Wytrawny przekręt

Kontynuacja „Pod Słońcem Toskanii” nie obfituje w nowe nadzwyczajne zwroty akcji w życiu bohaterki. Frances Mayes żyje dalej i ma się dobrze. „Bella Toskania” to ciekawa powieść, skrojona perfekcyjnie pod wakacyjne słońce z kieliszkiem dobrego wina w ręku. Autorka ponownie zaprowadza nas w zakamarki Toskańskiej wsi odsłaniając życie codzienne, elementy historii i typowe dla siebie spojrzenie dla tutejszych obyczajów i zachowań. Nie jest to lektura, którą powinniśmy czytać szybko. Największą przyjemność czerpałem z wolnego chłonienia każdej strony. Dzięki temu „Bella Toskania” daje możliwość do osobistych rozważań. Pokazuje też, że mimo codziennego biegu możemy na chwilę przenieść się do spokojnej i czarującej krainy zwanej „Toskania”.

Przeczytałem w 2 popołudnia. Lekka, przyjemna i sympatyczna lektura w sam raz na urlopową sielankę w hamaku. Nie zgodzę się, jako by była pisana na siłę. Wg mnie, jeśli ktoś lubi takie wiejskie, sielankowe "klimaty", nie będzie tym tytułem zawiedziony. Nie czytałem innych pozycji autora, więc nie mam porównania, być może są lepsze, aczkolwiek ta w żadnym wypadku nie jest czymś, co trzeba z przymusu dokończyć. Ja mam lekki niedosyt, że była tak krótka.

Wywody autora dotyczą przeżyć nazbieranych przez lata związanych nie tylko z Toskanią, jak głosi tytuł książki, ale miejscami, w których żył. To wspomnienia odległych czasów, gdy człowiek z człowiekiem bytował po sąsiedzku, a co za tym idzie mógł liczyć na kolektywne rozwiązywanie problemów, opiekowanie się dziećmi czy spotkania towarzyskie niemalże każdego dnia jako formą codziennego pozdrowienia przeradzającego się w dłuższe pogawędki. To nostalgia za tamtymi chwilami i takimi miejscami, jak choćby Toskania, gdzie człowiek czuje się dobrze sam ze sobą, nie goni za dobrobytem, ale cieszy się smakiem chwili, ma poczucie bezpieczeństwa i życia w zgodzie z naturą. Momentami można poczuć ogromny żal, że odbieramy naszym dzieciom coś tak cennego, jak swobodne życie, bez zapatrywań w notoryczną pogoń za dobrami, które tylko przywiązują nas do biurek, firm, zakładów wciąż wymagających poświęcania swojego czasu na rzecz produkcji, a potem konsumpcji produktów. Ciągle, więcej i więcej doprowadzając do frustracji, nerwic, depresji. Ferenc Máté przeciwstawia świat wielkomiejski temu z prowincji. NIe pisze tylko o Toskanii, ale o każdym regionie świata, gdzie przemysł nie zawładnął jeszcze na tyle sercami mieszkańców by ci się poddali i zmienili swój sposób życia i patrzenia na wszystko w sposób mechaniczny. Sposób pisania nie jest może specjalnie porywający, ale za sprawą anegdot, odwołań do rzeczywistości sprzed lat i przykładów z dnia dzisiejszego to cenna lektura. Pokazuje jak świat się zmieniał przez 60lat i do jakiego smutnego etapu dotarliśmy, pomimo rozwoju myśli technicznej, przemysłowej, naukowej stajemy się coraz ubożsi duchowo, mentalnie. Kiedyś miało się na uwadze jednostkę, dziś traci ona swoją wartość w anonimowej rzeszy mieszkańców dużych aglomeracji. Im nas więcej tym bardziej stajemy się samotni. Jednak nigdzie nie jest powiedziane, że nie możemy stworzyć swojej własnej Toskanii, czyli przestrzeni nam przyjaznej. Co prawda, nie dla każdego życie na wsi, bo niektórzy będą się tam "dusić" myśląc zapewne, że nie wykorzystują swojej szansy na "bogate" życie w mieście wśród wielu dóbr, jak i spalin, nieżyczliwości i stresów. Dobrze jednak mieć świadomość, że istnieje alternatywa.

Lekkie w odbiorze subiektywne kompendium wiedzy o prowqancsji, od strony tkultury, języka, kuchni i tamtejszych zwyczajów pisane z perspektywy Anglika zakochanego w regionie, zaznajomionego z Francuzami i ich specyficznymi zachowaniami. Szkoda, że hasła są podawane w oryginale bez tłumaczenia bo osoba nieznająca francuskiego ma czasem niezłą zagwozdkę gdy autor namiętnie wplata urywki francuskie, nie zawsze zrozumiale z kontekstu. Najciekawsze wpisy koncentrują się na języku, potrawach jak anchoiade, ważnej obecności aioli w kuchni prowansalskiej, którym to odorem wszyscy są przesiąknięci, o deserze o nazwie trzynastka, pastis, ziołach prowansalskich itp. Pokazuje obrazowoścćjęzyka, idiomy związane z jedzeniem, tyrudny dialekt prowansalski. Autor rozwodzi się nad zdobyczami cywilizacji i kultury które powstały w tym regionie, przedstawia anegdoty z życia prowansalskich artystów ( malarzy, pisarzy i rzeźbiarzy) Opisuje polowanie na trufle przy udziale psów bo świnie niechętnie oddawały ludziom trudno zdobyte smakołyki, dziwi się prowansalskiemu przywiązaniu do boskiego Markiza de Sade, upodobaniu do fetes votives, wzmiankuje o osławionym więzieniu If, de Chateau, trunku kir provencal, lawendzie, targach w małych uroczych prowasalskich miasteczkach. Doskonałe uzupełnienie tradycyjnych przewodników, pełne humoru i dystansu do opisywanych spraw. Czuje się, że Mayle radykalnie sfrancuział i z przyjemnością czyta się ten tomik ciekawostek.

Frances Mayes ponownie zbiera nas do Toskanii i odsłania zwykłe uczynki życia codziennego. Muszę przyznać, że ta pozycja podobała mi się o wiele bardziej, niż znane wszystkim ''Pod Słońcem Toskanii''. Autorka pięknie opisuje odczucia związane ze sztuką oraz sposób w jaki wpływa ona na postrzeganie świata. Mayes tą pozycją przykuła moją uwagę również bardzo osobistymi rozważaniami na temat natury człowieka i czerpania radości z życia. Nie jest to pozycja z szaloną akcją w tle, ale warto po nią sięgnąć. Pokazuje bowiem ile w rzeczach codziennych jest mocy i jak łatwo możemy je przeoczyć w codziennym biegu.

Skoro jest „Space Opera” to jest też „Prowansja Opera”... To trzecia część (wg. moich obliczeń) Mayle'owskich (ale zmontowałem zapis nazwiska!) zmagań z Prowansją. Trzecia, a jakby pierwsza. Nadal ujmuje swoją egzotyką, nadal chcę uczestniczyć w zakupach melonów, i czterogodzinnych obiadach, powstrzymując żałośnie ślinotok. "Prowansalska" przygoda Mayle'a nie jest odcinaniem kuponów. To solidny reportaż, pełen uroku i powieściowego zacięcia.

Jako (raczej mierna) studentka romanistyki całą serię uwielbiam. Zaczęłam oczywiście od środka, czyli od "Anglika na wsi", którego czystym przypadkiem i niezwykle szczęśliwym zrządzeniem losu dopadłam w Biedronce [sic!], ale potem bardzo szybko dokupiłam dwie pozostałe części i... Wydaje mi się, że nikt nie umie pisać o Francji tak, jak Anglicy. Wygląda na to, że "1000 lat wkurzania Francuzów" pozwoliło im zyskać dystans niezbędny do prawidłowego opisania tego wspaniałego, acz specyficznego narodu, posiadającego drażliwy charakter, wspaniałą kuchnię i dosyć wątpliwe zasady moralne. "Anglik w Paryżu" to doskonała lektura, jednak nie dla wszystkich. Serię docenią przede wszystkim te osoby, które Francję znają i co najmniej lubią, a przy tym mają zacięcie językoznawcze i niestraszne im są wszelkie lingwistyczne dygresje, które młodego romanistę będą cieszyć, a czytelnika "z zewnątrz" zwyczajnie nudzić. Mimo wszystko uważam, że warto dać Sadlerowi szansę. :)

Karen odkrywa uroki życia w małym francuskim miasteczku, gdzie nikt się nie spieszy, wszyscy się znają i są dla siebie życzliwi. Coraz bardziej zaprzyjaźnia się z żyjącymi niedaleko Francuzami, zapisuje się do grupy kobiet tańczących tańce liniowe, które na prawdę sprawiają jej radość. Karen również zakochuje się w.... małym piesku, którego przygarnęli jej przyjaciele - z wzajemnością, bo Biff robi wszystko, żeby być tylko z nią. Nie tylko Biff zakochuje się w głównej bohaterce, bo jest również pewien przystojny Portugalczyk, który mieszka obok...

RECENZJA W 5 ZDANIACH: Zastanawiałem się długo, co mi ta książka przypomina, i w końcu się udało: to takie "Przygody Mikołajka..." dla dorosłych. Jest myśl przewodnia, wspaniałe tło Toskanii, jedzenie, wino kobiety i śpiew, i co chwilę nowe perypetie głównego bohatera. Książka lekka i przyjemna, w sam raz do poduszki, kiedy to na spokojnie można przeczytać 1-2 rozdziały i iść spać. Najbardziej podobało mi się poczucie humoru autora — nie raz i nie dwa prychnąłem pod nosem. Aż ludzie w tramwaju dziwnie się patrzyli. Ogólnie — świetnie relaksujące czytadełko, aż człowiek chce rzucić to wszystko i przeprowadzić się do Toskanii!

Mam ochotę od razu się spakować i jechać do Włoch. Odnaleźć Daria i poprosić o natychmiastową wycieczkę po Chianti. Opisy przyrody, obyczajów i smaków doskonałe. Lekki styl sprawia, że lektura jest niezwykle przyjemna i wciągająca. Anegdoty o Amerykanach ... sama nie wiem, czy bardziej śmieszne czy straszne, zwłaszcza, że nie tylko ten naród może się pochwalić ignorantami i gburami. Polecam, zwłaszcza jeśli planujecie wakacje we Włoszech!

W przypływie nagłego impulsu John Humphrys- brytyjski dziennikarz telewizyjny- kupuje zrujnowany dom na Peloponezie z zapierającym dech w piersiach widokiem na Morze Egejskie. W odbudowie domu pomaga mu mieszkający w Atenach i ożeniony z grecką prawniczką syn, Christopher. Nadzór nad budową przejmuje Thakis, teść Christophera, z zawodu inżynier budownictwa wodno-lądowego. Czy coś może pójść nie tak? Jak wspomina autor: Był styczeń 2006 roku. W ciągu sześciu tygodni stałem się właścicielem placu budowy, dwóch hektarów zalesionego stoku, ruin domku na plaży, uroczego gaju cytrynowego i Bóg raczy wiedzieć ilu pradawnych drzew oliwnych. Minęło lato, potem kilka lat, a plac budowy pozostał tym, czym był: placem budowy. Ta książka opowiada historię tego okresu. Gwoli sprawiedliwości, zawiera również wersję wydarzeń Christophera, a także jego spostrzeżenia na temat zamieszkiwania przez cudzoziemca w jednym z najbardziej patriotycznych i przesiąkniętych tradycją krajów. Ci z nas, którzy spędzili kiedyś w Grecji wakacje, myślą, że coś na ten temat wiedzą. Jak przekonałem, się na własnej skórze po kilku latach- większość z nas nie ma o tym najmniejszego pojęcia. Książkę bardzo fajnie i przyjemnie się czyta. Na każdej stronie uświadamia nas czytelników jak wygląda kuriozalne prawo w Grecji. O czym zapewne nie wiedzielibyśmy gdybyśmy nie sięgnęli po tą książkę.

Po serii zaczytywania się w powieściach wiktoriańskich szczerze przyznam, że potrzebowałam chwili, by przestawić się na powieść współczesną. Sama książka wciąga choć widać niedociągnięcia i urywane historie które ze spokojem możnaby pociągnąć dalej. Niemniej jednak Stojałowska potrafi oczarować piękna Toskania i jej tajemniczymi domostwami ;) co jest największym atutem tej historii? Zdecydowanie jej ZWYCZAJNOŚĆ ;)

Z wahaniem, ale dałem 6 (w grę wchodziło 5,5 - tak dla jasności). I w zasadzie nie wiem, czemu ją dokończyłem :) Tzn. wiem, bo zaczęło się kręcić w pikantną stronę. Co było wcześniej? I zabawnie, i nudnie. Zapewne jak to w Paryżu i dziesiątkach innych miast świata. Pan Clark dobrze operuje słowem, ma oko do szczegółów, ale... Ale to tak jakby genialnemu malarzowi, który od półwiecza prowadzi firmę "Wymalujemy każdy pokój, każdy dom!", kazać zrobić kopię "Bitwy pod Grunwaldem". Niby to samo, ale jednak inne. I tak jest z książką pana Stephena. Niby ma śmieszyć, ale częściej nuży. Co chyba autor zrozumiał pod koniec. Zrozum mnie dobrze, ja się na angielskim humorze wychowałem i mam go we krwi. Ale tu coś nie zagrało. Niemniej sięgnę po tom drugi, by sprawdzić, czy mr Clark wyciągnął lekcję. PS. Szeeeeeerokim łukiem omijajcie audiobooka. Brrrr.

Rzut oka na tekst zamieszczony na skrzydełkach i już pierwsze zaskoczenie. Spodziewałem się opowieści o kobiecie, która radykalnie zmieniła życie, odcinając się jednocześnie od zewnętrznych oznak sukcesu rządzących środowiskiem, w którym wcześniej przyszło jej żyć i z którego chciała się wyrwać. Tymczasem: jest kobietą sukcesu: pracuje nad nową powieścią, sprzedaje wina w Anglii, Szwajcarii i Japonii, wynajmuje domy wczasowiczom, a Anglicy realizują o niej filmy dokumentalne. Ci, którzy liczą na książkę o niewielkiej winnicy, gdzie zatrzymał się świat, w której rządzi naturalny rytm, a kolejne dni wypełnia spokój i harmonia, mogą doznać zawodu. Tym polecam "Lawendowe pole" Joanny Posoch. Pomysł na książkę jest nieco banalny. Homo urbanus zmęczony zgiełkiem miasta ucieka na prowincję poszukując innego życia. Trudno zliczyć powieści osadzone w tym klimacie. Jako że żadnej nie czytałem (z wyjątkiem wspomnianego wyżej "Lawendowego pola") skusiłem się na "W dojrzewającym słońcu". Sam tytuł niespecjalnie pasuje mi do tej książki. Sugeruje (a może tylko mi się tak wydaje?) sielsko-anielską rzeczywistość, w której czas płynie tylko sobie znanymi drogami, opóźniając się znacznie w stosunku do reszty świata. Przed rozpoczęciem lektury zastanawiałem się, czy Patricia Atkinson będzie potrafiła mnie zaskoczyć. Nie bawi mnie czytanie pozycji, których fabuła jest do bólu przewidywalna i jeszcze przed skończeniem książki mam o niej wyrobione zdanie. Cieszę się, że tym razem było inaczej. W pewnym momencie miałem ochotę przerwać lekturę i już do niej nie wracać. Wydawało mi się, że skoro do tej pory nic mnie nie urzekło to nie ma sensu męczyć się przez kolejne trzysta stron. Mimo to zdecydowałem się skończyć "W dojrzewającym słońcu". W tym przypadku właściwie ostatnie kilkadziesiąt stron zaważyło na całościowej ocenie książki. Wróćmy jednak na początek. Patricia Atkinson po porzuceniu pracy w jednym z angielskich banków osiedla się na południu Francji, gdzie kupuje winnicę. Nie ma zielonego pojęcia o uprawie winorośli, a co więcej nie zna nawet podstaw francuskiego! W dodatku prawie wszystkim musi zajmować się sama (jej mąż pracuje w Anglii, zresztą później dochodzi do rozstania). Radzi sobie dzięki nieocenionej pomocy sąsiadów. Lokalna społeczność szybko przyjmuje ją do siebie. Gdy łamie nogę nie może kompletnie nic zrobić winnicy. Kiedy leży w łóżku okoliczni mieszkańcy wykonują wszystkie pracy przy winorośli. Gdyby nie oni to tamtego lata nie autorka nie mogłaby liczyć z pewnością nawet na jedną butelkę wina. Wydaje się, że przemiana życia Patrici Atkinson i stworzenie przez nią winnicy są tylko tłem do pokazania czegoś więcej - bezinteresownej pomocy, życzliwości, ofiarności i otwartości na potrzeby innych. Zdecydowanie zawodzi natomiast przedstawienie scenerii. Liczyłem na wyczerpujące opisy przyrody. Południowa Francja, poza winnicami, kojarzy mi się z polami lawendy po horyzont, ciepłolubnymi roślinami i rozsianymi średniowiecznymi zamkami. Na moment zapomniałem, że autorka jest właścicielką nie rodzinnego gospodarstwa, ale poważnego przedsięwzięcia, a winogrona to najbardziej pryskane owoce na terenie Unii Europejskiej. Boujema powtarza procedurę mniej więcej co dziesięć dni, choć dolne liście wciąż jeszcze są niebieskawe po ostatnim oprysku. Gwoli sprawiedliwości dodam, że znajdziemy nieliczne, aczkolwiek bardzo plastyczne opisy przyrody: wzdłuż ściany domu rośnie glicynia, wspinająca się na drzewo limonki. Właśnie kwitnie - olśniewająco bladoliliowa na tle dwóch różowych tamaryszków w głębi. ich aromaty się mieszają: pieprzowy tamaryszka i odurzający, piżmowy glicynii. I dalej: przyszła wiosna. Glicynia na dziedzińcu znowu odcina się oślepiającym bladym fioletem od ciemnoróżowych koron tamaryszków. Rosną pod nimi muguets, konwalie. Ich odurzający aromat miesza się z piżmowym zapachem bukszpanowego żywopłotu i pieprzową wonią tamaryszku. Drobne ptaki śmigają wokół, pochłonięte życiem, budową gniazd i śpiewem. Obok momentów radosnych (które mimo wszystko dominują w powieści) nie brakuje tragicznych. Jednym z najbardziej oddanych pracowników autorki był młody Edge. Przyznam, że irytowało mnie cytowanie jego grafomańskich wierszy. Nie rozumiałem celu tego zabiegu. Traktowały one o banalnych czynnościach ze zwyczajnego życiu dwudziestoparolatka. Przedostatni rozdział kończy gwałtownie historię tej znajomości. Patricia Atkinson zamiast opisywać postępy choroby, która go dopadła ograniczyła się do zacytowania listów, przez co czytelnik przyjmuje to jeszcze bardziej emocjonalnie niż gdyby otrzymał informację o tragedii w toku narracji. W czasie lektury mój stosunek do "W dojrzewającym słońcu" zmieniał się. Najpierw czułem się zawiedziony. Później przekonałem się, że mój zawód bardzo dobrze świadczy o książce. Gdyby autorka spełniła moje oczekiwania, jakkolwiek to nie świadczy o moim guście, to czytelnicy otrzymaliby sielską, rustykalną, może trochę naiwną i wyidealizowaną opowieść o urokach życia na prowincji. Tymczasem na miejscu dawnych, tradycyjnych winnic pojawiła się ich nowoczesna forma. Nie sztuką jest opowiadać o odwiecznych wartościach, które powinny przyświecać człowiekowi w scenerii, w której wszystko wygląda tak jakby czas zatrzymał się. Wtedy wydaje się to niejako naturalne. Dużo trudniej jest przedstawić to samo w świecie, który nieustannie zmienia się. W moim mniemaniu autorce udało się stworzyć niebanalną opowieść łączącą elementy z przeszłości (w sferze materialnej ilustrują je w powieści stary kościół i zamek zamieszkany przez dwojga staruszków) z otoczeniem, które ma coraz mniej wspólnego ze światem naszych antenatów. [Recenzja pochodzi z bloga: librimagistri.blogspot.com]

Świetna powieść. Emocjonalna, opisująca życie w Toskanii, w prostych warunkach, wśród przyrody. Opisuje zwyczaje Toskańczyków, mówi trochę o ich tradycji i o życiu w zgodzie z porami roku. Opowiada o relacjach między ludźmi i o wchodzeniu w społeczeństwo wiejskiej ludności. Można się zakochać. A do tego po każdym rozdziale są umieszczone apetyczne, włoskie przepisy.

Wyzwanie LC czerwiec 2024 - Przeczytam książkę z motywem podróży Lekka, sympatyczna historia o tym jak zostać właścicielem domu w kraju, którego języka się nie zna. „… robię to, co uczyniłby każdy dorosły szanujący się, niezależny przedstawiciel pokolenia baby boom, planujący kupno domu lub potrzebujący wymówki. Dzwonię do mamusi.” Urocze.

Zwykle nieufnie podchodzę do książek, które opowiadają o tym jak to kobietom cudzoziemkom wychodzi życie na obczyźnie. Co tu dużo gadać – do tej pory żadnej takiej książki nie udało mi skończyć. Już po kilku stronach opisów, jak to panie remontowały dom, uczyły się gotować, itp.- pasowałam. Przepisów na potrawy to ja szukam w książkach kucharskich, a remontuję,co umiem, od reszty są fachowcy. Tym razem przeczytałam "Extra virgin" i jej kontynuację "W krainie oliwek" dosyć szybko, pewnie dlatego, że bawiły mnie opisy przeróżnych faux pas, jakie może popełnić nieświadomy turysta. No bo skąd niby można wiedzieć, że obiad w liguryjskiej gospodzie należy zamówić dzień wcześniej, że wypicie trzech kaw dziennie grozi poważną chorobą, jeśli nie śmiercią (aż się dziwię czasem, że ja jeszcze żyję ;-)), co znaczy „wino z winogron” i do czego może służyć wapno (a raczej do czego wapna nie używać, bo to byłoby łatwiej wymienić)? Minusem książek jest dla mnie leniwa akcja, sporo opisów potraw (jednak nie jest z tymi opisami najgorzej, skoro ja – totalna przeciwniczka takich opisów, przez nie przebrnęłam), no i przede wszystkim długość książek. Moim zdaniem spokojnie można było wyciąć sporo wątków i napisać jedną, a nie dwie książki, ale na długie, zimne wieczory, albo do kuchni to dobra lektura. W sam raz, żeby się wyciszyć, odpocząć i nie na tyle frapująca, żeby czytając np w kuchni, przypalić swój obiad.

Lepsza od poprzednich części, nawet obsesja Autora na punkcie seksu tym razem jest w miarę uzasadniona fabułą. Lekko, łatwo, przyjemnie, zabawnie - więcej nie ma sensu oczekiwać, zatem utyskiwania recenzentów o braku pogłębionej psychologii postaci kobiecych są niedorzeczne i nie na miejscu. Tak, to postaci papierowe - i co z tego? Merde Was to obchodzi!

Ach! Raz na jakiś czas wsiąkam w książkę bezkompromisowo, nie jestem w stanie się od niej oderwać i tak zaczęłam czytać "Kuchnię..." wczorajszym popołudniem i dzisiaj ukończyłam tę smakowitą lekturę. Cóż mogę więcej powiedzieć? Ta książka to okrycie kołderką w zimowy wieczór, rozgrzewające kakao, zapach smażonego czosnku zalany pomidorami z puszki. Na kartkach znajduje się wszystko, czego zabiegany człowiek potrzebuje: można rozgościć się w kuchni sześćdziesięcio-, a może i siedemdziesięcioletniej Franceski, która wróciła z dwutygodniowego wyjazdu do córki ze słonecznej Florydy do zaśnieżonego miasteczka Nowej Anglii Providence. Uwielbia odwiedzać lokalną bibliotekę, ale trochę przykrzy jej się w domu, je posiłki w samotności, a jak wiemy, włoski temperament zagrzewa do celebrowania posiłków hucznie przy stole, w gronie rodzinnym. Pewnego popołudnia odnajduje drobne ogłoszenie w gazecie i jej życie zaczyna nabierać kolorów...

"Oliwkowa farma. Miłość w rajskim ogrodzie na południu Francji" to oparty na faktach, intymny i dość szczegółowy dziennik brytyjskiej aktorki Carol Drinkwater, która opisuje swój szalony pomysł a jednocześnie spełnienie marzenia- zakup domu we francuskiej Prowansji. Kupują go razem ze swoim ukochanym, Michelem. Ale to nie luksusowa, bogata willa ale stara, niemal rozpadająca się choć cudownie położona farma oliwkowa. Carol opisuje jak mozolnie ale z wielką determinacją i entuzjazmem doprowadzają swoją posesję do stanu używalności, jak wzrasta ich przywiązanie do tego kawałka ziemi, jak zapuszczają tam stopniowo korzenie i marzą by osiąść tam na stałe. Poznajemy też życie prowansalskiej prowincji, francuską biurokrację, stosunki sąsiedzkie i umiłowanie prostego acz często ciężkiego życia. Jesteśmy też świadkami zmagań Carol i Michaela z codziennymi wyzwaniami oraz walki o utrzymanie farmy. Rzetelna, czasami nieco dłużąca się opowieść, pełna jest jednak pasji, determinacji i umiłowania życia. I jak to we Francji pachnie świeżymi bagietkami, serem, warzywami, oliwą z oliwek i dobrym winem.