Zima w bikini

Z balkonu mieszkania na szóstym pietrze wypada 57-letnia kobieta w średnim wieku.Czy to wypadek, czy samobójstwo, ktoś dostrzega cień mężczyzny w czapce za jej plecami.Następnie po jakimś czasie znika w niewyjaśnionych okolicznościach młoda dziewczyna Lili Aniela Rudek sprzątaczka zatrudniona na lato do sprzątania przy kempingu w Moss.Dziewczynę nękało i gnębiono nocami takie złe przeczucie, że jest przez kogoś śledzona.Za jej oknem domku przesuwał się i przechodził tajemniczy cień tego samego mężczyzny.Czy to nie jest czasami przypadek, że właściciel owego kempingu zamieszkuje ten sam blok, co zabita tam starsza kobieta. Cato Isaksen razem z nową jego pracownicą grupy śledczej Marian Dahle podejmuje się prowadzenia sprawy zabójstwa tej kobiety, a Marian Dahle to osoba bardzo impulsywna, empatyczna nie darzy sympatią policjanta Cata Isaksena i nie koniecznie ona uznaje regułę drogi służbowej. Mimo nieporozumień między nimi co wynikają z tego, muszą oni ustąpić i rozwiązać zagadkę kryminalną odnaleźć zabójcę, żeby nikomu nic już nie zrobił i nie zabijał. Po "Miodowej Pułapce", który był bardzo świetnym kryminałem, Unni Lindell zaskoczyła mnie swym genialnym skandynawskim kryminałem,wciągająca historia, trzymająca w doskonałym napięciu..szybko akcja rosła,z każdą stroną czytanej książki, zaskakująca, niezła fabuła..znakomity policjant Cato Isaksen, zaś Marian Dahle to taka wredna, denerwująca idiotka jak mi działała na nerwy, irytująca baba, stale kłóciła się Catem o coś drażniła mnie.Książka wzbudzała we mnie emocje, powodowała mnóstwo strachu, przerażenia. Trochę trudna, zagmatwana zagadka do rozwiązania,z zapartym tchem czytałam ten kryminał. "Człowiek Mroku" to świetny,zdecydowanie mocny kryminał z Czarnej Serii..Lindell i tym razem spisała się rewelacyjnie jest znakomitą norweską pisarką, dla której poświęcił super chwile i zagwarantowała mi moc zagadek, dała mi olbrzymią satysfakcję podczas czytania nie rozczarowała mnie książka przeczytałam ją z zainteresowaniem.

Rewelacja. Zanim zaczęłam czytać spotkałam się z opinią, że za dużo psychologicznych szczegółów żeby zapełnić ilość stron. Mnie osobiście bardzo interesują zagadnienia psychologii, szczególnie sądowej, więc dla mnie osobiście dużo ciekawych, przydatnych i myśle, że rzeczywistych informacji, jako, że autorka sama jest psychologiem sądowym. Co do fabuły, ze strony na stronę coraz ciekawsza a końcówka zaskakująca, myląca i wręcz genialna. Ostatnio zaciekawiła mnie cała seria Granic zła, narazie przeczytałam już "pod czujnym okiem" i właśnie omawianą tu "w pułapce" i obie z czystym sumieniem jak najbardziej polecam a sama mam zamiar sięgać po kolejne tytuły.

Moja pierwsza książka tego autora więc i pierwsze wrażenie :). Dość łatwo i można powiedzieć przyjemnie się czyta. Do końca nie wiadomo kto jest sprawcą, co jest intrygujące i wciągające. Dla mnie cenne jest oddanie atmosfery i wyglądu Sztokholmu. Polecam.

„Czarne kłamstwa, czerwona krew” ma, jak widzę, bardzo niską ocenę, więc, co rzadko się zdarza, moja będzie wyższa. Lubię narrację Kjella Erikssona. Bohaterów witam jak starych znajomych. Co prawda pamiętam zawsze tylko główne postaci, drugoplanowe są słabo wykreowane. Podoba mi się też śledztwo, a raczej wiele śledztw, opisy pracy policji, powodzenia i porażki. Do tego dochodzi wielowątkowość, rzeczywistość ukazana z punktu widzenia kilku osób. W sumie całkiem niezła powieść, czyta się lekko, napisana językiem bez udziwnień, w dodatku pobudzająca ciekawość.

Och połknęłam ją w jeden dzień. Świetne pióro. Bohaterowie świetnie wykreowani. Tematyka warta poznania ku przestrodze i odczarowaniu momentami za nadto wyidealizowanego świata. Autorka pisze lekko ale konkretnie. Fabuła idealna na serial. Polecam bo świetnie spędzony czas.

Początek całej historii przykuwa uwagę czytelnika, jest jednym z tych, przy których wstrzymuje się na chwilę oddech, w oczekiwaniu tego, co będzie dalej. Dwie dziewczynki wracające do domu i on – nieznajomy próbujący wciągnąć je w rozmowę. Wydaje się całkiem miły i niegroźny. Czapka z daszkiem, młody wygląd, przyjemny uśmiech. I chce tylko wiedzieć co trenują, a później pokazać im nową hale, która na pewno im się spodoba. Chwilę później zostanie już tylko strach, ból i perwersyjna żądza, którą mężczyzna skieruje ku małym dziewczynkom. Dla niego są dziwkami, które zasłużyły na wszystko, co im zrobił. Brutalność wydarzeń odkryta kilka dni później, stanie się dramatycznym piętnem odciśniętym na zawsze na zwyczajnym szwedzkim miasteczku i jego mieszkańcach. W tym miejscu autorzy pokazali jak za pomocą zdań, często krótkich i mocno sugestywnych, buduje się napięcie i niepokojący klimat powieści. S prawca niemal od razu został ujawniony. Bernta Lunda złapano i skazano za popełnioną zbrodnie. Mamy całą paletę innych postaci. Fredrik Steffansson, trwający w braku natchnienia pisarz, wychowujący swoją pięcioletnią córkę i zmagający się z demonami przeszłości; Lennart Oscarsson sprawujący pieczę nad oddziałem dla więźniów skazanych za przestępstwa seksualne, rozdarty pomiędzy miłością do żony, a uczuciem do kolegi z pracy; Ewert Grens, zgorzkniały i zmęczony życiem policjant, który jednak poza swoją pracą nie ma właściwie nic. Przez karty książki przewija się wielu bohaterów i przyznaję, że każdy jest najczęściej nieszczęśliwy i z problemami osobistymi....niestety,pedofil ucieka z wiezienia i dalej zabija... Po kolejnej odrażającej zbrodni, tym razem na 5-letniej Marie, Bernt Lund po raz kolejny ucieka bezradnej policji, a sprawy w swoje ręce (dosłownie) bierze ojciec zamordowanej dziewczynki – Fredrik Steffansson. Mężczyzna zabija Bestię i tu dochodzimy do głównego problemu, z którym starają się w powieści zmierzyć autorzy – do kwestii winy i wyroku. Na scenę wkracza Lars Agestam – młody prokurator marzący o wielkiej karierze w wykonywanym zawodzie, to właśnie on będzie domagał się dla Steffanssona najwyższej z możliwych kar. Wbrew pozorom, rola naciskanych przez opinię publiczną (uważającą ojca zmarłej dziewczynki za bohatera) prokuratora oraz sędziów wcale nie jest łatwa, a sam problem bardziej złożony. Powiedzmy sobie szczerze – gdyby (odpukać) to co spotkało głównego bohatera powieści, przydarzyło się nam/Wam, śmiem twierdzić, że zdecydowana większość poparłaby morderstwo, którego dopuścił się pogrążony w żałobie człowiek. Ja też jestem ZA, jednak osobną kwestią jest ocena takiego czynu przez wymiar sprawiedliwości. Co by nie mówić – człowiek z zimną krwią zabił drugiego człowieka (dodam, że zrobił to, mimo iż mógł powiadomić o obecności Lunda, funkcjonariuszy znajdujących się kilkanaście metrów dalej), tak więc z jednej strony można go zrozumieć i usprawiedliwić, z drugiej zaś, idąc tokiem rozumowania prokuratora – kto dał temu pierwszemu prawo do bycia katem i sądem w jednej osobie? Czy łagodny wyrok (lub jego brak)nie doprowadzi do sytuacji, w której każdy Szwed będzie mógł wyjść na ulicę i zabić kogoś, kogo oskarża o pedofilię, nie licząc się z konsekwencjami? Bestia to lektura nie bez wad, ma jednak swoje przesłanie i nie da się przejść obok niej obojętnie, dlatego też wszystkim tym, którzy maja ciut grubszą skórę i są gotowi na emocje, jakie może wywołać książka, której tematem przewodnim jest pedofilia, mogę powieść dwójki Szwedów polecić; daje do myślenia.

Zdecydowałam się na ponowne spotkanie z nudnym i niezrozumiałym dla mnie środowiskiem psychologów nieradzących sobie nawet z własnymi problemami. Zdecydowałam się na kolejne spotkanie z niezwykle irytującą i rozmemłaną główną bohaterką. Wiedziałam bowiem, że kryminalna część powieści wynagrodzi mi tę kiepską część.

W połowie lektury uświadomiłam sobie, że to już koniec opowieści z Hammarby. A dla kogoś, kto zżył się z bohaterami tak jak ja, nadchodzi przykra konieczność pogodzenia się z faktami. Z końcem opowieści można było się zatem spodziewać doprowadzenia do rozstrzygnięcia wątków osobistych kilkorga policjantów z grupy dochodzeniowej Sjöberga. Jednak to, iż jeden z kolegów zostanie uwikłany w prowadzoną sprawę kryminalną już tak oczywiste nie mogło być. Być może to tylko moje złudzenie, że tutaj najpełniej i tak po ludzku - z wadami i lękami - zostają pokazani współpracownicy Sjoberga. Być może sprawia to fakt, iż nie jeden z nich poczuje smak winy. I tak jak poprzednio znów możemy przyglądać się sprawie mając różne punkty odniesienia, jakie czynią bohaterowie składający przebieg zdarzeń w całość. Zresztą będzie się to odbywać, jak do tej pory, na dwóch poziomach - prywatnym i zawodowym. A ponieważ to już trzecie spotkanie, to autorka pozwoliła sobie szerzej zająć się postacią Conny'ego Sjöberga i wyjaśnić traumatyczne przeżycia jego rodziny oraz to, co jest podstawą uporczywie pojawiających się co jakiś czas snów. Zresztą tak sprytnie poukładała wydarzenia z planu prywatnego, że odpowiadają tematycznie wydarzeniom śledczym. Nagle teraźniejszość i przeszłość składa się na jedno pasmo zdarzeń. A wszelkie nawiązania do przeszłości budują obraz dzisiejszych zdarzeń, w ciąg których zostają wplecione jeszcze losy mało popularnego w komisariacie - Einara Erikssona. Dopiero teraz dowiadujemy się skąd w Erikssonie tyle skrytości, tej specyficznej dla niego niechęci ni to do kolegów, ni to do wydawanych rozkazów. W toku prowadzonego śledztwa przedstawienie ze szczegółami jego sylwetki, powoduje zmianę spojrzenia kolegów oraz czytającego na tego nieuprzejmego człowieka. Można śmiało powiedzieć, iż Einar staje się bohaterem tej części na równi z komisarzem, gdzie oboje podążając drogami przeszłości dochodzą do wyzwolenia się od tajemnic. Tym razem nie tylko finał znajdzie śledztwo, ale również pewien etap ich życia. Każda z części trylogii odnosi się do zbrodni dokonanych na młodszych bądź starszych dzieciach, co naprawdę działa na wyobraźnię i powoduje, iż wzbiera w czytelniku gniew wymierzony bezpośrednio w sprawcę. To uczucie może być na tyle silne, iż początkowo, samo okrucieństwo czynu, przysłania nam taktyczne podejście sprawcy. Śmierć dzieci zawsze wywołuje silne emocje. Bez względu czy jest to śmierć zamierzona, czy przypadkowa, trudno o wybaczenie takiej winy, jak i trudno o pokonanie w sobie odruchu zemsty. Tutaj te czynniki są mocno wyeksponowane i płynnie poprowadzone na różnych poziomach na przykładzie kilku postaci. Również i tym razem, poprzez akcję i nakreślenie okrutnej zbrodni, Carin Gerhardsen zaprezentowała mroczną stronę ludzkich poczynań, kondycji psychicznej oraz braku akceptacji dla zdarzeń z przeszłości, gdzie krzywda bierze górę nad życiem poszkodowanych, by zatruć ich jadem i podsycać chęć zemsty. Sięgamy w przeszłość, by zgłębić tajemnice naszego istnienia. Sięgamy w przeszłość, by wyjaśnić tajemnicę zbrodni. Sięgamy w przeszłość, poddajemy się próbie rozgrzeszenia, by wyzwolić się od win. "Kołysanka na śmierć" daje nam klucz do rozwiązania, być może niejednej przeszkody, jaka zalega na naszej drodze. Na pewno pobudza do refleksji nad własną przeszłością, skrywanymi niechęciami, poczuciem nieukojonego żalu, winy albo brakiem zgody na przebaczenie. Autorka z dużą wprawą skupia się w swoich książkach na wyjaśnieniu postępowania ofiar oraz sprawców. Przez co czasami można odnieść wrażenie, że ważniejsze od tkania samej intrygi kryminalnej są czynniki bazujące na emocjach, które ostatecznie doprowadzają morderców do eksplozji. Takie podejście na pewno nie odbiera lekturze niczego, przez co mogłoby się poczuć znużenie bądź narzekać na nieefektywnie poprowadzoną fabułę. Zresztą, jak w rasowym kryminale, tak i w przypadku "Kołysanki na śmierć" śledztwo jest prowadzone metodyczne, ale przy znacznie większym nacisku na podłoże psychologiczne. Trzeba przyznać, że Carin ma prawdziwy dar wyciągania na światło dzienne - z każdego! - cech negatywnych. Jakby chciała ostrzec przed ewentualnością, że nawet z pozoru dobry człowiek, taki, który wydaje się, że by nie mógłby wyrządzić krzywdy, jest jak najbardziej zdolny - w sprzyjających warunkach - do okrutnych czynów. Umiejętność manipulacji, zacierania śladów i sprawiania korzystnego wrażenia nie jest obce również stróżom prawa. Dlatego z taką ciekawością obserwujemy zdarzenia, w jakie uwikłani są policjanci prywatnie. Na początku, jeszcze w pierwszej części mogło się wydawać, iż są to wątki planu pobocznego, ale później już łatwo było dostrzec ten balans, który zyskują wydarzenia kryminalne dzięki zaprezentowanym zdarzeniom z życia Petry Westman, Jensa Sandéna czy Einara Erikssona. Poszerzenie fabuły właśnie o te elementy, którym również nadano nutę sensacyjności, by móc obserwować bohaterów na różnych poziomach, daje akcji więcej dynamizmu oraz pozwala odbierać policjantów, jako tak samo zagubionych, popełniających błędy obywateli, jak cała reszta społeczeństwa.

Jak na skandynawski kryminał, to muszę powiedzieć, że się troszeczkę zawiodłem. Spodziewałem się czegoś mocniejszego, czegoś, co mnie wbije w fotel i będzie pragnęło wziąć kolejną książkę - no cóż, nie spełniła aż tak moich oczekiwań, ale w pochmurny dzień, można sięgnąć po nią w ostateczności. Sceny, które utkną Ci w pamięci - nieliczne, emocji brakuje, a końcówka - jak dla mnie taka sobie.

W pierwszych momentach jak się czyta, to już się wie, że książka jest wysokich lotów i będzie dużo zakrętów. Nie jest to książka co prawda z mocą, stresem i pędem ale porządnie obmyślona fabuła robi swoje. Nawet jeśli ma się pewne problemy z zapamiętanie kto z kim, kto ma co to autorka to do samego końca prostuje i nie idzie się pogubić. Bardzo mi się przyjemnie czytało, bardzo polecam a 1 minus za to, że zdarzało się, że autorka sama hamowała pęd i studziła emocje, a po co :-)

Dobra. Wiele poszlak, dużo podejrzanych, co nadawało klimat. Lekko się czytało, kolejne fakty dawały świetny obraz do rozwikłania zagadki morderstwa. Zakończenie dobre, choć nie zaskakujące bo już pod koniec można się było domyślać kto stoi za tym wszystkim. Jak dla mnie śmierć Jimmego można było pominąć i inaczej rozwiązać końcówkę , co nie ujmuję książce dobrego zakończenia. Brakowało mi również dokończenia wątków takich jak, czy Alex związał się na dobre z Dianą i co zadziało się z Peder i jego rodziną po akcji na wyspie (ogólnikowe info w tym temacie). Możliwe, że te informqcję są zawarte w kolejnej części. Ogólnie polecam.

Przyznam szczerze, tak mnie wciągnęła, że musiałam ją przeczytać w jeden dzień! Specjalnie dla niej wstałam ją o 4 rano, by dowiedzieć się, jak to wszystko się skończyło. Zapowiadało się niepozornie, tymczasem historia jaką dostaliśmy, po prostu wbiła mnie w fotel i całkowicie mną zawładnęła! Ylva tego dnia wybrała się z przyjaciółmi na drinka. W domu czekał na nią mąż i córeczka Sanna. Minął piątkowy wieczór, sobota, niedziela, poniedziałek, gdzie jest Ylva? Co się stało z młodą kobietą? Mike zgłasza zaginięcie żony i staje się głównym podejrzanym. Nikt nie wie, że prawda jest tak blisko. A Ylva jest bliżej niż wszystkim się wydaje! Intryga najwyższej próby, świetnie napisana i wciągająca jak mało która. Skandynawski thriller na najwyższym poziomie!

Mroczna, gęsta atmosfera. Praktycznie każdy z otoczenia bohaterki może być sprawcą - poddałam się w pewnym momencie podejrzewaniu niemal każdej postaci. Ciekawy pomysł na przytaczanie sesji terapeutycznych. Jedyne co mnie irytowało to postępowanie samej Siri - nie potrafię pojąć, dlaczego zachowywała się opieszale i do ostatniej chwili bagatelizowała wszystko, co się dookoła niej dzieje. Ale książka ciekawa - dla wielbicieli kryminałów czy thrillerów psychologicznych w sam raz.

Jesień w malowniczych zakątkach Szwecji może kojarzyć się z spokojem, polowaniami na łosie oraz wędkarstwem. Jest to również idealne miejsce do tego aby popełnić morderstwo. Jakby tego było mało, można również dokonać porwania, a na deser stworzyć zagadkę, w której podejrzaną stanie się szefowa lokalnego posterunku policji. Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz jest dziełem pisarki Ninny Schulman, dającej czytelnikom kryminał pełen wartkiej akcji oraz sprawy, mogącej uchodzić za typową… gdyby nie kilka niepasujących do całości okruszków. Cała akcja książki trwa tydzień, w czasie którego w małej spokojnej miejscowości dzieje się więcej niż przez cały okres jej istnienia. Par Sanner, jest lokalnym biznesmenem i jak większość mieszkańców, również myśliwym. Wiedzie spokojne życie wraz z swą nastoletnią córką Alvą i żona Bodil, która czuje się mocno zaniedbana przez męża, spędzającego całe dnie w pracy, toteż znajduje sobie kochanka. Pewnego październikowego ranka, Par z córką wybierają się na polowanie, wraz z grupą przyjaciół z koła myśliwskiego. W jej skład wchodzi między innymi szefowa lokalnego posterunku policji oraz mąż lokalnej dziennikarki Magdaleny Hansson. Niedługo potem, kiedy wszyscy myśliwi i naganiacze rozpoczęli łowy, dochodzi do tragedii. Par ginie od strzału w głowę z bliskiej odległości, a jego córka znika. Zdarzenie wygląda z początku na wypadek, jednak wiele elementów układanki zdaje się do siebie nie pasować. Kiedy rusza śledztwo, Hansson pisząc artykuł o całym zajściu trafia na ślad, który umknął policji, i rusza jego tropem. Szybko okazuje się, że tajemnica śmierci Para jest o wiele bardziej złożona niż ktokolwiek mógłby się spodziewać. To co najbardziej podoba mi się w powieści Schulman to wielowątkowość, która jednocześnie nie sprawia, że gubimy się w wydarzeniach czy postaciach. Wszystko mamy ładnie podane na tacy, podzielone i serwowane w odpowiednich dawkach. To sprawia, że główna bohaterka w osobie Magdaleny Hansson, mimo grania pierwszych skrzypiec nie zdominowała całej powieści. Nie mamy tutaj wrażenie, że przy masie postaci, raptem kilka jest ważnych a reszta robi za tło. Nie. W tej historii każdy ma swoją role i pozostawia okruszek będący większą częścią całej łamigłówki. Co do koneksji niektórych osób szybko idzie domyślić się na czym one polegają, jednak kluczowe dla śledztwa sprawy wynikają dość późno, co sprawia, że mamy w książce kilka ciekawych zwrotów akcji, a to rzutuje na jej finał. Cieszy też bardzo duże tempo jakie narzuciła pisarka. Dzięki temu czytelnik się nie nudzi tylko ma wrażenie, że czyta wręcz powieść sensacyjną. Jednak książka twardo trzyma się swego gatunku pozostając do końca rasowym kryminałem, z pozoru oklepanym schematem morderstwa. I właśnie tutaj tkwi urok tej powieści. Mamy do czynienia z klasyczną sprawą, rodem z seriali, a mimo to ciężko nam znaleźć dowody lub poszlaki, zaś kiedy to czynimy, najczęściej na następnej stronie uczynią to również bohaterowie tego koszmaru. Finał zaskakuje, choć nie tak bardzo jakby się mogło z początku wydawać, mimo to jest porządnie opracowany i daje pełną dozę satysfakcji. A przecież o to w kryminałach chodzi, aby prosta sprawa stała się skomplikowaną łamigłówką z logicznym zakończeniem. Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz to porządny kawała rzemieślniczej pracy. Nie jest to co prawda Chemia śmierci, ale niewiele jej do tego dzieła brakuje. Mamy ciekawą sprawę morderstwa i zaginięcia, wiele brudów które wypływają w toku śledztwa, a do tego interesującą postać dziennikarki oraz szefowej policji, które charakteryzuje jedna, wspólna cecha – intelekt. Książkę szczerze polecam osobom lubiącym kryminały, nie tylko te skandynawskie, ale głównie klasyczne, gdzie każda błahostka może mieć duże znaczenie.

Czarne tango, ludzie skrzykują się przez Internet i tańczą do upadłego w noc Świętojańską . Maraton rozpoczął się po siódmej wieczorem. Zaproszenie na maraton otrzymuje blogerka Anne Marie z mężem Widmarem i córką Amelią. Przeboleć śmierć dziecka , Oko za oko dziecko za dziecko. Maraton kończy się śmiercią całej rodziny. Marianne Fogler kupuje dom na jeziorem Skiresjon ciemność i wilgotność, las jest gęsty, a woda jest nieprzyjemna. Dąży do rozwiązania sprawy zabójstw, bo ślady nie łączą logiczną całość . Topielec i śmierć osoby podejrzanej osoby. Ból po utracie dziecka i zarazem zemsta. Znaleźć sens całego maratonu, który został zorganizowany dla jednej rodziny, która miała zapłacić za śmierć dziecka. Ciekawa książka i dialogi. Podoba mi się temperament Marianne Fogler. Lena Oskarsson do końca trzyma w napięciu i nie wyjawia motywów zbrodni, aż do końca . Do tańca trzeba dwojga, mocny kryminał. Jezioro, na którym dzieją się różne rzeczy. Mroczna a zarazem trzyma książka napięciu. Cały dzień i północy siedziałem na książką, bo byłem ciekawy jak zakończy się maraton . Czasami warto stać nie wyspany, ale zadowolony, bo maraton czarnego tanga ma swoje uroki.

W cieniu tragicznych wydarzeń na norweskiej wyspie Utoya, w dniu 22 lipca 2011 roku, rozgrywa się inny dramat. Podczas przygotowań do przyjęcia, w pewnej dość zamożnej i dobrze funkcjonującej rodzinie dochodzi do wypadku. Ośmioletni chłopiec spada z drabiny tak nieszczęśliwie, że traci życie. Rodzice są zrozpaczeni. Policja, w ramach swych obowiązków, próbuje ustalić przyczyny wypadku. Tylko, czy aby na pewno wypadku? Coś w całej tej historii nie do końca się zgadza. Zwłaszcza dla niedoświadczonego, lecz skrupulatnego policjanta, Henrika Holmego, który został oddelegowany do zajęcia się tą sprawą... Dobrze napisana historia, poruszająca ważne wątki. Polecam.

Uwielbiam kryminały, więc chętnie po nie sięgam. Kobieta na plaży, to wyjątkowo solidny przedstawiciel gatunku. Aczkolwiek nie dla każdego. Chwilami i mi się ciężko ją czytało. Powodem jest natłok wątków, po prostu zaczęłam się gubić. Być może nie byłam dostatecznie skupiona? Może to wina zbyt mrocznego klimatu, który raczej nie zachęcał do lektury? Nie oszukujmy się, to brutalna książka, o brutalnym świecie. Przemyt, handel żywym towarem, uchodźcy i przemoc seksualna. To książka, na którą trzeba mieć odpowiedni nastrój i odpowiedni czas. Widać, to nie był mój moment. Z ulgą ją skończyłam, bo zaczynała mnie nie tyle nudzić, co po ludzku przytłaczać brutalnością i negatywnymi emocjami.

Doskonała książka,super napisana. Wciąga od pierwszych stron do końca,,mnie zaintrygowała i wciągnęła przeczytałam z wielką przyjemnością przy kubku pysznej kawki, mnie się bardzo podobała. Chętnie przeczytam z czarnej serii następną książkę bo jestem ciekawa, wciągają, żeby czytać!!!

Narracja z perspektywy niemal wszystkich głównych postaci była świetna, bo pokazywała ich nastroje, trudności, problemy, z którymi mierzą się w życiu codziennym, i jednocześnie muszą stawić czoła i iść do pracy. Przecież nawet nie zastanawiamy się, jakie trudności w życiu przechodzi teraz kierowniczka recepcji czy policjantka prowadząca śledztwo! Tu właśnie mamy tę perspektywę. Do końca, nie było wiadomo kto jest autorem morderstw. I ten aspekt trzymał w napięciu, mimo wszystko w zaskoczeniu i ciekawości! Pochłonęłam w dwa wieczory. Czytało mi się doskonale. Dla mnie, świetna, mimo, iż ma 12 lat!

Bardzo ciekawa postać glównej bohaterki Marian. Ktoś ja porównał do nieszczęsnej Salander - Larsson mógłby się uczyć od Lindell jak stworzyć outsiderkę, ale intrygujacą i wzbudzającą ciepłe uczucia. Intryga ciekawa, jest w tej książce jakieś rozedrganie, które każe czytać dalej, nawet kosztem snu.