Zagrać Marię

Książka przezabawna. Zastosowana forma literacka idealnie dobrana do zironizowania podziałów społecznych, polityki, środowisk akademickich, media i ogólnie naszego wspaniałego kraju. Celowe operowanie stereotypami, przy jednoczesnym ich łamaniu - po prostu wspaniałe.

Dziwią mnie mało pochlebne opinie na temat tej książki, ale ponoć o gustach się nie dyskutuje. Świat głównej bohaterki wciągnął mnie i dostarczył wielu niezwykłych wrażeń. Moja opinia nie była odosobniona, ponieważ książkę puściłam w obieg i wróciła do mnie w stanie opłakanym. Ale niejedna czytelniczka potwierdziła moje odczucia i niejedną łzę kartki książki wchłonęły.

Niesamowity zapis wydarzeń z życia autorki ,Można się czepiać, że język prosty i niektóre przemyślenia bohaterki są pretensjonalne jak z telewizyjnego serialu, ale myślę, że warto poznać tę historię ze względu na jej biograficzny charakter, gdzie w dużej mierze Kaya Mirecka odsłania przed czytelnikiem swoją duszę.Lektura zaintrygowała mnie , aby przeczytać dostępne z nią wywiady i artykuły.Bardzo ciekawa osoba , niesamowite losy warte poznania.

Autor książki, dotychczas mieszkający w Londynie postanawia wraz z rodziną przenieść się do Maroka. W tym celu kupuje dom w Casablance. Zachęcam do przeczytania tej pozycji każdego, kto zamierza remontować dom lub mieszkanie, ale również tych, którzy już to przeszli. Przeczytanie tej książki pozwoli nabrać odpowiedniej perspektywy kiedy spojrzymy jak do tych kwestii podchodzi się w Maroku. Bardzo ciekawa pozycja: trochę straszna a trochę zabawna. Polecam !

Na książkę trafiłam przypadkiem - nie przypadkiem :) ale od pierwszych zdań polubiłam język pisany autorki. W bardzo szczery i przezabawny sposób przedstawia z jednej strony kulisy powstawania filmu przyrodniczego, który stworzyła wraz ze swoim mężem, z drugiej strony pokazane jest życie rodziny, w której bezpieczne granice " wpłynęła" rzeka wraz z całym naturalnym bogactwem. Uroczo przedstawiony synek, którego pierwsze słowo wypowiedziane w życiu to wydla :) przezabawny opis "darów powodzi" str.147 i wzruszająca mnie jako czytelniczkę wytrwałość i ogromna miłość do tej ruchomej części natury - rzeki oraz szczegóły związane z technicznymi smaczkami operatora kamery sprawiły, że przeczytałam ją zanurzając się w treść po czubek głowy :). Gorąco polecam, na pewno wrócę ponownie do tej książki i kupię komuś w prezencie.

Niewątpliwie to zasługa znakomitego lektora Adama Ferency, że pomimo wielu opisów przyrody i nieśpiesznej akcji (a normalnie obydwu tych rzeczy nie lubię) wciągnęła mnie bardzo ta opowieść o mazurskiej wsi w trudnych latach powojennych. Mieszana etnicznie ludność, różne języki i gwary, nowa władza i leśna partyzantka. Dawne szlachetne wartości jak prawda, uczciwość, honor tracą nieco na znaczeniu w nowych czasach. Myślę, że autor przedstawił tamtejsze lata i środowisko bardzo dobrze. Mnie ta pozycja ogromnie się spodobała - taka ciepła i optymistyczna. Przypominała mi moje wakacje w dzieciństwie na wsi u cioci. Mój pierwszy kontakt z autorem i pewnie nie ostatni. Audiobooka ogromnie polecam.

Niezwykła opowieść o życiu pewnego pokolenia rodziny. Trochę mało stron na opis tak wielu rzeczy,jakie zdarzyły się rodzinie. W pewnym momencie ma się wrażenie,iż zdarzenia przyspieszają. Chciałoby się,aby by bardziej opisane,ale może to tylko wrażenie po Złym Tyrmanda.

Kupiłam przypadkiem na wyprzedaży, nieznana autorka, dziwna okładka. Nie oczekiwałam zbyt wiele po tej lekturze a tu takie zaskoczenie! Pochłonęłam całość w niedzielne popołudnie - historia może momentami banalna ale szczegóły i detale dodają jej uroku. Polecam, lektura łatwa i przyjemna.

Doskonale studium narcyza i niewolnika własnego wizerunku jakim jest główny antybohater powieści, gleboki ukłon w stronę autorki za podzielenie sie tyloma zdarzeniami i emocjami. Autorka daje mocne swiadectwo na to jak nie nalezy ulegac presji i dobierać towarzyszy wypraw. Dzięki tek książce slownik wzbogacić się o nowy zwrot "kaszlikowanie zdjec"

Rewelacyjna! Wciągnęła mnie historia miłości Rosy i Dominika, zauroczył klimat starej Lizbony, miasta fado, poetów i nieodkrytych tajemnic. Uwielbiam takie książki, gdzie bohaterem jest też miasto, a tutaj tak właśnie jest. Książka napisana pięknym językiem, chwilami oniryczna, przesiąknięta saudade. Bohaterowie niesztampowi, ciekawi psychologicznie, dobrze się czyta. Warto.

Niespójne urywki historii rozpadu żydowskiej rodziny mieszkającej w Szwecji (w znikomym stopniu o problemach żydowskiej gminy w Goteborgu, o intifadzie praktycznie nic). Nostalgia i smutek wyzierają z kartek książki pokazującej świat trzynastoletniego Jacoba. Świat dziecka którego rodzice się rozwodzą a rodziny ze strony ojca i matki zrywają wszelkie kontakty. Historia; jak z wymieszanych kartek pamiętnika; przefiltrowana przez upływający czas, gdzie dziecko zapamiętuje tylko dobre chwile dzieciństwa zapominając o tych przykrych i złych. Źle się nie czytało, ale rewelacji też nie było (porównanie z okładki do filmów Woody'ego Allena, bardzo, bardzo przesadzone). Dla ciekawskich.

Urocza i niezwykle klimatyczna opowiastka o złodziejce książek i księgarzu. Na długo pozostanie w moim sercu. Otuliła mnie jak ciepły kocyk i uprzyjemniła deszczowy, czerwcowy wieczór. Nie przeczytałabym tę książeczki, gdyby nie randka w ciemno w księgarni Tak Czytam. Polecam serdecznie, można natrafić na perełki, jak ta tutaj.

Książka - podobnie jak dwie poprzednie - ma formę pamiętnika, prywatnych zapisków, luźnych myśli, skojarzeń i mnóstwa cytatów, a p.Sonia nadal ma cudowną zdolność formułowania swoich myśli i emocji w sposób wręcz magiczny. Pomimo wysokiej oceny na którą niewątpliwie ta pozycja zasługuje, moje odczucia są jednak mieszane. Poprzednie części były dla mnie jak przyjaciel w trudnych chwilach, dodawały mi sił, czerpałam z nich garściami, a w przypadku tej bywały momenty, kiedy ciężko było mi dalej czytać, czułam się przygnębiona i zdołowana. Myślę, że jeszcze nie dojrzałam do tego etapu, że to jeszcze dla mnie za wcześnie... wrócę do "Solo" za jakieś 10 lat i wtedy docenię każdą zapisaną tam myśl tak, jak na to zasługuje.

Miłość z kamienia Inna, wyjątkowa, wywierająca wrażenie… - to książka, której długo się nie zapomina, zwłaszcza jak człowiek dużo czyta. Czasami nawet niezłe książki zlewają się w jedną, są podobne i stanowią głównie wypełniacz czasu. Do nich na pewno nie należy utwór Grażyny Jagielskiej „Miłość z kamienia”. Narracja w pierwszej osobie zawsze sugeruje, iż autor to narrator. Czytelnicy przerzucają strony internetowe, by dowiedzieć się, czy to prawda, czy tylko zabieg literacki. Oczywiście sprzyja to tzw. promocji tekstu i wywołuje zainteresowanie wśród czytających. Jeśli chodzi o mnie, akurat w przypadku tej opowieści nie ma to znaczenia. Jest ona po prostu inna, wyjątkowa i robi wrażenie. Jeśli najbliższą osobą jest mąż, który jeździ na wszelkie toczące się na planecie wojny… jeśli przeżywa się wraz z nim zabójstwa, bitwy i ogląda jego oczyma śmierć… jeśli jego życie zdaje się być podporządkowane konfliktom zbrojnym… to samemu można zapaść na zespół stresu bojowego, takiego typowego dla żołnierzy… I co wtedy? Pozostaje klinika psychiatryczna, bo samemu nie da rady zwalczyć się psychicznych kłopotów. Jedna walka wyklucza drugą. Narratorka jest żoną dziennikarza, korespondenta wojennego, którego zawodowe życie polega na sporządzaniu relacji z pola bitew, by świat o nich wiedział. Taka rola takiego człowieka. Ktoś musi pojechać. Ktoś musi zobaczyć. Ktoś musi powiedzieć. Napisać. Przekazać, że gdzieś tak ktoś kogoś w imię czegoś zabija. Jeśli kogoś się kocha, to myśli się o nim, jednoczy w jego doznaniach i wspiera. Wspiera kosztem rozwoju własnej osobowości i własnego spokoju. Nie można go opuścić. Trzeba przy nim trwać, poświęcając samego siebie. Taka jest właśnie miłość z kamienia. O sile uczucia świadczy własny strach przed czymś, w czym się nie uczestniczy cieleśnie, ale czuje się wewnętrznie, to samo, co ten, który widzi. Życie z korespondentem wojennym to balansowanie na linie i odpoczynek na kamieniu, który jest tuż pod liną. Jeśli spadnę, to właśnie w ten kamień mogę uderzyć, a to może się tragicznie skończyć. Książka Jagielskiej nie jest opowieścią o poszukiwaniu wyjścia z traumy, czy terapii psychiatrycznej. Mówi o tragizmie wojny widzianej oczami tej, która w niej nie uczestniczy. Stąd też wyjątkowa siła rażenie tekstu. Czułość nie objawia się trzymaniem za rękę. To proste słowa „No to jestem!” wypowiadane przez ukochanego po powrocie do tzw. normalnego świata. I liczba – pięćdziesiąt trzy wojny, z których relacje wysyła się w świat. Ta sama liczba to licznik czasu oczekiwania, okaleczanie psychiki, szoku, urazy na duszy i w sercu. W tym czasie też toczy się wojnę. Ze sobą, o siebie... Czytelniku, jeśli szukasz lektury, niełatwej i mądrej, sięgnij po tę pozycję. Wczytaj się w każde jej słowo, przeanalizuj budowę każdego zdań, a poczujesz, że świat z czołgami, karabinami i wozami opancerzonymi, jest obok ciebie...

W kilku wcześniejszych opiniach autorzy dość trafnie ujęli sedno sprawy. W skrócie? Bardzo dobra, a przy tym paskudna książka. Tak dobrze pokazuje problem, że aż przydusza do ziemi. I nie daje, nie daje nadziei. Gdyby powstała w latach 80' to przypuszczam, że teraz czytalibyśmy ją jako kultową. Na razie dotyka zbyt blisko - trudno się do niej zdystansować. Może za 10, 20 lat kolejni 30latkowie będą ją czytać, tak jak my teraz np.Emilię Plath z jej Szklanym kloszem?

Zaczęłam czytać jakieś 10 lat temu… nie przebrałam. Dziś łapczywie pochłonęłam. Trochę jak luźne przemyślenia przeplatane wspomnieniami kobiety, która już swoje przeżyła. Nie jest to historia kryminalna (jak można by wnioskować po wzmiance na okładce), ani ckliwe uzależnienie się nad sobą skrzywdzonej koby.

Powieść trafiła do mnie przypadkiem i bardzo się z tego cieszę :) Lubię czytać polskich autorów, którzy konstruują zdania z pomysłem i logiką. Historia opowiedziana przez Bennewicza jest intrygująca, oparta na licznych retrospekcjach a przez to bardzo wciągająca. Zaskakuje przy wprowadzaniu coraz to nowego bohatera do akcji. Zdecydowanie polecam.

Autor zbierając i kompilując historie z sześciu ostatnich lat życia swojego ojca, oddaje mu swoisty hołd, może czując że ich niekoniecznie idealne współistnienie wymagało drobnego zadośćuczynienia? Wyszła mu ciepła opowieść o zmaganiach starego człowieka z chorobą i wynikającymi z wieku ograniczeniami jak i o tym co zrobić można pomimo tego, że nie wiadomo czy będzie dobrze.

Historia naukowca Benedicta Lamberta z ciotecznym pradziadkiem Gregorem Mendlem w tle to niecodzienna opowieść. Wciągająca od pierwszych stron, zaskakująca i zmuszająca do refleksji. Poznajemy świat genetyki i eugeniki. Rzeczywistość widzianą oczami osoby dotkniętej achondroplazją. Przeżywamy wzloty i upadki skomplikowanych relacji międzyludzkich. POLECAM, warto przeczytać.

„Szara godzina”. Tytuł dobrze oddaje, o czym jest ta książka. „Szara godzina dnia. Szara godzina życia. Esencja raczej i jakaś mądrość, zatrzymana i obejrzana. Mój czas obecny. Dojrzały. Bez złudzeń. Z innymi już obowiązkami i pragnieniami. To jest dobra godzina, mimo wszystko…” (str.365) Mnie również zaczęła szara godzina nachodzić, więc przeczytałam tę książkę z premedytacją, choć wiedziałam, że wesoła nie będzie. Wzruszyła mnie i poruszyła. Autorka pisze o starzeniu się, przemijaniu, pożegnaniu z zawodem, bliskimi, którzy coraz liczniej odchodzą… Wspomina ludzi, którzy byli dla niej ważni. Odbywa nostalgiczne podróże do miejsc dzieciństwa i młodości. Komentuje również bieżące wydarzenia (książka była pisana w latach 2001-ok.2007). Zofia Kucówna pięknie pisze. Niezwykle obrazowo maluje miejsca, wydarzenia, opisuje ludzi. Ma wielką wrażliwość, kulturę i klasę właściwą chyba tylko artystom „przedwojennym”. Do nich chce się zaliczać, bo nie pasuje do czasów współczesnych, z wszechobecnym chamstwem, prymitywizmem i agresją. Szkoda, że tak mało grała w filmach. Była aktorką głównie teatralną, także Teatru TV, więc jej role żyją jedynie w pamięci coraz mniej licznej grupy widzów, którzy je oglądali. Zachowały się tylko nieliczne, wyblakłe taśmy telerecordingu ze starych programów i przedstawień TV. Dla mnie na zawsze pozostanie Żoną z „Opowieści mojej żony” Żuławskiego i niedoścignioną wykonawczynią piosenki „Kaziu, zakochaj się” z Kabaretu Starszych Panów. I autorką pięknych „memuarów”. Muszę jeszcze jakąś jej książkę przeczytać.