Wrażliwość. Dar czy przekleństwo? Przewodnik życiowy dla osób wyjątkowo wrażliwych

Kompletnym przypadkiem odkryłam, że jestem WWO i ta książka była jak światełko w ciemności. Zawsze czułam się inna, jakbym nigdzie nie pasowała, mówiono mi, że przesadzam, że wymyślam, wyolbrzymiam, a tym czasem okazało się, że wszystko rzeczywiście jest dla mnie zbyt duże i mam problem, by sobie z tym poradzić. To nie był mój wymysł tylko moja budowa układu nerwowego. Ta książka pokazała mi, że nie oszalałam, że wszystko jest ze mną w porządku, że nie potrzebuję naprawy. Napisana zrozumiałym i przystępnym językiem, nawet dla osoby, która o psychologii ma niewielką wiedzę. Polecam każdemu, kto ma w swoim otoczeniu lub jest osobą wysoko wrażliwą!

To chyba najdziwniejsza książka jaką w życiu przeczytałam i choć nie zgadzam się z nią w bardzo wielu punktach, to okazała się także być zaskakująco przydatna, trafna i potrzebna. Wydaje mi się, że samo stwierdzenie, że dana osoba jest wysoko wrażliwa jest dość niefortunne, ponieważ określenie "przenikliwy" lub "zmysłowo receptywny" sugerowałoby (zgodnie z prawdą), że większa empatia, podatność na zranienie lub delikatność są jedynie możliwymi konsekwencjami tego zjawiska. Sama siebie uważam raczej za "umysł ścisły", a więc zdecydowanie cenię precyzję wypowiedzi oraz usystematyzowaną logikę, czego brakowało mi w tej książkę. I tak na przykład archetyp złej wiedźmy z baśni mógłby zostać także nazwany wprost - skłonnością ludzi o wyuczonej bezradności (braku władzy nad własnym losem) do destrukcyjnej zawiści. W rzeczywistości to zjawisko dotyczy nie tylko kobiet, ale często odbywa się na poziomie podświadomym - ponieważ nikt nie chciałby przyznać przed samym sobą, że sabotuje szczęście innych, ponieważ sam go nie doświadczył. Z drugiej strony rozumiem dlaczego nazwanie tego problemu po imieniu mogłoby się okazać problematyczne - także zbiorowa świadomość Europejczyków zdaje się wymagać psychoterapii w niektórych dziedzinach. Najbardziej jednak nie podobało mi się zestawienie kochanka-uczona jako przeciwieństw, ponieważ gdyby spróbować sprecyzować definicję patriarchatu w najbardziej zwięzłej formie, to uzyskalibyśmy właśnie równanie: kochanka ≠ uczona. Uważam, że świat mógłby się stać lepszym miejscem, gdyby każdy poświęcił choć chwilę na refleksję nad tym stereotypem. Pomimo licznych, irytujących mnie wad tej książki, okazała się ona dla mnie zaskakująco otwierająca na nowe punkty widzenia - zwłaszcza, że w moim najbliższym otoczeniu nie ma zbyt wielu WWO, więc przewodnik ten był dla mnie bardzo odkrywczy. Za bardzo wartościowe uważam fragmenty opisujące liczne umiejętności i talenty, które mogą posiadać osoby o wysokiej wrażliwości oraz uniwersalne problemy, z którymi możemy się borykać (przekraczanie granic, brak zrozumienia własnej wyjątkowości, skłonność do konformizmu, perfekcjonizm, brak wiary w siebie, itd). Myślę, że takie ujęcie tego tematu jest bardzo słuszne i przydatne, ponieważ wysoka inteligencja emocjonalna to równocześnie dar i przekleństwo, które warto zrozumieć. Kolejnym niezwykle wartościowym z poruszanych tematów jest zachętą do refleksji nad historią własnej rodziny, ponieważ często za sprawą mechanizmów wyparcia nie potrafimy dostrzec szkodliwych schematów w swoim najbliższym otoczeniu i wydaje mi się, że ta zmiana perspektywy może się okazać bardzo cenna dla wielu osób. Osoby o wysokiej wrażliwości zdecydowanie są właśnie tym ogniwem, które jest wyposażone w umiejętności pozwalające dostrzec i przerwać wielopokoleniowe błędy prowadzące do braku szczęścia. Reasumując, pomimo że książka, jest dość mocno "magiczna" i prawdopodobnie znajduje się poza strefą komfortu osób, które preferują bardziej naukowe lub "ścisłe" terytoria myślowe, to aktualnie nie znam lepszej pozycji opisującej zagadnienie wysokiej wrażliwości i zdecydowanie ją polecam, każdej introwertyczce oraz wszystkim, którzy idą przez życie z przekonaniem, że chyba są z jakiejś innej planety.

Faktycznie dużo ma takich wstawek o "kamieniach, olejkach, magicznych przedmiotach" i jeśli dla kogoś to za dużo to rozumiem. Z drugiej strony osoby WWO naprawdę potrzebują zakotwiczenia w czymś co ich czasem utrzyma. Plus za wiele wizualizacji i medytacji. Konkretnych technik. To książka którą się w jakieś części odrzuca a w jakiejś części przyjmuje.

Bardzo ciekawa książka poruszająca temat wysoko wrażliwych osób (WWO) i miłości. Moim zdaniem unikalna pozycja, z wieloma przykładami i objaśnieniami. Nie ze wszystkim się zgadzam co w tej książce przeczytałem, ale pozwala ona na spojrzenie na wiele spraw z innej perspektywy i bardzo mi się to podoba. Polecam, warto

Mam dosyć mieszane uczucia wobec tej książki, bo gdyby to było moje pierwsze zetknięcie z ACT, to mogłabym się zniechęcić zamiast zachęcić. Książka jest niby dla szerokiego grona odbiorców, ale wyjaśnienia niektórych zagadnień (np. teoria ram relacyjnych w oparciu o przykłady z "gub-gubem") są trochę nieintuicyjne nawet dla mnie, osoby od lat zajmującej się psychologią. Dużym plusem są ciekawe metafory (np. depresja jako przyjazd nielubianej ciotki) i ćwiczenia z mindfulness, nawet takie, których można spróbować nawet nie będąc wielkim miłośnikiem medytacji, np. w czasie spaceru czy posiłku. Rozdział o wartościach i o wyobrażeniu sobie pogrzebu bardzo mi dał do myślenia. Myślę, że jeszcze nieraz wrócę do tej książki.

Polecam tę pozycję dla osób, które chcą rozpocząć swoją przygodę z treningiem mindfulness. Książka prowadzi krok po kroku przez każdy tydzień uważności. Zawiera wskazówki, ćwiczenia i nagrania, które umożliwiają praktykę mindfulness. Przejście przez cały 8-tygodniowy program wymaga samodyscypliny, ale zdecydowanie warto. Efekty są zauważalne w codziennym życiu.

Drogi czytelniku! To jeden z tych woluminów, który powinien przeczytać każdy z nas! Dlaczego? Porusza jeden z najważniejszych obszarów życia emocjonalnego człowieka - wrażliwość. Autorka książki, Amerykańska psycholożka z ciekawym i różnorodnym dorobkiem naukowym po 6 latach badań nad tym zagadnieniem pozwala nam lepiej zrozumieć naturę ludzką w kontekście wrażliwości, wstydu i odwagi - nieodłącznych uczuć każdego z nas! Życzę każdemu aby miał szanse przeczytać te książkę a potem do niej wracać!

Lubię czytać książki o tematyce poświęconej "szczęściu" i z jednej strony nam ludziom niewiele do tego szczęścia potrzeba, a z drugiej trzeba się nieźle napracować żeby to "szczęście" osiągnąć i utrzymać. Ciekawa pozycja, mogąca pomóc w przeprogramowaniu mózgu w kierunku optymistycznego nastawienia do życia.

Czy dowiedziałam się z tej książki czegoś nowego? Niekoniecznie. Wiedza zawarta w tej książce jest już szeroko dostępna i znana mi, osobie która tematem się interesuje. Mimo to książka jest bardzo dobrą pigułką wiedzy, zawiera dużo istotnych i przydatnych informacji, nie ma w niej zbyt dużo lania wody a tylko przedstawienie najważniejszych faktów. Dla mnie była to miła przypominajka, która dzięki przerzucaniu stron a nie wpatrywaniu się w ekran została ze mną na dłużej. Zostawię sobie tę książkę na półce i bede do niej napewno wiele razy wracać. Jedyne co mi się w niej nie podobało to dosyć słabo opisane kroki w masażach twarzy. Można jednak spokojnie posiłkować się video.

Ciekawa analiza roli stresu ze szczególnym naciskiem na stres przewlekły, który jest szczególnie niekorzystny dla naszego psychicznego dobrostanu. Jeśli stres występuje w naszym życiu stale, następuje zaburzenie systemu zarządzania emocjami ze strony racjonalnej części naszego mózgu, czyli kory przedczołowej. Prowadzi to do pogorszenia funkcji kognitywnych, zdolności zapamiętywania, osłabia motywację, obniża odczuwanie przyjemności. Ponieważ coraz gorzej radzimy sobie ze stresującymi sytuacjami, coraz więcej rzeczy na stresuje; powstaje zatem błędne koło negatywnych emocji nad którymi nie potrafimy zapanować. Stąd prosta droga do depresji. W sytuacjach stresowych uaktywnia się tak zwana oś HPA (podwzgórze – przysadka – nadnercze) pobudzając produkcję kortyzolu. Właściwie funkcjonujący organizm wyłącza produkcję kortyzolu po zakończeniu sytuacji stresowej. Często jednak zdarza się, że mimo iż zagrożenie ustąpiło, nadal odtwarzamy w głowie to co zaszło. Ponowne przywoływanie w myślach stresującej sytuacji sprawia, że organizm zachowuje się tak, jakby zagrożenie było nadal obecne i kontynuuje produkcję kortyzolu. Aby temu zapobiec, należy unikać rozpamiętywania stresującego zdarzenia i za wszelką cenę starać się przekierować uwagę na inne rzeczy. Świadome zwrócenie uwagi na coś pozytywnego, lub bardzo absorbującego, zminimalizuje przypływ negatywnych emocji. Autorka proponuje kilka praktycznych technik samo-kontroli w celu zwiększenia naszej odporności emocjonalnej. Jedną z nich jest „reinterpretacja kognitywna” (cognitive reappraisal). Prosty przykład: jeśli ktoś nas potrącił, włączamy interpretację, że zrobił to niechcący i tym samym zmniejszamy nasz poziom gniewu i przestajemy skupiać się nad nieprzyjemnym zdarzeniem. Ciekawą metodą jest szybki ruch gałek ocznych (tak jakbyśmy śledzili lot muchy), który potrafi zmniejszyć poziom negatywnych emocji. Badania na ten temat prowadziła już w latach 80-tych Francine Shapiro. Terapia EMDR (z angielskiego – Eye Movement Desensitization and Reprocesing) okazała się skuteczna w leczeniu np. stresu pourazowego. Istotną rolę w naszym samopoczuciu psychicznym pełnią jelita. Jeśli ściany jelit nie są wystarczająco szczelne, do krwiobiegu może się przedostawać endotoksyna (LPS) – jej nadmiar zaś przyczynia się do zwiększonego poziomu lęku i stanów depresyjnych. Dlatego właściwa dieta jest tak kluczowa dla redukcji stresu. Warto także zwrócić uwagę na problem insulinooporności – nierozerwalnie związany ze zjawiskiem stresu. Zadaniem insuliny jest regulowanie poziomu glukozy we krwi: jest jest za duży insulina posiada „klucz”, który otwiera komórki aby przejęły namiar cukru. W sytuacji zagrożenia potrzebujemy maksymalnej sprawności umysłowej – rośnie więc zapotrzebowanie mózgu na glukozę; insulina wtedy traci swój „klucz” i glukoza nie trafia do komórek pozostając w krwiobiegu, innymi słowy pojawia się insulinooporność. Taki stan powinien być przejściowy i występować jedynie w sytuacji zagrożenia. Jeśli jednak stres towarzyszy nam stale, insulinooporność permanentnie utrudnia glukozie dostanie się do komórek. Pojawia się wówczas zespół metaboliczny, otyłość brzuszna, podwyższony cholesterol, choroby krążeniowe i poważne zagrożenia dla naszego zdrowia i życia. Według Mithu Storoni jest wiele sposobów na wzmocnienie racjonalnej strony naszego umysłu i lepsze panowanie nad emocjami. Autorka poleca ćwiczenia fizyczne, kontakt z naturą, ale także … kurkumę (według pewnych badań spożywanie jej odwraca negatywne skutki przewlekłego stresu).

"Sexy zaczyna się w głowie" to pozycja, która wykracza poza ramy typowego poradnika o seksie. To niezwykle inspirująca podróż w głąb siebie, która pozwala na odkrycie własnej seksualności i budowanie zdrowej relacji ze swoim ciałem. Autorki nie skupiają się jedynie na technicznych aspektach seksu, ale poruszają również kwestie emocjonalne, psychologiczne i społeczne związane z seksualnością. Książka obfituje w różnorodne ćwiczenia, które pomagają czytelnikowi lepiej zrozumieć siebie i swoje potrzeby, a także poprawić komunikację z partnerem. Autorki przekazują czytelniczkom potężną dawkę motywacji do pracy nad sobą i budowania pozytywnej relacji ze swoim ciałem. Książka napisana jest prostym i przyjaznym językiem, co sprawia, że jest łatwo przyswajalna. "Sexy zaczyna się w głowie" to pozycja skierowana do każdej kobiety, która chce lepiej zrozumieć swoją seksualność i poprawić swoje samopoczucie. Książka będzie przydatna zarówno osobom, które szukają odpowiedzi na nurtujące je pytania, jak i tym, które chcą pogłębić swoją wiedzę na temat seksualności.

To książka dość naukowa – i czuć to od pierwszych stron. Początkowo może wydawać się wymagająca, pełna terminologii i medycznych pojęć, które dla „zwykłego” czytelnika nie zawsze są oczywiste. Momentami naprawdę trzeba się zatrzymać i przeczytać coś drugi raz (a czasem trzeci 😅). Ale im dalej, tym robi się ciekawiej. Autorka pisze dobrym, przystępnym językiem, który – mimo naukowej treści – zachęca, żeby czytać dalej. To mądra książka, która daje ogrom wiedzy i otwiera oczy na to, jak bardzo wszystko na nas oddziałuje. Najbardziej wartościowe jest to, że pokazuje, skąd biorą się nasze zachowania – nie tylko te negatywne, ale też pozytywne. Uświadamia, że wiele dolegliwości, z którymi się zmagamy, może wynikać ze stresu w różnej postaci, a nie zawsze z typowo „organicznego” podłoża. Myślę, że gdyby więcej osób miało taką świadomość, dużo poważniej podchodzilibyśmy do zdrowia psychicznego. Z drugiej strony – jeśli ktoś nie siedzi w temacie, medyczna terminologia z czasem może męczyć. Rozdział podsumowujący był dla mnie już dość ciężki i wymagający skupienia. To książka, którą można przeczytać w jeden wieczór, ale to będzie intensywny, pracujący dla mózgu wieczór. Mądra, wartościowa, momentami trudna – ale naprawdę wiele można z niej wynieść.

Bardzo dobra książka, nic jej nie brakuje, nie jest pełna truizmów i innego ględzenia. Otwiera oczy na zjawisko manipulacji w otoczeniu. Uczy jak bronić się przed nią. Przyzwalanie na manipulację jest współuczestniczeniem w niej, co jest warte zapamiętania. Dobrze się czytało, ciekawe teorie poparte nauką, jest też jedno polskie nazwisko w przypisach, co cieszy. Polecam.

"Jak nie bać się bliskości? [I jeszcze ważniejszy podtytuł] O budowaniu DOBRYCH WIĘZI" to kolejna bardzo dobra książka S. Stahl. Autorka nie tylko szczegółowo (z przykładami z życia) analizuje lęk przed bliskością, ale co ważniejsze przedstawia sytuacje zarówno w punktu widzenia osoby (często nieświadomie)unikającej zacieśnionych relacji, jak i partnera/ partnerki tej osoby. Ujawnia mechanizm "niszczenia" związku, sabotowania; porusza kwestię przeżywanych emocji i podejmowanych przez obie stronę strategii... wyjaśnia przyczyny danego stanu rzeczy. Odczarowuje miłość. Wyjaśnia, że to, że ktoś się w nas zakochał wynika często z jego gotowości, pragnienia miłości i otwartości na nią; a nie jedynie z tego, co zrobiliśmy albo czego nie zrobiliśmy. Autorka uczy wyciszenia, zaopiekowania się swoim lękiem przed odrzuceniem. Radzi koncentrację na pasji, budowaniu siebie, odkrywanie swoich zasobów (mocy). W ostatnim rozdziale przeprowadza nas, czytelników przez okres rozstania. Przekazaną w książce wiedzę można odnieść nie tylko do poradzenia sobie z lękiem przed bliskością, ale w znacznie szerszym kontekście: stawiania granic, wzmocnienia swojego poczucia własnej wartości, dobrej komunikacji. Polecam.

Książkę napisał doświadczony psycholog, ale spora część tekstu robi wrażenie poradnika ze średnio ambitnego pisma dla czytelników, takiego trafiającego do poczekalni u dentysty. Niemniej, przebijając się przez przegadane dysputy psychologiczne, często naiwne pogawędki i powtarzające się opowieści z życia autora, można tu znaleźć sporo sensownych porad jak żyć spokojniej i lepiej sobie radzić z zagrożeniami, tymi płynącymi z własnego wnętrza i przynoszonymi przez codzienne życie. Najciekawsze wydają się te partie książki dotyczące budowania umiejętności wdzięczności, radości, radzenia sobie w relacjach, życzliwości wobec bliźnich i wybaczaniu (te ostatnie pod mylącym tytułem rozdziału „szczodrość”).

Zdecydowanie wolę pozycję "Wyczerpani" Corey'a Keyesa, tu jednak oprócz omówionego zagadnienia wyczerpania przede wszystkim emocjonalnego ( z opisaną depersonalizacją (zanikiem empatii), obniżonym poczuciem spełnienia ...) zainteresował mnie "syndrom osoby dającej" (wychodzącej poza szereg, naddającej ...). Autorki wskazują na pewne utknięcie "wypalonych" w schemacie i trudność porzucenia dotychczasowego modelu postępowania pomimo alarmów płynących z ciała. Rekomendują odpoczynek, podjęcie próby pozyskania czasu przez refleksję: "na co poświęcam mój czas?" i reorganizację. Wskazują na wagę zmiany sposobu myślenia, przedefiniowania porażki, nadania sensu trudnym chwilom, zadbania o dobrostan (stan dobrego działania, a nie bierność). Ciekawym ujęciem jest dla mnie spojrzenie na naukę jako drogę mylenia się. Z tej perspektywy mniej liczy się nasz ludzki sukces, a bardziej wartościowa jest droga, zdobywanie doświadczenia ... Jest to inspirujące i wyzwalające, dla mnie trafne!

Bardzo kompletna pozycja. Temat potraktowany dogłębnie, począwszy od biochemicznych podstaw i budowy naszego mózgu, poprzez opis funkcjonowania wyuczonych mechanizmów, opis i analiza stanów, w których odczuwamy największy emocjonalny dyskomfort (lek, depresja, stres), aż po bogaty zbiór strategii motywacyjnych i technik medytacyjno-relaksacyjnych. Osobiście wyłuskałam tutaj aż 20 stron przydatnych fragmentów, co biorąc pod uwagę rozmiar książki jest wynikiem dosyć imponującym.

Bardzo ciekawa pozycja, która jednak terapii nie zastąpi. Może natomiast ukierunkować osoby, które cierpią na brak akceptacji siebie, walczą z poczuciem niższości i lękiem, pokazać jaką drogą warto dalej pójść. Wszystko podane jest nieskomplikowanym językiem i to jest chyba siła tej książki, że bez nadmiaru fachowej terminologii można pewne zjawiska wytłumaczyć. Prosto nie oznacza, że gorzej.

Doceniam poczucie humoru i obrazowe przykłady. Czy jednak w pewnym momencie uderzyłam się w czoło, z głośnym okrzykiem "to klucz do mojego problemu"? Nie bardzo. Kilka ćwiczeń zapamiętam i postaram się stosować. Ogólnie na plus, ale nie spodziewałabym się oświecenia.

"Wyrosnąć z DDA" Roberta J. Ackermana to książka, która z pewnością porusza ważny temat życia w rodzinie dotkniętej alkoholizmem. Autor oferuje ciekawą analizę schematów zachowań i mechanizmów obronnych, które – jak pokazuje – mogą mieć zarówno negatywne, jak i pozytywne konsekwencje w dorosłym życiu. Dla mnie to było największym plusem, bo książka skłania do refleksji i pokazuje, że pewne rzeczy można obrócić na swoją korzyść. Doceniam szczególnie skupienie się na perspektywie córek – daje to poczucie wspólnoty i zrozumienia, co dla wielu czytelników może być niezwykle wspierające. Nie wszystko jednak trafiło do mnie, część rozdziałów wydała mi się mało przydatna i po prostu je pomijałam. Całościowo książka to solidne 6/10 – wartościowa, ale nie do końca angażująca. Jeśli ktoś chce zrozumieć swoje doświadczenia lepiej, może dać jej szansę. 😊