W objęciach chłodu

Zachęcona nieciekawym opisem, ale wysoką średnią ocen, z pewnymi obawami sięgnęłam po tę pozycję. Niepotrzebnie. Historia niesztampowa o determinacji matki, która poświęciła absolutnie wszystko dla swojego dziecka. O sile miłości, niedoskonałej, która toruje sobie drogę do serca cierpiącej kobiety, wbrew jej woli. Książka z potężnym ładunkiem emocjonalnym, w niektórym momentach wywołującym tak silny ból serca, że trudno się czyta. Ale warto.

"Winna" to wspaniała książka,którą przeczytałam w jeden dzień.Wciąga na maksa od samego początku.Może zbyt przewidywalna ale i tak warto po nią sięgnąć.Autorka doskonale połączyła historie miłosną z wątkiem kryminalnym,że chciało się ją chłonąć.Po przeczytaniu tej książki jedna myśl przychodzi mi na myśl..Nie licz na to,że przeszłość o Tobie zapomni,w najmniej niespodziewanym momencie zapuka do drzwi i przypomni o sobie.Polecam

Szybko i lekko się czyta. Byłam zaskoczona rozwiązaniem śledztwa, a to chyba w kryminałach najważniejsze. Irytował mnie jedynie wątek miłosny. Za dużo i za płytko :) Dlatego 6 gwiazdek, ale też nie była to nie wiadomo jak lotna literatura. Choć czytało się przyjemnie. http://jeszczejedenrozdzial.blog.pl/2016/10/01/k-robards-cienie-dawnych-lat/

Na pewno nie jest to jedna z lepszych książek Sandry Brown. Jeśli chodzi o mój prywatny ranking tej autorki, to plasuje się niestety na jednym z ostatnich miejsc. Ale czy to oznacza, że jest to książka zła? Zasadniczo, nie. Na pewno spełnia wszystkie wymogi gatunku. Wątek sensacyjny dość udany, nie rzucały się w oczy żadne większe nieścisłości (a na te drobne spokojnie można przymknąć oko😉), akcja wartko płynęła do przodu. Większym problemem był dla mnie wątek romansowy. Sandra Brown zawsze bardzo umiejętnie budowała napięcie między bohaterami, emocje towarzyszące rodzącemu się uczuciu, chemię i wzajemne przyciąganie. Tutaj było to tylko w teorii. Przede wszystkim nie polubiłam ani Griffa ani Laury, więc ich związek nie mógł być dla mnie przekonujący. On, były futbolista, były więzień, dużo mięśni i niestety często miałam odczucie, że mało rozumu. Ona, perfekcjonistka w pracy, ambitna, trochę "królowa lodu", ale z namiętnościami czającymi się pod powierzchnią. Tyle, że ja niestety miałam wrażenie, że Laurze brak jest tzw. ikry i że jest zwyczajnie nudna. Niemniej jednak, polecam jako lekturę np. do pociągu, ponieważ nie jest tutaj potrzebne stuprocentowe skupienie, a jednocześnie jest na tyle ciekawie, że czas szybko zleci🙂 Dla mnie, małe rozczarowanie, ale tylko dlatego, że autorkę czytam i cenię od lat, a tutaj niestety nie osiągnęła swojego zazwyczaj wysokiego poziomu i wyszedł zaledwie średniak.

Powieść napisana prostym językiem i pełna akcji. Czyta się ją nie po to, by analizować kolejne decyzje podejmowane przez bohaterów (często banalne i przewidywalne), ale po to, żeby poprawić sobie humor:) Ma w sobie coś, co spowodowało, że przeczytałam ją trzy razy :) Jedna z moich ulubionych babskich książek.

Z Panią Brown spotkałam się po raz pierwszy i całkiem z tego spotkania jestem zadowolona :) Historia skonstruowana całkiem zgrabnie, czyta się szybko, bo język prosty, a dialogów dużo. Intryga niezbyt skomplikowana i dość przewidywalna, ale naprawdę wciągająca Na przerywnik w czytaniu bardziej ambitnych książek, albo na wakacyjny odpoczynek, to lektura idealna Ja polecam i skuszę się na pewno jeszcze na książkę tej autorki

Najpierw, niestety, przeczytałem drugi tom serii, teraz dopiero - ten. Taki niezapowiedziany spoiler :) Parę kiksów dało się wychwycić, np na okładce jest literówka w nazwisku Chloe Larson (tam: Garson), coś tam w tłumaczeniu nie pykło; "naświetliłem cały film" - mówi technik kryminalistyczny mając na myśli coś przeciwnego, że wyrobił całą rolkę w aparacie na klisze, raz "szafując forsą na prawo i lewo" (ja bym przetłumaczył: szastając). Bardzo nie podobało mi się spolszczenie: "pigułka ekstazy" - jakby chodziło o jakąś inną wywołującą ekstazę, różną od ecstasy. Co do treści: (jedna z bohaterek, o gwałcie): "W tym kraju spotyka to co czwartą studentkę zamieszkującą w akademiku": - co proszę? To chyba był sarkazm w wypowiedzi postaci, bo jak nie,. to - litości... Ogólnie co do książki - bardzo mi się podobała.

Cztery dni po ślubie Abigail Browning, która jest detektywem do spraw wydziału zabójstw przeżywa wielki dramat,straszną tragedię; jej mąż zostaje zastrzelony na skalistym wybrzeżu wyspy Mount Desert. Czy był on jedyną przypadkową ofiarą przemocy, czy też ktoś chciał jego śmierci. To pytanie zadaje sobie Abigail od ponad siedmiu lat, prześladuje ją. Pewnego dnia otrzymuje anonimowy telefon, zamierza wrócić na wyspę, żeby znaleźć zabójcę swego męża.Czy ten telefon okaże się tym tylko kolejnym fałszywym tropem, czy uda się w końcu udowodnić, że Chrisa zamordowano z prawdziwą premedytacją? Przyjaciel rodziny Owen Garrison, ma ciągle te wyrzuty sumienia, że odnalazł zbyt późno Chrisa, by go ocalić i uratować. Abigail pomaga teraz rozwikłać tę zagadkę tajemniczego zabójstwa kto zabił Chrisa, kto ukrywa się za tym? Historia bardzo przerażająca, życiowa, ciekawie skonstruowana. Dobra fabuła, trzyma w napięciu, szybka akcja i wątek kryminalny też jest. Główna bohaterka Abigail to znakomita Pani detektyw zajmująca się sprawami zabójstw świetnie poradziła sobie z rozwiązaniem zabójstwa swojego męża od razu ją polubiłam jest miłą, życzliwą osobą da się lubić. Powieść Kryminalna napisana w bardzo dobrym stylu,zachwyciła i przeszła moje najśmielsze oczekiwania nie wiedziałam, że tak doskonała będzie ta powieść w bibliotece stała na półce i mnie skusiła do przeczytania nie rozczarowała mnie, a natomiast zaskoczyła,wzruszyła. Ten kryminał zaciekawił mnie,a okładka zaintrygowała więc postanowiłam dać jej szansę. Czytałam z zainteresowaniem, wciąga i to bardzo wzbudza ogrom emocji,dużą dawkę grozy. "Zbrodnia na klifie" jest powieścią kryminalną naprawdę wciągającą,mocną...rewelacja po prostu.

Szału nie ma. Rozmowy między przyjaciółmi są bardzo nędzne i czasem nawet dość żenujące (a dialogów w tej książce jest niestety sporo). Bardzo mnie zmylił w bibliotece ten szumny napis, że to bestseller New York Timesa ... Czytam, czytam i się nadziwić nie mogę, co to za słabizna ... Ponownie sprawdzam ... Wydawnictwo: Harlequin. I wszystko jasne ;)). Dlatego, biorąc pod uwagę, że to nie rasowy kryminał, tylko takie nie wiadomo co, przedstawiające świat, gdzie są tylko same piękne kobiety, wysportowani faceci postury wikingów, plaże, romanse i na dokładkę zbrodnia ... Nie jest źle, czytało się szybko. Nie zaniżam oceny, bo i nie można zbyt wiele wymagać po tego rodzaju literaturze. Tylko dla fanów gatunku, jako lekka, niezobowiązująca rozrywka.

Całkiem zgrabny kryminał z romansem w tle Czyta się go szybko, język jest prosty, przystępny, a cała książka dość szybko wciąga Brakowało mi trochę lepszego nakreślenia postaci, pomimo, ze wiemy o bohaterach dość sporo, to i tak brakowało mi tej kropki nad i Kompletnie zmarnowanym potencjałem jest postać Olivera Burke`a. Gdyby rozwinąć trochę tą postać, ukazać w całej krasie jego portret psychologiczny, śmiało dołożyłabym jeszcze ze dwie gwiazdki, tak pozostanę przy sześciu Podobała mi się również postać Sky i Jane, ale one również zostały potraktowane po macoszemu, a można by je naprawdę pięknie rozwinąć Najsłabszym ogniwem tej książki jest detektyw Williams. Niby policjant, niby powinien błyszczeć jako filar tej książki, a tymczasem, to taka mameja bez jaj, że aż przykro było czytać Polecam jako lekki odmóżdżacz na urlop lub długą podróż pociągiem

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Bardzo fajny thriller-kryminał. Plus, niejako wyłamujący się ze sztampy, opis Suchego Boba :) Parę kiksów w tłumaczeniu : w łóżku byli wynalazczy? może - odkrywczy... "obal nie zabiłem nas obojgu". Najbardziej mnie rozbawił błąd, o ile to był błąd, na początku: pomylenie dwóch nieprzyzwoitych wyrażeń. Mężczyzna zaspokajający się trzymając słuchawkę sex telefonu raczej się onanizował, a nie, pardon, ob*ągał sobie".

Jakie to było dobre! Zdaję sobie sprawę, że ta książka nie jest mistrzostwem świata ani pod względem warsztatowym ani fabularnym, ale Boże! Wciągnęła mnie jak żadna inna historia w tym roku. Bohaterowie naturalni, prawdziwi, wyraziści. Wątki rozbudowane, poplątane i w końcu znakomicie wyprostowane. Nawet słodki happy end mnie nie zraził. Czytajcie, czytajcie, czytajcie!

W tej części poznajemy bliżej Maggie. Jej problemy osobiste, kontrowersyjne życiowe decyzje i czynniki, które na takowe wpłynęły. Zagłębiamy się także w przeszłość Sereny, która ją ściga już tak długo. Freeman umiejętnie tworzy atmosferę seksualnego węzła, w którym plączą się bohaterowie. Nie ma tutaj tabu. Zbrodnia teraźniejsza, zbrodnia z dawnych lat, kolejne tajemnice, mroczne, wstydliwe, niesmaczne. Czy autor przesadził? Dla mnie ani trochę. Uwolnił tutaj skryte ludzkie fantazje i pragnienia, o których wstydzimy się mówić. Każdy chce być doceniany, adorowany, kochany, pożądany. Przez to "Osaczeni" są lekturą z pieprzem. A morał z tego taki, że im więcej tajemnic, tym węzeł trudniej rozwiązać.

Ktoś dokonuje makabrycznych morderstw w Chicago i dedykuje je pani prokurator Kristen Mayhew. Okazuje się, iż ofiary to przestępcy seksualni, których nie udało się Kristen skazać w procesie.... Przyjemna, lekka lektura. Pomieszanie kryminału z romansem, pół na pół. Jednak jako kryminał lepsza, bo wątek romansowy niezbyt przekonujący.

Babski kryminał Nie, od razu uprzedzam, że nie będzie żadnej krytyki negatywnej, że niby jak babskie to do niczego. Wiem, że wielu czytelników uważa tzw. literaturę kobieca za coś mniej wartościowego. Tym razem tak nie będzie. Chociaż na coś takiego się zapowiadało…. Książka baby czyli Jodi Campton „Trzydziesta ósma godzina” tylna okładka zapowiada jako rasowy kryminał. Kobieta i rasowy kryminał? Czemu tak…. Czemu nie… Bohaterka to też baba czyli detektyw Sara Pribek, jest również narratorem. Takie dwa w jednym. Jej najlepsza przyjaciółka policjantką jest również. Jedyny znaczący facet w powieści to mąż Sary – Shiloh. Ale długo na stronicach go nie ma, bo ginie. Znaczy się nie umiera, ale ślad po nim ginie. Oczywiście żona go poszukuje jako żona i jako policjantka. Treść powieści wydaje się być zatem bardzo banalna. Ale… i owych „ale” w sensie pozytywnym jest moim zdaniem bardzo dużo. Ubrać banalną treść w ciekawy strój to już jest sztuka. A taką tu właśnie mamy. Po pierwsze – narratorka. Opowiada całą historię z własnego punktu widzenia, jak na narratora w pierwszej osobie przystało. Jest jak wiadomo babą i czyni to z babskiego punktu widzenia. Męża kocha, co czyni jej opowieść jeszcze bardziej subiektywną. Z babskiego punktu widzenia wszystko jest nieco inne. Oczywiście są chwile, kiedy Sara zachowuje się jak rasowa policjantka, bo fachowcem w swej dziedzinie jest. Połączenie obu „funkcji” daje mieszankę, może nie wybuchową, ale na pewno interesującą. Po drugie – rzeczywistość przedstawiona (to taki termin szkolny, wszak belfrem się było). Książka zawiera wiele elementów powieści obyczajowej. Nasza bohaterka trafia w różne środowiska, rozmawia z różnymi ludźmi. Tu świat nie jest ani biały, ani czarny, ot tak jak w życiu – najczęściej szary. Ma on swoje tajemnice, nierozwiązane zagadki, które kryminałem nie pachną, a jednak mają wielki wpływ na życie całych rodzin. I po trzecie – połączenie różnych gatunków tematycznych. Wiadomo, kryminał to opowieść, w której musi być trup. Wiadomo, powieść obyczajowa – pozornie zwyczajne życie. Ale mamy również gatunek sensacyjny – dużo się dzieje, nie zawsze musi być umarły. I oczywiście thriller - jest strasznie. Książka Jodi łączy wszystkie owe gatunki, co czyni ją w miarę atrakcyjną. Można się od niej oderwać i wrócić do czytania następnego dnia. Nie czyni czytelnika niewolnikiem. Jest jednak na tyle ciekawa, że trzeba ją dokończyć, bez narzekania na treść. „Trzydziesta….” jest pierwszą powieścią pani Compton. Debiut jak najbardziej udany. Jeśli wpadną mi w ręce kolejne jest książki, na pewno przeczytam.

Podobało mi się. Nie uznałabym tej książki za sensację, prędzej za romans z elementami sensacji + wiele wydarzeń było naprawdę grubymi nićmi szyte, wręcz nieprawdopodobne, ale ogólnie podobała mi się. Fajnie się czytało, bardzo lekko, także to jest na plus.

Po genialnym "Odwecie" z wielką przyjemnością sięgnąłem po kontynuację. I zdecydowanie było warto, pisarka zostawiła sobie furtkę do kontynuacji wydarzeń z pierwszej części. Akcja znów toczyła się w Miami, co pozwoliło mi przy okazji przypomnieć sobie jeden z najlepszych seriali kryminalnych "Dexter", którego akcja również rozgrywała się w tym mieście na Florydzie. C.J. Townsend nie może uwolnić się od swojego oprawcy i wizja powrotu gwałciciela na wolność pojawia się wraz z wniesieniem przez niego apelacji. Jednak zaczynają ginąć w straszliwych okolicznościach policjanci i w dodatku każdy z nich miał związek z uknutym spiskiem przed paroma laty. Równolegle prowadzone jest zaawansowane śledztwo policyjne i rozprawy sądowe. Związek głównej bohaterki z policjantem Dominickiem przeżywa kryzys, pisarka dodała tu trochę elementów melodramatycznych. Podobnie jak w pierwszej części na końcu thriller najmocniej dochodzi do głosu. Powieść była ciekawa, spójna z pierwszą częścią, wydarzenia przedstawione logicznie, dialogi bardzo przyzwoite. Po prostu znakomita kontynuacja i jak komuś podobał się "Odwet", to nie zawiedzie się "Ostatnim świadkiem".

Zawsze chciałam odwiedzić Alaskę, z entuzjazmem sięgałam po tą pozycję. Czułam niedosyt czytając opisy tego miejsca, ale nie dlatego, że autorka nie potrafiła ich opisać, po prostu chciałam tam być i zobaczyć to wszystko na własne oczy :) Historia ciekawa, wciągająca, zawiła. Świetne zakończenie, ale brakowało mi jeszcze kilkudziesięciu stron, tak żeby dołożyć wisienkę na torcie. Polecam!

,,- Co to znaczy „mógłby"? - Przecież wiesz. Nie mogę cię mieć. - Z powodu swojej dramatycznej przeszłości? Susannah, jesteś mądrą kobietą, a powiedziałaś najgłupszą, najbardziej nielogiczną rzecz, jaką w życiu słyszałem." Po raz trzeci spotkamy się w tej części z Susannah i tym razem Suze nie może już milczeć,gdy cała sprawa zaczyna się łączyć z nią i przeszłością, którą chciałaby zapomnieć.Czy Suze przerwie milczenie? Luke dostaje sprawę w której porwane zostały nastolatki,niestety poszukiwania nadal trwają,a Luke obawia się,że nie dotrze na czas Kiedy dokładnie przeszukują bunkier o którym było w tomie drugim okazuje się,że każda przetrzymywana miała na sobie odciśnięty znak,taki sam jak posiada na biodrze Suze,a to nie może być przypadek.Susannah czuje się odpowiedzialna za dziewczynę, którą uratowała tego samego dnia,gdy jej brat wraz Alex omal nie zginęli.Jednak,gdy Suze odwiedza dziewczynę,której uratowała życie dowiaduje się tylko,że jej imię zaczyna się na literę M i widzi, że jest w nienajlepszym stanie,a ponieważ wie,że jest świadkiem ważnym dla śledztwa i ufa Suze prawniczka jest pewna,że uda się jej dotrzeć do niej by wyznała co pamięta,gdy była przetrzymywana w bunkrze,które było miejscem strasznego okrucieństwa. Czy Suze dotrze do dziewczyny nim stanie się jej krzywda? Wracamy do Susannah wiedzieliśmy,że zdjęcia wzbudziły w niej wiele nieprzyjemnych emocji,w drugiej części dowiadujemy się,że była na zdjęciach,które robił jej brat,a teraz Susannah opowiada o dacie 19 stycznia,która wryła się w jej głowę,przez to,że tego dnia została skrzywdzona w niewielkim odstępie czasu,tylko za drugim razem zginęła jej przyjaciółka Darcy.Bardzo dużo się dzieje,wręcz droga trupami się ściele,bo Rocky i Bobby działają i zamierzają za wszelką cenę wykonać swój plan w całości,tak im się przynajmniej wydaje,bo jak się okazuje ktoś jeszcze pociąga za sznurki i mając wtyczkę w policji jest dumny z siebie,że wszystko sprytnie wymyślił.Jest pewien,że skoro ktoś od niego działa w szpitalu i w policji to już wygrał i będzie bezkarny,ale Bobby,Rocky i inni zaczynają popełniać błędy,a mistrz nie może sobie na to pozwolić na takie błędy,nie skoro wie jak wyprać komuś mózg przecież wszystko mogą odwalić za niego,a on będzie tylko obserwował tylko ich poczytania,no chyba,że może przy okazji postraszyć Susannah,żeby zaczęła się bać,żeby wiedziała,że nie jest bezpieczna,gdy on pragnie ją dopaść. Tu się tyle dzieje,że jak akcja się rozkręca to okazuje się,że nikt bez powodu nie ginie🤔 autorka wszystko tak zaplanowała,że każdy kto ginie jest winny, przewieziony pastor,Bailey,oraz Monica,bo tak ma imię dziewczyna,nie mogą czuć się bezpieczni w szpitalu,gdy ktoś bardzo nie chce,żeby zaczęli mówić,a szczególnie Monica, która wiele bardzo istotnych informacji i może pogrążyć cały plan,bo gdy Booby dowiaduje się,że Monica przeżyła postanawia ją raz na zawsze uciszyć oczywiście nie sama,ale z pewną pomocą, ponieważ wie wiele rzeczy,które zmuszą innych do działania za nią,ale musi przecież pilnować Rocky,która zaczyna chrzanić całą akcję.Dowiadujemy się jak w całą sprawę są zamieszane Rocky i Bobby i czym było jej dekorowanie wnętrz,a między Luke'iem i Suze rodzi się uczucie tylko jak w poprzednich dwóch tomach zbrodnia była na równi z romansem tak tutaj czytelnik może nie nadążyć za akcją,która trwa i ledwo autorka daje czytelnikowi czas na złapanie oddechu,a romansu tu jest naprawdę niewiele,bardziej Suze i Luke skupiają się na dotarciu i uwolnieniu dziewczyn,które porwano,a że Luke staje się przy okazji powiernikiem Suze to nawet lepiej,że nawet po tym co usłyszał,nadal jest nią zainteresowany🥺 Ta część mnie zasmuciła bo jak się okazało Susannah bardzo cierpi,czuje się chora z powodu tego,że nie potrafi normalnie funkcjonować po tym jak została zgwałcona💔i chociaż przyciąga ją Luke czuje się go niegodna, a przecież to nie jest wina,że stała się jej krzywda,ale Luke zamierza jej udowodnić,że go interesuje nawet,gdy ona czuje, że to źle,bo kto by chciał ją taką zniszczoną💔,ale Suze przerywa milczenie o tym co ją gryzie,a nawet chce pomóc Luke'owi w śledztwie dotyczącym handlu żywym towarem.Do końca czytałam z takim zaciekawieniem,że nie mogłam jej odłożyć.Polecam,ale trzeba książki w odpowiedniej kolejności, ponieważ kolejność ma znaczenie,a autorka tym razem także zaskoczyła mnie pozytywnie w tym tomie.Dziennik odkrył bardzo wiele😯,nie powiem dlaczego Bobby tak się uwzięła na Suze 🙈ale nie rozumiem co takiego musi zrobić dziecko,że rodzice zamiast je chronić,to traktują je jak niechcianego intruza matka,która zamiast bronić zrzuca winę na dziecko 😔,ojciec,który nie powinien nazywać się ojcem,wobec tego co robi😔,brat,który powinien się troszczyć o rodzeństwo,a zamiast tego robi mu z życia piekło 💔. No i oczywiście autorka pokazuje skutki zaufania dzieci,gdy wchodzą do wirtualnego świata co się staje przyczyną ich kłopotów.Nikomu nie można ufać,nigdy nie wiesz, kim jest osoba po drugiej stronie,a ta osoba może być kimś innym niż się podaje.

Opinia nastoletniej mnie: Niezwykle interesująca książka. Detektyw Quinn ma do wyboru zbyt wiele podejrzanych, a w jednej z nich się zakochuje. Czy dawniej odrzucona Shannon będzie potrafiła pokochać na nowo? Czy to nie ona pomogła umrzeć Larze? Quinn stoi na skraju wyboru, który zadecyduje czy ważniejsza jest dla niego sprawiedliwość czy miłość.