Wodny koń (Wodny rumak)

Jestem zakochana w tej serii, a ten tom zdecydowanie podobał mi się jeszcze bardziej niż poprzedni, pochłonęłam książkę w zaledwie kilka dni.. Bardzo lubię historię które są związane ze starożytnym Egiptem, dlatego ta część skradła moje serce. Bardzo przyjemnie się czyta, jestem zakochana w przygodach Julki i Toma oraz oczywiście Spajka! Mam nadzieję, że kot Dżager też się jeszcze pojawi.. 🤭🤞 Nie mogę się doczekać aż już sięgnę po kolejny tom!!❤️❤️

Przychodzę do Was z lekturą szkolną dla klasy 6. Jest to nowa pozycja w kanonie lektur, ale cieszę się, że tam trafiła. Jest to powieść przygodowo - detektywistyczna, z elementami historycznymi. Bohaterami książki są nastolatkowie - Tom, jego przyjaciółka Julia i pies Spajk, zwany Biszkoptem. Julia i Tom mają za zadanie odnaleźć zaginionego ojca chłopaka, który zostawił im zagadki do rozwiązania, by doprowadzić ich do ważnych dokumentów. W misji poszukiwawczej bierze udział też dzielny Spajk, który pomaga dzieciom najlepiej jak tylko potrafi. Poza przygodą, jaka spotyka nastolatków czytelnicy mają okazję poznać historię wielkiego geniusza - Nikoli Tesli. Z przyjemnością przeczytałam tę powieść. Bardzo podobał mi się zabieg przeplatania teraźniejszości z przeszłością. Mimo tego, że dowiadujemy się wielu ciekawych informacji o Tesli, przez to myślałam, że będzie wiele trudnych i nie zrozumiałych słów, jednak uważam, że język jest przystępny i dynamiczny, a to natomiast sprawia, że książkę czyta się szybko i przyjemnie. Autor skupia się na akcji i dialogach, co skolei sprawia, że książka przyciąga do siebie. Bardzo podobała mi się ta książka i cieszę się, że takie pozycje trafiają do kanonu lektur. Mam nadzieję, że dzięki temu uda się zachęcić młodzież do czytania.

Rozpaczam, że to już ostatnia książka z cyklu, która została wydana po polsku. Chętnie przeczytałabym dalsze części, choć nie mam takiego uczucia, że coś zostało nagle przerwane. Na szczęście da się przeczytać tylko te dwie części i mieć uczucie takiej pełności, sytości czy czegoś w tym stylu. "Olimpiada pana Lemoncella" znów nie do końca mi odpowiadała, bo jednak dwunastolatkowie rozwiązujący tak trudne (w moim odczuciu!) zagadki, to trochę za dużo. Trochę zbyt nierealnie. Ale ten klimat! Jejku, uwielbiam! Ta cudowna biblioteka, te wszystkie książki, tajemnicze zadania, hologramy, pokoje gier, ajjj. Super to jest dla takich dzieciaków albo młodzieży. Przecież jak oni to zaczną czytać, to tak się wciągną, że biblioteki pokochają od razu :) Książka o książkach to zawsze rewelacyjna rozrywka!

Absolutnie moja ulubiona z tego cyklu Holly Webb. Niezwykły klimat magicznej Wenecji stale mnie zachwyca a do tej serii wracam nawet po latach. w tym tomie poznajemy Colette córka krawcowej, którą po śmierci matki zajmuje się ojciec wytwórca magicznych masek. Nowe życie dziewczynki wydaje się cudowne, ale relacja z ojcem nie jest łatwa. Zwłaszcza, że jej ojciec wplątał się w jakąś mroczną sprawę i zajął tworzeniem wyjątkowo groźnej maski. Czy Colette zdoła go ocalić?

Przyznam szczerze, że miałam do niej mieszane uczucia, wręcz bym powiedziała, że byłam nastawiona sceptycznie. Jakie było moje zaskoczenie, gdy zaczęłam ją czytać i pochłonęłam całą w jeden dzień! Głównym bohaterem jest Kilian, chłopiec, którego ojciec uczestniczył w wojnie, jednak nie wrócił razem ze wszystkimi. Kilian postanawia wspiąć się na Najwyższy Szczyt, by tam spróbować wypatrzeć Gedeona i przyprowadzić go spowrotem do domu. Jednak na górze zmienił zdanie i postanowił wyruszyć w dalszą wędrówkę wzdłuż rzeki. Uwierzył, że dzięki temu odnajdzie swojego ojca. Podczas wędrówki przeżywa wiele przygód: spotyka różnych ludzi (tych, którzy są dla niego miło i przyjaźni, ale także tych, którzy źle życzą jemu i jego ojcu), zaprzyjaźnia się z Łucją, ratuje sokoła i uczy się podejmować trudne decyzje. Stopniowo dojrzewa, uczy się odpowiedzialności za swoje decyzje i odwagi. Otrzymujemy tu spokojną, refleksyjną powieść przygodową, która bardziej niż na dynamicznej akcji skupia się na emocjach i dojrzewaniu bohatera. Jej atutem jest niezwykły, baśniowy nastrój oraz poetycki język. Autorka w prosty sposób potrafi przekazać głębokie myśli i uczucia, dzięki czemu książka skłania do refleksji. Historia Kiliana staje się nie tylko ciekawą przygodą, ale również opowieścią o dojrzewaniu i odkrywaniu samego siebie. Powieść jest pełna różnej symboliki, jednak najwazniejszym symbolem jest rzeka, która poza tym, że jest miejscem, staje się również metaforą życia, wyborów i przemiany. Na uwagę zasługują także bohaterowie drugoplanowi. Każda spotkana przez chłopaka osoba wnosi coś ważnego do historii i wpływa na jego rozwój. Dzięki temu książka niesie wyraźne przesłanie o empatii, odpowiedzialności i potrzebie pomagania innym. Może się powtórzę, ale cieszę się, że takie pozycje znajdują się w kanonie lektur szkolnych, bo wiem, że po takie książki młodzież chętniej będzie sięgała.

Kojarzycie serie "Rose"? Jeśli wam się podobała pewnie i to przypadnie wam do gustu, bo ma podobny magiczny klimat, choć jeśli jej nie znaczcie, to i tak śmiało sięgnijcie po "Lily". Jeśli jednak macie uraz do "Rose", to mimo wszystko was zachęcam byście dali szanse tej serii, bo mamy tutaj nowe uniwersum i bije one "Rose" na głowę. Jeśli mam być szczera, to wpadłam w rozpacz kiedy skończyłam ostatni tom, nie mogłam się pogodzić z tym, że to już koniec. Seria całkowicie podbiła moje serce. Naprawdę mega mi się podobała, wciągnęła mnie do reszty i nie mogłam spać spokojnie aż do ostatniej strony. Pokochałam tamten magiczny, tajemniczy, mroczny świat. Seria była niesamowita, pełna tajemnic, magi, ciągle się coś działo, nie było przerwy na chwile wdechu, posiadała dreszczyk emocji i ciekawiła do reszty. Głowna bohaterka na zawsze znalazła swoje miejsce w moim sercu i wiem, że jeszcze na pewno przeczytam tą serie jeszcze raz. Zasługuje na najwyższe noty, nie ma dyskusji!

Miałam bardzo duże oczekiwania od tej książki ponieważ poprzednie części bardzo mnie zachwyciły. Na szczęście nie zawiodłam się i ta książka bardzo mi się podobała. Jak zwykle wiele zwrotów akcji. Pokazuje że przyjaźń potrafi przetrawiać wszelkie przeciwności losu.

Trzy opowieści o kotach łączy chwilowy pobyt w Przytulisku Marty Zakrzewskiej, której pomaga nastoletnia Aneta. Pełne ciepła miejsce dla zwierząt daje im nadzieję na spokojną teraźniejszość, odpowiednią opiekę lekarską, troskę ludzi i nadzieję na prawdziwy dom. Pierwsza opowieść pokazuje nam koteczkę trafiającą w ręce bogatego, rozkapryszonego chłopca, którego rodzice zajęci swoimi sprawami nie mają ani siły, ani czasu, ani ochoty na zajęcie się własnym dzieckiem, a tym bardziej zwierzakiem. Kiedy mała, puchata pupilka nudzi się chłopcu zapomina ją nakarmić, sprzątać po niej, a przed wyjazdem na wakacje porzuca ją. Koteczka poznaje przedstawicielkę swojego gatunku i jej niezwykły dom: antykwariat. Niestety miłość do chłopca sprawia, że opuszcza Safonę i wędruje w poszukiwaniu swojego właściciela i przypadkowo trafia do prowadzonego przez małżeństwo emerytów domowego schroniska, które ma pomóc przepełnionemu schronisku. Wakacje są czasem, kiedy wiele zwierzaków traci domy, dlatego kotów bardzo szybko przybywa i tu. Na szczęście znajdują się dobrzy ludzie marzący i potrzebujący kociaki. Drobinka staje się kotka terapeutką dla innego kota i sprawia, że w domu znowu jest radośnie. Przypadek sprawia, że ma ona okazję jeszcze raz spotkać Safonę mieszkającą w antykwariacie i opowiedzieć jej swoje losy. Grafit jest bohaterem kolejnej opowieści. Przeprowadzka jego rodziny kończy się dla niego niechcianym rozstaniem i to wcale nie dlatego, że zostaje porzucony, ale przez swój popłoch wywołany zamieszaniem. Długa wędrówka zimą sprawia, że trafia do fabryki bombek skąd wyrusza ciężarówką do miasta, co którego przeprowadziła się rodzina, tam włóczy się po ulicach, trafia pod opiekę rudego kocura i przez przypadek do schroniska, dzięki czemu może stać się najwspanialszym prezentem Gwiazdkowym dla… swojego ukochanego właściciela. Rudy, dziki bohater też zyskuje nowy dom i rodzinę. Historia Bezy jest nieco odmienna. Kotka nigdy nie miała ludzkiej rodziny. Mama urodziła ją w piwnicy i dobrze chowała się przed ludźmi Wędrując po mieście gubi swoją kocią rodzinę i trafia do schroniska. Przypadek sprawia, że schorowana kotka zostaje wybrana przez dziewczynkę marzącą o swoim kotku. Niestety musza czekać na wspólne zamieszkanie, ponieważ zwierzak jest chory. Po zamieszkaniu ze swoją panią Beza czasami ucieka. Pewnego dnia znika na dłużej. Poszukiwania dziewczynki są długie i wytrwałe, a do tego kończą się nie tylko znalezieniem kota, ale i nowej przyjaciółki jeżdżącej na wózku. Proste, piękne opowieści pełne serca, dobroci, sprawiają, że mali czytelnicy stają się wrażliwsi na otoczenie. Pokazane wzorce współpracy, empatii sprawiają, że dzieci otrzymują wielką lekcję, z której mogą wyciągnąć wnioski sprawiające, że będą lepsi nie tylko dla zwierząt. Konieczność pomagania słabszym uczy, że nie wolno nikogo traktować przedmiotowo, że każdy jest interesujący taki jaki jest, z bagażem wad i zalet. Kolejny ważny wniosek to podbudowanie wiary w siebie i swoje możliwości. Dzieci odkryją, że wcale nie są tak słabe i mogą pomagać innych, a przez to uczyć się samodzielności i otwartości. Całość oprawiono w grubą okładkę, wzbogacono interesującymi szkicami. Niedługie rozdziały wydrukowano dużymi literami, dzięki czemu czytanie staje się przyjemniejsze. Pozornie bardzo gruba książka dzięki połączeniu trzech opowieści staje się doskonałym ćwiczeniem pamięci małych czytelników. Wielkim plusem jest prosty język i strona czynna zdań, przez co czytanie sprawia przyjemność. „Kto mnie przytuli?” to świetna lektura do słuchania dla przedszkolaków oraz bardzo interesująca książka dla dzieci w wieku szkolnym.

Kolejna, zabawna, wciągająca historia Zosi z ulicy Kociej i jej rodziny. Książka pisana jest w 1 osobie i przedstawione w tej części są zmagania z Halloween, wychowawczynią i oczywiście z codziennością. Polecam zarówno do samodzielnego czytania dla ok 10+, ale także do wspólnego, rodzinnego czytania. Ja mam duuuuuużo ponad 10+, ale bawiłam się świetnie podczas wspolnego czytania z córką.

Pierwsza część książki dla dzieci tak od 1 klasy podstawówki. Tomów tej książki jest bardzo dużo. Cztery dziewczynki, które trafiają do Nibylandii i poznają wróżki. Nie chcę zdradzić zbyt wiele. Powiem tyle, że poprzez mrugnięcie tam trafiają. Dla dziewczynek książka idealna. Polubią bohaterki książki.

Jako młode dziewczę rozczytywałam się w Siesickiej i książka ta jest swego rodzaju powrotem do mojej młodości, tyle, że czasy przedstawia współczesne. Jest to ciepła, sympatyczna książka, gdzie uśmiechnęłam się nieraz. Ot taka książka, nieociekająca seksem, przemocą pato-czym-tam-chcecie. Normalność piękna normalność. I oczywiście nie oczekujcie intelektualnych wzlotów, ale ciepłego uśmiechu.

Jest to książka trzymająca w napięciu, dużo się w niej dzieje, jest dynamiczna i czytelnik się przy niej nie nudzi. Dobrze się czyta, bo została fajnie napisana. Ma swoje tajemnice i chwilami mroczną fabułę, co wpływa dobrze na jej klimat i odczucia z nią związane. Jest ciekawa i interesująca, więc czytelnik chętnie chce się dowiedzieć co było dalej. Nie wiem czy mogę ją nazwać wciągająca do reszty, ale na pewno była bardzo sympatyczna i chętnie ją czytałam.

Na początku nie skumałam w ogóle o co chodzi ! Pomyślałam: Trudno , doczytam trochę i będzie ok. Dosyć łatwo wciągnęłam się i nie mogłam się odciągnąć 😂. Ocena: Bardzo dobra, czyli 7/10 😉. Bardzo pasuje do LubimyCzytać, i naprawdę szkoda, że książka nie jest jakoś odznaczona 🫤. To tyle ile bym chciała dodać 😊. Nice reading! 📖🤗

"Złoty szyfr" to kontynuacja, która trzyma poziom. Po raz kolejny nieustraszeni bohaterowie rozwiązują liczne, trudne zagadki i stawiają czoła złym postaciom. Tym razem muszą walczyć nie tylko z czasem, ale również z pożarem i próbą zamachu. Dzieje się! Po raz kolejny autorka super powiązała rzeczywiste wydarzenia z tymi mającymi miejsce w książce. San Francisco stanowi ciekawe tło wydarzeń i charakterystyczny element tej serii.

Całkiem przyjemna lektura dla nieco starszych dzieci. Książkę czyta się szybko, jest interesująca i czytelnik chce się dowiedzieć, co będzie dalej. Ewa i Karol to dzieci, których rodzice prowadzą schronisko Cichy Kąt. Mają tam wiele różnych zwierzaków i na wszystkie sposoby szukają dla nich nowych idealnych domów. Dlatego zdecydowali się na Dzień Otwarty, a dodatkową atrakcją miały być odwiedziny znanego piłkarza, który sam niedawno adoptował od nich kotka. Wszystko wygląda wspaniale, ale tuż przed Dniem Otwartym okazuje się, że nie będzie tak łatwo... Historia wciągnęła moją sześcioletnią córkę, książeczkę przeczytałyśmy na dwa razy, bo nie tak ją zainteresowała. Mam jednak wrażenie, że w książce jest mniej zwierzaków (a tego się spodziewałyśmy), a więcej sensacji.

Tym razem niezwykle wykorzystany został motyw okularów (niczym w szmaragdowym miasteczku w Czarnoksiężnika z Krainy Oz, choć tu czytelnik doświadcza zdecydowanie więcej emocji!). Po przeprowadzce do nowego miejsca bohaterów spotykają ciągłe zmiany, jedna tajemnica przeplata się z drugą. Świat magii oplata ściśle rodzinną codzienność bohaterów. Wszystko zdaje się być niezwykłe, niepokojące, a czasem nawet groźne ... Wyobraźnia autorki zdaje się nie mieć granic. Czy bohaterowie odkryją, co w istocie dzieje się w tym miasteczku? Przeczytaj!

Książki osą napisana tak coś ala pamiętnik, ale nie do końca. W sumie to chyba nawet nie trzeba ich czytać zbytnio w kolejności, bo słabo się ze sobą wiążą wątkami czasowymi. Książki były przyjemne nawet w czytaniu, fajne i sympatyczne. Treść była Interesująca i dobrze napisana. Choć jeśli mam być szczera, musze przyznać, że chwilami mi się przy nich nudziło, bo nie było dużo takich większych zwrotów akcji, lecz mimo wszystko było tam na szczęście też trochę fajnych wydarzeń. Takie lekkie, przyjemne oraz śmieszne. Muszę jednak stwierdzić, że niesamowicie irytował mnie charakter głównej bohaterki, nie potrafiłam się z nią utożsamić, a jej zachowanie było dla mnie trochę irracjonalne i myślę, że zaniżyło ocenę tej historii, bo po prostu źle mi się czyta książkę, kiedy nie lubię głównej bohaterki, a tak było w tym przypadku.

Ta książka to moja 3 przeczytana z tej serii. Jak dotąd jest ona moim faworytem wśród moich wszystkich książek. Może głownie dlatego, że też kocham tańczyć (akurat nie balet). Była taka jedna chwila gdzie serce biło mi jak szalone, to było na stronie 86-90. Najlepsze jednak w tej książce był kolor kotka. Strasznie mi się spodobał! Gorąco zachęcam do czytania i zapewniam, że czytając tą książkę nie zawiedziecie się i będzie lepsza niż wam się wydawało :).