Widziałem wieczność

NAJLEPSZA i NAJMĄDRZEJSZA KSIĄŻKA JAKĄ W ŻYCIU PRZECZYTAŁEM (recenzja dotyczy wszystkich 10 tomów). Gdy byłem u rodziców, zadałem w głowie konkretne pytanie, chwyciłem pierwszy lepszy tom, wylosowałem stronę a w niej palcem wylosowałem zdanie i... uzyskałem bardzo konkretną odpowiedź na moje pytanie, aż mnie ciarki przeszły. Być może to przypadek, ale tak mało prawdopodobny jak wygranie w lotto. Nie chciałem i nie planowałem przeczytać tych książek. Bo jak można zaplanować czytanie ok. 5000 stron, gdy w pędzącym świecie na wszystko brakuje czasu? Ale moja mama spakowała mi do plecaka 1 tom i mnie wciągnęło. Od tamtej pory miałem w zwyczaju czytać przed snem jeden rozdział, a przeczytanie całości zajęło mi ok. 2 lat. Maria Valtorta to mistyczka, która napisała biografię Jezusa Chrystusa. Miała wizję, że widziała ze szczegółami wydarzenia z Jego życia, tak jakby była naocznym świadkiem i obserwowała wszystko z boku. Wszystko jest zgodne z ewangelią, jednak z większą ilością szczegółów i uzupełnione o wydarzenia, które zostały pominięte w Biblii, bo zabrakłoby tam miejsca. Ok. 1/4 treści to dokładne cytaty tego co Jezus powiedział podczas nauczania oraz treści rozmów z napotkanymi osobami. Dodatkowo opis Jego wyglądu i zachowania oraz okoliczności. Nawet jeżeli, wszystko co jest tam napisane byłoby fikcją literacką (w co trudno uwierzyć), to księgi zasługują na literacką nagrodę Nobla. Szok, że to tak mało znana publikacja, choć tak wybitna. Sposób prowadzania fabuły, piękne opisy: przyrody, okoliczności i ludzkich zachowań. Wspaniale przedstawieni bohaterowie i ich rozterki. A przede wszystkim ogrom wybitnych przemyśleń, to coś fenomenalnego, szczególnie wtedy gdy cytowany jest sam Jezus. Jeśli przekonałem Cię do przeczytania tych ksiąg, proszę Cię nie powtarzaj mojego błędu, koniecznie zacznij je czytać z zakreślaczem i karteczkami przylepnymi. Ilość porad, mądrości i wybitnych cytatów powala, jest ich tak dużo, że szkoda by one umknęły. Cała seria, w formie elektronicznej znajduje się tu: http://www.objawienia.pl/valtorta/spis-val.html choć papier lepszy. Miłego czytania :)

W odróżnieniu od przedmówców spojrzę też trochę krytycznie, nie tylko jak na autorkę autorytet. Książka nierówna. Wiele tez logicznych, ale zwłaszcza druga część odstaje. Pewne opisane przypadki powielają się. Kobieta, jeśli może zajść w ciążę, to nadaje się do rodzenia, nie jest ani za stara, ani za młoda. Czyli 13-latka też ma rodzić? Rozpuszczanie wnuków przez dziadków jest dobre? Czytałem gdzieś, że później rodzice wychodzą na najgorszych, gdy czegoś zabraniają, bo babcia pozwala (nie mam dzieci). Ogólnie jednak książka jest zaskakująco łatwa w czytaniu, choć traktuje o trudnych sprawach. Wahałem się, czy dać 6. gwiazdkę, ale dałem. Nie ze wszystkim trzeba się zgadzać, żeby przeczytać. Poznanie czyichś poglądów też jest ciekawe. Irytowało mnie zaś pisanie słowa "Msza" dużą literą, w końcu jestem laureatem dyktand, a tam to mogłoby nie przejść. Mam też wrażenie, że niektóre tezy są sprzeczne ze sobą, ale nie chcę zdradzać zbyt dużo treści.

EGZORCYZMY W BIBLII „WÓWCZAS PRZYPROWADZONO MU OPĘTANEGO, KTÓRY BYŁ NIEWIDOMY I NIEMY. UZDROWIŁ GO, TAK ŻE NIEMY MÓGŁ MÓWIĆ I WIDZIEĆ. A WSZYSTKIE TŁUMY PEŁNE BYŁY PODZIWU I MÓWIŁY: CZYŻ NIE JEST TO SYN DAWIDA”? EWANGELIA MATEUSZA 12:22 PIERWSZE EGZORCYZMY ZAPISANE W PIŚMIE ŚWIĘTYM POKAZUJĄ NAM, ŻE TYLKO SAM BÓG MOCĄ SWOJEGO DUCHA JEST W STANIE WYPĘDZIĆ DEMONA. JEDNAK UCZNIOWIE JEZUSA RÓWNIEŻ TO ROBILI… JAK POSŁUGA EGZORCYZMU WYGLĄDA DZIŚ I CZYM WŁAŚCIWIE JEST OPĘTANIE? NOWY TESTAMENT W Nowym Testamencie wielokrotnie wspomniane są osoby, które zostały opętane przez złe duchy i demony. Powodowały one szaleństwo, mutyzm, somnambulism czy szaleństwo epileptyczne. Od nich wszystkich uwalniał ludzi Pan Jezus. OPĘTANIE W JUDAIZMIE W Judaizmie istnieje pojęcie „dubuk”, który oznacza „połączenie”. Jest to określenie złośliwego ducha. Który poprzez złączanie z duszą człowieka zmienia jego osobowość. Żydzi wierzą, że Jahwe jest samym źródłem zarówno dobrych jak i złych duchów. W związku z tym dybuk może być czystą duszą, która nie osiągnęła życia wiecznego. Może być również demonem, który gnębi człowieka. W Judaizmie jak i w Katolicyzmie dybuka można wypędzić tylko przez egzorcyzmy. OPĘTANIE DEMONICZNE Wszelkiego rodzaju mistrzowie życia duchowego wskazują na cztery podstawowe źródła zniewolenia duchowego człowieka mianowicie: grzech świat z jego pokusami pożądliwość cielesna człowieka oraz filozofia antychrześcijańska szatan wróg tego co należy do Boga. Przeważnie zniewolenie duchowe jest efektem, wyboru poddania się siłom zła. Są to tak zwane pakty z diabłem, czy modlitwy do szatana. Drugim aspektem są nierozważne kontakty z operatorami okultystycznymi. Są to np. ludzi, którzy uprawiają magię, wywołują duchy czy wróżą. U podstaw tego wszystkiego jest sprzeciwienie się słowu Bożemu, które wyraźnie mówi: „Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna lub córkę, uprawiał wróżby, gusła, przepowiednie i czary; nikt, kto by uprawiał zaklęcia, pytał duchów i widma, zwracał się do umarłych. Obrzydliwy jest bowiem dla Pana każdy, kto to czyni. Z powodu tych obrzydliwości wypędza ich Pan, Bóg twój, sprzed twego oblicza” (Pwt 18, 10-12). STOPNIE INGERENCJI DEMONICZNYCH Ojciec Gabriel Amorth wyróżnia sześć stopni ingerencji demona w nasze życie: Opętanie diabelskie – Przykładem jest opętanie Gerezańczyka, którego diabeł popychał ku samobójstwu. Nękanie diabelskie – kłopoty ze zdrowiem, problemy uczuciowe, problemy ze sprawami materialnymi Obsesje – obsesyjne myśli połączone z koszmarami sennymi, i z próbami samobójczymi. Zainfekowania przez szatana przedmiotów, domów lub zwierząt. Uzależnienie i podporzątkowanie – stan osób, które poddały się szatanowi, podpisując z nim pakt i stając się jego niewolnikami. Działania zewnętrzne – ciosy i nękanie przez szatana. OBJAWY OPĘTANIA Kiedy człowiek zostaje opętany, diabeł rozporządza jego ciałem, tak jak chce. Robi to dokładnie tak, jak by to było jego ciało. Może on wtedy pozostawać w ciele utajony i pokazywać swoją siłę tylko w wybranych monetach, lub robić to na co dzień. Zgodnie z „Rytuałem Rzymskim” (Rituale Romanum), księgą liturgiczną Kościoła z 1614 roku, człowiek może zostać uznany za opętanego, gdy w jego zachowaniu wystąpią 3 elementy: – Okresowe dysponowanie ponadnaturalną siłą fizyczną – Posługiwanie się obcym niewyuczonym językiem i rozumienie go jak własnego. – Dysponowanie wiedzą dotyczącą kwestii tajemnych i odległych. Ksiądz Michał Olszewski, korzystając z własnego doświadczenie z mocami ciemności, napisał bardzo dokładną publikację. Zajmuje się w niej podstawami opętania i egzorcyzmami. Pozycja o tytule „Posługa miłości egzorcyzm” to wywiad z Autorem, który bardzo dokładnie opisuje sam aspekt wejścia demona w naszą duszę i życie oraz obszernie wyjaśnia przebieg egzorcyzmu. Znajdziemy w niej takie zagadnienia jak: czym jest egzorcyzm, jakie są objawy opętania jak i jego przyczyny, dlaczego Bóg pozwala na opętanie, jakie są etapy egzorcyzmu… Oraz wiele innych. Wywiad wspaniale uzupełnia omówienie przez księdza najgłośniejszych i kontrowersyjnych spraw dotyczących wygnania złych mocy. Jedną z nich są egzorcyzmy Anneliese Michel, które odbyły się w Niemczech w latach 1975 – 1976. Egzorcyzmy zakończyły się śmiercią dziewczyny a księdza, który ich udzielał, skazała sąd. WAŻNY TEMAT – EGZORCYZM Pozycja mimo tego, że jest nie zbyt długa, moim zdaniem wspaniale oddaje całą istotę tematu. Ksiądz Olszewski z wielką dbałością o szczegóły przybliża niewtajemniczonemu czytelnikowi, co może się stać z naszym życiem kiedy oddamy je w moc szatana. Ponieważ pozycja ta przedstawia również przykłady opętań np. Anneliese warto zobaczyć film o tej dziewczynie. Z uwagi na to, że Autor tłumaczy pewne aspekty opętania jak i egzorcyzmów na jej przykładzie. Publikacja ta jest naprawdę bardzo dobra. Przede wszystkim nie wprowadza w błąd, jak mogą to robić artykuły w internecie czy tak sławne ostatnio horrory opętaniach. Myślę, że jest to kwestia tak ważna w życiu duchowym, iż warto sięgnąć po lekturę napisaną przez specjalistę. Zachęcam do przeczytania wspólnie ze Słowem Bożym.

Bardzo mądra książka Wandy Póltawskiej, będąca zapisem rekolekcji wygłoszonych przez nią w roku 2010 w Spale. Książkę określiłbym jako instrukcję życia, odpowiadającą na pytanie, jak żyć najpełniej. Pani dr nie tylko pokazuje co jest w życiu istotne, ale tłumaczy także, dlaczego. Zapisane rekolekcje są owocem jej życiowego doświadczenia, nauczania Jana Pawła II oraz powiązania przyczyny ze skutkiem tzw. logiki. ;) Gorąco polecam!

Niewielka pozycja podzielona na kilka rozdziałów. I tak mamy tutaj: -życie i działalność s. Marii Faustyny -cytaty z Dzienniczka -przemowy Jana Pawła II o Miłosierdziu Bożym -opisany kult Miłosierdzia Bożego: opis istoty nabożeństwa oraz dokładnie przedstawione: obraz, Koronkę, Święto, Godzinę i szerzenie Kultu Miłosierdzia -przedstawione modlitwy do Miłosierdzia Bożego: Koronkę, Litanię, Akt oddania się, Nowennę i pięknie opisaną Drogę Krzyżową. -mnóstwo świadectw osób, które otrzymały upragnione łaski za wstawiennictwem św. Faustyny -opisany dokładny stan zdrowia s. Faustyny i pod przysięgą złożone opinie m. in. jej spowiedników -bibliografię Bardzo fajna, krótka pozycja, która wiele mi wyjaśniła. Polecam zajrzeć!

Nie ma chyba hagiografii, w której nie występuje włosiennica. Jest i w tej książce na 4-5 planie, ale jest. Nie jestem osobą zbytnio uduchowioną i z dużą ostrożnością podchodziłem do książki Ewy Czaczkowskiej. Uporałem się z nią zaskakująco szybko. Czytelnik dowiaduje się o życiu Heleny Kowalskiej, jej rodzinie i przede wszystkim umiłowaniu do Jezusa. Dzięki dziennikowi, który prowadziła poznajemy jej poglądy, objawienia, stosunki z innymi siostrami. Druga końcowa część skupia się na beatyfikacji i kanonizacji siostry Faustyny.

Książka bardzo pouczająca, niosąca z sobą głęboką mądrość, nadzieję i pokorę. Przypomniała mi o tym, co w życiu ważne, i nie chodzi tylko o kwestię wiary, ile o moralność ludzkiego żywota. Bardzo przypadła mi do gustu. Czy w moim zyciu jest miejsce dla Boga? Czy mnie kocha, widzi, toleruje...? Czego ode mnie oczekuje; kim jestem w Jego planie? Te, i wiele innych pytań nasuwa się po lekturze tej pozycji. Na pewno będę do niej wracał i pozostanie na długo w mojej biblioteczce.

Pięknie pokazana przemiana człowieka bardzo pogrubionego i nieszczęśliwego w człowieka żyjącego pełnią życia. Przeszłość to życie w środowisku, w którym dominuje przemoc, narkotyki, alkohol i pornografia. Gdzie na słowo "Kościół" czy "Wiara" reaguje się z nienawiścią lub pogardą. Łysa bania i dresy nie muszą nikogo skreślać na drodze do Boga ☺️ Dla mnie takie świadectwa są cudami i pokazują jak wielka jest miłość Boga. Dzięki przemianie życia - Piotrek (autor książki) ewangelizuje dziś innych, dając swoje świadectwo jako przykład, że Bóg wyciąga rękę do wszystkich, do najcięższych przypadków. Piotr dostał nowe życie, wolność od nałogów i radość w Chrystusie. I teraz tym wszystkim chce się dzielić z innymi. W ten sposób wypełnia on wolę Boga, by nieść miłość cierpiącym i nieszczęśliwym, głosząc Dobrą Nowinę. Już widać pierwsze owoce tych działań - poparte przykładami zawartymi w tej książce. Nawrócenie to chęć naśladować Mistrza, dzięki któremu zmieniany sposób myślenia - Metanoia.

Zaczyna się Wielki Tydzień, więc chciałam w szczególny sposób uczestniczyć w Męce Pańskiej i nie mogłam wybrać lepiej. ,,Pasja wg objawień A. K . Emmerich " była dla mnie prawdziwym duchowym przeżyciem. Nie czytałam niczego równie wspaniałego ale i wstrząsającego o śmierci Jezusa. Opis męki Chrystusa był tak przejmujący, że musiałam robić przerwy , wizja Anny Katarzyny Emmerich z niezwykłą dokładnością przedstawiała Drogę Krzyżową i wierzcie mi, że czułam się tak jakbym szła razem z tym umęczonym Jezusem . Niesamowite przeżycie, myślę że ta książka zrobiłaby mocne wrażenie nawet na osobach niewierzących. Cieszę się,że właśnie w tym okresie przeczytałam ,, Pasję" i każdemu z was ją bardzo polecam.

Ci, którzy wrócili 12 września 2009 Caterina, 24-letnia córka Antonia Socciego, po zatrzymaniu akcji serca zapadła w śpiączkę. To cud, że w ogóle przeżyła. Wydarzenie związane z jej śmiercią kliniczną stało się dla Socciego początkiem badań nad zjawiskami z pogranicza śmierci, które doprowadziły go do wielu fascynujących odkryć. Autor ma świadomość, że temat ten budzi obecnie wielkie zainteresowanie. Świadczy o tym chociażby popularność książki neurologa Ebena Alexandra pt. Dowód, o jego doświadczeniu zaświatów. Socci wie jednak również, jak wiele na ten temat jeszcze nie zostało powiedziane. Korzystając ze współczesnych odkryć naukowych, odróżnia to, co jest tylko pozorem śmierci, czyli tzw. doświadczeniem przedśmiertnym, od tego, co jest śmiercią rzeczywistą. Przytacza niezwykłe relacje tych, którzy doświadczyli tego pierwszego stanu, ale też – co rzadsze i bardziej fascynujące – dociera do tych, którzy rzeczywiście umarli, lecz zostali wskrzeszeni i powrócili do życia dzięki cudownej Bożej interwencji. Socci sięga do pism mistyków i świętych, nauczania i tradycji Kościoła oraz świadectw osób, które mogą o sobie powiedzieć, że naprawdę DOŚWIADCZYŁY ŚMIERCI i życia, które rozpoczyna się po niej. Antonio Socci – dziennikarz RAI, dyrektor Szkoły Dziennikarstwa w Perugii, współpracownik włoskiego dziennika „Libero”, autor licznych książek, m.in. Śledztwa w sprawie Jezusa, Czasu burzy, Tajemnic Jana Pawła II i Czwartej tajemnicy fatimskiej. Uchodzi za jednego z najbardziej kontrowersyjnych i poczytnych publicystów religijnych na świecie. Jego książki rozeszły się w milionach egzemplarzy na całym świecie, a w samej Polsce sprzedano ich już ponad pół miliona.

Byłam zachwycona książką i nagraniami z Grzegorzem Górnym, podziwiam jego wiedzę, ale zmieniłam zdanie o tej konkretnej książce, kiedy dowiedziałam się z innych źródeł, przypadkowo, że są alternatywne wytłumaczenia, innych naukowców dlaczego niektóre badania wychodzą tak, a nie inaczej. W książce jest to raczej przemilczane (a przynajmniej ja miałam takie wrażenie), czyli bardzo stronniczo napisane, tak aby na wszelki wypadek czytający nie miał wątpliwości. Niestety efekt u mnie jest odwrotny od zamierzonego - gdy zgłębiłam temat to teraz trudno zaufać autorom, kiedy (prawdopodobnie) celowo o niektórych kwestiach milczą. A szkoda, bo wtedy byłaby to znakomita i obiektywna książka. Nie zmienia to faktu, że jest bardzo dobrze przygotowana, wymagała wiele pracy i tę pracę widać, że została znakomicie wykonana.

Książka odpowiedziała na wszystkie trudne pytania na które próżno szukałem odpowiedzi gdzie indziej. Powiedzieć o tej książce, że jest mądra czy wspaniała to nadal za mało.Czytasz ją jakby była pisana specjalnie dla Ciebie rozdział po rozdziale, co jest wręcz niesamowite. Z serca ją polecam.

O tej książce, a w zasadzie dzienniczku Jacques'a Fescha usłyszałam na rekolekcjach wielkopostnych. Ksiądz tak ciekawie o nim opowiadał, że musiałam go przeczytać. Kim był Jacques Fesch? Młodym francuzem, synem bankiera , ateistą, a w końcu mordercą. Napad na bank w którym brał udział skończył się przypadkowym zastrzeleniem policjanta. Chłopak został skazany na karę śmierci, a w więzieniu się nawrócił. Jacques miał małą córeczkę i do niej kierował słowa które zapisywał w dzienniczku. Szczerze, ja z dużą ostrożnością podchodzę do takich nawróceń kiedy śmierć zagląda w oczy, ale czytając tą książkę obiektywie muszę stwierdzić, że nie jest to jakaś tam pisanina nawiedzonego skazańca. Fesch czytał w więzieniu mnóstwo książek religijnych i jego wiedza o teologii była naprawdę imponująca, a przemyślenia o Bogu nie ustępują kazaniom głoszonym przez księży.To świadectwo zmagania się człowieka z własnymi słabościami, walka ze zwątpieniem ,poczuciem opuszczenia i samotnością .Jacques Fesch mimo tego co zrobił był Inteligentnym i mądrym człowiekiem i może coś jest w tej jego przemianie duchowej, skoro władze kościelne zdecydowały o rozpoczęciu procesu jego beatyfikacji. Myślę, że niezależnie od tego czy wierzymy czy nie, warto przeczytać ten dzienniczek .

Trudno mi ocenić tą książkę, bo w moim życiu zrobiła tyle dobrego, dała mi siły na wiele trudnych momentów i pozwoliła zachować w nich radość, natomiast zdaję sobie sprawę, że dla osoby niewierzącej, będzie jedynie lekko napisanymi wspomnieniami pastora zachęcającymi do modlitwy uwielbienia.

Te książkę dostałem na jako nagrodę w konkursie teologicznym, jednak odłożyłem ją na półkę nie zaglądając, dopiero parę dni temu przypomniałem sobie że ją mam i za czołem czytać. Książka napisana przez zwykłego księdza który sprawuje szczególnie ciężką posługę w szpitalu. Książka jest zbiorem myśli księdza Mariusza wobec cierpienia i powołania do cierpienia, oraz zapisem kilku wierszy które co chwila się przewijają. Książka jest bardzo piękna, szacunek dla księdza za jego pracę ale również wielkie dzięki za naukę z tej książki płynie, ją trzeba przeczytać żeby zrozumieć ale ogólnie mówią : ludzie bardzo często zapominają czym właściwie jest śmierć, i często zapominają o Bogu, jako temu który kocha na wszystkich i pewnego dnia wezwie do siebie. Książka pokazuje podejście do cierpienia, jako jednej z ścieżek którą musimy podążyć. Książka jest pełna myśli św. Siostry Faustyny a także wierszy księdza Mariusza. O ile myśli Apostołki Bożego Miłosierdzia jak najbardziej pasują, to ogólny obraz tak pięknej książki nieco popsuły mi wiersze które, miom zdaniem , były nieodpowiednio wstawione, choć tematycznie pasowały to złe były poumieszczane np w środku działu. Książka piękna i warta polecenia, niesie ze sobą bardzo ważną naukę i przypomina nam o cierpieniu oraz wskazuje drogę wobec niego, aby przez cierpienie przyjść do Boga.

„…Lekceważymy pokorę i dmuchamy w pychę – rana się otwiera, pęknięcie pogłębia…” Najlepiej czyta się w wolnych chwilach i wieczorami. We wspomnianej ciszy dostrzegamy elementy zadumy i refleksji. Przed Wami dla mnie (książka - zagadka) z cyklu krakowskich nowości. Bardzo jestem ciekawa Waszych spostrzeżeń. Czym „…właśnie jest wiara”? Kiedy zobaczyłam w mediach nowe wydanie książki kardynała Grzegorza Rysia pt. „Skandal Miłosierdzia” zastanawiałam się nad tym, jak publikacja zostanie odebrana przez to młodsze pokolenie, które nie zawsze chodzi do kościoła, to uważające rozwody za coś normalnego, to które teraz ucieka, a nie rozmawia. Chowa się w swojej skorupce, boi się, ale milczy. Miłość i miłosierdzie to też nowe określanie życia. Miłość to wszak uczucie – relacja. Miłosierdzie pozostaje wielką tajemnicą Boga i wielkim skandalem w oczach ludzi. Zawiera w sobie to, z czym mamy największe trudności: współczucie, przebaczenie, nawrócenie. Miłosierdzie – to akt współczucia wyrażający się w konkretnym bezinteresownym działaniu, na rzecz innych. Trudności, współczucie, przebaczenie i nawrócenie. Na czym polega przymierze Boga z człowiekiem? Gdzie tu nieograniczona miłość? Naprawdę nie jest prosto. Miłosierdzie nie stawia warunków, nie zna żadnych granic. Czym jest duchowa pomoc? Wszak nie każdy rozumie, co i jak się mówi. A ty Drogi Czytelniku rozumiesz? Kardynał Grzegorz Ryś przypomina, że modlitwa ogarnia całego człowieka: postawę, miejsce, gesty i słowa. Modlimy się sami, w Kościele i w rodzinie. W Starym Testamencie odnajdziemy dwa terminy hased – wierność, i rahamim – miłość rodzicielska. Ten drugi termin, pierwszy raz usłyszałam na krakowskich Łagiewnikach, od pewnej uśmiechniętej zakonnicy. Rahamim – odsyła nas do kobiecej wrażliwości, pochodzi od słowa określającego „miłość matczyną”. Matka daje dziecku tyle, ile potrzebuje. Przejawami miłosierdzia są: - pomoc materialna – wsparcie finansowe - pomoc duchowa – słuchanie, dzielenie się wiarą - przebaczenie – odpuszczenie uraz, nawet jeśli to trudne. To czasami przychodzi Nam z wielkim trudem. - modlitwa - życie zgodne z wartościami chrześcijańskimi. W pewnym sensie coś uzdrawiamy, pocieszamy, troszczymy się. Czym jest dobra nowina? Miłosierdzie to temat radykalny. Przewodnikiem po miłosierdziu jest w Nowym Testamencie św. Łukasz. Jak zatem kształtuje się codzienność? Czytelnik, szczególnie ten wymagający szuka poszlak i źródeł. Jak zaś wygląda osoba, która szuka miłosierdzia? Wewnętrzne zobowiązanie także kształtuje się nieco inaczej. Odwołujemy się do przypowieści o zaginionej owcy i do kobiety, która zgubiła jedną ze swoich dziesięciu drachm. Bóg ponoć zna każdego i zaprasza do relacji z sobą. Wspomnimy o tej Dobrej Nowinie, Księdze Rodzaju, a także o Edycie Stein, św. Karmelitance, patronce Europy. Celnicy zaś zyskali opinię złodziei, ponieważ otrzymując z Rzymu głodowe pensje, egzekwowali od mieszkańców wyższe kwoty niż te ustawowe. Tym sposobem napełniali własne kieszenie. Nasuwa się pytanie – Kim jest dla Nas Bóg? Miłość: - czeka - pragnie - nie kontroluje - wspiera, ale też płacze, gdy tego nie docenia. Miłość może też pokonać śmierć. Jak to jest z przebaczeniem? Kiedy to, co stare umiera, a człowiek rodzi się na nowo. To nawrócenie i swoista wolność. Na sam koniec tekstu zwrócę uwagę na słowa, które głęboko zostaną w mojej świadomości. Zostają one skierowane do kobiety i mężczyzny: „…Wspomnij na miłosierdzie Twe, Panie, na łaski Twoje, co trwają od wieków”(Ps 25 [24], 6). Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo WAM Premiera: 25.06.2025 r. Oprawa: twarda Liczba stron: 208 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Przydatna książka o różnicach między mężczyznach i kobietach. Choć część informacji wydaje się być oczywista, to po przemyśleniu można dojść do wniosku, że nie wszystkie te oczywistości wykorzystujemy na co dzień w życiu. Więc warto pewne rzeczy sobie przypomnieć i przy okazji dowiedzieć się czegoś nowego.

W trakcie wywiadu P. Hurlak mówi, że się nie będzie wymądrzać i nie chce moralizować, ale robi to ksiądz, który z nią rozmawia, przez nieco tendencyjne pytania. Niektóre są dość osobiste (jakie to ma znaczenie, z iloma mężczyznami rozmówczyni była związana? grunt, że wyciągnęła wnioski i nimi się dzieli). Niekiedy jednak pytania księdza są sensowne, zasadne, choć prowokacyjne. Np. to czy dręczenia demoniczne, których P. Hurlak doświadczała od dzieciństwa, nie były tylko wytworem jej wyobraźni. Wartością tej książki jest świadectwo o spowiedzi – to nie tabletka na objawy choroby i bez konkretnych działań/decyzji łatwo się pogubić. I nic nie zmienić. P. Hurlak mówi, że trzeba strzec pokoju i wolności, jakie daje bycie blisko Boga. Wartościowa jest też uwaga o rozumieniu własnej historii zranień i grzechów w świetle biblijnej historii zbawienia. Świadectwo bardzo na te czasy.