Wielka księga przygód. Kraina lodu

Książka opowiada o trollach, niezwykłych stworzeniach przepełnionych radością życia i obdarzonych bajecznie kolorowymi włosami. Zostali oni zmuszeni do ucieczki przed bergenami i założenia nowej osady Trollowic. Po latach nad sympatycznymi trollami zawisło niebezpieczeństwo. Pomoc przychodzi z najmniej oczekiwanej strony. Ale o tym przeczytajcie sami. Książka jest niezwykle barwna, żywe kolory i wesołe ilustracje na pewno zainteresują dzieci. Czyta się dość szybko. Ze względu na trollożerne bergeny bajka może być straszna dla młodszych dzieci. Mój 5-latek miał przez chwilę niewyraźną minę.

Tym razem w centrum wydarzeń znajduje się rybka Dory, która cierpi na brak pamięci krótkotrwałej. Pewnego dnia nasza mała przyjaciółka przypomina sobie, że ma rodziców. Postanawia ich odnaleźć i w tym momencie zaczyna się szalona wyprawa na drugi kraniec oceanu, aż do Kalifornii. Jako, że rybka ma kłopoty z pamięcią, to musi liczyć na pomoc przyjaciół - Marlina i Nemo. Piękne wydanie w twardej oprawie. Ilustracje to kadry z filmu animowanego, są bardzo kolorowe i idealnie komponują się z treścią bajki.

Na początku jak zaczęłam czytać tę książkę, odłożyłam ją,ciężko mi się czytało, ale potem mama powiedziała, żebym znowu zaczęła czytać ponieważ przeczytałam tylko parę stron i akcja się nie rozwinęła. Posłuchałam mamy ,i dobrze ,ponieważ bardzo mnie ona wciągnęła! Polecam!!!

„Gdy pada deszcz. W jaskini goblinów” to kontynuacja książki „Gdy pada deszcz. Przejście”. Mali czytelnicy mają okazję poczuć uroki fantasy i wielotomowości opowieści zabierającej młodych miłośników książek w niezwykłe światy pełne niezwykłych rzeczy i niebezpieczeństw. W pierwszym tomie poznaliśmy kilkuletnią Gaję narzekającą na deszcz i rosnący w pokoju bałagan oraz brak psa. Dziewczynka marzy o posiadaniu czworonożnego przyjaciele, ale niestety nie może go mieć. Jej życie ulega odmianie, kiedy pewnej nocy za oknem dostrzega panią Smith. Ku zaskoczeniu dziewczynki staruszka zmienia się w elfią królową mającą dużego psa. Dzięki magicznemu kamieniowi przenosi się do innego świata. Gaja oczywiście z ciekawości podąża za kobietą i bardzo szybko odkrywa, że nieznane jej miejsce jest bardzo niebezpieczne. Pani Smith i jej brat Feandan z psami pokonują straszne stwory. Dziewczynka może przeżyć niezwykłe przygody w magicznej krainie. Nie pozostaje tam jednak na zawsze. Wraca do domu, ponieważ nie chce rozstawać sięz rodziną. W drugim tomie („Gdy pada deszcz. W jaskini goblinów”) śledzimy dalsze losy bohaterów. Gaja mieszka z rodzicami i bratem Feliksem w Londynie przy skwerze Johna Spencera. Ich życie toczy się wokół codziennych obowiązków. Pewnego dnia powiedziała bratu, że pani Smith nie jest zwykłą staruszką tylko elfką. Feliks nie uwierzył. Słowa siostry jednak go niepokoją i nie może zasnąć. Rozmyśla o tym, co powiedziała Gaja. W końcu idzie do jej pokoju, aby upewnić się, że ona śpi. Okazuje się, że łóżko jest puste, a Gaja razem z panią Smith i jej psem stoją na trawniku, a przed nimi pojawia się brama. Dziewczynka z kobietą i psem przechodzą przez nią. Feliks z ciekawości podąża za siostrą i sąsiadką. Szybko odkrywa, że trafił do niebezpiecznej krainy goblinów. Pojmany i uwięziony wydaje się być skazany na zjedzenie przez wstrętne stwory. Z pomocą jednak przychodzi siostra z panią Smith oraz nietypowy goblin niechcący nikogo krzywdzić i przez to nazywany przez współplemieńców Głupkiem. Dzieci i goblin wracają do domu, a pani Smith pozostaje w magicznej krainie. Książkę napisano prostym językiem. Niezwykła akcja przenosząca dzieci w świat magii pomaga rozwijać wyobraźnię. Mroczne ilustracje Aleksandry Krzanowskiej bardzo dobrze oddają klimat snutej przez Zofię Stanecką opowieści. Duża czcionka, odpowiednie rozmieszczenie tekstu oraz wiele ilustracji przyciągają uwagę młodego czytelnika. Niedługa opowieść doskonale sprawdzi się zarówno u przedszkolaków, jak i uczniów nauczania początkowego. Pisarka w tej lekturze porusza wiele ważnych problemów. Do najważniejszych należy dyskryminowanie i wykluczanie osób zachowujących się inaczej. Ponad to nie zabraknie ważnego tematu przemocy, odpowiedzialności i pomagania sobie. Wszystko podane bardzo przystępnie, dzięki czemu od lektury możemy przejść do dyskusji z dzieckiem.

Niedługa powiastka, nawiązująca do tradycji i kultury żydowskiej. Duża czcionka, ułatwiająca czytanie, ciekawe, kolorowe ilustracje i historia o tym, że stare przedmioty mogą nam opowiadać ciekawe historie. Interesujące wprowadzenie np. do zajęć o pamiątkach rodzinnych.

Przecudna minimalistyczna opowieść o niesamowitym potencjale, jaki może nieść za sobą książka. Głównym bohaterem jest wieloosobowy zespół - czteroosobowa rodzina. W skład ,której wchodzi mama, tata, synek Antek i córeczka Lusia. Jest też kolejny członek tej rodzinnej załogi pręgowany kotek oraz kurka i kogucik ,który pełni rolę budzika domowego. Rodzina jest biedna, nie posiada nawet zwykłego mieszkania ,że nie wspomnę o telewizorze czy samochodzie. Mieszkają w przyczepie samochodowej z kilkoma uszkodzonymi meblami, a jedynym środkiem lokomocji jest dla nich rower z przyczepką ,własnej roboty. Jedyną rzeczą ,którą mają na własność ,są hurtowe wprost ilości książek. Piętrzą się one, aż niemalże pod sam sufit miejsca zamieszkania. Służą już nie tylko do czytania ale np. do podtrzymania stolika w pionie, gdy ten ostatni ma jedną ułamaną nogę. Rodzina uwielbia czytanie i wolny czas spędza siedząc na stosie książek ,zatapiając się w lekturze. Przychodzi dzień, że książki wypełniają już całą przyczepę po sufit i trzeba samemu się ewakuować ,albo pozbyć się książek. Książki opuszczają dom rodzinny Antka i Lusi ,odwiezione na małej przyczepce rowerowej, pewnie kilkukrotnym kursem, do punktu skupu. Co się dzieje po opustoszeniu ich ,,mieszkania''? Czy wszystko jest jak zwykle? Opróżniona przestrzeń nie robi nic dobrego dla tej kochającej się rodziny. Powoli wszyscy zaczynają się od siebie oddalać. Co się zdarzy ,jak Lusia przyniesie pierwszą książkę z biblioteki do pustego domu? Czy rodzina wróci do siebie sprzed czasów ,,książkowego kataklizmu''? Czy jeszcze można wszystko naprawić? Przeczytajcie kochani tą cudowną opowiastkę ,korzystając z niemniej prześlicznych ilustracji. Książeczka stanowi bowiem także picture book. Piękne opowiadanie jest rozkoszą dla duszy , niosącym przesłanie ,że nie trzeba dużo posiadać ,aby rodzina mogła się kochać wzajemnie i rozumieć oraz to ,że książki scalają rodzinę. Myślę, że autorowi chodziło jeszcze o to ,że nie tylko same książki czytane przez wszystkich oddzielnie, ale wielkie wspólne czytanie robi wiele dobrego. I takiej rodziny nie jest w stanie nic rozdzielić, żadne przeciwności. Tak krótka, ale poruszająca książka pozostanie w pamięci na długo, długo...

Książeczek o księżniczkach można na polskim rynku spotkać całe mnóstwo. Seria wydawnictwa Adamada o czerech młodych damach nie tylko bawi, ale także uczy. Księżniczka Lena bala się ciemności, nocy, bo właśnie wtedy w pałacu słuchać było wiele niepokojących dźwięków - skrzypienie podłogi itp. Tylko jeden chłopiec rozumiał Lenę i chciał jej pomóc. Podarował jej chomika, aby mniej się bała. Czy to miało pomóc w rozwiązaniu problemu? Książeczka jest wydana w miękkiej oprawie, za to ma duży niemal kwadratowy format. Zdecydowaną większość stron zajmują ilustracje. Tekstu jest tutaj niewiele, dlatego, że to seria przeznaczona dla najmłodszych czytelników. Na stronach możemy zauważyć różną wielkość liter, co jeszcze bardziej urozmaica i wzbogaca lekturę. Warto wspomnieć o tym, że bajka nie dość, że bawi to jeszcze uczy. Na przykładzie księżniczki Leny możemy przekonać się, że nadmiar wcale nie musi być dobry. Na końcu znajduje się także krótka lista, dotycząca umiarkowania oraz poradnik, jak dbać o chomika. Cieszę się, że bohaterem jest to mało popularne w bajkach zwierzę, gdyż w życiu codziennym na pewno ma wielu zwolenników. Poradnik opieki nad chomikiem na pewno im się przyda. ,,Księżniczka Lena i jej chomik" to krótka, mądra, ciekawa opowieść o pokonywaniu swoich lęków, przyjaźni, czasem nadmiarze z pięknymi, kolorowymi, przykuwającymi wzrok ilustracjami. Serdecznie polecam najmłodszym czytelnikom, choć nieco starsi także powinni być zadowoleni z lektury. Moja ocena: 5/6

Opowieść o nieznanym, o pokonywaniu własnych lęków i obaw, a przede wszystkim o rodzinie i poświęceniu. Odrobinę chaotyczna, lecz małemu czytelnikowi przypada do gustu. Dużą radość sprawiają również rysunki, maluch z przyjemnością kartkuje książkę po zakończeniu czytania. Czy wcieli w życie mądre pomysły przemycone w opowieści, kto wie? Podrzucać na pewno warto. Polecam.

Poczytaj ze mną fantasy! Kolejne z tomów serii „Poczytaj ze mną” mają zachęcać dzieci i rodziców do wspólnego czytania oraz pokazywać małym odbiorcom, jakie są cechy charakterystyczne poszczególnych gatunków literackich. Paweł Beręsewicz napisał krótką powieść fantasy, która sprawi, że czytelnicy będą baczniej przyglądać się swoim nauczycielom od angielskiego. Tajni agenci Dębowego Królestwa opanowali świat. Przybrali ludzkie postacie, by w ten sposób zmusić dziesięć tysięcy osób do wypowiedzenia tajemniczego słowa „bosungsing”. To zaklęcie, będące odpowiedzią na zachciankę kapryśnej królewny. W operacji „Pan od angielskiego” wziął też udział nauczyciel Zuzi. Paweł Beręsewicz pozwolił więc zetknąć się rzeczywistemu światu ze światem nadprzyrodzonym. Realne miesza się tu z nierealnym, zaś granicę pomiędzy tymi światami stanowi przyroda. (...) Magdalena Żerek www.czytamto.pl

Bardzo poruszająca historia widziana głownie oczami sympatycznego psiaka, który nie zawsze miał w życiu łatwo. To historia o krzywdzie i smutku, ale też o wielkiej miłości i przywiązaniu jakie mogą zrodzić się między człowiekiem a zwierzakiem. Wzruszająca i pouczająca historia dla dla małych i dużych.

„Elmer i dziadek Eldo” to kolejna część o słoniu w kratkę, który uczy dzieci zachowań społecznych i emocji w prosty i zrozumiały sposób. Tym razem odwiedzamy dziadka Eldo, który twierdzi, że nie pamięta. Elmer ncierpliwie pokazuje dziadkowi wszystko co lubią razem robić. A dziecko w ten sposób zostaje zachęcone do wspominania i zastanowienia się co lubi robić z własnymi dziadkami. To kolorowa i zabawna historia pokazująca jak ważni są nasi bliscy. Razem z córcią uwielbiamy serie o Elmerze

Na pierwszy rzut oka panda Bonia to taka sama Panda jak wszystkie. Bonia jednak jest inna: jest niesamowicie uparta. Przez to brat musi ją bardzo długo szukać podczas zabawy w chowanego, bo ona nie lubi jej przerywać i bardzo się cieszy kiedy wygrywa. Ma on jednak ułatwione zadanie: Bonia nie wchodzi na drzewa, ponieważ nigdy nie chciało jej się tego nauczyć. W końcu jest niepowtarzalną pandą, czyli jedyną niepotrafiącą wspiąć się na drzewa. Pewnego dnia Bonia podczas zabawy w chowanego siada w jamie, w której rozstanie z mamą porwaną przez sowę przeżywa mała szczekuszka. Panda Bonia jak na prawdziwą dobrą pandę przystało ma niesamowicie dobre serce i pragnie uratować ofiarę. Szczekuszka nabiera nadzieję na odzyskanie mamy i pokazuje gdzie ona się znajduje. Okazuje się, że jest ona w gnieździe na wysokim drzewie, na które mała panda nie potrafi się wspiąć. Na szczęście w tym czasie przybywa starszy brat i ratuje szczekuszką oraz inne zwierzęta, które trafiły do gniazda puchacza. Od tamtej pory panda Bonia ćwiczy swoją nową umiejętność: wchodzenie na drzewa. I to nie dlatego, że jest jak inne pandy. Ona jest niezwykła i uczy się, żeby następnym razem móc samodzielnie pomóc. „Panda Bonia” to świetna książka zarówno dla przedszkolaków, jak i dla uczniów szkoły podstawowej. Będzie ona świetnym pretekstem do rozmów dotyczących sensu nauki umiejętności i zdobywania wiedzy, które wydają nam się zbędne. Duża czcionka i piękne ilustracje zachęcą do samodzielnego czytania.

Dobry zbiór różnych opowiadań. Każde z nich ma konkretny morał, co się rzadko zdarza w książkach dla dzieci. Całość nie jest przegadana i tworzy spójne opwoiadanie, a wszystko spajają różnorodne charaktery postaci, dzięki czemu książka nie tylko bawi, ale również uczy.

Perełka - i to całkiem dosłownie! - znaleziona w bibliotece. Autor ma rewelacyjny styl, który już od okładki skradł moje serce, choć to nie ja byłam odbiorcą lektury. Podczas czytania rymowanej zawartości nie sposób zachować powagę, bo w zabawny i przystępny dzieciom sposób ilustruje wady typowe osobom dorosłym - osądzanie po pozorach oraz wynikającą z tego obłudę.

Oceniam całość serii. Świat Emocji to kolekcja książek, 60 tomów, oprowadzająca po wszystkich znanych ludzkości emocjach: podstawowych jak strach i radość, ale również takim jak poczucie humoru, zaintrygowanie, nieposłuszeństwo. Te drugie czasem trudno nazwać i kontrolować, tym bardziej powinny być tłumaczone dzieciom. Seria jest fantastyczna dla starszych dzieci w wieku przedszkolnym. Akurat w wieku 5 lat dzieci nabywają świadomość kontroli emocji i warto zapoznać je ze schematami zachowań w różnych sytuacjach. Ta seria jest do tego najlepsza, jaką spotkałam w życiu. Historia toczy się wokół piątki przyjaciół, którzy w tych 60-ciu tomach przeżywają wspólnie lub ze swoimi rodzicami wiele przygód. Wszystkiemu towarzyszą oczywiście różne zachowania, jednak autorzy świetnie dopełnili historię dzieci wyjaśnieniami od psychologa. Na podstawie powyższych bajek i pytaniom pomocniczym od psychologa możemy przeprowadzić z dzieckiem ważne rozmowy. Wydawnictwo Hachette wykonało kawał dobrej roboty. Książki są przejrzyste, MĄDRE, rozmowy na ich podstawie dają owoce - czego jesteśmy najlepszym przykładem. Kilka pomysłów wykorzystaliśmy w domu w rozmowie z synem, na przykład na naszej lodówce znajduje się drzewo marzeń, które wkrótce znajdzie się w ramce na ścianie i stanowić będzie dla nas życiowy cel. Jeśli macie możliwość zakupienia serii, śmiało. Mało która seria w Polsce (ever) da Wam tyle możliwości rozmów i pracy w domu z dzieckiem.

Cześć. Dziś chcę Wam opowiedzieć o książce „Brzuchem do góry” Urszuli Palusińskiej, wydanej przez wydawnictwo Dwie Siostry, bo to zdecydowanie jedna z najbardziej zaskakujących pozycji jakie przeczytałem. Jest to przykład książki, która pokazuje nam zwyczajne czynności w zupełnie innym ujęciu. Widzimy tu bowiem świat z perspektywy osób leżących brzuchem do góry. Dzięki temu doświadczymy jak zmiana perspektywy może zmienić nasze postrzeganie. Niezwykle sugestywne obrazy i oszczędny, detaliczny język podkreśla wyjątkowość tej książki. Czujemy się jakbyśmy podglądali bohaterów, jednocześnie doświadczając ich perspektywy. Książkę polecam zarówno dzieciakom, jak i dorosłym. Może ona być świetnym pretekstem do dyskusji o tym, jak wyjątkowy jest świat wokół nas.

Czy to zadaniówki, czy poradnik. Notes, zeszyt czy kalendarz. Wszystko, dosłownie wszystko co trafia do naszego domu musi choć w niewielkim stopniu nawiązywać do koników. Moje dziewczyny mają manię na punkcie tych pięknych zwierząt. Dlatego też choć książka, którą chcę Wam dziś zaprezentować pochodzi z całej serii lektur dla maluchów, my chwyciliśmy po tę, w której jest konik. Nie mogło być inaczej... Cykl książek, o których wspomniałam wyżej nosi nazwę Księżniczki kochają zwierzęta. I na dzień dzisiejszy składa się z czterech pozycji. Jest zatem książeczka o księżniczce z chomiczkiem, kotkiem i pieskiem. No i ta nasza - z konikiem. Nie mogłoby być inaczej... Tak więc poznajcie Julkę. Uroczą małą księżniczkę, która zawsze marzyła o tym, by mieć kucyka. Jednak jej rodzice stwierdzili, że dziewczynka jest jeszcze zbyt mała. I obiecali jej, że dostanie wymarzonego zwierzaka wraz z ukończeniem dziesiątego roku życia. Lata mijały a księżniczka Julka wciąż myślała tylko o koniku. Pragnęła galopować na jego grzbiecie, by przemierzać odległe krainy i przeżywać nowe, fantastyczne przygody. W królestwie wody niewiele się działo. Wszystko umieszczone było na kilku pobliskich wyspach, gdzie mieszkali jej krewni. A ona chciała zobaczyć co jest gdzieś dalej. Walczyć ze smokami, a raczej oswajać je, bo Julka wierzyła, że to nic trudnego. I ogólnie ruszyć gdzieś przed siebie. Możecie sobie zatem wyobrazić zaskoczenie całej rodziny, gdy tydzień przed 10 urodzinami księżniczki ta oznajmiła, że nie chce w prezencie konika! Poprosiła, by krewni podarowali jej mosty! Niesamowite prawda? Ale po co jej coś takiego? Tego dowiecie się już sami :) Lubię takie krótkie i mądre opowiadania. Fajnie się je czyta i przyjemnie spędza z nimi czas. Tutaj historia opowiedziana przez Aleix Cabrera to dosłownie kilkadziesiąt zdań, których przeczytanie zajmuje nam dosłownie chwilkę. Ledwo zaczynamy tę lekturę, ta już się kończy. A mimo wszystko zawarte jest w niej wszystko to co potrzeba. Są w niej bardzo sympatyczne postacie, których po prostu nie da się nie lubić. Jest także ciekawa treść, element zaskoczenia oraz wyrazisty morał. A wszystko to ujęte w taki prosty i przyjemny sposób, że mogłabym tę lekturę czytać cały czas. Jak dla mnie rewelacja. Ale poza opowiadaniem jest tu coś jeszcze. Skoro książeczka opowiada o wielkiej miłości do kucyka nie może zabraknąć także kilku informacji na jego temat. W tym przypadku jest to taka skrócona wersja poradnika o tym, jak opiekować się kucykiem. Nie jest on może zbyt obszerny, ale jak dla takiego malucha, dla którego książeczka ta została przeznaczona - w zupełności wystarczy. Podejrzewam, że bardziej skomplikowane opisy byłyby nudne i mało jasne dla kilkulatka. A więcej tekstu sprawiłby, że nigdy nie udałoby nam się przeczytać całości naszemu dziecku. Książeczka ta została także fajnie wydana. Okładka nie jest twarda, ale ciut grubsza niż pozostałe kartki i laminowana. Grzbiet jest klejony. Nie martwcie się jednak, kartki nie wypadają nam ze środka i wszystko trzyma się doskonale. Największą zaletę tej książki poza treścią jest jej szata graficzna. Ilustracje zajmują nam tu zdecydowaną większość każdej strony i fajnie ozdabiają tekst. Są kolorowe, ale nie pstrokate. Ogólnie całość jest miła dla oka i fajnie się prezentuje. Mnie bardzo się podoba :) Jeśli zatem macie w domu małych miłośników zwierzaczków, zwróćcie uwagę na tę serię. Jest ciekawa, mądra i pięknie wydana. Na pewno dziewczynki chętniej ją poznają, ale to, że opowiada ona o księżniczkach nie oznacza, że chłopcy będą się przy niej nudzić. Myślę, że historia wewnątrz zainteresuje każdego małego bąka. Polecam :)