Wezwanie

Dziwna trochę ta książka, jak na Grishama. Nie polubiłem jej, choć obiektywnie nie można tej pozycji źle oceniać. Tyle że ja mam uraz na postaci alkoholo-narkomanów prowadzących pasożytniczy tryb życia i zatruwających otoczenie. Samo pojawienie się kogoś takiego w książce wywołuje we mnie odruch wymiotny. Dlatego też wersja zakończenia książki jest dla mnie mało wiarygodna: w realnej rzeczywistości narkomano-alkoholik postępowałby znacznie gorzej. Jeszcze gorzej. Można mieć ostrożną sympatię wobec Ray’a, natomiast postać Foresta nie przestaje być dla mnie obleśna, jakkolwiek może inaczej życzyłby sobie autor książki. Czy Forest kiedykolwiek wykonywał PRACĘ przy pomocy której zarabiałby na życie? Czy troszczył się w przeszłości o kogokolwiek? To osobowość pasożytnicza. Jemu się należy, a on dla innych nie zrobi nic. Kiedy nie ćpa, czuje się szczęśliwy, ale jemu nie chodzi o to, żeby nie ćpać i przestać być pasożytem, tylko o to, że to on się źle czuje ćpając i tylko on jest dla samego Foresta ważny. To czy braciszek mógłby zginąć z rąk przestępców to sprawa drugorzędna. Autor doszukuje się być może jakichś lepszych stron Foresta, ale alkoholo-narkoman w realnym życiu miałby zryty mózg, nieodwracalnie, na zawsze. Jedyną ochroną przed takimi typkami jest izolowanie się od nich, nawet jeśli są to członkowie rodziny, a może wręcz - szczególnie wtedy. Historia opowiedziana jest dość ciekawie, jak to bywa zwykle u tego autora, ale akcja prawie nigdy nie osiąga poziomu, w którym czytelnikowi mogłoby jakoś szczególnie szybko zabić serce. Należę do miłośników książek Grishama, zatem pozycję tę mogę polecić każdemu, kto te książki lubi w podobnym stopniu, jak ja. Na marginesie - często spotykam w książkach syndromy nieuctwa autorów dotyczące zagadnień meteorologicznych. Niże pozazwrotnikowe, a tylko w takich powstają fronty atmosferyczne, wykorzystują energię różnicy ciepła i wilgotności mas powietrza. Powstają w takim aktywnym niżu dwa fronty: ciepły i chłodny i niż się pogłębia, czyli obniża się w nim ciśnienie - tak długo, aż ciepłe powietrze między frontami zostanie wyparte, a fronty się spotkają tworząc front zaokludowany. Wówczas niż powoli umiera. Obszar, gdzie w danym momencie czasowym fronty się stykają jest dość ograniczony, a zjawisko przypomina na mapie barycznej zasuwanie się zamka błyskawicznego: pierwszy obszar ich zetknięcia jest położony blisko centrum, a potem kolejno doganiają się punkty na frontach oddalone coraz bardziej od centrum niżu. Dla konsumenta zjawisk meteorologicznych front ciepły jest mało efektowny: warstwowe zachmurzenie i co najwyżej mżawka, bez gwałtownych zjawisk, bo one występują na froncie chłodnym. Dlatego mnie irytuje ta gadanina pisarzy o „ścierających się frontach”: nie ma czegoś takiego - ścierają się masy powietrza o różnej temperaturze i wilgotności. Wówczas powietrze cieplejsze i wilgotniejsze wypierane jest do góry, gdzie rozszerza się i adiabatycznie ochładza pozbywając się wody. Proces jest gwałtowny na froncie chłodnym i bardzo spokojny na froncie ciepłym. Fronty się nie ścierają, tylko masy powietrza na frontach. Może to mało istotny detal, ale dla mnie irytujący, bo trafiam na tę bzdurę w kolejnej już książce. O zjawiskach pogodowych, a zwłaszcza o budowie niżu pozazwrotnikowego, z jakimi to mamy do czynienia w Polsce i jakie tworzą się na większości obszaru USA (z wyjątkiem obszarów tropikalnych, gdzie rządzą cyklony - niże o innej architekturze) powinno się uczyć w szkole podstawowej na lekcjach geografii, zamiast wciskania uczniom do głów wielu innych, całkowicie bezużytecznych informacji.