotowana na cały ten splendor, który na nią spadł razem z prestiżową nagrodą, potrzebowała na gwałt kogoś, kto jej pomoże ogarnąć cały galimatias. Zatrudniła więc młodego polonistę, Michała Rusinka, w roli sekretarza. Jego obowiązki były rozległe i niedookreślone, najogólniej rzecz biorąc – miał być buforem między Wisławą a całym światem, organizował jej kalendarz, odpowiadał na listy, telefony i faksy, umawiał i odmawiał wywiadów. Przepisywał na komputerze wiersze, jeszcze w wersji surowej, a następnie po korekcie wysyłał je do wydawnictw. Słowem, stał się jej prawą i lewą ręką. Było to dla niego, jak sądzę, bardzo ciekawe i prestiżowe zajęcie. Dziś Rusinek jest prezesem zarządu Fundacji Wisławy Szymborskiej, opiekującej się spuścizna literacka noblistki i wspomagającej literaturę polską i literatów czy tłumaczy w potrzebie. Rusinek, można powiedzieć, szczerze zaprzyjaźnił się z poetką i napisał - reportaż? Pamiętnik? Wspomnienia? Biografię? Żartobliwą relację z czasów swojego 15-letniego sekretarzowania? Myślę, że wszystkiego po trochu. Przekazał czytelnikowi portret poetki bardzo osobisty, nawet intymny, z humorem relacjonując mnóstwo szczegółów, szczególików, reakcji na wydarzenia i osoby, komentarzy do bieżącej sytuacji wszelakiej, zachwytów i irytacji, marzeń i cierpień. Bez odrobiny patosu, bez wszelkiej hagiografii, ciepło, serdecznie i dowcipnie. Czyta się to z prawdziwą przyjemnością, tak, jakby zajrzało się do ogródka czy saloniku poetki, osoby dość skrytej i zdystansowanej. Nie zajmował się w żadnym wypadku ploteczkami i odbrązawianiem Szymborskiej, która zresztą nigdy nie miała pomnika z brązu. Wprost przeciwnie, od chwili otrzymania Nobla towarzyszyło jej grono krytyków, hejterów i lustratorów. O tempora! o mores! Napisał o niej jak o osobie najbliższej, o babci, o ukochanej cioci, a przy tym wykazał się wielką bystrością, darem obserwacji i umiejętnością, by, jak pisał niegdyś inny poeta, „odpowiednie dać rzeczy słowo”. Czytałam to już dawniej, a teraz przypomniałam sobie, bo kilka dni temu byłam na spotkaniu autorskim Rusinka z dziecięcą widownią, gdzie prezentował on m. in. biografię „Szalik. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci”. I porównanie obu tych książek to prawdziwa uczta dla ducha. Żadnej sprzeczności. Biografia pisana językiem zrozumiałym dla nieletnich czytelników również ukazuje Szymborską z jej radościami, smutkami i słabostkami, a przede wszystkim z jej poczuciem humoru, ironii i dystansem do świata, z jej niechęcią do tzw. wielkich słów i kategorycznych sądów. Z jej umiejętnością przyznania się do niewiedzy i pragnieniem, żeby się dowiedzieć, sprawdzić, zrozumieć, przemyśleć. Dość przytoczyć jedno, najbardziej znane, bo zamieszczone w jej wykładzie noblowskim: wszyscy naukowcy i naukowczynie, pisarze i pisarki powinni umieć powiedzieć sobie dwa małe, ale mocno uskrzydlone słowa „nie wiem”. Za te słowa zresztą Szymborska była również hejtowana przez tych, którzy są pewni, że wiedzą wszystko. Prawdziwe mistrzostwo świata! Umieć przekazać istotę twórczości wielkiej poetki tak, by trafiła do najmłodszych. Rusinek potrafi pisać wspaniale i interesująco zarówno dla małych, jak i dla dojrzałych czytelników. Dlatego zamieszczam tę samą recenzję pod obiema książkami. Polecam. Najbardziej obie naraz!

Książki dla dzieci mogą być urzekające i przyciągają do lektury od pierwszego spojrzenia. Taka jest właśnie książka autorstwa Ingi Moore z katalogu Wydawnictwa Dwie Siostry, która nosi tytuł „Dom w lesie”. Pierwsza na naszym rynku wydawniczym książka obrazkowa brytyjskiej mistrzyni ilustracji to niezwykła opowieść, która przenosi czytelników w spokojny leśny świat. Pewnego dnia łoś i niedźwiedzica próbują się wprowadzić do domków dwóch małych świnek. Niestety skutek jest taki, że wkrótce nikt nie ma gdzie mieszkać. Pojawia się pomysł, aby zbudować dom, który pomieści wszystkich. Zwierzęta marzą o tym, aby móc w spokoju mieszkać, jeść i spać. Czy to może okazać się trudnym zadaniem? 🏡 Więcej na blogu www.ksiazkizabawy.blogspot.com

Pierwsza przeczytana w tym roku książka była bardzo słaba, druga mocno średnia, za to trzecia… Wow. To już trzecia książka z serii o porach roku Mai Lunde. Książki z tej serii niezmiennie zachwycają mnie ilustracjami. I to właśnie ze względu na ilustracje zaczęłam moją przygodę z tą serią. Ale oprócz ilustracji jest też treść. Treść, która nie jest łatwa, prosta i przyjemna. Treść, która zmusza do refleksji, do zastanowienia się nad własnym życiem, nad tym co jest ważne. I tak jak autorka pisze na końcu: każdy dopasuje tą historię do siebie, każdy stworzy własne opowiadanie na jej podstawie.

Uważam, że to ważna pozycja książkowa, nie tylko dla dzieci, ale przede wszystkim dla dorosłych. Ukazuje przemoc psychiczną w relacjach damsko-męskich i o ile jest w sposób ilustratorki przekazana z myślą o dzieciach, to wygląda na to, iż z punktu odbioru treści, bardziej będzie docierać do odbiorcy dorosłego. Można wysnuć konkluzję, że to książka dla każdego. Dziecko będzie odbierało treści w niej zawarte z poziomu ilustracji, dorosły z poziomu słowa. Ważna, potrzebna i mądrze napisana oraz pięknie zilustrowana.

„Pan Słowik”. O Julianie Tuwimie dla dzieci Pokłosie wprawy do Centrum Kultury, gdzie odbyło się spotkanie z pisarzem, Michałem Rusinkiem. To, czego nie wiedziałam: było to spotkanie z małymi czytelnikami, jako że autor sporo pisze dla dzieci. Więcej niż się spodziewałam po, wszak, profesorze UJ, sekretarzu naszej noblistki Wisławy Szymborskiej, wspaniałym pisarzu, tłumaczu i felietoniście. Zdecydowanie było warto! Nie mam już dzieci ani wnuków w stosownym wieku, więc nabyłam dla własnej przyjemności książki „Pan Słowik. O Julianie Tuwimie dla dzieci”, „Guzik. O Janie Brzechwie dla dzieci” i „Szalik. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci”. Książki w swojej istocie wybitne. Autor potrafił ciekawie opowiedzieć o życiu i twórczości wybitnych poetów w taki sposób, że przybliżył im sceny z ich życia, przede wszystkim z dzieciństwa, a także – a może przede wszystkim – sama istotę ich twórczości. Zamiłowanie do zabaw słownych i słowotwórczych u Tuwima. Absurdalny humor i upodobanie do karkołomnych, groteskowych sytuacji u Brzechwy. Ironiczny stosunek do rzeczywistości połączony z niebywałą dyscypliną słowa u Szymborskiej. Trafiał w ten sposób w samo sedno tego, co trzeba wiedzieć o poetach, w języku, jak sadzę, całkowicie zrozumiałym przez kilkulatki. Nie unikał przy tym spraw trudnych, np. takich jak żydowskie pochodzenie Brzechwy czy Tuwima, lata spędzone pod okupacją niemiecką, biedę, nieustanne zagrożenie życia. Niezrozumienie talentu poetyckiego i wyśmiewanie jej wczesnej twórczości w najbliższej rodzinie Szymborskiej. Podszedł do tych spraw z humorem i dystansem. Najlepszym przykładem anegdota o aresztowaniu Brzechwy przez gestapo, kiedy to poeta powiedział: chcecie mnie zabić, to zabijcie i tak nie mam po co żyć, kiedy ona, Janina, mnie nie kocha! a gestapowcy go wypuścili jako, jak mniemam, kompletnego wariata. To rzadki talent. Zazwyczaj pisanie dla dzieci o sprawach dorosłych siłą rzeczy jest zinfantylizowane, obarczone nieznośnym dydaktycznym smrodkiem. Bardzo trudno jest na tyle panować nad językiem, by nie wtrącać zbyt trudnych określeń. Niełatwe jest okrojenie biografii do kwestii zrozumiałych dla dzieci, które mogą je zainteresować. Rusinek to potrafi i za to mu chwała. Lektura tych biografii sprawia wielka przyjemność również dorosłym, nawet tym w zaawansowanym wieku. Muszą tylko lubić czytać. Polecam!

O tym, jak działają przyjaźnie. Kontynuacja książeczki dla dzieci z niepełnosprawnym drobiem w roli głównej. Za pomocą humorystycznej opowieści o wycieczce na kąpielisko, autor podejmuje tutaj szereg tematów związanych z rozwojem przyjaźni. Mamy tu więc poruszoną kwestię rywalizacji i zazdrości o sukces czy dowartościowywania się czyimś kosztem, ale też wydobywania swoich najlepszych cech, dzięki relacji z drugą osobą. Podobnie jak w części poprzedniej, jest tu dużo ciepła i specyficznego humoru, a także, co zaskakujące, parę wyraźnych nawiązań biblijnych.

Zabawna, niepoprawna i nietuzinkowa historia o rodzinie złodziei i jednym porządnym dziecku, które nie chce kraść:) Wbrew pozorom książka nie sieje zepsucia, ale jest pełna ciepła i humoru, bardzo inna od czasem moralizatorskich historii dla dzieci. Chętnie sięgamy po kolejne części. Świetne rysunki i tłumaczenie imion (Zbirek, Cela, Glina:) uzupełniają całość.

Drugi tom opowieści o Matyldzie, która pewnego lata jest zmuszona udać się na wakacje do dziadka. Nie widziała go wiele lat i wcale nie odczuwa potrzeby spotkania z nim. Tym bardziej, że miała w planach podróż do Japonii z mamą i poznanie historii smoków, które od zawsze fascynują dziewczynkę. Matylda nie spodziewa się, że podczas pobytu w przytulnym domu dziadka dowie się o smokach więcej, niż kiedykolwiek marzyła. W drugiej części nadchodzi czas powrotu do domu, jednak, tak jak nie chciała tu przyjeżdżać, teraz bohaterka nie chce stąd wracać. Na szczęście udaje się przekonać mamę, że rok szkolny na wsypie może być dla Matyldy niezwykle kształcący. Wspólnie z przyjaciółką Saszą uczęszczają do najbardziej nietypowej szkoły, w której dzieci z wyspy poszerzają swoją wiedzę i pasje. Jednak prawdziwy sprawdzian ma dopiero nadejść. Dziewczynki będą musiały zmierzyć się ze swoimi lękami i wyruszyć na najtrudniejszą z misji, jaką można powierzyć człowiekowi. W ich rękach są losy przyszłego świata. Napisana językiem pradawnej baśni i gawędy opowieść o sile słów, które potrafią niszczyć i budować światy. Pięknie ilustrowana, zabierze was w niezwykłą podróż na spotkanie ze smokami i odległymi miejscami, w których ludzie mówią pierwotną mową, a przyszłość zapisuje się na białych kartach zakurzonych ksiąg.