Zatopiony świat

"Gargantis" to druga część przygód Herbiego i Violet, która przenosi nas ponownie do tajemniczego Eerie-on-Sea. Thomas Taylor snuje magiczną i niepokojącą opowieść pełną morskich legend i niesamowitych stworzeń. Książka jest napisana barwnym językiem, idealnym zarówno dla młodszych, jak i starszych czytelników. Ilustracje i atmosfera sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. To idealna propozycja dla miłośników przygód z dreszczykiem.

Uległam, pokusie poznania co skrywa nadany tajemniczo brzmiący tytuł książce należący do gatunku literackiego powieść pt. ''Zefiryna i księga uroków'' nieznanej mi do tej pory twórczości autorstwa Pani Sasza Hady. Pierwszą uwagę podczas analizy początkowej książki skupiłam na rozdziałach, a szczególnie zamieszczone w nich opisy treści. Nigdy nie miałam okazji spotkać księżniczki, do której należy Siedem Księstw, a na dodatek nie rozumiałam występujących u niej nietaktownych zachowań, co było ich przyczyną? Za to lubiłam u niej wyjątkową czujność, komunikatywność, nieprzewidywalność, dobrą relację z bratem bliźniakiem Narretesem, który stara się być nie tylko sympatycznym, ma poczucie humoru, które dodaje mu atrakcyjności. Wzbudza on, co prawda u mnie zaufanie, ale czy jednak wystarczy, aby zachować dobre książęce maniery, czy kieruje nim jeszcze niedojrzałość młodzieńcza, czy wczesna żądza królestw stanowiło to dla mnie zagadkę. Podobne miałam odczucia, co do prawdziwych zamiarów przyjaciółki Zefiryny – Linnei, bo nie mogłam jej rozszyfrować i związanych z nią intencji, czy cieszy się z wizyty Zefiryny, czy ona tak naprawdę kochała swoją siostrę, a może tylko udawała, że ją kocha, czy znała sekrety rodzinne, dlaczego nie zawsze była szczera, a może nie dostrzegała tego, co było widoczne dla tych, co od razu to widzą lub dobrze udają, kto jest naprawdę kim, a kto niej jest. Podoba mi się to, że opis przebiegu co poniektórych zdarzeń może wpłynąć tutaj wyjątkowo na wyobraźnie młodego czytelnika. Na uznanie zasługuje wątek z małą księżniczką Marią, jej mamą oraz w jaki sposób księżna Duszka, macocha Linnei traktowała swoich podwładnych, gdyż odsłania to prawdziwy obraz tego, jak wygląda praca w księstwie niezależnie od pełnionej w nim funkcji. Zaskoczeniem negatywnym największym było dla mnie opisanie mało występujących wątków miłosnych. Brakowało mi w nich czegoś, co przyciągnie w wyjątkowy wir odsłonięcia większego płonącego uczucia ze strony księżniczki Zefiryny i gwardzisty Scharfa. Nie podobają mi się w tej książce bohaterowie grający na zwłokę i na czas udający przyjaciół i mający od samego początku nie zawsze dobre intencje. Książki tej, co prawda nie czyta się szybko. Za to jest w niej coś takiego, że da, się wykryć może nie od razu kto działa dobrze, a kto źle. Czy prawda o małej księżniczce Marii odsłoni, dlaczego księżna Zefiryna czerpała tytułowe uroki, czy odczuwała, że ma któryś z uroków, komu zależy na władzy, a komu na mocach o tym warto, się przekonać czytając powieść ''Zefiryna i księga uroków'' autorstwa Pani Sasza Hady?

Ogólnie BAAARDZO wciągająca. Idealna dla tak około 10 latków, którzy zaczynają czytać fantastykę, bo: - bohaterów nie da się nie lubić, - styl pisania jest lekki i wciągający, - fabuła wciąga, jest rozbudowana, ale na tyle, że wszystko się rozumie nawet nie czytając opisu z tyłu książki. Jeżeli jednak chcecie książkę mega rozbudowaną, to ta książka do nich nie należy, ale stanowi miły odpoczynek, albo na zastój. * * * Może ja się nie znam, ale wydaje mi się, że ta książka jest za mało popularna. No i tyle.

Recenzja ‧₊˚─────୨ৎ──── tytuł Banda Szalonych Obozowiczów ⋆˚₊ autor Marysia Krasowska🩷 ⋆˚₊ wydawnictwo SQN ⋆˚₊ kategoria wiekowa 10+/11+ ⋆˚₊ emoji combo ☠️🏕️⚰️🧒👻🎸🕯️🥁 ⋆˚₊ moja opinia Kocham! Tak samo jak 1 część. Ta nawet była teochę lepsza!🩷🥹 ⋆˚₊ ocena w gwiazdkach 🌟🌟🌟🌟/🌟🌟🌟🌟🌟 ‧₊˚─────୨ৎ──── ~Polecam!!!!!~

Nie mam szczęścia do tej autorki, choć właściwie to autorka nie ma szczęścia do polskich wydawców. Zarówno cykl "Kroniki Tortallu" jak i "Krąg magii" zostały przerwane przed wydaniem wszystkich tomów, czego bardzo żałuję, gdyż obydwa mi się podobały. I pierwszy tom "Pieśni lwicy" też mi przypadł do gustu, chociaż nie tak bardzo jak książki "Klątwa opali" i "Magia złota". Cykl o przygodach Alanny też jest umieszczony w uniwersum Tortallu, jednak powstał wcześniej niż ten, którego bohaterką jest Becca Cooper. Ten sprawia wrażenie skierowanego do młodszego czytelnika niż ten późniejszy. Jednak jestem ciekawa rozwoju akcji i dalszych przygód bohaterki, więc już się biorę za kolejny tom. Mam tylko nadzieję, że polskie wydanie nie skończy się np. na trzech już wydanych tomach. Po cichu liczę też na to, że wydawnictwo Poradnia K pokusi się o wydanie innych pozycji ze świata Tortallu, również tych które miały już swoją polską edycję.

Mam do tej książki mieszane odczucia. Sam pomysł na nią, postacie głównych bohaterów są mega ciekawe i oryginalne, a zakończenie w ogóle jest świetne, ale... Mina często okropnie mnie irytowała swoim zachowaniem XD Działała często bardzo pochopnie i tylko ogromnym szczęściem coś jej się akurat udawało. Poza tym to, jak czasem się odzywała do Toma, gdy się wkurzyła... no niemiło ;w; Muszę też przyznać, że dawno się tak nie nudziłam podczas czytania, jak od pewnego momentu aż do połowy tej książki. Miałam wrażenie, jakby cały czas powielały się kwestie, że Mina dobrze się czuje w nowym domu, Tom pracuje w warsztacie, Matylda ogarnia obowiązki, a profesor ciągle się wkurza - i tak przez kilka rozdziałów w kółko. Jakby to jeszcze coś pokazywało, rozwijało postacie... Napisanie tego wszystkiego raz by wystarczyło w zupełności. A wracając do postaci profesora - denerwował mnie niebotycznie z tym czepianiem się Miny, a jego późniejsze tłumaczenie, że niby był przekonany, że zabierze mu Toma, jest kiepskie, bo on zmienia do niej podejście, gdy dowiaduje się o jej przeszłości. Także nadal mogłaby "ukraść mu Toma" - w tej materii nic się nie zmieniło. Ach, no i uważam, że dodawanie wielu starszych lub wziętych z innego języka słów może być intrygujące, tyle, że wypadałoby użyć ich w jasnym kontekście, aby czytelnik na pewno zrozumiał, co oznaczają - albo dać jakiś przypis, ewentualnie słowniczek na końcu - tego mi brakowało. Najmocniejszą stroną tej książki moim zdaniem jest temat automatów, szczególnie Cynowego Żołnierzyka i jego pierwowzoru ofc. To był niezły plot-twist, w każdym razie daje do myślenia, jeśli chodzi o pojęcie człowieczeństwa ^_^ Wymienione wcześniej aspekty, na które sobie ponarzekałam, nie odwiodą mnie od sięgnięcia po kontynuację - jestem ciekawa, co tam się może wydarzyć i chyba przeżyję zachowania Miny, które zostały jedynym stałym minusem XD Po cichu liczę, że główna bohaterka zmieni się na lepsze, bo nie jest najgorszą postacią, jaką spotkałam ;P

Mroczna akademia? Brutalna próba? Oferta bez możliwości odmowy? Tak właśnie wygląda „Akademia Mrocznych Zaklęć: Próby Śmierci”. Kilka lat temu brat głównej bohaterki dostał zaproszenie do elitarnej szkoły. Teraz przyszła pora na kolejnego członka jej rodziny. Jednak to ona postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, wiedząc, że nie jest to zwyczajna oferta. W jej ślad ruszają podejrzani mężczyźni, a koniec końców dziewczyna trafia do miejsca pełnego przemocy, podstępu i dziwnych wydarzeń oraz ludzi i nie tylko. Nie mam za dużo do powiedzenia o tej książce. Język jest prosty, akcja dość wartka. To taka historia, by dobrze się przy niej bawić i nie myśleć za wiele. Sama bohaterka jest silną postacią, zarówno z charakteru, jak i fizycznie, a postacie poboczne dobrze dopełniają ten świat.

Początek tej części trochę mnie zniechęcił, mimo że byłam zachwycona poprzednią częścią. Po około 100 stronach poczułam jednak tą samą przyjemność z czytania co przy jej poprzedniczce. Ta historia miała tyle totalnie niespodziewanych zwrotów akcji, że miałam przynajmniej kilka mini zawałów. Wykreowany tutaj wirtualny świat niebezpiecznie wciąga i wydaje się wtedy, że sami znajdujemy się w Tokio i jesteśmy połączeni przez soczewki. Ta książka jest według mnie wyjątkowa pod tym względem, że wszyscy bohaterowie są idealnie stworzeni, nie ma w nich żadnych niedociągnięć. Do ostatniej strony czytałam z zapartym tchem i jestem mega wdzięczna za tę przygodę.

Ta seria jest dobra, ale sam fakt, że czytałam ją w wielkich odstępach, a trzeci tom już w ebooku, chyba świadczy o tym, że mogła być lepsza. Nie wciągnęła mnie niestety jak książki Riordana, choć nie zaprzeczam, że czytało się ją dobrze. Co znajdziemy w trzecim tomie? Humor. Akcję. Tyle powinniście wiedzieć. Książkę czytało się dzięki temu szybko, a sama końcówka była dość zaskakująca. Czy zżyłam się z bohaterami? Hm... Hondo jest najbardziej charakterystyczny dla mnie, więc można powiedzieć, że to jego polubiłam najbardziej. Aczkolwiek z nikim nie poczułam większej więzi, co jest dla mnie trochę smutne. Niestety historia szybko wypada z głowy. Czy warto przeczytać tę trylogię? Myślę, że tak. Chociaż Riordan podnióśł u mnie poprzeczkę, to bawiłam się przy niej dobrze.

Świetna książka dla młodzieży i dzieci nawet od trzeciej klasy. Ja oczywiście zaczęłam od II tomu jednak myślę, że niczego nie straciłam. Swoim dzieciom kupicie jednak serię bo warto !!! Ta książka zakończyła się w takim momencie, że chciałoby się sięgnąć po następną część. Jeśli wasze dzieci lubią podróże w czasie, przygody, które wciągną je od początku do końca, bardzo fajnych bohaterów jak pewien antykwariusz czy Matka Natura. Wszystkie ważne tematy jak to, żeby nie oceniać nowych osób w szkole bo mogą okazać się bardzo fajne, że czasem warto posłuchać starszych osób np. rodziców czy dziadków. Resztę niech przeczytają wasze dzieci lub wy z nimi będziecie się dobrze bawić.

Niby się dzieje dużo, ale jakby trochę o niczym? Nie wiem, chyba to nie jest po prostu moja seria :). Plus nie znoszę tego typu urwanych w połowie akcji zakończeń. W ogóle ta seria sprawa wrażenie, jakby została napisana jako jedna książka i podzielona randomowo na trzy tomy :/.

Każdy obawia się swojego pierwszego pocałunku, marzy, aby był idealny. Tytuł tej recenzji mocno mnie rozbawił, a są to słowa klucze z tej książki. Naprawdę oryginalne, prawda? Nasza bohaterka Meg nie miała szczęścia. Podczas próby jej pierwszego pocałunku dochodzi do wypadku, a jej podobizny są publikowane w mediach społecznościowych jako przestroga... Dziewczyna uważa, że jest przeklęta i nigdy nie zazna pocałunku. Niespodziewanie jej tata otrzymuje intratną propozycję zawodową, co skutkuje świetną propozycją na wakacje. Ma pracować przy filmie, a zabiera ze sobą całą rodzinę. Pomimo irytującej siostry, ze wsparciem najlepszej przyjaciółki, co może się nie udać? Warto walczyć o swoje marzenia i... Rozkochać w sobie innych kandydatów do przeżycia pierwszego pocałunku! To niewątpliwie lekka lektura, idealna na spokojne, romantyczne wakacje. Przyjemnie i szybko się ją czyta. Zawiera w sobie zabawne dialogi, które oddają myślenie współczesnych nastolatków. Bardzo przypomina klimatem "Do wszystkich chłopców, których kochałam" i "Kissing Both", więc spodoba się miłośniczkom romansów dla nastolatków. Zapewne na książkach autorki powstanie jakiś film, bo jest na nie zapotrzebowanie, więc zanim to nastąpi, warto przeczytać tę książkę! To autorka "Wielkiego Przypału" i "Jeszcze Większego Przypału". W książce pojawia się sporo neologizmów, ale i zabawne sceny, choćby jak ta z cebulą: - Naprawdę jesteś cebulą. - Nie planowałam mówić tego na głos. Spojrzał na mnie podejrzliwie. - Czym? -Jego ciemnobrązowe oczy były zawsze wymowne. Jego usta wręcz przeciwnie. Pokręciłam głową. - Nic... tak tylko... nic. - Od czego miałam zacząć? Wszystkie wątpliwości i komentarze narratorki mogą nieco razić doświadczonego czytelnika, ale dla odbiorców - nastolatków i nastolatek w wieku 14 plus, są one naturalną koleją rzeczy. Sami posługują się takim językiem i sami żyją w świecie wirtualnym. Myślę, że ta książka może ich na chwilę od niego oderwać i pokazać, że zwykła lektura też może być ciekawa. Jakże cudownie jest mieć znów naście lat, nie mieć problemów z pieniędzmi, a tylko z rówieśnikami, a w dodatku zakochać się po raz pierwszy w scenerii pięknej przyrody. W końcu to w tym wieku zdanie rówieśników jest bardzo ważne. Tutaj nauczymy się, jak poradzić sobie z hejterami. Nie warto się nimi przejmować! Mam ważne zdanie i mam do tego prawo. Nie muszę się podobać innym, ale mam prawo do szacunku. Skupiam się zatem na ludziach, którzy są dla mnie ważni. Happy end wzrusza, ale daje też odwagę do bycia sobą. Polecam dla rozrywki, ale i odpoczynku

„Więzy nieba” to historia władającej powietrzem Aspasii, kapitan latającego statku, który pojawił się w „Berle ziemi”, czyli pierwszej części serii. Dziewczyna choć sama jest niewolnicą stara się ratować jak najwięcej ludzi od tego losu. Niestety wszystko ma swoją cenę, nawet pomoc. Drugi tom serii „Żywioły” zdecydowanie bardziej przypadł mi do gustu. Akcja się szybko rozwija i trzyma w napięciu, a do tego bohaterka nie jest zaślepioną ideałami ciapą. Doświadczyła w młodym wieku okrucieństwa i by przeżyć musiała się wykazać stalową wolą i charakterem. Do tego podejmuje realne działania. Choć za „Więzy nieba” zabierałam się z oporami to pochłonęłam je w ekspresowym tempie (ekspresowym jak na majówkę z małymi dziećmi). Jeśli ciąg dalszy się ukaże to go przeczytam, ale raczej nie jako priorytet – czuję za duży rozdźwięk pomiedzy jakością pierwszych dwóch tomów. „Żywioły” planowane jako tetralogia na chwilę obecną mają dwie części. Na stronie autorki możemy przeczytać, że nie wiadomo czy powstanie kontynuacja – nie dostała kontraktu na kolejne ze względu na małe zainteresowanie i sprzedaż. Co pokrywa się z moim odbiorem serii. Moja ocena 7/10 Po więcej recenzji zapraszam na mojego bloga napolcerenaty.pl

Z science-fiction, w wersji książkowej, nie było mi nigdy specjalnie po drodze, więc gdyby "Przedsionek piekła" nie był prezentem, to możliwe, że sam bym po niego nie sięgnął. I popełniłbym tym samym spory błąd. Ogromny plus dla autora za brudną kreację świata, za to, że unika kompromisów i że prezentuje nam wizję, w której nie brak mięsa, okrucieństwa i swego rodzaju beznadziei. Łatwo przywiązałem się do bohaterów jego historii, do każdego tak samo, mimo olbrzymiej odmienności. Za to kolejny plus: są jednostkami, a nie "umysłem rojem", co niestety zdarza się w niektórych książkach. Jedyne,na co mogę narzekać, to czasem zbytnie spowalnianie akcji, przez co podczas robienia przerw w czytaniu, trudno było mi na nowo podjąć przerwane wątki. Ale poza tym bardzo ciekawie skrojona historia. Polecam.

Kolejny top "Miasta szulerów" okazał się dla autora literackim krokiem we właściwą stronę. Postacie są barwniejsze, akcja lepiej zarysowana i bardziej wartka, pomysł fajnie zaczerpnięty prosto z "Va banque", ale... O tym "ale" to zaraz, bo najpierw ocena TL;DR: to powinno być 7,5, czyli coś pomiędzy książką bardzo dobrą, a czymś jeszcze lepszym. Więc co z tym "ale"? Otóż ale mam takie, że wydaje mi się, że jest to powieść, która powieścią prawie nie jest. Książka ma 326 stronic pełnych tekstu, ale jeśli chodzi o warstwę fabularną to historia jest banalnie prosta. Jest słynny kasiarz, który wychodzi z mamra zrobić ostatni, wielki skok. Jest dwójka młokosów przypadkowo wrzucona w tryby wielkiego miasta. No i jest też sama sztuka. Sztuka, której - niestety - poświęcono zbyt mało miejsca. W filmach, gdzie napad na bank/kasyno/skarbiec stanowi główną oś historii, filmowy montaż wykonania sztuki często jest tym najsmaczniejszym kąskiem w całym dziele. Tutaj? Nie. Tutaj realizacja planu zajmuje ok. 20-30 stronic z 320, a prosi się o to, żeby było drugie tyle. Żeby było bardziej błyskotliwie, żeby wydarzyło się coś nieprzewidzianego, a fakap został z gracją rozpracowany i odwrócony na korzyść załogi włamywaczy. Tak nie jest. Zamiast tego mamy dwustustronicowy rozbieg i napad na bank, który idzie praktycznie idealnie z planem przez jest... nudny. Ostatecznie okazuje się, że ta sztuka jest tylko tłem dla rozgrywek osobistych poszczególnych postaci i nie tego się spodziewałem. Inna kwestia, która obniża ocenę powieści w moim mniemaniu udanej jest ilość ekspozycji. Sporo tutaj dygresji, czasami średnio udanych i wybijających z toku narracji. Widać, że autor stworzył sobie w głowie złożony świat, pełny zależności, dramatów i legend, ale nie zawsze to fajnie gra. Niektórych rzeczy wcale nie musimy wiedzieć, inne można by lżej wpleść w narrację, a nie zrzucać na czytelnika "info-bombę". Dwa, trzy takie dłuższe wtręty można zdzierżyć, ale kiedy taki pojawia się co rozdział albo dwa, zaczyna nużyć. I ostatnia sprawa - gdyby nie ten nadmiar ekspozycji właśnie, ta książka nie byłaby pełnoprawną powieścią, a materiałem na dłuższe opowiadanie lub najwyżej nowelkę. I to, mam wrażenie, miejscami trochę czuć. Są dłużyzny, są te dygresje, są rozwlekłe opisy. Miejscami zaś zabrakło odrobiny dodatkowych, nieprzewidzianych wydarzeń. Mimo tych minusów, mimo wszystko polecam, bo czyta się fajnie.

Gildia Zabójców to książka, która zdecydowanie nieźle namieszała mi w głowie, jeśli chodzi o ocenienie jej. Na początku bardzo ciężko było mi wejść w historię, ale to bardziej wina tego, że nie czytałam w ostatnim czasie żadnej książki, której akcja dzieje się we współczesności. Nagle z majestatycznych zamków, smoków, strasznych potworów czy też klimatycznych XIX-wiecznych miast przenoszę się do Krakowa XXI wieku. Spory przeskok nie? Co do akcji… Hm, no tu coś mi nie grało. Kocham książki, w których ciagle coś się dzieje. Tutaj na rozwój konkretnych wydarzeń trzeba trochę poczekać. Książka rozkręca się baaardzo powoli, ale dzięki temu możemy bliżej poznać główną bohaterkę i to co „siedzi” w jej głowie. No ale dla mnie to jednak było zdecydowanie za wolno. Jeśli chodzi o bohaterów to bardzo polubiłam Alyssę i to jakie zmiany zachodzą w jej zachowaniu przez całą książkę. Kitsune wydaje się być dobrym ziomkiem i fajnie się o nim czytało. Za to Oliwier? To ten typ bohatera, który cały czas denerwuje, ale bez niego nie byłoby dramy. A co do koreańskiego boysbandu, który w zabawnie losowy sposób pojawia się w życiu Alyssy… Jest to dosyć specyficzny element jak na motyw przewodni książki, którym są płatni zabójcy, ale poprowadzone było to w całkiem fajny sposób. Ogólnie książka mi się podobała, a po drugi tom pewnie sięgnę jakoś niedługo. Coś czuję, że to w nim rozkręci się prawdziwa akcja, a to tutaj to było tylko wprowadzenie do naprawdę zakręconej i być może dobrej historii.

Pierwszy tom bardzo mi się podobał i oczarował swoim światem, drugi za to... No ciągnął się w nieskończoność. Strasznie opornie mi to szło i choć jak już się wzięłam to szło dosyć ładnie, ale ciągle było coś ciekawszego do roboty, a i książka sama w sobie nie wywarła na mnie większego wrażenia. Oczekiwania po pierwszym tomie były ogromne, a to było takie... okay... Zwłaszcza im bliżej końca, tym jakoś oporniej to szło :(

Napisana ładnym językiem i w niezwykle żywy sposób historia pewnej dzielnej i dobrej dziewczyny. Przeżywane przez nią przygody zarówno ekscytują, jak i wzbudzają refleksję ... nad konstrukcją świata ... obecnością cierpienia ... braku litości ... Wątki baśniowe przetykają się tu z realistycznymi. Całość utrzymana jest w niezwykle baśniowej konwencji. Ta (i kolejna jej część!) warta lektury! Polecam!

Jeśli szukacie książki, od której nie sposób się oderwać, to Vortex jest strzałem w dziesiątkę. Nie jestem w stanie znaleźć żadnych minusów tej książki, świat przedstawiony wciąga, a fabuła jest przemyślana w każdym detalu. Jeśli ktoś jest fanem cyklu Pendragona, znajdzie tu wiele podobieństw

Debiuty w literaturze fantasy bywają wyzwaniem - zarówno dla autora, jak i czytelnika. Grzegorz Bobin w swojej powieści „Niebieski Las” rzuca nas w sam środek konfliktu, który w swojej strukturze przypomina klasyczne dzieła gatunku sprzed kilku dekad, jednocześnie nie szczędząc odbiorcy brutalności właściwej współczesnemu dark fantasy. Oś fabularna kręci się wokół bezwzględnego maga Therona, którego ambicja nie zna granic. Jego celem jest monopol na magię - dosłownie i w przenośni. Antagonista poluje na osoby obdarzone mocą, by ją im odebrać, co staje się motorem napędowym tragicznych wydarzeń dotykających m.in. Meriel i jej dzieci: Odgera oraz Falle. Równolegle poznajemy królestwo Inis pod rządami Endalonii, krainę słynącą z hodowli koni, która jako jedna z niewielu stawia opór tyranii. Największym atutem książki jest bez wątpienia koncepcja świata. Tytułowy Niebieski Las, motywy druidyczne oraz unikalna flora i fauna (jak choćby relacja młodego chłopca z wilkiem) budują intrygujący, baśniowy, a zarazem duszny klimat. Autorowi udało się stworzyć miejsce, które chciałoby się zwiedzić, mimo czyhającego w nim mroku. Książka jest krótka i niezwykle intensywna. Autor nie marnuje czasu na zbędne wypełniacze, co sprawia, że przez historię wręcz się „płynie”. Połączenie sielankowości Inis z brutalnością działań Therona tworzy ciekawy kontrast. Opisy przyrody i magicznych artefaktów są plastyczne i sugestywne. Brak jednego, wyraźnego protagonisty to ryzykowny, ale interesujący zabieg. Pozwala on spojrzeć na konflikt z wielu perspektyw. Psychologia postaci to największy mankament pozycji. Bohaterowie bywają traktowani przedmiotowo - służą przesuwaniu akcji do przodu, ale brakuje im głębi emocjonalnej i wewnętrznych monologów. Trudno o empatię wobec postaci, których motywacje pozostają w sferze szkicowych deklaracji, a nie pogłębionego rysu psychologicznego. Niektóre czyny postaci (szczególnie młodego Odgera) wykraczają poza granice prawdopodobieństwa, nawet w ramach konwencji fantasy, co może wybijać z lektury. Dialogi momentami brzmią nienaturalnie, a styl bywa suchy, przypominając bardziej raport z pola bitwy niż literacką opowieść. Warsztat Bobina opiera się na oszczędności słowa i konkretnych komunikatach, co przy wysokiej fragmentacji tekstu ułatwia szybką konsumpcję treści, ale jednocześnie naraża strukturę powieści na brak narracyjnej spójności. Widać tu wyraźną inspirację klasyką - od Tolkiena po Sapkowskiego - jednak autor stara się zachować własny głos, szczególnie w fragmentach dotyczących zielarstwa i magii natury. „Niebieski Las” to lektura, która wywołuje we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony podziwiam wyobraźnię autora i odwagę w kreowaniu brutalnych scen startowych, które od razu budują wysokie napięcie. Z drugiej strony, czuję niedosyt wynikający z „papierowości” bohaterów. To książka idealna na jeden wieczór dla kogoś, kto szuka szybkiej przygody w ciekawym świecie, ale może rozczarować czytelnika szukającego głębokich przeżyć psychologicznych.