Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Hasła. Tom II
376 str.
6 godz. 16 min.
- Kategoria:
- literatura piękna
- Format:
- papier
- Data wydania:
- 1923-01-01
- Data 1. wyd. pol.:
- 1923-01-01
- Liczba stron:
- 376
- Czas czytania
- 6 godz. 16 min.
- Język:
- polski
Fragment powieści:
Jednego dnia wiosennego, jasnego, pogodnego, Marja ustawiała na stoliku w swym pokoju bukiet otrzymany od Stefana i pieściła oczyma wiosenne kwiaty, rozkoszując się ich barwą i wonią. Przez otwarte okno wpadała promienna fala słońca złocąc z hojną rozrzutnością cały pokój. Nachylona nad kwiatami Marja rozpamiętywała z uśmiechem radość i spotkanie swoje ze Stefanem, jego spojrzenia pełne miłości i nieśmiałe ofiarowanie kwiatów.
Posłyszała dzwonek z przedpokoju, ale tak jej było dobrze w tem słodkiem rozmarzeniu, że była za leniwa, ażeby wstać i zobaczyć niewczesnego gościa. Zadzwoniono powtórnie, a Marja przypomniawszy sobie, że matka ze służącą wyszły do miasta, wstała z ociąganiem się i szła zwolna w kierunku przedpokoju Po raz trzeci odezwał się ostry dzwonek.
— Komuś pilno,—pomyślała chmurząc się, — pewno ktoś ze służby.
Otworzyła i ujrzała Dorę, przybladłą, niezbyt starannie uczesaną, w zmiętem ubraniu, w zimowym kapeluszu, z tobołkiem w ręku. Mizerna twarz Dory na widok Marji rozjaśniła się.
Jednego dnia wiosennego, jasnego, pogodnego, Marja ustawiała na stoliku w swym pokoju bukiet otrzymany od Stefana i pieściła oczyma wiosenne kwiaty, rozkoszując się ich barwą i wonią. Przez otwarte okno wpadała promienna fala słońca złocąc z hojną rozrzutnością cały pokój. Nachylona nad kwiatami Marja rozpamiętywała z uśmiechem radość i spotkanie swoje ze Stefanem, jego spojrzenia pełne miłości i nieśmiałe ofiarowanie kwiatów.
Posłyszała dzwonek z przedpokoju, ale tak jej było dobrze w tem słodkiem rozmarzeniu, że była za leniwa, ażeby wstać i zobaczyć niewczesnego gościa. Zadzwoniono powtórnie, a Marja przypomniawszy sobie, że matka ze służącą wyszły do miasta, wstała z ociąganiem się i szła zwolna w kierunku przedpokoju Po raz trzeci odezwał się ostry dzwonek.
— Komuś pilno,—pomyślała chmurząc się, — pewno ktoś ze służby.
Otworzyła i ujrzała Dorę, przybladłą, niezbyt starannie uczesaną, w zmiętem ubraniu, w zimowym kapeluszu, z tobołkiem w ręku. Mizerna twarz Dory na widok Marji rozjaśniła się.
Dodaj do biblioteczki
