Gdy pada deszcz. W jaskini goblinów

Czasami wpadamy w wir wydarzeń, nad którymi nie możemy zapanować. Weź życie w swoje ręce brzmi wtedy bardzo śmiesznie, ale może być też w pewien, nietypowy sposób prawdziwe. Antek przez mamę spóźnia się na trening piłki nożnej. Zwykle w takich przypadkach czeka go kara polegająca na podciąganiu się na drabince. nie jest to trudne pod warunkiem, że nie ma się lęku wysokości już na trzecim szczebelku… Tym razem za spóźnienie kary nie ma, ale za to Antek zostaje tak zaskoczony koniecznością lotu helikopterem, że nie jest w stanie zaprotestować. Nie tylko daje się wepchnąć do najniebezpieczniejszego jego zdaniem pojazdu, ale pod wpływem chwili pokona wszystkie swoje lęki by chwycić życie w swoje ręce. Możemy być pewni, że po tej akcji ratowania psa już nigdy nie będzie bał się wysokości. A kto wie, czy sam w przyszłości nie zostanie pilotem lub ratownikiem. „Na ratunek Karuzeli” doskonale pokazuje powagę i jednoczesną banalność naszych lęków. Mały Antek w imię ratowania psiego życia pokonuje swoją słabość, a to sprawia, że może bardziej cieszyć się z chwil w helikopterze. Książka na pewno spodoba się przedszkolakom i uczniom pierwszych klas szkoły podstawowej. Będzie świetnym materiałem na zajęcia z etyki w tych klasach. Wielkim plusem jest duża czcionka, estetyczne, ale nierozpraszające ilustracje, które przyciągną czytelnika.

Krótka, warta historia w formie zagadki kryminalnej, rozwiązywanej przez detektywa i jego córkę. Ciekawe zapoznanie z gatunkiem kryminału. Piękne ilustracje i duża czcionka pozwalają na dostarczy do bardzo młodego odbiorcy. Historia jednak sama w sobie niezbyt odkrywcza czy emocjonalna.

Poczytaj ze mną fantasy! Kolejne z tomów serii „Poczytaj ze mną” mają zachęcać dzieci i rodziców do wspólnego czytania oraz pokazywać małym odbiorcom, jakie są cechy charakterystyczne poszczególnych gatunków literackich. Paweł Beręsewicz napisał krótką powieść fantasy, która sprawi, że czytelnicy będą baczniej przyglądać się swoim nauczycielom od angielskiego. Tajni agenci Dębowego Królestwa opanowali świat. Przybrali ludzkie postacie, by w ten sposób zmusić dziesięć tysięcy osób do wypowiedzenia tajemniczego słowa „bosungsing”. To zaklęcie, będące odpowiedzią na zachciankę kapryśnej królewny. W operacji „Pan od angielskiego” wziął też udział nauczyciel Zuzi. Paweł Beręsewicz pozwolił więc zetknąć się rzeczywistemu światu ze światem nadprzyrodzonym. Realne miesza się tu z nierealnym, zaś granicę pomiędzy tymi światami stanowi przyroda. (...) Magdalena Żerek www.czytamto.pl

Zofia Stanecka, dobrze nam znana autorka serii książek "Basia", za którymi córka przepada, tym razem proponuje gatunek fantasty. "Gdy pada deszcz. Przejście". Tytuł, tak jak i okładka tajemniczo intrygują i zachęcają, aż ma się ochotę przejść do czytania:) Treść książki jest ciekawa a zarazem jak to powiedziała córka, trochę dziwna. Ale fantastyka raczej ma to do siebie, że ma w sobie trochę dziwaczności;) im więcej włoży się w nią wyobraźni, tym bardziej wprawia w zdumienie. Ilustracje są trochę mroczne, są też osobliwe stworki, dlatego uważam, że lektura ta nie jest dla maluchów. Jednak dzieciom 6+ spokojnie można przygody Gai, staruszki i jej magicznego kamienia, przeczytać:)

Poczytaj ze mną, to seria książeczek dla dzieci, która ukazuje się nakładem wydawnictwa Literacki Egmont. Jak pamiętacie miałam już możliwość recenzować dla Was Różowe babeczki, które również należą do tej serii. Tym razem mamy do czynienia z wierszowaną bajką. Czy i ta książeczka wywarła na mnie tak duże wrażenie? Sympatyczny mamut, który całe wieki spędził jako malowidło na ścianie jaskini, postanawia zmienić miejsce zamieszkania i wyruszyć w szeroki świat. Czeka na niego wiele niespodzianek... Po co komu mamut to wspaniała książeczka, która umili czas najmłodszym czytelnikom i ich rodzicom. Zabawna, wierszowana bajka, w przystępnej cenie, to książeczka, która zadowoli niejednego. Barwne ilustracje są idealnym uzupełnieniem wartościowej treści. Kto zgadnie, po co komu mamut? :) Cała recenzja ze zdjęciami dostępna na http://krainaksiazkazwana.blogspot.com

Niedługa powiastka, nawiązująca do tradycji i kultury żydowskiej. Duża czcionka, ułatwiająca czytanie, ciekawe, kolorowe ilustracje i historia o tym, że stare przedmioty mogą nam opowiadać ciekawe historie. Interesujące wprowadzenie np. do zajęć o pamiątkach rodzinnych.

Czy król krainy Świętego Spokoju zachowa spokój po założeniu rodziny? Czy złoszcząc się, nawet posiadając wyraźne ku temu powody i mówiąc sobie raniące słowa zachowamy szczęście? Mądra bajeczka z dużą ilością ilustracji, w sam raz na wieczorne czytanie z dzieckiem :)

Krótka, ale treściwa i świetnie napisana książeczka z serii prezentującej najmłodszym poszczególne gatunki literackie. Biografia małego wampirka, który jest niezwykły w swoim otoczeniu, uczy nie tylko, czym jest ta forma literacka, ale także akceptacji siebie oraz determinacji w szukaniu własnego miejsca na ziemi.

Miałam raczej złe przeczucia, zabierając się za tę książkę. No bo jak można ciekawie napisać dla dzieciaków o zagadnieniach związanych z Etruskami? Jak ująć niuanse, związane z problematyką archeologicznych odkryć, wertowania dokumentów, wykopalisk tak, aby natłokiem informacji zanadto nie zanudzić czytelnika? Okazało się jednak, że można. I za to chylę czoła przed autorką. "Tropem jeźdźca na słoniu" to świetna książeczka do wspólnego czytania z rodzicem (który na bieżąco może tłumaczyć co trudniejsze fragmenty). To sympatyczna opowieść, w której tata - archeolog wyrusza na poszukiwanie tajemniczego etruskiego grobowca. Nie wszystko układa się jednak po jego myśli i z wymarzonej wyprawy musi, niestety, zrezygnować. Ale zagadkę udaje mu się i tak rozwiązać. Bo archeologia to nie tylko rycie piasku w starożytnych ruinach ;)

Wielkie poruszenie w lesie... Śliczna czytanka! W pewnym lesie Bury Miś zabronił ptakom spać, lecz dzielni skrzydlaci przyjaciele nie dali się spacyfikować i połączyli siły... :) Córa była autentycznie zachwycona :) Książeczka jest pięknie napisana, bardzo ładnie ilustrowana, a dzięki dużemu drukowi może się świetnie nadać do nauki czytania na nieco dalszym etapie rozwoju dziecka. Super :) Trochę przypomniała mi ta książeczka moje własne stare czytanki z dzieciństwa. Mała łezka w oku się zakręciła ;) ... Świetnie, że takie książeczki są obecnie wydawane; im ich więcej - tym lepiej! Gorąco polecam! Dziękuję Egmont Polska za egzemplarz recenzencki. Recenzja znajduje się także na moim blogu: http://cosnapolce.blogspot.com/2017/06/poczytaj-ze-mna-epos-piesn-o-sowie.html

Od zawsze wiadomo, że najbardziej niesamowite historie życie pisze. To one poprzez fakt, że wydarzyły się naprawdę, najbardziej poruszają, wstrząsają i dają do myślenia stając się doskonałym materiałem do przeniesienia na zadrukowane karty. Gatunkiem literackim, który doskonale nadaje się do prezentacji prawdziwych wydarzeń, jest ten znajdujący się na pograniczu publicystyki, literatury faktu i literatury pięknej, a który czytelnik w wieku od 3 do 7 lat ma możliwość poznać poprzez tekst autorstwa Ewy Nowak „Kot, który zgubił dom”: reportaż. Opowieść o nieprawdopodobnej przygodzie Kunkusha, białego kota rasy van turecki weszła do cyklu „Poczytaj ze mną”, którego celem jest zapoznanie młodych czytelników z różnymi rodzajami i gatunkami literackimi, by mogli, poprzez wiedzę dotyczącą różnorodności literatury, wybrać tę jej część, która najbardziej trafia w ich gusta. „Kot, który zgubił dom” w interesujący i niezwykle prosty zarazem sposób pokazuje dzieciom, czym jest reportaż. Przed tekstem właściwym autorka pokrótce charakteryzuje ten niezwykły gatunek literacki, który powinien: poruszać aktualny temat, być autentyczny, trzymać się faktów oraz wzbudzać w czytelniku emocje, następnie za pomocą krótkich, posiadających tytuły rozdziałów, opisuje to, co spotkało Kunkusha i jego irańską rodzinę. Tekst jest stosunkowo krótki i pięknie zilustrowany przez Adama Pękalskiego, w końcu jest skierowany do małego odbiorcy, ale bardzo treściwy i poruszający: nie epatując przemocą opisuje tragizm wojny, która zmusza ludzi do porzucenia całego swojego świata i wyruszenie w nieznane oraz bardzo często rozdziela rodziny. Choć został zainspirowany wydarzeniami, które miały miejsce kilka lat temu, przez obecną sytuację w Europie jest i nadal aktualny, i wyjaśniający dzieciom, dlaczego w jego otoczeniu pojawia się coraz więcej obcokrajowców. Do tego przynosi nadzieję, bo pokazuje szczęśliwe i niezwykle nieprawdopodobne zakończenie: skoro kot, istota, która nie potrafi powiedzieć jak się nazywa, skąd pochodzi i kto jest jego opiekunem, po czterech miesiącach, przy pomocy dobrych ludzi i Internetu, trafia do swojej, mieszkającej w zupełnie innym miejscu rodziny, wszystko może zakończyć się w pozytywny sposób. „Kot, który zgubił dom” w prosty, interesujący i krzepiący sposób pokazuje, czym powinien charakteryzować się dobry reportaż: opowiada o prawdziwych i aktualnych w czasie swojego powstania wydarzeniach oraz niesamowicie wzrusza i krzepi. Dzieci i ich rodzice będą nim oczarowani.

Wydaje nam się, że koty to dość leniwe zwierzęta chadzające własnymi ścieżkami. Gabryś był jednak inny. Nie dość, że pracowity to jeszcze chodził ścieżką swojego ojca, po którym przejął gabinet stomatologiczny. Praca była tak nudna, że biedny kotek zasypiał wyrywając czy plombując zęby. Marzyły mu się przygody, a te mógł zapewnić zawód czarodzieja, którym mógł być tylko na balu przebierańców, z czego bardzo się cieszył i bardzo długo pracował nad niezwykłym strojem. Tuż przed balem przyszła do Gabrysia stara czarownica z bolącym złotym zębem, którym po wyrwaniu zapłaciła kotu za zabieg. Dentysta schował go do kieszeni i całkowicie zapomniał, ale ząb nie zapomniał o nim. Czarował i czarował, i robił takie niespodzianki, że kot przeżył chwile grozy. Na szczęście przez przypadek i nieświadomie zmienił on właściciela… „Ząb czarownicy” to bardzo piękna opowieść mieszająca elementy znane dzieciom z życia oraz te z bajek. Pozwala rozwijać wyobraźnię, a także słownictwo. Proste zdania ułatwiają dzieciom zrozumienie tekstu, a duże litery oraz interesujące, ale niedekoncentrujące ilustracje sprawiają, że małym czytelnikom łatwiej skupić się na tekście. Wielkim plusem jest żywy język, dzięki któremu łatwiej skupić się na tekście. Książkę polecam przedszkolakom oraz uczniom pierwszych klas szkoły podstawowej. Ze względu na krótkie zdania powinna również dobrze sprawdzić się w przypadku dzieci z ADHD.

Lubicie Halloween? Ja nie specjalnie. Nie rozumiem kompletnie tego przebierania się za potwory i chodzenia po mieszkaniach by nazbierać słodkości. Nie mam nic przeciwko temu, że inni bawią się w taki sposób, ale do mnie to jakoś nie przemawia. Jedyne co w tym dniu lubię to ciekawe dekoracje i mini horrory dla dzieciaków, które coraz częściej z przyjemnością czytamy z Alicją. Kiedyś takie książki wydawały mi się dziwne. Teraz jednak nauczyłam się z nich śmiać. Kto wie, może i do Halloween kiedyś się przekonam? ;) Dziś zatem pokażę Wam jedną z tych książek, którą spokojnie moglibyśmy czytać 31 października. Co prawda skierowana jest ona do młodszych czytelników i nie jest jakoś bardzo straszna. Ale na pewno utrzymana jest ona w takim mrocznym klimacie, gdzie wszystko co złe jest cacy, a właściwe postępowanie się gani. Jakby się tak zastanowić, to takie lektury mogą demoralizować nasze dzieciaczki i sprawiać, że wszystko im się pomiesza. Ale ja się o to nie martwię. W końcu nie czytamy takich książek na co dzień - to po pierwsze. A po drugie - na takie opowiadania zawsze patrzymy z przymrożeniem oka, zatem nie ma się co martwić, że nagle po jednej historii życie moich dzieci nagle zostanie wywrócone do góry nogami i przestaną one odróżniać dobra od zła. Tak wiec dziś napiszę Wam o Zamczysku strachulców. A w zasadzie o jednej z jego części, bo ten tytuł to nie jest nazwa konkretnej publikacji lecz całej jej serii. Na razie na naszym rynku dostępne są dwie. Obie znajdziemy na stronie wydawnictwa Adamada. Ale myślę, że z czasem seria ta się powiększy, bo jak dla mnie jest naprawdę fajna i jestem przekonana, że niedługo zyska całkiem spore grono wielbicieli. Dzieciaki lubią takie nietypowe książki. Wszystko to co wywrócone jest do góry nogami i wygląda zupełnie inaczej niż w rzeczywistości jest ciekawe i śmieszne. U nas na przykład książka ta wcale nie wystraszyła mojego dziecka. Ona sprawiła, że Alicja niemalże turlała się ze śmiechu po podłodze, gdy ją razem czytałyśmy. "Daleko stąd, za górami, za morzami, za chmurami, tam gdzie słońce zaledwie ośmiela się zapuścić swoje blade promyki, leży tajemnicza kraina. Miejsce to znajduje się tak daleko od wszystkiego, że nie ma go na żadnej mapie ani w żadnej książce od geografii." I właśnie tam stoi ponure Zamczysko Strachulców. Jest to szkoła, w której profesorowie nie uczą ani matematyki, a ni gramatyki. Tam uczniowie dowiadują się jak być prawdziwym straszydłem! Ale tak szczerze mówiąc lekcje są tu zupełnie zbędne. Wystarczy bowiem rozejrzeć się dookoła i już zimny dreszcz przebiega nam po plecach. Spotkamy tu bowiem mumie, wilkołaków, duszki i wiele wiele innych strasznych postaci. To dopiero dzieci, ale ich wygląd wcale nie odbiega od wizerunku dorosłych osobników. Jeśli zatem ktoś boi się straszydeł, lepiej niech nie zagląda do tej lektury! Inaczej ucieknie z piskiem! ;) W części, którą Wam tu dziś prezentuję przeczytamy o przygodzie dzieciaczków na lekcji Lady Krakra. Ta przerażająca dama od lat konstruowała wielkie przerażające maszyny, które miały straszyć ludzi. A od pewnego czas w szkole głośno było o tym, że jej obecny wynalazek przewyższa wszystkie te, które do tej pory udało jej się stworzyć. Nasi uczniowie mieli się tego właśnie przekonać. W środku nocy nauczycielka wezwała ich do siebie by zaprezentować swoje dzieło. Uczniowie prędko pognali na zajęcia. Nie było to jednak łatwe, bo w Zamczysku Strachulców wszystko jest na opak, zatem spóźnianie się na lekcje jest nie tylko dobre, ale wręcz pożądane! Tak czy inaczej w końcu lekcje się zaczęły. A co należało na nich zrobić? Hm... jak myślicie?? Zamczysko strachulców to bardzo nietypowy horror dla nastolatków. Znajduje się w nim sporo mrocznych i bardzo nietypowych zachowań. Nauczyciele nagradzają dzieci za nie właściwe zachowania. Cieszą się, gdy ich podopieczni ziewają na lekcjach i są podstępni i źle wychowani. To wszystko jest właściwe,m gdy jest się uczniem straszydłem i chodzi się do strasznej szkoły. Ale czy takie zachowanie nie pomiesza w głowach naszych dzieci? Nie ma mowy! Przede wszystkim autor tej lektury pokazał to wszystko tak bardzo przerysowane, że nawet nie ma mowy, by nasze dzieciaczki nie zorientowały się, że to żart a nie prawdziwe życie. To taka karykatura prawdziwego życia. A przy tym napisana tak zabawnie i z takim dystansem do tego co dzieje się w okół nas, że nie sposób nie roześmiać się podczas lektury. Podoba mi się to. Jestem pewna, że Waszym dzieciaczkom także przypadnie do gustu. Podoba mi się również wydanie tej książki. Jest ona malutka, cieniutka, ale oprawiona w sztywną okładkę, a papier wewnątrz jest gruby i śliski. Co więcej, opowiadanie to jest dość nietypowo napisane. To takie połączenie zwykłej książki z komiksem. Czasem czytamy tekst ciągiem, a za chwilkę mamy przed sobą duży obrazek z licznymi dymkami z tekstem. Ogólnie fajnie to wygląda i na pewno urozmaica dzieciakom lekturę. Jeśli natomiast chodzi o szatę graficzną, to powiem tak. Na pewno teo typu kreska nie należny do moich ulubionych. Fakt, ilustracje są bardzo zabawne i ciekawe, ale to zupełnie nie mój styl. Ja zdecydowanie bardziej lubię łądne ilustracje. Gdzie nie ma wykrzywionych paszcz, wybałuszonych oczu i szkaradnych fryzur. Tylko czy moje słodkie obrazki pasowałyby do takiej strasznej opowieści? Chyba raczej nie bardzo, prawda? Tak więc uważam, że choć to nie mój styl, to w tym przypadku pasuje on tutaj jak ulał. Dzięki temu książka ta jest spójna, ciekawa i prezentuje się naprawdę świetnie. Zamczysko strachulców trochę mnie zaskoczyło. W pozytywnym tego słowa znaczeniu. Spodziewałam się spokojniej bajeczki o małych strachach, a dostałam wesołą komedię o szkole dla potworków. Podoba mi się to. Polecam :)

Uwielbiam książki dla dzieci w twardych oprawach; są stabilne oraz dużo ciężej małemu szkrabowi pomiąć od razu okładkę ;). Co za tym idzie, na pewno taka książka posłuży dziecku dłużej, więc warto zwrócić uwagę na ten aspekt przy wyborze odpowiedniej lektury. Gdy publikacja się dziecku spodoba, będzie sięgało po nią częściej; im częściej, tym więcej śladów użytkowania książka będzie nosić, zatem twarda oprawa sprawdzi się świetnie! Lubię, gdy szczególną uwagę w książce dla dzieci zwrócono na ilustracje; dobrze jest, gdy są one przejrzyste, nakreślone wyraźną, charakterystyczną kreską, stonowane w kolorach (mocny misz-masz jaskrawych barw nigdy się nie sprawdza, a dziecko podobnie jak rodzic/opiekun dostaje oczopląsu), tematyczne, zabawne, przykuwające uwagę. Żadne dziecko nie przeczyta książki bez ilustracji; sama wiem z doświadczenia jak jest gdy czytam w przedszkolu bajkę. Praktycznie nikt jej nie słucha, bo każdy chce zobaczyć obrazki w książce ;). Ważne, by ilustracje cieszyły oko za każdym razem, gdy się zagląda do publikacji, by się nie "opatrzyły", by nie wiało nudą. Dbałość o szczegóły; zgodność z treścią, ciekawa i niebanalna konstrukcja - to jest to! Doceniam, gdy książka zapada w pamięć po przeczytaniu jej pierwszy raz; gdy będę chciała otworzyć ją ponownie z różnych powodów. A to żeby przeczytać jeszcze raz dany fragment, a to żeby zobaczyć konkretną ilustrację, a to żeby wykorzystać ją w kawałku bądź w całości do zajęć/rozmowy/przeczytania na dobranoc. Jeszcze ciekawiej jest, gdy książka zawiera rymy, bowiem wtedy wpada do pamięci bardziej niż proza... "Słoń w autobusie" ma WSZYSTKO, czego szukam w dobrej książce dla dzieci! Oryginalny pomysł na treść łączy się z wspaniałymi ilustracjami, a to tworzy naprawdę dobrą kompozycję, zapadającą w pamięć na dłużej. Kilkuwersowe wierszyki, opowiadające o przygodach zwierząt, pragnących jechać danym środkiem lokomocji (w każdym przypadku zupełnie niedostosowanym do pasażera z różnych powodów) tworzą całkiem zabawną opowieść dla każdego. Dziecko będzie chciało dowiedzieć się, jakie rozwiązanie znalazła autorka, rodzic będzie chciał uśmiechnąć się do siebie za każdym razem otwierając tę niezbyt obszerną, ale jakże bogatą książeczkę. Jeśli dziecko jest znudzone długimi baśniami i bajkami, ta lektura z pewnością będzie wspaniałą odmianą, okraszoną dobrym humorem i zabawną aurą samą w sobie. Polecam i trzymam na półce na honorowym miejscu ;). Więcej na www.wirtualnaksiazka.blogspot.com

Książka o tym, że należy wydawać precyzyjne polecenia. A może o tym, jak być kreatywnym i wychodzić poza ramy. A może o tym, że nie zawsze sprzątanie musi być nudne? Myślę, że odpowiecie sobie na te pytania już po lekturze. Na pewno będzie zabawnie, śmiesznie i zaskakująco. Dziecko było zachwycone, zaśmiewało się w głos. Dorosły czytelnik też się nie nudził. Może to zasługa tłumacza, a może treść sama w sobie jest frapująca. Jedynie tort, to raczej tarta, ale może pan Mann nie widzi różnicy. Przecież jedno i drugie jest smaczne. A może to ilustrator się nie zna. Nie wiem, za to lekturę polecam.

W „Poczcie psujów polskich” śmiało znaleźć by się mógł z pewnością każdy z nas. Kto niczego dotąd nie zmajstrował niech wstanie… Hi… Oczywiście coś zepsuć, stłuc czy pociąć nic trudnego. Okazuje się jednak, że najlepiej jakby to nasze psucie było bardziej spektakularne i z wielkim łał… Rzeczy do psucia jest co niemiara. Absolutnie wszystko da się zniszczyć. Doskonałym dowodem na potwierdzenie tej tezy jest postać Maćka i jego przodków w linii męskiej po ojcu. Zniszczyli rzeczy wiele. Smartfon to takie może bardzo prozaiczne i przyziemne, bo na ogół psują się na potęgę, najczęściej poprzez upadek z niewielkiej nawet wysokości. Ale unicestwić lampę sufitową albo stetoskop, sprawdzić czy na żelazku da się podgrzać czekoladki, wysłać aparat fotograficzny w przestrzeń kosmiczną lub dzięki zabawie w chowanego zmienić tytuł artykułu w lokalnej gazecie to nie lada sztuka. Niemożliwe? A jednak… Jeśli macie ochotę poznać te nowatorskie wręcz techniki psucia rzeczy wszelakich to zapraszam uprzejmie do lektury.

Jako dziecko nienawidziłam suchych faktów biograficznych. Widocznie autorka miała podobne odczucia, więc w książce nie skupia się na życiorysach nagrodzonych Noblistów, pojedynczych laureatów, grupy czy nawet całe organizacje, ale na tym dlaczego dostali Nagrodę oraz jak przyczyniło się to do rozwoju nauki, kultury czy pokoju na świecie. Książka przemyca wiele ciekawostek, jak choćby to, że grafen początkowo zbierano… taśmą klejącą tak małe to były drobinki. Albo że Alexander Fleming dlatego wyhodował penicylinę, bo zwyczajnie miał bałagan na biurku w laboratorium. Od razu widać, że autorce nie chodziło o wbicie wiedzy, a zafascynowanie. Kto wie, może jakiś czytelnik sam zechce podążać jedną ze ścieżek wyznaczonych przez jakiegoś Noblistę? Więcej na: https://konfabula.pl/jak-zdobyc-nagrode-nobla/

Niewielka książeczka napisana z perspektywy 9-10 letniego chłopca, który opowiada o swoim koledze z klasy z zespołem Aspergera. Historia, której nie brakuje humoru, ale i trudnych pytań: kto ustala, co jest normą, jak można wspierać osoby inne od nas. Fajny punkt wyjścia do rozmów z dziećmi lub samodzielnej lektury (9+).

Muminek budzi się rano i jest mu zimno więc postanowił ,że pójdzie po drewno na opał.W tym samym czasie obudził się Ryjek i Mała Mi. Ryjek poszedł z Muminkiem po drewno, wzięli narty i pojechali do drewutni.Przygoda skończyła się ,że tata Muminka się obudził i poszedł po drewno. Jak był w drewutni to myślał ,że to on przyniósł tyle drewna.

Pozytywna, kolorowa, zabawna, ku chwale wyobraźni. Poszczególne opowiadanka działają trochę jak sympatyczne wierszyki, obrazki - nie tworzą opowieści, już bardziej służą niezobowiązującej zabawie. To oczywiście żadna wada, dzieciaki pewnie są na tak. Tylko ja, dość wyrośnięta czytelniczka, nieco kręcę nosem. Lubię, jak jest więcej.