When we were young

To książka, po którą sięgnęłam trochę z ciekawości — i szczerze? totalnie mnie wciągnęła. To historia oznaczona jako 16+, więc momentami jest bardziej młodzieżowa, trochę lżejsza i mniej „ciężka” emocjonalnie niż niektóre książki, które czytam na co dzień. Ale mimo tego naprawdę dobrze się przy niej bawiłam. Ma w sobie taki klimat, który sprawia, że chce się czytać dalej — trochę tajemnicy, trochę emocji i relacji, które rozwijają się w przyjemnym tempie. Bohaterowie są na tyle dobrze napisani, że łatwo się wkręcić w ich historię i kibicować im przez całą książkę. Może nie jest to coś bardzo głębokiego czy skomplikowanego, ale zdecydowanie ma swój urok i potrafi wciągnąć. To jedna z tych książek, które niekoniecznie zmieniają życie, ale dają fajny czytelniczy komfort i pozwalają się oderwać od rzeczywistości na kilka godzin — i czasem właśnie tego potrzeba najbardziej. Podsumowując: mimo że to książka 16+, naprawdę mi się podobała i cieszę się, że po nią sięgnęłam 🤍

Chociaż prywatnie uwielbiam Paulę, to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością. 𝐀𝐝𝐨𝐫𝐞𝐝 przyciągnęło mnie piękną, idealnie dopasowaną do gatunku okładką oraz ciekawym opisem. Corinne, pochodząca z wpływowej rodziny, musi zmierzyć się ze zniknięciem siostry, które całkowicie odmienia jej życie. Sporo imprezuje, co nie podoba się jej rodzicom. Pod presją stanowczej matki próbuje poprawić swój wizerunek, co prowadzi ją do układu z znienawidzonym chłopakiem ze szkoły. To miała być tylko gra i prowokacja, jednak z czasem między nimi zaczyna rodzić się uczucie. Jestem fanką lekkich romansów i powieści 16+, jednak tym razem nie byłam w pełni usatysfakcjonowana. Widać, że to historia skierowana głównie do młodszych czytelników, do których już się nie zaliczam. Mimo to, jeśli lubicie ten gatunek, warto sięgnąć zarówno po tę książkę, jak i debiut autorki "𝐃𝐞𝐬𝐭𝐫𝐨𝐲 𝐮𝐬". ❝ – Wiesz, ludzie często mówią, że chcą cię poznać – odparła. – Ale zwykle chodzi im tylko o powierzchnię. O błysk, o pozory. A kiedy zobaczą prawdę… odchodzą. – Ja chcę zajrzeć głębiej. ❞ wasza, 𝑨

[ współpraca reklamowa z Wydawnictwo Niezwykłe] Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i czas spędzony z tą lekturą był zdecydowanie udany. Przyznam szczerze, że nie wiedziałam, czego się spodziewać, a kończąc książkę, miałam w głowie tylko to, że chętnie poczytałabym więcej o tych bohaterach. Widziałam wiele różnych opinii na temat tej książki. Może nie jest to historia idealna,ale czy taka w ogóle istnieje? Mnie osobiście czytało się ją bardzo przyjemnie. Momentami była przewidywalna, jednak mimo to wciągała i sprawiła, że trudno było mi się od niej oderwać. To idealna propozycja na jeden wieczór. Autorka ma lekki i przystępny styl pisania, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Nie jest to bardzo wymagająca historia, ale potrafi zaskoczyć i wzbudzić ciekawość, szczególnie jeśli chodzi o pojawiające się tajemnice. Relacja bohaterów była dynamiczna przyciągali się i odpychali. W głównej mierze to Harry dystansował się od Noemi. Sprawiał wrażenie niezdecydowanego, choć być może doskonale wiedział, co czuje i czego chce, ale nie chciał jej zranić. Tylko co tak naprawdę ukrywa? Tego jestem bardzo ciekawa. Mimo że wiedział, iż nie powinien zbliżać się do siostry przyjaciela, coś nieustannie go do niej ciągnęło. Pokazał jej inny „świat”, nowe doświadczenia, odwagę do przeżywania rzeczy, których wcześniej się obawiała. Okazywał jej zainteresowanie i sprawiał, że nie czuła się samotna. Uważam, że do siebie pasowali, choć między nimi było wiele tajemnic i niewypowiedzianych słów. Czy polecam? Tak, jeśli szukacie lekkiej historii z nutą tajemnicy i zakończeniem, które wywołuje emocje, to może być coś dla Was. Ja zdecydowanie polubiłam tę opowieść i z chęcią poznam dalsze losy bohaterów.

"W oczach Rose" to powieść, która przez większą część lektury potrafi naprawdę zaangażować emocjonalnie. Dialogi brzmią naturalnie, a tempo narracji sprawia, że kolejne rozdziały mijają szybko, bez poczucia znużenia. Autorka sprawnie buduje klimat, a relacje między bohaterami są wyraziste i wiarygodne. Sama Rose to postać, z którą łatwo się zżyć. Jej emocje i wątpliwości przedstawione są w sposób naturalny, dzięki czemu czytelnik bez trudu podąża za jej historią i chce wiedzieć, jak potoczą się jej dalsze losy. Jednocześnie Rose nie jest postacią idealną - jej słabości i momenty zagubienia sprawiają, że staje się autentyczna. Po śmierci ojca świat Rose się rozsypuje - dom, który powinien być miejscem bezpiecznym, staje się źródłem strachu i bólu. Jej matka pogrąża się w alkoholizmie, tracąc kontrolę nad sobą i domową równowagą, a Rose zostaje praktycznie sama z narastającą traumą i odpowiedzialnością za własne życie. Fabuła książki skupia się na codziennej walce bohaterki o przetrwanie - nie tylko fizyczne, ale i emocjonalne. Rose pracuje, uczy się i próbuje ukrywać prawdę o tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami - nawet przed najbliższymi. Jej nienaruszona na zewnątrz twarz kryje ogrom bólu i lęku, który staje się stałym elementem jej dnia. Kluczowy zwrot akcji następuje, gdy w szkole pojawia się Will - nowy uczeń, który inaczej patrzy na Rose i dostrzega więcej, niż ona sama chce pokazać światu. Ich relacja daje Rose pierwsze od dawna chwile wytchnienia i poczucie, że nie musi dźwigać wszystkiego w samotności. To właśnie dzięki niemu bohaterka zaczyna powoli uczyć się ufania innym i otwierania się na emocje, których wcześniej starała się unikać. Fabuła porusza trudne i ciężkie tematy: przemoc domową, alkoholizm, samotność młodej osoby oraz próby odnalezienia stabilności w świecie, który zdaje się nie oferować wsparcia. Jednocześnie to historia o nadziei, przyjaźni i pierwszej miłości, które - choć subtelne - mają moc uzdrawiania nawet najbardziej zranionych dusz. Rose uczy się, że pomoc i zrozumienie mogą przyjść z najmniej oczekiwanej strony, i że czasem jedno ludzkie spojrzenie potrafi zmienić czyjeś życie. Niestety, im bliżej finału, tym większe pojawia się poczucie niedosytu. Zakończenie okazało się, przynajmniej dla mnie, rozczarowujące. Szczególnie wątek związany z matką Rose, który w moim odczuciu, rozegrany został zbyt powierzchownie i bez odpowiedniego ciężaru emocjonalnego, na jaki zasługiwał. Dodatkowo "zgrzytało mi" nazewnictwo używane wobec postaci, które nie zawsze brzmiało spójnie w kontekście tego, co działo się w książce. Określenia takie jak „chłopak” w kontekście intymnej sytuacji, „dziewczyna” wobec przyjaciółki, a jednocześnie „kobieta” używane przy opisie matki, tworzyły drobne zgrzyty językowe i wybijało z rytmu czytania. Mimo tych zastrzeżeń uważam, że "W oczach Rose" to książka zdecydowanie warta uwagi. Czytało mi się ją dobrze i z zaangażowaniem, a losy bohaterów potrafiły wywołać konkretne emocje. I choć nie wszystko zostało poprowadzone tak, jak bym chciała to książka naprawdę mnie wciągnęła i na pewno zapamiętam ją na dłużej.

Powiedzmy, że to takie 5.5⭐️ Było telenowelowo, ale podobała mi się bardziej od poprzedniej części Niestety historia rozwleczona, spokojnie mogłaby być przynajmniej o 1/3 krótsza Drugoplanowi bohaterowie skradli show, ilość nieporozumień i niedomówień - absurdalna

Podobnie jak w poprzedniej części nie jest to książka w której należy szukać większego sensu i logiki bo od rzeczywistości jest ona daleka i mocno przekoloryzowana ale można się przy niej rozluźnić i trochę pośmiać. Mimo to ta część podobała mi się o wiele mniej, bo była to bardziej historia o jamniku niż Osli i Kirana. Wiele rozmów i watków się powtarzało a fabuła nie zaskoczyła niczym nowym. Warto przeczytać ale jest to typ książki który nie zapadnie mi na długo w głowie.

Ta książka dała mi dokładnie to, czego oczekiwałam - przyjemną, młodzieżową historię o miłości od pierwszego wejrzenia (albo ciasteczka). Słodki przerywnik w codziennych zmaganiach. No właśnie, słodki... cała ta historia jest tak urocza, że aż bije po oczach nieprawdopodobieństwo - główny bohater jest zbyt wyidealizowany, ciężko wręcz uwierzyć, że mógłby taki chodzić po tym łez padole ;) niemniej naprawdę przyjemnie się to czytało.

To książka, która nie próbuje na siłę zachwycać wielkimi słowami, a mimo to zostaje w głowie na dłużej. To jedna z tych historii, które czyta się szybko, ale myśli o niej wracają już po zamknięciu ostatniej strony. Autorka skupia się na emocjach – tych niewypowiedzianych, tłumionych i odkładanych „na później”. Relacje między bohaterami są bardzo ludzkie, momentami bolesne, momentami frustrujące, ale właśnie przez to prawdziwe. Łatwo złapać się na tym, że niektóre sytuacje brzmią znajomo, jakby dotyczyły kogoś z naszego otoczenia albo nas samych. Styl Julki jest prosty i lekki, co sprawia, że książka nie męczy, nawet gdy porusza trudniejsze tematy. Dialogi wypadają naturalnie, a emocje nie są przesadzone – raczej podane w taki sposób, że czytelnik sam dopowiada sobie resztę. To duży plus, bo nic nie jest nachalnie tłumaczone. „Gdybyś tylko wiedział” to nie jest historia pełna nagłych zwrotów akcji czy spektakularnych wydarzeń. Jej siła tkwi w codzienności, w niedopowiedzeniach i w pytaniach typu „co by było, gdyby…”. To książka idealna na spokojny wieczór, kiedy ma się ochotę na coś refleksyjnego, ale nadal przystępnego.

Tytuł: "Tell me in secret" Autor: @mercedesronn Data premiery: 25.02.2026r. Wydawnictwo: @hardewydawnictwo Czy można zakochać się w dwóch osobach naraz? . Co o tym myślicie? . . . "Tell me in secret" to druga część trylogii "Tell me" i... nie zawiodła mnie. Czytałam ją z takim samym zainteresowaniem jak pierwszą część. . Ale powiem Wam w sekrecie, że gdybym zobaczyła najpierw ekranizację to... nie zabrałabym się za te książki. Słabo nakręcili ten film... nawet bardzo 🙈 . . Wracając do książki... Kamila od dzieciństwa przyjaźni się z braćmi Di Bianco. Taylor zawsze był jej najbliższym przyjacielem, a Thiago był chłopcem z którym przeżyła swój pierwszy pocałunek... Odkąd wrócili do miasta... Wszystko się zmieniło. Oni się zmienili. Ich uczucia względem siebie... Kamila ma problem, którego z braci wybrać... Kocha ich obu...ale jak wybrać właściwego? . . Oczywiście ta historia to nie tylko romans. Tym razem główna bohaterka wpada w sidła prześladowcy... ktoś nęka również jej młodszego braciszka, a na domiar wszystkiego jej rodzice biorą rozwód... Czy może być jeszcze gorzej? . . Może ktoś napisze, że to przewidywalna historia bez emocji, ale osobiście dobrze spędziłam czas z bohaterami. I sama nie wiem kogo wybrałabym na miejscu dziewczyny... Opiekuńczego Taylora, który jest dla niej bezpieczną przystanią? Czy może Thiago, przy którym traci kontrolę i budzi w niej przeróżne emocje? . Na ten moment mam swój typ, ale... zobaczymy jaki bedzie finał tej historii! Czekam na niego z niecierpliwością 💗

★★⁠★★★★★★★⁠★ [ współpraca reklamowa/patronat medialny ] "Czekając na świt" to historia, która kupiła mnie już po pierwszych pięciu stronach, a z każdą kolejną było jeszcze lepiej. Rhodes przyjeżdża do miasteczka z masą trudnych przeżyć spoczywających mu na barkach. Mierzy się z bolesnymi wspomnieniami pojawiającymi mu się co chwilę przed oczami, wyrzutami sumienia i słabościami, które powolutku go pochłaniają. Jego droga nagle przecina się z Rheom Parker, która od razu zwraca jego uwagę swoim charakterkiem, a że nie pałają do siebie miłością od pierwszego wejrzenia będą musieli od teraz jakoś znosić się na nawzajem na wspólnych patrolach i dojść do porozumienia. Ich relacja jest na maksa intrygująca. Każdy z nich nosi w sercu masę swoich przeżyć i tajemnic, oboje mają na maksa mocne charaktery co czuć na każdym kroku, a jednocześnie coś niesamowicie ich do siebie ciągnie. Autorka cudownie przedstawiła te przeskakujące między nimi iskry i elektryzujące napięcie, ale też tą tworząca się małymi kroczkami głębszą relacje, w której coraz mocniej się otwierali. Klimat tej książki jest do cna pochłaniający. Nie mogłam się od niej oderwać i z zapartym tchem czytałam każdy następny rozdział. Byłam bombardowana masą emocji, a każdą z nich przeżywałam razem z bohaterami, bo nie mieli oni chwili wytchnienia. Poruszonych było też sporo wątków, z którymi spotkałam się po raz pierwszy. Jest to historia, która zaskakiwała i fascynowała mnie na każdym kroku i chociaż wiele z tych scen niesamowicie bolało, to bawiłam się przy nich niezwykle dobrze. Kompletnie nie odczuwałam płynącego czasu, a przyjemny styl pisania autorki tylko to wzmagał🥹 jeżeli szukacie czegoś intrygującego, wciągającego, trochę mrocznego, ale przy tym emocjonalnego to z pewnością w tej historii się odnajdziecie🩶

Kinga Macowicz – „Golden Coast” Mai nie może pozbierać się po śmierci swojego chłopaka. Jaden wraca do Key West, aby spędzić czas z przyjaciółmi. To książka, która okazała się dla mnie ogromną niespodzianką i totalnie zaskoczyła swoją drugą częścią. Autorka w bardzo ciekawy sposób pokazała proces przechodzenia przez żałobę po stracie bliskiej osoby. Widzimy, jak Mai radzi sobie ze śmiercią chłopaka oraz jak bardzo destrukcyjnie może wpływać na otoczenie ktoś, kto nie chce przyjąć pomocy. Bo prawda jest taka, że jeśli ktoś sam nie chce pomocy, nie jesteśmy w stanie nic zmienić. Właśnie dlatego mama Mai wysyła ją do ojca do Key West – w miejsce, gdzie nic nie przypomina jej o tragedii, ale które jednocześnie wyrywa ją z rytmu pogrążenia w żałobie. Na miejscu pojawia się też Jaden – irytujący, momentami naprawdę wkurzający chłopak, który nieustannie wytrąca Mai z jej strefy komfortu. Do tego stopniowo otaczają ją przyjaciele, którzy są przy niej, ale jednocześnie mówią prawdę wprost i nie przebierają w słowach. To książka o sile przyjaźni, miłości i odpuszczania. O tym, że czasami trzeba pozwolić sobie na ból, żeby móc ruszyć dalej. I o tym, że warto walczyć do końca – o swoje życie i uczucia.

Hejo! Dzisiaj mam dla was delikatną zmianę kontentu, chciałam pokazać moją kolejną pasję jaką jest makijaż 🤓 A teraz zapraszam was na recenzję mojej ulubionej hokejowej serii od Ewy Remek (@edenrayy ) czyli ,,For your love". Zapraszam 💙 ~~~ Współpraca reklamowa @wydawnictwoniezwykle Opis znajdziecie w karuzeli zdjęć. ~~~ Ta historia skupia się na relacji jaką budują Rory oraz Grace. Grace to dla mnie słodka i niesamowicie dzielna dziewczyna, która przeszła swoje, przeżyła wiele. Wiele widziała, słyszała i wie... Rory to, z pozoru spokojny chłopak, raczej nie udzialjący się, nie jest głośny. Ale jest też wielką, chodzącą zagadką. Ich historia jest urocza i przyjemna, ale nie brakuje w niej bólu. On, ciągle obwinia się o pewne rzeczy oraz wydarzenia jakie spotkały co jest źródłem jego problemów. Ona, wspierająca, zawsze ma wyjaśnienie na wiele sytuacji, ale nie na jedną która ją spotkała. Każde z nich ma swoją historię i swój ból, który komplikuje ale i rozwiązuje wiele spraw. 🥹 Ewa tworząc kolejną część zaskakuje czytelnika jeszcze bardziej. Bardzo ciekawe jest dla mnie poruszenie różnych schorzeń i zachowań na jakie zwróciła uwagę autorka podczas tworzenia postaci Rory'ego. Zresztą, Grace jest równie niesamowitą postacią i wcale nie dziwię się, że Rory miał ją na oku 👀 Ewa bardzo mnie zaskoczyła. Książkę czytało mi się przyjemnie, mimo scen w których pękało mi serducho 🥺 Ewa, stworzyła fantastyczne postacie, świetnie prowadzi fabułę od pierwszego tomu, łącząc każdą część w spójną całość. Uwielbiam fakt jak każde z przyjaciół pięknie się wspiera i potrafi rozwiązywać problemy każdego z nich. Wsparcie jakim obdarzają każdego jest niesamowite. Ale płatki z mlekiem zawsze chrupiące. Kto wie ten wie 👀😆 Ewa, gratulacje bo to co stworzyłaś jest piękne i oby szło dalej 💙 Moje laski, jestem z was dumna 🥹💙 Daje 10/10 ✨️ i zdecydowanie ląduje w mojej topce. Mari 🤓 Ps Gasolina zawsze na topie 😎💙

Recenzja książki "Zima by się nie zakochać" od Morgane Moncomble Oceniam tą książkę na taką mocno średnią. Nie powiem że była tragiczna i czytanie jej uważam za stracony czas, bo były czasem momenty, gdzie naprawdę podobała mi się akcja. Jednak w większości czasu, była dla mnie nijaka. Teoretycznie myślałam, że mnie zaciekawi historia Lily i Oriona, ale było wręcz przeciwnie. Nie czułam tych emocji podczas czytania. Może to bardziej wynikało ze mnie, niż z tego że książka była nudna. Nie wiem. Przygotowania do zawodów, przeciwności losu, narastające uczucie. Powinno mnie to zaciekawić, a wręcz przeciwnie. Nie przeżywałam tej książki, nie myślałam co będzie dalej. Była dla mnie po prostu lekturą do czytania.

Wszystko zaczyna się od kłamstwa i bukietu stokrotek. Tony znajduje się pod ogromną presją. Cała lawina ruszyła po katastrofalnym spotkaniu z córką gubernatora. Kiedy rodzice zaczęli go osaczać pytaniami o życie prywatne, spanikowany Tony chwycił się pierwszej rzeczy, którą miał pod ręką. Spojrzał na stojące obok stokrotki i bez głębszego zastanowienia wypalił, że jego dziewczyna ma na imię Daisy. Daisy Mitchell. Boże, jak ja tej dziewczynie kibicowałam! Ona dźwiga na barkach więcej, niż niejeden dorosły facet. Daisy dzieli czas między pracę w kwiaciarni a opiekę nad ojcem. Autorka w bardzo poruszający sposób nakreśliła wątek jego choroby, alkoholizmu wywołanego depresją po stracie żony. Udało jej się uchwycić tragizm sytuacji, w której miłość do dziecka nie wystarcza, by pokonać demony depresji. Czytelnik czuje ciężar każdego wieczoru, gdy Daisy wraca do domu, nie wiedząc, w jakim stanie zastanie rodzica. Daisy, opiekując się ojcem, reprezentuje syndrom współuzależnienia. Relacja Daisy i Tony’ego to coś znacznie więcej niż tylko odhaczanie punktów w umowie o udawanym związku. Między bohaterami rodzi się autentyczne napięcie. Tony, choć wszedł w ten układ z egoistycznych pobudek, szybko staje się dla Daisy jedyną osobą, przy której ta nie musi udawać twardej. To, z jaką lekkością i ciepłem rodzina Tony’ego przyjęła Daisy, było dla mnie najbardziej wzruszającym elementem tej historii. W końcu trafiła do miejsca, gdzie to ona mogła poczuć się zaopiekowana, a nie tylko brać wszystko na swoje barki. Daisy w końcu dostaje bezpieczeństwo, a Tony odnajduje sens, którego nie kupi żadna rodzinna firma. Mutual Benefits to książka, która udowadnia, że nawet w dobrze znanym motywie można odnaleźć powiew świeżości i ogromną dawkę autentycznych emocji.

Werka coś Ty zrobiła? Jak może w takim momencie skończyć książke? Sądziłam,że jedynka skończyla się mocno, ale tutaj 🤯 Początek był taki spokojny, trochę straszny, pojawili się nowi mroczni bohaterowie. Anarchowie, do końca nie wiem co o nich myślec, czy są doszczętnie źli, czy może jednak jaki zalążek dobroci się w nich znajdzie. Stalker, cały czas próbuje rozkimnic kim on jest, ale nie mam konkretnej osoby. Bo co już mi się wydaje, że ktoś mi do niego pasuje, zaraz pojawia się jakiś inny trop, który naprowadza mnie na kogoś innego. Autobus, to znaczy Astoria....czy mogę wejść i jej przy***ć? Naprawdę wątpie w to, że nawet po poznaniu jej historii zmienię o niej zdanie, po tym czego się dowiedziałam. Po tym jak zraniła Carina. No i nasz kochany tancerz. Jest przecudowny i uwielbiam go, ale to jak został zrobiony, złamało mi serduszko. No i nasi Raelynn i Darcy. Na początku była między nimi walka, odpychanie się nawzajem, ale potem uświadomili sobie, że jednak nie mogą ze sobą walczyć i postanowili w końcu dać szansę sobie. No i Riaz....błagam Werka, nie rób tego co myśle, że chcesz zrobić. Z niecierpliwością czekam na trzeci

Nowa dziewczyna w szkole, nowa atrakcja, nowe plotki... Beth chce tylko robić swoje, pomagać w domu i wykombinować skąd wziąć pieniądze. Nie interesuje jej idealny świat popularnych uczniów i ich kapitana Emmeta. Jednak każdy skrywa swoje tajemnice. Niektóre przybierają formy blizn, a inne chowają się za kierownicą szybkich aut. W pewnym momencie ich światy się przeplatają, a Beth i Emmet muszą zdecydować o swoim losie. Stróżańska wzięła się za młodzieżówkę. Czy ja czytam młodzieżówki? Od dawna nie. Czy przepadłam dla tej historii? Oczywiście, że tak. Jak zwykle poruszyła cięższe tematy, z którymi często zmagają się nastolatkowie. Czasem nie wiemy ile ciężaru dźwigają tak młode ramiona i co dzieje się za drzwiami domu. I ohhh kobieto, umiesz sprawić, że pokocham niektóre postaci całym sercem, a niektóre znienawidzę. Śledząc ich zmagania w szkole, ambicje, mecze i oczywiście wyścigi, nie wiedziałam, kiedy przelatują mi kolejne strony książki. Ja ją pochłaniałam w każdej wolnej chwili 🤌 Dostajemy paczkę przyjaciół nie zawsze zachowujących się odpowiednio i wiecie co? Czekałam tylko na dramy i ich błędy, ponieważ dzięki temu, byli dla mnie prawdziwszymi osobami 🖤 uwielbiam ich (no może większość) A relacja Beth i Emmeta? Wyczekiwałam każdej ich riposty, każdego spojrzenia, każdego dotyku. Napięcie zostało idealnie poprowadzone i odczuwalne dla wszystkich, gdy tylko byli blisko siebie ❤️‍🔥 @paulina.strozanska.pisarka wiesz jak wywołać łzy w moich oczach - Kubuś Puchatek to też moja ulubiona bajka z dzieciństwa.❤️

Historia Tylera i Emily to jedna z tych z grupy "to skomplikowane". Ona po kolejnym nieudanym zwiazku i trudnych doświadczeniach z przeszłości zarówno swoich jak i swojej siostry z która jest blisko związana, całkowicie zamknęła swoje serce na miłość, by nie dać się nikomu zranić. On po zdradzie jakiej doświadczył ze strony żony i rozwodzie który był jego konsekwencją, nadal próbuje uporać się ze złością i żalem jaki wypełnia go od środka. Skupia się na naprzeminnej opiece nad ukochaną córeczką i swojej pasji jaką jest zawodowa gra w hokeja. Drogi Emily i Tylera Greena krzyżują się w przedszkolu do którego uczęszcza córka mężczyzny, a w którym kobieta pracuje. Ich relacja początkowo zaczyna się od niewinnego flirtu. To im jednak nie wystarcza więc postanawiają wejść w układ i stać się dla siebie friends with benefits. Jednak czy takie układ im wystarczy? Czy może zapragną czegoś więcej? Tyler to jeden z tych bohaterów męskich który skradł moje serce już od pierwszych stron. Zabawny, ambitny, czuły, wrażliwy, uważny i wyczulony na uczucia i potrzeby Emily a do tego cierpliwy i kochający tata, który dla dobra córki jest gotowy na wiele. Emily to kobieta, która była ostrożna i wycofana w relacjach z mężczyznami. Jednak trudno się temu dziwić sporo przeszła. Do tego cierpienie jej siostry odcisneło swoje piętno na niej samej. Poznanie Taylora sprawiło jednak, że mur jaki zbudowała zaczął kruszeć. Tylko czy hokeista będzie na tyle cierpliwy by zdobyć serce przedszlkolanki o różowych włosach Czy tych dwoje poranionych ludzi jest w stanie otworzyć swoje serca na nowo i wzajemnie sobie zaufać? Przekonacie się o tym sięgając po książke. Jeśli lubicie romanse sportowe z hot scenami, motywem samotnego ojca i hokeja to ta historia jest dla was. Ja bawiłam się przy niej bardzo dobrze i gorąco wam ją polecam. Z niecierpliwością wyczekuje kolejnej książki autorki😍🏒

Wciągająca książka tak samo jak 1 część. Moim zdaniem obie książki są wartościowe i poruszają współczesne tematy takie jak: problemy z samoakceptacją, problemy rodzinne czy to jak powinna wyglądać prawdziwa miłość. Są one wplątane w ciekawą a zarazem niebezpieczną historię dorosłych ludzi. Książki dylogii Made to burn na pewno warte są polecenia i przeczytania.

To bardzo ciekawa książka. Początkowo myślałam, że będzie to kolejna młodzieżówka, która niewiele wnosi jednak szybko okazało się, że w tej historii naprawdę dużo się dzieje. Główna bohaterka przeszła w życiu bardzo wiele. Jej największą pasją jest łyżwiarstwo figurowe, a dzięki ciężkiej pracy i determinacji dąży do osiągnięcia swojego celu. Jej historia pokazuje, jak ogromną rolę w spełnianiu marzeń odgrywa wytrwałość. Autorka porusza w książce wiele trudnych, ale bardzo ważnych tematów, takich jak: tłamszenie, zastraszanie, przemoc fizyczna i psychiczna, strata, poczucie bezsilności czy samobójstwo. To sprawia, że książka może być dla młodych czytelników ważnym sygnałem, że nie warto iść w stronę przemocy czy milczenia. Czasem wystarczy się postawić albo powiedzieć komuś o problemie, żeby nie zostawać z nim samemu. Kategoria wiekowa 16+ jest – moim zdaniem – nieco zawyżona. Uważam, że już około 14-latkowie mogą po nią sięgnąć. Pojawia się wprawdzie trochę przekleństw, ale w dzisiejszych czasach młodzież i tak słyszy je na co dzień. Końcówka książki naprawdę zaskakuje trudno się od niej oderwać. A epilog zostawia czytelnika z uśmiechem na twarzy. Jeśli lubicie młodzieżowe historie z emocjami i ważnym przekazem, zdecydowanie polecam tę książkę.

𝐍𝐢𝐞 𝐰𝐢𝐞𝐦 od czego zacząć, bo ja się po prostu STĘSKNIŁAM. Za nimi. Za tym klimatem. Za tą relacją, która daje komfort, a jednocześnie łamie serce w najmniej spodziewanych momentach. 𝐑𝐞𝐞𝐯𝐚 𝐢 𝐉𝐚𝐲𝐝𝐞𝐧 wchodzą w nowy etap życia studia, wspólne mieszkanie, takie 𝐝𝐨𝐫𝐨𝐬ł𝐞 ż𝐲𝐜𝐢𝐞, które z jednej strony wygląda jak spełnienie marzeń, a z drugiej… no właśnie. Zawsze jest jakieś 𝐚𝐥𝐞. I tutaj to „ale” boli. 𝐑𝐞𝐞𝐯𝐚 to dla mnie złoto. Naprawdę. Ona przeszła tyle, a dalej próbuje iść do 𝐩𝐫𝐳𝐨𝐝𝐮, budować coś nowego, łapać te małe momenty szczęścia. I to jest piękne bardzo, ale jednocześnie tak cholernie 𝐭𝐫𝐮𝐝𝐧𝐞 do czytania, kiedy jej świat znowu zaczynał się chwiać. Jej emocje… ja to wszystko 𝐜𝐳𝐮ł𝐚𝐦. Każdy strach, każdą bezsilność. 𝐉𝐚𝐲𝐝𝐞𝐧… BOŻE. Ja go 𝐤𝐨𝐜𝐡𝐚𝐦, ale jednocześnie miałam momenty, że chciałam nim potrząsnąć. I to tak ostro, bo to jak on bierze wszystko na 𝐬𝐢𝐞𝐛𝐢𝐞, jak próbuje „naprawić” świat sam, zamiast po prostu powiedzieć co czuje… 𝐛𝐨𝐥𝐚ł𝐨. Oj bardzo 𝐛𝐨𝐥𝐚ł𝐨. Bo widać, że robi to z miłości, ale przez to czasami wszystko jeszcze bardziej się 𝐬𝐲𝐩𝐢𝐞. Ich relacja? Nadal totalny 𝐠𝐫𝐞𝐞𝐧 𝐟𝐥𝐚𝐠, ALE nie taki 𝐜𝐮𝐤𝐢𝐞𝐫𝐤𝐨𝐰𝐲. To nie jest tylko słodko i idealnie. To jest prawdziwe. Są kłótnie, są błędy, są momenty, gdzie wszystko 𝐰𝐢𝐬𝐢 na włosku. Ale jednocześnie to wsparcie między nimi… to jak oni do siebie wracają… no ja się przy tym ROZPŁYWAŁAM. I to co uwielbiam u Agaty czyli emocje. Ona pisze tak, że ty tego 𝐧𝐢𝐞 𝐜𝐳𝐲𝐭𝐚𝐬𝐳. Ty to przeżywasz. Serio. Momentami miałam łzy w oczach, momentami się uśmiechałam jak idiotka, a czasami po prostu siedziałam i patrzyłam w ścianę, przetwarzając co się właśnie 𝐰𝐲𝐝𝐚𝐫𝐳𝐲ł𝐨. Nie spodziewałam się aż takiego 𝐛ó𝐥𝐮 momentami. Nie spodziewałam się, że znowu tak się w to wkręcę. A jednak. To jest historia o tym, że nawet jak masz szczęśliwe zakończenie, to życie i tak potrafi wszystko wywrócić. Typowy 𝐦𝐨𝐭𝐲𝐰 𝐟𝐨𝐫𝐭𝐮𝐧𝐲. O tym, że przeszłość nie odpuszcza. O tym, że miłość to nie tylko motylki, ale też walka. I że czasami naprawdę trzeba się postarać, żeby siebie nawzajem nie zgubić. I na zakończenie powiem tylko tyle jeśli pokochaliście ich w pierwszym tomie, tutaj pokochacie ich jeszcze bardziej.