Wybitne rody, które tworzyły polską kulturę i naukę

To książka tak wciągająca, jak najlepszy kryminał. Dla Polaka niezwykle interesująca, bo wiele wątków porusza niejako z polskiej perspektywy. Sporo cytatów, interpretacji, ilustracji. Ród, ktory niespecjalnie mnie interesował, okazal się fascynujący. Wielka w tym zasługa autora.

Druga Rzeczpospolita to po Średniowieczu niezmiennie moja ulubiona epoka, więc bardzo chętnie sięgam po książki dotyczące tego okresu. W przypadku tej pozycji autor poszedł bardziej w ilość niż w jakość. Tak jakby chciał opowiedzieć o jak największej liczbie słynnych w II RP kobiet, ale ich historie są opisane bardzo pobieżnie i pozostawiają spory niedosyt. Mamy tutaj tak znane panie jak: Maria Skłodowska-Curie, Zofia Nałkowska, Aleksandra Piłsudska, czy Halina Konopacka, ale także te, których nazwiska niewiele już dzisiaj mówią (Maja Berezowska, Izabela Czajka-Stachowicz, czy Wanda Gertz). Duży plus ode mnie za rozdziały o Jadwidze Jędrzejowskiej (najlepszej polskiej tenisistce zanim pojawiła się Agnieszka Radwańska), o wielkiej poetce Kazimierze Iłłakowiczównie i o jednej z moich ulubionych autorek powieści historycznych, czyli Zofii Kossak. Mam nadzieję, że lektura tej książki sprawi, że ktoś sięgnie po inne pozycje dotyczące kobiet II RP, aby pogłębić temat. Dla mnie książka lekko rozczarowująca, bo raczej nie znalazłam w niej nic nowego i zaskakującego, ale całkiem przyjemnie mi się czytało.

Bardzo ciekawa, fajnie napisana książka. Nie jest może jakaś wybitna, a dodatkowo potoczne zwroty zamiast pomagać i nastawiać mnie do lektury pozytywnie tylko irytowały. Cieszę się jednak, że mogłam bliżej poznać polskie władczynie i na pewno sięgnę po jeszcze jedną książkę z tej serii.

Książka Michała Wójcika delikatnie mnie rozczarowała. Miałam nadzieję, że dzięki niej lepiej poznam Wandę Kronenberg, kobietę której przeszłość i niejasne działania podczas wojny do dziś budzą kontrowersje . Wanda musiała być piekielnie inteligentna skoro współpracowała jednocześnie z kilkoma agenturami . Pod pseudonimami Lida, Edith Muller, Wanda Jegoroff szpiegowała na rzecz NKWD, Abwehry, AK i Gestapo. Jej działalność nie została jednoznacznie wyjaśniona, wyrokiem AK została skazana na rozstrzelanie w pierwszych dniach Powstania Warszawskiego. Historia baronówny jest mega interesująca, ale w książce Michała Wójcika według mnie o Wandzie Kronenberg nie znajdziemy zbyt wielu informacji. Co prawda nie jest to biografia lecz śledztwo dziennikarskie, ale autor skupił się tylko na działalności spiskowej Wandy Kronenberg. ,, Baronówna " to dziwny twór, fragmenty książki są zbeletryzowane, a opowieść autora dotyczy zarówno współczesności i zbierania przez niego materiałów do tej książki, jak i okupacji . Bibliografia robi wrażenie, w aneksie mamy dużo oryginalnych raportów. Myślę że to odpowiednia książka dla zainteresowanych tematyką szpiegowską, ja raczej liczyłam na bardziej biograficzną opowieść, stąd taka ocena.

Lekka, pełna humoru i wartości książka o prostych ludziach i ich życiu. Możemy odnaleźć informacje o tym, z czego się śmiano, kto i co pisał w licznych gazetach (głównie Warszawa, Kraków i tak bliska sercu - Łódź), za co można było dostać mandat i dlaczego okrążenie przez kobietę płonącej stodoły, skutkowało pobiciem strażaków spieszących ugasić pożar.

Monika i Grzegorz Wasowscy Kabaret Starszych Panów Życiorys nieautoryzowany, tym razem będzie trochę klimatu retro. Kabaret Starszych Panów Jerzego Wasowskiego i Jeremiego Przybory pamiętam z jego powtórek w telewizji i to bardziej piosenki, które przetrwały pokolenia niż skecze i żarty sytuacyjne. Na nie, nawet wtedy przy oglądanych powtórkach, byłam jeszcze za mała. Bardziej pamiętam natomiast Kabaret Olgi Lipińskiej, na którym jako małolata już się wychowywałam. I te dwa najbardziej zapadły mi w pamięci. Współczesne kabarety nie są już mi tak bliskie. O Kabarecie Starszych Panów napisano już trochę. Ta książka jest jednak całkiem inna i żeby z góry jej nie odrzucić, jeśli ktoś poszukuje monografii dotyczącej Kabaretu, powinien wejść i zaakceptować jej konwencję. Nie jest to monografia ani też biografia jego twórców. To napisany w formie zabawnych dialogów dłuższy wywiad z zaproszonymi do stołu duchami Jerzego Wasowskiego i Jeremiego Przybory. Jak się spotkali? Jakie były początki ich współpracy notabene radiowej? Kto wpadł na pomysł programu telewizyjnego? Skąd czerpali pomysły? W rozmowach pomiędzy synem jednego z bohaterów i jego żoną a Starszymi Panami pojawiają się odpowiedzi na te i inne pytania. Po tej książce pozostała mi duża chęć przeczytania trzech części Memuarów Jeremiego Przybory. I cieszę się, że istnieje Fundacja Wasowskich, która ma w opiece spuściznę Kabaretu a piosenki takie jak Tanie dranie, Rodzina ach rodzina i wiele innych przetrwają następne pokolenia.

Ciekawa książka o kilku przedwojennych gwiazdach kina, których życie zawodowe skończyło się 1 września 1939. Na szacunek zasługuje benedyktyńska praca autora, który przywraca pamięć o przedwojennych gwiazdach. Również ku przestrodze współczesnych "aktoreczek" chcących zrobić karierę w Hollywood-nie znasz perfect języka daleko nie zajedziesz. Warto i ciekawe, sporo zdjęć.

Rodzina interesująca oraz intrygująca ,która gdzieś zawsze mnie ciekawi ,bo dzięki temu rodowi mamy nie tylko malarzy ale też pisarki ,biolożkę i inne znakomitości . Tutaj jednak autor głównie skupia się na Juliuszu ( ojcu ) i Wojciechu ( synu ) . Poznajemy początki tych wielkich niewątpliwie i niezaprzeczalnie talentów , wyjazdy zagraniczne i nie tylko ,które doskonaliły kunszt malarski obu panów. Wojciech z tej dwójki wiedzie prym w życiu poniekąd malarskim, często zaniedbując życie prywatne i wychowywanie dzieci ( Maria , Magdalena ,Jerzy ) przy czym głównie odczuje to właśnie syn . Cóż życie samo w sobie to nie pięknie namalowane dzieło malarskie ,tylko żywa struktura i na tym polu nie wiedzie się Wojciechowi najlepiej. Książka zawiera też sporą ilość obrazów Juliusza i jego syna Wojciecha ,dzięki czemu obcujemy trochę z tymi niezwykłymi dziełami sztuki .

Jakoś nie mogłem się zebrać, aby przeczytać, ale w końcu się udało. Spodziewałem się czegoś innego. Zapowiedzi mówiły o tragedii izolowanych osób, o zemście jednej ekipy na drugiej. O walce patriotów z innymi patriotami. Jednak ta książka jest miękka. Nie chce wchodzić mocniej w żadne relacje międzyludzkie. Nie czuć tej strasznej tragedii odrzucenia, ani nie można zrozumieć jej powodów. Czasem tak bywa.

Postać Marii Dąbrowskiej nigdy nie kojarzyła mi się z kontrowersją, dlatego tytuł Prowokatorka mnie zaintrygował. Mimo tego, że nazwisko pisarki znałam z lektur, to nie wiedziałam o niej nic więcej. Myślałam, że nadrobię to z książki Kienzler, ale udało się to tylko częściowo. Przede wszystkim od początku książki, instynkt czytelniczy nakazywał mi ostrożność w podążaniu za narracją autorki tej biografii. Miałam wrażenie, że jej styl ma skandalizujący ton i do tego nie opuszczało mnie poczucie, że Kienzler nie lubiła Dąbrowskiej, oceniała od samego początku jej zachowanie i je potępiała. 📚 Dystans potrzebny Nie lubię, gdy biografie są nasycone emocjami biografisty, szczególnie tymi negatywnymi. Nastawia mnie to od razu źle, ale nie do opisywanej postaci, a do biografisty. Nie wiem skąd mi się to wzięło, ale tak jest. Paradoks. To wrażenie było głębokie, ponieważ od początku książki rzuca się w oczy skąpość wiadomości o pisarce. Kienzler opisywała wszystkich dookoła, tylko nie ją. Mamy więc bogatą historię np. jej męża czy jej rodziców. Chociaż rodziców to jeszcze rozumiem, ale co mnie obchodzi, ze jej mąż wstępował do kolejnych lóż masońskich. W ogóle nie potrzebuję tak wielu szczegółów z jego życia. Albo po co mi wydrukowane zdjęcie starszego brata jej męża, z tych i tak nielicznych zdjęć, które można w tej książce znaleźć. Nie rozumiem też sensu umieszczania obszernego (na kilka stron) opis rozwoju masonerii w Europie. Kienzler omawia także rodzinę i kochanków pisarki i to na kilka pokoleń wstecz. Ja kumam, że to kontekst i doceniam ogrom włożonej pracy, ale wydaje mi się, że bez tych szczegółowych opisów genealogicznych książka by nie straciła, a być może nawet zyskała. Do tego Dąbrowska jest ciągle pod ostrzałem Kienzler, która gani i ocenia tylko jej charakter i życie, natomiast nie ma tu oceny, dlaczego autorka Nocy i dni była tak popularna. 📚 Prowokatorka? Później jest nieco lepiej i ostatecznie dowiadujemy się o Dąbrowskiej więcej, ale nadal coś mi nie pasowało. Ciągle miałam wrażenie jakby Kienzler jej nie lubiła, ale też, że wpadła w klątwę wiedzy i pisała o wszystkim, co wiedziała. Opisywała np. szczegóły dotyczące wojny i okoliczności w jakich żyła pisarka (I wojna światowa). Więc generalnie jest to książka o tym, gdzie Dąbrowska mieszkała, jak żyła, z kim żyła, z odrobiną innych obiektywnych szczegółów, np. o tym, jak się ubierała… Ale mało jest o tym, jaka była, czy co mogła czuć, a przecież Kienzler korzystała z jej dzienników. Być może taki właśnie był pomysł na tę biografię, żeby opisać to, czego nie znajdziemy w jej wspomnieniach. Niestety nigdzie nie znalazłam takiego wyjaśnienia, więc mam wrażenie, że żeby poznać Dąbrowską lepiej byłoby przeczytać właśnie jej dzienniki. 📚 Społeczeństwo XX wieku O ile to nie do końca jest książka o samej Dąbrowskiej, to jest tu wiele ciekawych wątków i to, co na początku wydawało mi się największą słabością książki Prowokatorka, okazało się interesujące. Kienzler chcąc nie chcąc opisuje ówczesne społeczeństwo. Mało się dzisiaj mówi o tym, jak żyli ludzie przed pierwszą wojną światową, jak ją przeżyli i jak wyglądał ich świat później. Jest to interesujące, szczególnie, że Dąbrowska miała raczej nietypowe życie. To ona utrzymywała siebie i na dodatek swojego męża, który był utracjuszem oddanym działalności politycznej. W ogóle obydwoje rzadko mieszkali razem, żyli w wiecznych rozjazdach w różnych miastach, za pracą i działalnością, czasem odpoczynkiem, czy wizytami rodziny i przyjaciół. Niecodzienne było także to, że w swoich dziennikach pisała wprost, że podobają się jej kobiety. A to przecież początek XX wieku był, czyli w oczach boomerów czas konserwatywnych wartości wyznawanych powszechnie. A tu jednak nie do końca. I to jeszcze przez osobę na świeczniku. 📚 Polska w czasach Dąbrowskiej Widać zacięcie historyczne autorki. Są tu ciekawe wątki o sufrażystkach i w ogóle bardzo dużo jest informacji o ówczesnym stanie Polski. Ale może to i dobrze, bo styl jest taki, że ta historia ciekawi i potwierdza długą polską tradycję nienawiści za poglądy odmienne od jedynych słusznych (zabójstwo Narutowicza w 1922). Jest też wiele innych ciekawostek. Np. anegdota o leczeniu jej męża w klinice w Kosowie, altmedowej, jakbyśmy dzisiaj powiedzieli. Na problemy z sercem zalecili mu tam głodówkę i picie czarnej kawy… Swoją drogą ciekawy jest sposób w jaki Kienzler broni tej kliniki pisząc, że zarzucane przez Dąbrowską uchybienia mają niewiele wspólnego z prawdą, bez podania żadnych argumentów czy źródeł (s. 163). 📚 Różnorodny XX wiek Ciekawe, czy życie całej inteligencji na początku XX wieku tak wyglądało, czyli częste podróże i przeprowadzki, pomieszkiwanie kątem tam i ówdzie przez kilka tygodni albo miesięcy. Mam wrażenie, że Dąbrowska i dzisiaj byłaby wyjątkową postacią, barwnym ptakiem, biorąc pod uwagę jej podejście i styl życia. Wydaje mi się, że Kienzler traciła Dąbrowską z oczu, patrząc na jej życie w szerszym kadrze. Z jednej strony to dobrze, bo dzięki temu mamy społeczną przekrojówkę, tylko trochę szkoda Dąbrowskiej. Ale jednak czegoś się dowiadujemy. 📚 Biografistka szeroko omawia około literackie sprawy, np. stosunek pisarzy do komunizmu i władzy. Dąbrowska była sceptyczna wobec ówczesnego ustroju, więc patrzyła na festiwal podlizywania się władzy, jak na cyrk. Poznajemy Dąbrowską, także od mroczniejszej strony. Padają zarzuty o antysemityzm, chociaż oficjalnie pisarka twierdziła zupełnie odwrotnie. Padają także nieprzychylne oceny jej charakteru. Była ponoć osobą egocentryczną, żądną ciągłego uwielbienia ze strony entuzjastów jej pisarstwa. Ale z drugiej strony troszczyła się o swoich bliskich. Prowokatorka jest niewątpliwie interesującą książką, choć nie takiej treści się spodziewałam. Sądziłam, że lepiej poznam tu Dąbrowską, jako człowieka: co myślała i czuła, a nie przez pryzmat okoliczności społecznych, w których żyła. Niemniej było interesująco i wiem, że moja ciekawość tej postaci nie została zaspokojona, co oznacza, że jeszcze do tematu wrócę.

Uwielbiam historyczne opowieści, ale przez tą ledwo przebrnęłam. Książka jest napisana pięknym językiem, fabuła jest wciągająca…ale sięgnęłam po książkę bo miałam ochotę na powieść, a nie wykłady na temat ówczesnej epoki. A tu autorka zastosowała taki dziwny zabieg: opowieść o Dosi (wg mnie to opowieść o niej, a nie o królewnach) przeplatała z długimi wywodami o czasach, w których powieść się dzieje. Nie były to zwykłe opisy, ale forma, która powinna się znaleść w przepisach. Chciałabym z powieści się dowiedzieć jakie były realia i zasady życia w tych czasach, a nie czytać suche fakty i informacje o dokumentach z jakich te dane pochodzą. Kilka razy chciałam przerwać czytanie, ale sama opowieść była naprawdę ciekawa.

Harasimowicz przedstawia w książce historię swoich przodków. Przedstawia w sposób, wydaje się obiektywny, bez spinania się i większego oceniania historii. Jak sam pisze "nie tylko lukier, ale i szczypta goryczy". Książka urozmaicona wydarzeniami w Polsce i na świecie. Zapewne by nie powstała, a przynajmniej nie w takiej postaci, gdyby nie wspomnienia dziadka i mamy. Chciałbym taką książkę o mojej rodzinie. Może po prostu trzeba samemu napisać?

Książka jest naprawdę rzetelnym opracowaniem tematu podanym w sposób popularnonaukowy, przyjemny do przyswojenia. Autorka omawia różne aspekty związane z kuchnią- mamy tu i zwyczaje kulinarne, i zakupy oraz oszustwa z nimi związane, rewolucje gazową i AGD, kwestię lodówek, czy gastronomiami kulturę restauracyjną a także zwyczaje świąteczne Momentami książka płynęła zbyt wolno i za to jedna gwiazdka (niektóre tematy zrozumiałam szybko i nie wymagały tak łopatologicznego tłumaczenia). Z początku autorka nieco zbyt natchniona w misji feministycznej skupiła się zamaskowaną egzaltacją nad trudnym losem kobiety - umniejszając mocno innym członkom rodziny. To druga gwiazdka. Trzecia to potraktowana po macoszemu kuchnia wsi i społeczeństwa biednego. Tam mogło być ciekawiej. Ogólnie warto i wiele książka poszerza z wiedzy nieoczywistej, wkładając informacje ze szkolnej historii w kontekst społeczny.

Sławomir Koper znany jest z tego, że potrafi opowiadać. I to tak, że aż chce się tego słuchać. Potrafi porwać niemal każdego czytelnika i z wielką chęcią można nauczyć się historii. Ja zawsze lubiłam historię i miałam szczęście mieć świetnych nauczycieli, lecz wiem, że zdarzają się i tacy, którzy potrafią zanudzić uczniów na lekcjach historii. Książka "Jagiellonowie. Schyłek Średniowiecza" może jest bardziej przeznaczona dla młodzieży, ale myślę, że każdemu ponowne poznanie (lub przypomnienie) sobie o Jagiellonach nie wyda się nudne, ale będzie wspaniałą podróżą w czasie po ówczesnej Polsce, Ukrainie czy Białorusi oraz innych miejscach, w które zabiera nas autor w raz ze swoim nastoletnim synem. To właśnie jemu, w czasie wycieczki opowiada historię Polski od roku 1370, czyli od śmierci Kazimierza Wielkiego (ostatniego Piasta) do schyłku Średniowiecza do roku 1493 - wtedy zmarł Kazimierz Jagiellończyk oraz o najważniejszych wydarzeniach mających miejsce za czasów Jagiellonów. "Kazimierzowi Wielkiemu na ogół dopisywało szczęście, jednak jako dynastia poniósł dotkliwą porażkę, bo chociaż cztery razy był żonaty, to nie doczekał się legalnego następcy tronu." Zwiedzając miejsca będące areną tamtych wydarzeń, Sławomir Koper opowiada o losach dynastii a także odpowiada na pytania zadawane przez syna. Ciekawie poprowadzona narracja zachęca do lektury, czyta się tę książkę jak przygodową powieść. Jednocześnie może być ciekawym przewodnikiem turystycznym. To, że styl pisania autora jest bardziej młodzieżowy czy wręcz dziecinny, zupełnie nie przeszkadza. Uważam, że ma to swój urok i przyjemniej się czyta. Zresztą moi wnukowie bardzo lubią tego typu książki i to za ich namową zabrałam się za tę lekturę. Oglądałam w telewizji film o Jagiellonach, więc moi wnukowie przynieśli mi tę książkę z biblioteki... "Związek Polski i Litwy przez długie lata przypominał małżeństwo Jadwigi z Jagiełłą. Miłości w nim nie było, ale na pewno był rozsądek i wspólny interes. Dopiero z czasem obie strony zaczęły doceniać korzyści, jakie płynęły z prowadzenia wspólnej polityki." Już dawno naukę szkolną mam za sobą, lecz bardzo miło mi było poczuć się jak na ciekawej lekcji historii. Gdyby w taki lub podobny sposób nauczano tego przedmiotu, to myślę, że chętniej uczniowie sięgaliby nie tylko po książki historyczne. Ważne jest również to, że Sławomir Koper jest bezstronny i nie narzuca czytelnikowi swojej oceny. Mnogość fotografii także uprzyjemnia lekturę, chociaż część z nich jest zbyt mało widoczna a małe mapy nie odzwierciedlają dokładnie opisywanych miejsc. Zaskoczył mnie także opis wydawcy: "Wędruj renesansowymi śladami po polskich Kresach, a w Krzemieńcu wraz z królową Boną zaangażuj się w poszukiwania żony dla jej syna, Zygmunta Augusta.", bo przecież królowa Bona a tym bardziej Zygmunt August, to już zupełnie inny czas... Chronologiczne zestawienie dat, które znajdziemy na końcu książki może być dobrą ściągawką, nie tylko w szkole... A historia naszej ojczyzny przez wieki była bardzo ciekawa a często też i przewrotna. Warto zatem poznać losy dawnej Polski.

Henryka Troszczyński urodził się i zmarł w Warszawie. To miasto było Jego, i on należał do tego miasta. Historia Jego spłata się nierozerwalnie z historią stolicy. Niczym dwa organizmy w symbiozie. Autor książki barwnie i z wielkim realizmem oddaje obraz Warszawy lat 20. i 30. A także czas okupacji, Powstanie i los udręczonych mieszkańców Woli, z której H.T. się wywodzi. Przeplata wspomnienia H.T. z dziejami dzielnicy i całego miasta. H.T. urodził się w 1923 r., świadek odkrycia grobów w Katyniu, Powstaniec. Cytat: "-Nazywam się Henryk Troszczyński. To ja powiedziałem Niemcom o grobach naszych żołnierzy w Katyniu. W 2017 roku był ostatnim żyjącym świadkiem tamtych wydarzeń." Zmarł w 2019 r., w wieku 96 lat. Do końca życia nie mógł zapomnieć chłopca z Katynia, którego szczątki zostały odkryte w zbiorowej mogile. Nie wiadomo kim byl chłopiec i jak to się stało, że zginął razem z polskimi oficerami. Nie ma o nim słowa w dokumentach katyńskich...

Dość ciekawe przedstawione życie w średniowiecznej wsi w Anglii. Liczyłem na więcej przykładów z innych części Europy. Tutaj bardziej jest nastawienie na dokładny opis różnych aspektów życia z przykładami z jednej wsi w środkowej Anglii. Zaskoczyło poziom dostępnych źródeł pisanych raczej niespotykany na ziemiach polskich.

ciekawy zbiór wiedzy szczególnie dla tych, którzy z okresem średniowiecza nie mieli wcześniej głębszego związku autorzy dokładają starań, aby mimo przekazu wielu informacji czytelnik wciąż odczuwał zaangażowanie tekstem, pomagają tu często humorystyczne wstawki z przeszłości ogólnie rzecz biorąc - bardzo przyjemna lektura

Bardzo ciekawa forma opowieści o III Rzeszy. Autor przedstawił 100 przedmiotów charakteryzujących nazistowskie Niemcy. Ale przedmioty były jedynie punktem wyjścia dla pokazania historii III Rzeszy . Książka była interesująca, chociaż nie wszystkie z tych przedmiotów w sposób oczywisty kojarzyły się z Niemcami. Niektóre omawiane rzeczy były dla mnie zaskoczeniem , ale absolutnie nie podważam wiedzy i kompetencji autora, to raczej wynikało z mojej niewiedzy. Przeczytałam z zainteresowaniem, książka godna polecenia.

Roman Czerniawski (Armand, Hubert, Brutus) czy był naprawdę tak wielkim bohaterem, wybitnym szpiegiem, który oszukał Hitlera? Mam wątpliwości. Na pewno jego działalność we Francji, stworzenie siatki szpiegowskiej to była świetna robota, która pokazała że był niezłym "kozakiem" i zasłużył za to na Virtuti Militari. Pójście na współpracę z Niemcami zostanie Hubertusem dla mnie kontrowersyjne ( tysiące ofiar w gestapowskich katowniach pomimo najokrutniejszych tortur nie zatraciło swojej moralności i wolało ponieść straszną śmierć niż się zaprzedać wrogowi) . Jako Brutus owszem znów wybitna robota, nieoceniona dla losów II wojny światowej ale w żadnej mierze nie samodzielna całkowicie sterowana przez brytyjskie służby ( aktorzy sterujący marionetką , czy marionetka zasługuje na najwyższe uznanie za wybitne przedstawienie?)

Niepokorne damy Kamila Janickiego to poruszająca i odkrywcza książka, która przywraca pamięć o niezwykłych kobietach walczących o niepodległą Polskę. Lektura budzi podziw dla ich odwagi i determinacji, ale też złość, że ich historie przez lata były marginalizowane. Janicki pisze z pasją i szacunkiem do faktów, ukazując bohaterki jako osoby z krwi i kości. To ważna i inspirująca opowieść, która pokazuje, że walka o wolność miała nie tylko męską twarz.