Witamy w Domu Śmierci. Nie wchodźcie do piwnicy

Książka Dom żywych trupów jest kolejną częścią cyklu Krąg ciemności, po którą sięgnąłem z ciekawości i sentymentu do takich młodzieżowych powieści grozy. Ciekawy byłem jak wypadnie i czy nadal może postraszyć choć trochę. Dlatego postanowiłem sprawdzić i przekonać się samemu w czasie czytania. Książka Dom żywych trupów jest opowieścią o rodzinie wprowadzającej się do domu wraz z dziećmi między innymi Josh i Kate, którzy zostają wciągnięci w wyjaśnienie toczących się przerażających wydarzeń związanych z domem. Autor po raz kolejny zabiera nas w podróż, gdzie wszystko może zdarzyć się i oczywiście tym razem tak stało się. Dwójka bohaterów spotyka na swojej drodze po przeprowadzce postacie niczym z koszmarów przypominające coś pomiędzy żywymi trupami, a zjawami mającymi własne tajemnice. Zmuszeni do pomocy muszą spieszyć się, bo mogą znaleźć się w niebezpieczeństwie. Fabuła jest ciekawa i nie brakuje w niej niepokojących momentów przyprawiających o dreszczyk. Małe miasteczko ze swoją mroczną historią, starymi cmentarzami i tajemnicami idealnie wpasuje się w powieść grozy z prawdziwego zdarzenia. Nastoletni bohaterowie uwikłani w poszukiwania i odkrywanie sekretów z przeszłości wkraczają do świata pomiędzy naszym i mroku, gdzie wszystko może zdarzyć się. Takim sposobem dostajemy opowieść o przeprowadzce do starego domostwa niczym z jakiegoś filmu grozy i już początek zapowiada się interesująco przedstawiając nam nie tylko historie rodzinny, ale również niepokojące zdarzenie z jakim muszą sobie poradzić Josh i Kate. Później robi się również ciekawie i mrocznie za sprawą klimatu jaki wywołuje dreszczyk w czasie czytania. Oczywiście pojawienie się żywych trupów tylko zaognia sprawę w najmniej oczekiwanych momentach, ale nie przypominają tych znanych nam z popkultury, czyli krwiożerczych i atakujących zombie. Bardziej im bliżej do duchów, a nawet zjaw ze swoimi celami i straszeniem. Jednak nie przeszkodziło mi nieraz poczuć dreszczyku w czasie czytania jak pojawiają się. Bohaterowie zostają uwikłani w mroczną i niebezpieczną przygodę z żywymi trupami lub zjawami jak zwał usiłując odkryć tajemnicę. Małe miasteczko z mieszkańcami znającymi się ze sobą zawsze jest świetnym pomysłem na horror. Jak dołożymy do tego sekrety jakie skrywa i odkrycia historyczne bohaterów wraz z ich poszukiwaniami dostajemy dobrą powieść grozy dla młodszych lub młodzieży. Autor postarał się również o tło obyczajowe związane z relacjami rodzinnymi między rodzicami i resztą rodzeństwa. Problemami szkolnymi, między sobą i rówieśnikami jakie pojawiają się w czasie czytania. Jednak najbardziej skupił się na Joshu i Kate mających do czynienia ze zjawami i ich przerażającymi przygodami w jakich uczestniczą. Dlatego fabuła wciągnęła mnie i nie pozwoliła oderwać się od czytania do samego końca. Książka Dom żywych trupów posiada bardzo dobrze wykreowanych bohaterów pod względem psychologicznym. Mających własne problemy, wpadających jak główne postacie w kłopoty i czasami zostają zmuszeni do dokonania wyborów. Jednak zarysowanie zachowania, cech charakteru i podejmowanych decyzji przyczynia się do polubienia i poczucia sympatii do wielu z występujących bohaterów. Na pewno do nich nie należy wiedźma Abigail i Eli wywołujących ciarki swoim zachowaniem. Kiedy pojawiają się przynoszą dreszczyk strachu ze sobą. Dwójka głównych bohaterów Kate i Josh są różni, lecz połączeni sprawą starają się pomóc sobie i wywiązać się z zobowiązań do jakich zostali zmuszeni. Ciekawie nakreśleni ze swoimi wadami i zaletami stają się osobami za jakich trzymałem kciuki kibicując im w czasie trudnych momentów. Sympatyczni i do polubienia od razu. Oprócz nich spotykamy rodziców i rodzeństwo również dobrze zarysowanych, ciekawych i mających swoje zachowanie. Na koniec pozostawiam Mercy najpierw wywołującą dreszczyk, a później okazującą się sympatyczną dziewczynką. Na dalszym planie pojawiają się na chwilę lub na dłuższy moment postacie, które maja do odegrania rolę przewidzianą przez autora w wydarzeniach. Nie dostałem papierowych postaci jak oczekiwałem, ale większość posiada głębie i można było nimi zainteresować się. Relacje między bohaterami są zabarwione nieraz czarnym humorem, powagą, docinkami, przekomarzaniem i strasznymi momentami. Dlatego czytało mi się tak fantastycznie od początku. Dialogi dobrze napisane, z lekkością, z dozą humoru, momentami poważne i wywołujące dreszczyk w czasie czytania. Książka Dom żywych trupów zalicza się do powieści grozy skierowanych do młodego czytelnika, młodzieży, a nawet ktoś starszy może bawić się przy niej dobrze w czasie czytania. Autor wykorzystując znane rekwizyty jak nawiedzony dom, błąkające się zjawy przypominające nieco żywe trupy, tajemnice historyczne i odkrywanie sekretów małego miasteczka stworzył wciągającą opowieść z nastoletnimi bohaterami. Oczywiście jak na motyw z żywymi trupami nie uświadczymy tutaj makabry, ale właśnie zamiast klasycznego wizerunku zombie mamy do czynienia złagodzonym obrazem zjaw przypominających swoim wyglądem żywe trupy. Jednocześnie pojawienie się w nieoczekiwanych momentach potrafią w takich sytuacjach wzbudzić dreszczyk w czasie czytania. Umiejscowienie w starym domy pełnym sekretów, w małej miejscowości i sekretów jakie skrywają przyniosło stworzenie mrocznego klimatu i czasami atmosfery niepokoju jaką często spotykamy w tym przypadku. Może posiada jakieś drobne potknięcia, lecz dla niektórych takie przedstawienie żywych trupów może być wadą przypominających zjawy lub duchy zamiast krwiożerczych potworów. Jednak pamiętając do kogo jest skierowana książka nie można dziwić się takiego potraktowania tematu i mi nie przeszkadzało w niczym w czasie czytania takie wykorzystanie przez autora obrazu żywych trupów. Sympatyczni bohaterowie dopełniali całości i przerażające przygody wciągnęły mnie od samego początku. Nawet jedna ze scen z początku była chyba nawiązaniem do jednej z moich ulubionych książek Kinga. Takie odniosłem wrażenie i po przeczytaniu jej przyszła mi ona na myśl. Zakończenie bardzo dobre, nieco zaskakujące zwrotami akcji, dobrze rozłożone przez autora i nie za szybko podane. Dlatego finał mimo wszystko wypada ciekawie, mrocznie, nawet zagęszcza się atmosfera niepokoju w pewnym momencie i samo wyjaśnienie przypadło mi do gustu. Książka Dom żywych trupów okazał się przyjemną, nieco straszną i klimatyczna powieścią grozy dla młodego czytelnika. Akcja w niej toczy się szybko do przodu i nie zwalnia do samego końca, ale nie przeszkadza w tworzeniu niepokoju w czasie czytania. Połączenie grozy z tłem obyczajowym, historią miasteczka i tajemnicami sprawdziło się idealnie w tym przypadku wciągając w fabułę od początku. Wydarzenia zostały szybko poprowadzone i nie można się nudzić przy niej. Nie brakowało nieraz zaskakujących zwrotów akcji w czasie czytania i przerażających przygód bohaterów chcących pomóc. Wszystko to sprawiło, że bawiłem się przy niej bardzo dobrze i przyjemnie spędziłem czas. Kolejna pozycja z cyklu okazała się również ciekawa, ale posiadająca klimat grozy i pojawienie się zjaw wzbudzało poczucie niepokoju. Dlatego spodobała mi się i jeszcze nieraz kiedyś do niej wrócę. Książka Dom żywych trupów jest pozycją ciekawą i lubię cykl Krąg ciemności za takie opowieści z pogranicza thrillera, grozy lub z dreszczykiem jakie dostałem zawsze sięgając po niego. Nie zawiodłem się i otrzymałem wszystko na co liczyłem. Na pewno chętnie sięgnę po inne pozycje z cyklu jak będę miał okazje do przeczytania.

10 gwiazdek, ponieważ takich książek się już nie pisze ;D. Wciąga lepiej niż nie jedna książka "dla dorosłych" :D. W dorosłym życiu, książki z dzieciństwa czyta się zupełnie inaczej. Mniej emocjo, ale rozdziały wciągają i chcesz wiedzieć, co będzie dalej ;D

Kolejną książką z cyklu Szkoły przy cmentarzu po jaką sięgnąłem była Zemsta ducha, która po krotce jest kontynuacją Ducha na deskorolce. Jednak dziejąca się z daleka od szkoły, gdzie przerażające zdarzenia są na porządku dziennym. Miałem nadzieje na następną powieść grozy dla młodego czytelnika przy jakiej będę bawić się dobrze i będzie posiadać atmosferę niepokoju w czasie czytania. Książka Zemsta ducha rozpoczyna się od tajemniczej przesyłki i wyjazdu Deskarza na ferie do wujka mieszkającego w odludnym miejscu na wyspie. Autor nie umieszcza swojej akcji w szkole przy cmentarzu, ale na Wyspie Kości pełnej piasku i odosobnienia. Jednak nawet tutaj nikt nie może być bezpieczny od wpływu nadprzyrodzonych wydarzeń w jakie wplątuje się Deskarz. W następnej części przygód bohatera dostajemy bardziej lekka powiastkę z dreszczykiem niż poprzednio grozy. Wyprawa na wyspę i spokojne ferie dla wszystkich okazują się tylko z pozoru dla MacGrawa odpoczynkiem od wszystkiego. Mimo nie dziejącej się w szkole akcji duch jej jest obecny w wydarzeniach jakie pomału następują i zagęszczającego się klimatu niepokoju. Z pozoru mniejsze zbiegi okolicznościowe i zwroty nieraz akcji wywołują wrażenie zbliżania się czegoś niesamowitego i przerażającego od samego początku czytania. Morskie krajobrazy, zwyczajny odpoczynek i tajemnice wyspy pomału wychodzące na światło dzienne. Wszystko sprawia, ze czyta się szybko i przyjemnie od samego początku. Jednak nie brakowało pomału wkradającej się atmosfery niepokoju za sprawą przedziwnych zdarzeń i odkryć głównego bohatera. Klimatyczna fabuła z dreszczykiem dopełnia całości obrazu i wciąga od razu. Autor pokusił się o kontynuacje Ducha na deskorolce, do którego aluzje i nawiązania w lekki sposób znajdziemy. Książka skierowana została do młodego czytelnika i czuć to w czasie czytania. Jednocześnie nawet starszy lubiący opowieści z dreszczykiem powinien dobrze bawić się przy niej. Lekka i przyjemna powiastka grozy z ciekawą historią podszytą niepokojącymi zdarzeniami jakie nasilają się coraz bardziej wraz z rozwojem wydarzeń. Dlatego miło spędziłem z nią czas i ciekawie. Bohaterowie zostali dobrze nakreśleni i zarysowani przez autora. Nie wypadają jednowymiarowo, ale dają się polubić i nawet można poczuć nić sympatii do niektórych z nich. Mają określone cechy charakteru i zachowania. Na dalszym planie czasami pojawiające się na moment postacie mogły by być troszkę lepiej zarysowani niż dostałem. Taki mały niuans nie wpływający za wiele na czerpanie radości z czytania książki. Pamiętając do tego do jakiej docelowej grupy jest skierowana Zemsta ducha. Zakończenie jakie dostałem nie zaskoczyło mnie za mocno, ale również nie tego oczekiwałem. Finał był dobrze poprowadzony, troszkę za szybko w moim mniemaniu, ale starcie Deskarza z przeciwnikiem dobrze opisane i ciekawe. Przynoszący lekki dreszczyk podczas wydarzeń i czytania co spodobało mi się. Książka Zemsta ducha jest drugą częścią Ducha na deskorolce, która była naprawdę porządnym horrorem dla młodego czytelnika. W przypadku tej pozycji dostałem lekką powiastkę z dreszczykiem posiadającą swój klimat i atmosferę niepokoju w pewnych momentach. Może troszkę przewidywalną pod koniec, ale bawiłem się przy niej na tyle dobrze, ze spędziłem z nią miło czas i przyjemnie. Z dala od szkoły kolejny raz zdarza się coś dziwnego w życiu tym razem Deskarza. Książki z cyklu Szkoły przy cmentarzu są propozycją dla młodego czytelnika w kwestii opowieści z dreszczykiem i grozy, po które lubię sięgać nadal. Napisane z lekkością, w przyjemny sposób, stawiają na klimat i atmosferę niepokoju w czasie czytania jaki pojawia się zawsze. Autor stworzył kolejny raz historie dotyczącej jednego z uczniów z miejsca, gdzie wszystko jest możliwe. Straszne wydarzenia dziejące się w Szkole przy cmentarzu lub poza nią dotyczy uczniów przeżywających wiele niesamowitych przygód. Kontynuacja przygód Deskarza była miłą, niepokojącą i wciągającą przygodą z dreszczykiem w czasie czytania. Zemsta ducha jest pozycją lekka, łatwą i przyjemną dla każdego miłośnika takich historii opowiadanych przy ognisku. Fajnie czyta się i szybko, ale nie pozbawiona została klimatu i wciągającej fabuły. Pomimo wszystko jestem zadowolony z tego co dostałem i miło spędziłem czas czytając. Nie mogę doczekać się kolejnego spotkania z cyklem Szkoły przy cmentarzu, po które książki zapewne niedługo sięgnę jak będzie kolejna okazja do tego i przeczytam.

Gęsia Skórka to serial, który oglądałem będąc dzieckiem. Okazało się, że powstał on na bazie książek. Przeczytałem kilka, ale oceniam je jako seria. Horror typowo młodzieżowy, prosto napisany, bez rozciągania wątków i przynudzania. Każdy rozdział trzyma w napięciu i nie chce się odkładać książki, dopóki nie skończy się opowieści, która ma około stu stron. W opowiadaniach dzieci mają kontakt z dziwnymi zjawiskami, nawiedzonymi lalkami, tajemniczymi substancjami czy potworami. Chciałyby o tym opowiedzieć rodzicom, czasem policji, ale oni i tak nie chcą o tym słyszeć. Często pojawia się wątek, że dorośli dzieci nie chcą nawet wysłuchać. Jeśli oglądaliście serial, to warto przeczytać. Przypominają się obrazy z serialu. Książki zostały napisane w latach dziewięćdziesiątych, więc tamtejsze dzieci spędzały czas na podwórku. Odwiedzały w wakacje biblioteki i wyjeżdżały na obozy. Moim zdaniem to bardzo dobre książki dla młodego czytelnika, który lubi mieć gęsią skórkę.

Pamiętam, gdy pewnego dnia zajrzałam na przerwie do szkolnej biblioteki, by znaleźć coś dla siebie na ferie. Myślałam wtedy nad kolejnym tomem z serii "Szkoła przy cmentarzu", ale niestety wszystkie tomy, których jeszcze nie czytałam, były już wypożyczone. Moim oczom ukazała się ta książka - "Upiorna szkoła". Zachęciła mnie okładka oraz opis fabuły z tyłu książki. Czytałam ją wielokrotnie, ale zawsze fragmentami, nigdy w całości. Jakby rzucono na mnie magiczne zaklęcie z kart tej księgi :) Po wielu latach postanowiłam w końcu podjąć wyzwania - przeczytam ją całą. Niedawno nawet udało mi się ją odnaleźć i zakupić. Nie zawiodłam się. Książka ma niewiele stron, ale jest świetna. Trzyma w napięciu już od pierwszej strony i sprawia, że nie można się oderwać. Przeczytałam ją całą w jeden dzień. Moje ulubione chwile to te, w których uczniowie znikają, by rozpocząć przygodę z magią oraz opisy nauczycieli. Ta seria bardzo mocno przypomina mi Harrego Pottera. Zastanawiałam się nawet, czy to możliwe, aby autorka Harrego ujęła w swoich książkach część fabuły z "Upiornej szkoły". Przez przypadek dowiedziałam się, że jest drugi tom tej książki, "Nieświęty Graal". Oczywiście dodałam do swojej biblioteczki jako obowiązkową pozycję :) .

Ależ ta książka mnie się podobała! Pół żartem, pół serio, ale jednak fabuła detektywistyczna jest. Szczerze przyznam, że niewiele już z niej pamiętam. Znalazłem ją w bibliotece, potem przeczytałem jeszcze drugą książkę tego autora, a potem się okazało, że więcej już ich nie ma (przynajmniej w bibliotece). Swietna książka na rozluźnienie. Czytajcie!

"Mumia" to film mojego dzieciństwa, dlatego z uśmiechem i przymrużeniem oka sięgnęłam po lekturę, oczywiście wiedząc, że nie wniesie ona nic nowego. To uproszczona historia filmowa, ale czytało się bardzo przyjemnie. Lektura na jeden dzień. Ale nastrój egipski utrzymany!

Od lat w stanie Waszyngton, krążyły najrozmaitsze historie na temat rozległych puszczy i niezbadanych kniej, które zajmowały większość jego powierzchni. Wielu z pracujących tam drwali ginęło w nieznanych okolicznościach, czasami znajdowano jedynie ich kości i strzępy ubrań. Ludzie zwykli obarczać winą za to zdradziecką pogodę, brak doświadczenia w pracy w lesie, lub ekoterrorystów. Pokątnie zaś szeptali, że w lesie mieszka coś złego, co poluje na tych, którzy wydzierają z puszczy jej najcenniejsze skarby. Kolejne zaginięcia rębaczy sprawiają, iż sprawa trafia do agentów FBI Muldera i Scully, którzy otrzymują zadanie rozwiązania sprawy zaginięć. Drugi tom przygód cyklu z Archiwum X „Zdążyć przed zmrokiem”, to połączenie powieści grozy i kryminału. W porównaniu do poprzedniej części „Piętno śmierci” historia skupia się na rozwikłaniu zagadki tajemniczych zaginięć. Historia jest mroczna, klaustrofobiczna, a przede wszystkim bardzo wciągająca. Jedynym mankamentem jest ograniczenie historii do jednego wątku i częściowe pominięcie bohaterów drugoplanowych. Książkę czyta się niezwykle szybko, jej przeczytanie zajęło mi zaledwie jeden dzień.

Świetna książka. Pokazuje siłę miłości ale także przyjaźni. To, że dla drugiej osoby jesteśmy w stanie oddać własne szczęście, własnego księcia z bajki. Tylko po to, by zobaczyć uśmiech na twarzy. Płakałam na ostatnich stronach. Chciałam, żeby to się nie skończyło w ten sposób. Wiedziałam, że to niemożliwe, ale chciałam zmienić zakończenie tej książki. Wcale nie dlatego, że było słabe. Było genialne, wywoływało tyle emocji... Po prostu zżyłam się z bohaterami i nie chciałam oddawać jednego z nich.

Książka Mój nauczyciel jest wampirem jest propozycją dla młodych czytelników, którzy chcą przeczytać lekką i napisaną z humorem opowieścią o tajemniczym nauczycielu skrywającym pewien sekret. Z powieścią spotkałem się dość dawno i postanowiłem odświeżyć, gdy przypadkiem wpadła w moje ręce ponownie. Ciekawy byłem nieco jak wypadnie ponownie i jakie wrażenie zrobi przy kolejnym czytaniu. Mój nauczyciel jest wampirem jest niewielką książeczką wydaną w ramach bestsellerów dla młodych czytelników, której akcja została osadzona w szkole i w miasteczku, gdzie pojawienie się nowego nauczyciela mającego przedziwne upodobania wzbudzając ciekawość uczniów. Od początku zostałem wciągnięty w wir wydarzeń i przyjemnie czyta się. Przygody bohaterów na każdej stronie zostały przedstawione ciekawie i śledztwo odkrywające mroczną stronę nauczyciela prowadzone przez dzieci wciągnęły mnie. Autor w przystępny i zarazem prosty sposób ukazuje poszczególne wydarzenia. Pomysł na opowieść o wampirze uczącym dzieciaki był świetny i potraktowany tutaj z przymrużeniem oka. Mrocznie nie jest od samego początku i wszystko podane w taki sposób, że dzieci lub nawet ktoś starszy nie przestraszy się ani na chwilę. Nie można jednak zapominać, że książka skierowana jest bardziej do dzieci i czuć to w czasie czytania. Historia poprowadzona została dobrze, ale prosto i nie mamy wielu zwrotów akcji. Polubiłem większość bohaterów książki jacy pojawiają się na jej kartach i poczułem nić sympatii do nich. Kibicowałem im w czasie trudnych i niebezpiecznych sytuacji w jakich znaleźli się. Pomimo tego postacie mogły mieć bardziej pogłębione sylwetki, ale nawet w tym przypadku wypadły dobrze. Zakończenie pozostaje otwarte, wypadło dobrze i chętnie sięgnę po kontynuacje. Książka Mój nauczyciel jest wampirem wydana na fali literatury dziecięcej i młodzieżowej przez wydawnictwo okazało się prostą opowieścią osadzoną w szkolnej rzeczywistości, którą czyta się przyjemnie i szybko. Pomimo prostoty i pewnej przewidywalności opowieść wypadła dobrze i miło spędziłem z nią czas. Przygody bohaterów i odkrywanie tajemnic nauczyciela wciąga i nie pozwala się oderwać. Autor posługuje się lekkim, przystępnym i przyjemnym stylem zabarwionym humorem. Stworzył ciekawą opowieść dla dzieci, którą czyta się dobrze. Dlatego nie nudziłem się wcale i akcja poprowadzona została żwawo do przodu. Mój nauczyciel jest wampirem jest lekką propozycją na jeden wieczór do spędzenia z nim czas, po którym nie można oczekiwać wiele. Ciekawy pomysł i lekkość w wykonaniu sprawia, że czyta się błyskawicznie. Moje drugie spotkanie z książką mogę uznać za udane mimo poczucia do kogo jest zaadresowana. Mój nauczyciel jest wampirem okazał się lekką propozycją z przyjemną historią, łatwą i z pewną dawką humoru oraz potraktowania opowieści o wampirach z przymrużeniem oka. Chętnie sięgnę po kolejny tom pod tytułem Laura na deser będącą kontynuacją Mój nauczyciel jest wampirem.

Kryminał z kosmitami, czyli tradycyjny motyw w Archiwum X. Ja już nie pamiętam tak dobrze serialu, więc to, kto jest sprawcą trochę mnie zdziwiło, no ale, z drugiej strony, dlaczego jest to sprawca już nie (bo kosmici są wśród nas, popatrzcie na Sejm). Taka na jeden wieczór, nic nadzwyczajnego, ale i nic nużącego. Ciut zachęca do konfrontacji z serialem, ale za mało, żeby mi się chciało.

"Uciekinierka" to książka, z którą powinien zapoznać się każdy rodzic czy pedagog. Nie jest to opowieść tylko i wyłącznie o zbuntowanych, rozpieszczonych nastolatkach, które przysłowiowo "szukają dziury w całym". Lektura ta pokazuje, iż nawet najprostsze znaki wysyłane przez dzieci mogą mieć ukryty sens. Każdy - tym bardziej nastolatek - potrzebuje rozmowy, zrozumienia i przede wszystkim miłości.

Może ta książka nie jest powalająca, nie ma w niej nic nadzwyczajnego- norma, że ludzie mają jedno oko zielone, a drugie jeszcze inne, ale po prostu miło się ją czyta. Czytałam ją już kilka razy, od początku wiadomo, że skończy się szczęśliwe no ale no przeczytałabym jeszcze raz, gdybym była teraz smutna.Czytajcie,aż się uśmiechniecie! :))

Książka dobra, można ją spokojnie przeczytać i nie zasnąć. Po opisie na okładce sądziłam, że będzie to historia z dreszczykiem. Cóż, był lekki dreszczyk, ale to nie było to, na co liczyłam. Jest to jednak książka bardziej dla młodszych czytelników, więc nie dziwi mnie to. Całkiem ciekawa.

Książkę przeczytałam bardzo dawno temu, w wieku wczesno-młodzieżowym. Poleciła mi ją moja przyjaciółka, która zapytała mnie: Czy zdarzyło Ci się, że dotknełaś coś jedną ręką i musiałaś to zrobić drugą, tak dla równowagi? Tak. Zdarzyło się. I musiałam przeczytać. Miałam wtedy około 11lat i nie lubiłam czytać, książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, do dzisiaj pamiętam wyliczankę: stań na szczelinie, twoja mama zginie.

Mroczny Labirynt to książka reportera Krzysztofa Petka. Głównymi bohaterami książki jest Jajco(Jacek), Pchełka, Pucek i Marta. Na początku bez żadnego większego wyjaśnienia, pojawia się Jajco, który śledzi przestępców. Chowa się w prostokątnej wieży bramnej, widząc tylko zarys postaci i słysząc poszczególne słowa. Niestety osobnicy spostrzegają się, że są obserwowani. Jajco z trudem uchodzi z życiem i pokiereszowany wraca do przyjaciół. Następnie po krótkiej wizycie w domu, chłopak namawia resztę przyjaciół i znów kierują się w stronę zamku. Wtedy rozpoczyna się ich walka o życie. Dzieci przyłapują bandytów na gorącym uczynku, ale dają się zauważyć. Przestępcy zrobią wszystko, aby bohaterowie już nigdy nie byli w stanie o tym nikomu powiedzieć. Rozpoczyna się gorączkowa bitwa o przetrwanie, w której szanse dzieci są zdecydowanie mniejsze. Powieść Krzysztofa Petka trzyma w napięciu, z racji tego, że zawiera ona tylko jeden wątek główny, a przez większość czasu tej stosunkowo krótkiej książeczki, przebieg wydarzeń ma miejsce w średniowiecznym zamku znajdującym się w Szymbarku Warmińskim. Czas akcji jest bardzo krótki, autor opisuje tylko kilka dni. Brak zbędnych rozszerzeń powoduje, że w książce zamieszczone są wyłącznie najważniejsze elementy. Pełno w niej dramatycznych zwrotów akcji, zagrożone jest nawet życie bohaterów. Krzysztof Petek nie szczędzi nam nawet odrobinę krwawszych wydarzeń, przez co może zyskać podziw czytelników, gdyż coraz więcej książek na półkach młodzieżowych jest w stu procentach dopasowane do odbiorcy, brak w nich kontrowersji. Niestety irytujące jest słownictwo jakim posługują się bohaterowie, szczególnie w momencie, gdy chcą one uniknąć przekleństw. ,,Kurza twarz”, ,,koguci pysk”, czy ,,gumowy młotek” to tylko niektóre przykłady. Sądzę, że w takich sprawach nie powinno iść się na kompromisy i albo w książce pojawiają się przekleństwa w naturalnej postaci, albo zupełnie znikają z powieści, w zależności od tego do jakiej grupy wiekowej przeznaczona jest książka. W tym przypadku powyższe słowa, powodują jedynie pobłażliwy uśmiech, sprawiając, że książka staje się mniej poważna. Na początku rozdziałów zawarty jest krótki plan ramowy, w którym zawarte są przyszłe wydarzenia w książce. Szkoda, że taki zabieg sprawia, że nasze napięcie odrobinę spada, gdyż nie trzeba być bardzo inteligentnym, aby domyślić się dalszego przebiegu wydarzeń. Pomimo tych niekorzystnych faktów książka wypada w pozytywnym świetle i nic nie stoi na przeszkodzie, abyś i Ty drogi czytelniku, po nią sięgnął. Recenzja pochodzi ze strony ksiazkadoplecaka.pl