W łóżku z Jokastą

Łańcuch niedopowiedzeń, nadinterpretacji... po raz kolejny autorka pięknie dowodzi, że to co nam się wydaje jest tym... co nam się wydaje a prawda leży zupelnie gdzie indziej. Jednym słowem nie mów drugiemu co ma myśleć, czuć i mówić. A przede wszystkim - mów co Ty czujesz bo inaczej skąd mają to wiedzieć.

Bohaterka powieści cały czas przekonuje, że nigdy nie urodzi dzieci, ponieważ boi się porodu oraz odpowiedzialności. Jednak pewnego dnia po związaniu się z Peterem, zachodzi w ciąże. Mija niecały rok, kiedy okazuje się, że spodziewa się drugiego dziecka. Powieść przedstawia problemy, zachowania, a także uczucia i emocje z jakimi borykają się matki. Książka ma za zadanie podtrzymać na duchu inne matki, które uważają się za „złe”, które są przytłoczone wychowywaniem dzieci, wątpliwościami oraz poczuciem bezsilności.

Bardzo dobra książka. Dlaczego? bo jest o rzeczach ważnych dla każdego związku i dla partnerów w życiu. Nie jest to komiczna opowieść jak w opisie. To jest o nas, kobietach i mężczyznach, o naszych ego o pogubieniu przy łamaniu zasad. Również o tym, że pozwalamy sobie na przyzwolenie robienia świństw bliskim tłumacząc to zakochaniem i erekcją na widok młodego, chętnego ciała. O niechęci do dojrzałości ale również o cenie za błędy. Lektura dla każdego i o każdym. Bardzo polecam.

Odnoszę wrażenie, iż napisanie czegokolwiek o tejże książce jest niebywale trudne, jako że jest ona bardzo specyficzna. Jej specyficzność nie polega wszakże na swoistym patosie - albo inaczej - cała jej specyficzność polega właśnie na nim. Czytając, czułam jak gdyby autor momentami na siłę chciał zrobić z "Zaginionej Róży" patetyczny traktat filozoficzny, co oczywiście nie jest łatwe, więc finalnie mamy do czynienia z drobnym kiczem . Wstęp urzekł mnie, nie ukrywam; cytaty były bardzo dobrze dobrane, a opis jak i dialog w Efezie niebywale przypadły mi do gustu. Następnie miejsce miała usilna gloryfikacja tekstu, która trwała do mniej więcej połowy powieści i doprawdy była irytująca. Wszystko zmienia się jednak wraz z wyjazdem głównej bohaterki - pojawia się tutaj wątek personifikacji roślin, czym "Zaginiona Róża" odkupiła sobie moje względy, gdyż niezmiernie takowe wątki lubię. Również od tego momentu książka staje się przyjemniejsza do czytania, jest nieco bardziej ciekawa, choć bohaterka czasami denerwuje swoim zachowaniem. Powieść ta jest naprawdę szybką lekturą, spokojnie da się ją przeczytać w dwie noce lub mniej. Posiada ona krótkie rozdziały i nieskomplikowany język, co przyspiesza znacznie sztukę czytania. Czy polecam? Nie nazwałabym tej pozycji obowiązkową do przeczytania, jednakże jako swoisty umilacz czasu, funkcję swą jak najbardziej spełnia.

Przeciwieństwo miłości to trudna książka. Emily z pozoru ma wszystko no prawie w wieku 14 straciła mamę. Śmierć mamy odbiła piętno na niej i na ojcu. Zaczynając czytać tę historię czułam, że nie podołam no tragedia, ale że nie należę do tych co, kiedy zaczną nie doczytaja do końca nie ominęła mnie przyjemność poznania historii bohaterów. Przyjaźń jaka jest ukazana w tej książce to jest właśnie ta przyjaźń jaką każdy potrzebuje mieć. Trudnym wątkiem jest molestowanie przez pracodawcę, ale w tej sytuacji bohaterka rewelacyjnie poradziła sobie z problemem i wyświadczyła przysługę wielu kobietom. Nie przepracowane problemy z dzieciństwa, młodości doprowadziły do cierpienia zarówno głównej bohaterki jak jej ukochanego. Na szczęście po przejściu terapii wszystko skończyło się tak jak powinno i tu jest nauka, że czasem warto skończyć coś żeby dojrzeć i móc zacząć od nowa pozornie to samo ale z zupełnie inną świadomością. Więź między dziadkiem a Emily mnie bardzo wzruszyła, ale jednocześnie smutne jest, że dziadek potrafił zrozumieć wnuczkę a ojciec nie. Książka jest wielowątkowa warta uwagi, ale nie należy do tych, które czyta się dla relaxu.

Polly Williams ,,Wzloty i upadki super Mamy" • historia opowiada o młodej kobiecie imieniem Amy Crane, która 6 miesięcy po urodzeniu dziecka przechodzi kryzys. Zaniedbuje siebie samą. Brakuje jej pewności siebie. Mało tego podejrzewa, że jej chłopak ją zdradza. Na jej drodze pojawia się Alice - super mama, która stara się pomóc Amy przezwyciężyć to wszystko i obudzić w niej dawną Amy sprzed urodzenia dziecka. • akcja występuje przez całą powieść. Nie zwalnia i nie przyspiesza. Wszystko ma swój początek i koniec. W niektórych rozdziałach jest jej tak dużo, że momentami można trochę się pogubić aczkolwiek nie wpływa to niekorzystnie na całokształt fabuły książki. Fajne jest to, że czytając czytelnik nie będzie narzekać o nudę. Akcje bowiem są tak rozbudowane i nie przerysowane, że człowiek może się złapać za głowę i sam wątpić w to co przeczytał. Takie wydarzenia i zdarzenia są bardzo realne w rzeczywistym świecie. • bohaterowie książki są bardzo mocno zróżnicowani jeśli chodzi o charakter, czy też pogląd na macierzyństwo, życie. Są postacie, które irytują już od samego cześć, a są tez takie, kiedy człowiek czytając zaczyna się z nimi utożsamiać. Przeżywa emocje, odczucia, jakby widział to wszystko oczami nie swoimi lecz danego bohatera. Z każdym nowym rozdziałem poznajemy bohaterów coraz lepiej. Wiemy o nich więcej i dzięki temu możemy mieć o nich bardziej obszerne zdanie i zrozumieć ich tok rozumowania. • książka wzbudza bardzo wiele emocji i odczuć. Pozwala spojrzeć na macierzyństwo pod innym tym prawdziwym kątem. Możemy wywnioskować, że rozmowa w związku jest bardzo ważnym elementem do tego aby w ogóle móc stworzyć rodzinę. Trzeba się nawzajem wspierać i nigdy nie pozwalać aby druga strona poczuła się odrzucona z powodu macierzyństwa. A także trzeba też mieć na uwadze to, że macierzyństwo to nie jest bajka tylko rzeczywistość, która dla niektórych może się wydawać zbyt wielka połączona ze strachem. Nie należy się tego bać tylko podnieść wysoko głowę i iść przez wszystkie przeciwności, które spotykamy na naszej drodze. Trzeba ułożyć sobie plan na wszystko ale nie należy nigdy się poddawać a tym bardziej zmieniać się pod wpływem innych osób, która mają dobre intencje ale tak naprawdę mogą nam zrujnować życie. I tylko w nielicznych przypadkach dawne życie da się odzyskać. Zawsze trzeba być sobą i wiedzieć kiedy dana rada jest pomocna a kiedy jest bezużyteczna. To właśnie wszystko można znaleźć w książce ,,Wzloty i upadki super mamy". Osobiście sama jestem mamą i książka otworzyła mi oczy na pewne sprawy. Bardzo przyjemnie i dosyć szybko się ją czyta. Trudno się od niej oderwać nie wiedząc co będzie dalej. Uwielbiam tą książkę i polecam w szczególności świeżo upieczonym mama, które czują się podobnie jak główna bohaterka Amy. Ale także innym osobom, które lubią powieści mogące zmienić coś w ich życiu.

Ogólnie książka wg mnie nie dla wszystkich. Jeśli kogoś faktycznie interesuje życie modelek, tryb pracy agencji modowych itd to faktycznie można się dowiedzieć paru rzeczy. Mnie może i zaciekawiła, jednak z trudem dobrnęłam do końca. Z nudów można przeczytać.

Zwarta fabuła bez zbędnego pitolenia z nieco wulgarnym erotyzmem, który nie przyprawia o dreszcze zażenowania, co jest kolejnym dowodem na to, że o seksie najlepiej piszą mężczyźni. Dodam, że sama książka ma jakiś trudny do opisania klimacik, trochę jakby spryskać się perfumami i ciągle zastanawiać się czym to pachnie.

Książka "Była sobie dziewczyna" Lynn Barber to autobiografia autorki z wydarzeń 1962 roku. Lynn mając 16 lat przeżywa zauroczenie starszym mężczyzną. Konsekwencje tej znajomości zaważą na jej przyszłości. Pochodzi z mieszczańskiej rodziny, mieszka w Londynie i zapragnęła czegoś więcej. Weszła do świata luksusu i przekrętów. Czy wszystko potoczy się szczęśliwie? Nie rozumiem dlaczego ta książka ma tak niskie oceny, jest dobra. Porusza nadal aktualne tematy. Zostanie w pamięci na dłużej.

Książka, której tematyka nie została jeszcze obszernie obnażona wiernym czytelnikom. Każdy zna film Efekt motyla? Czy też Moje Ja? Główna bohatera na pozór wiedzie spokojne życie domowej kurki i cieszy się macierzyństwem. Tak by się zdawało . Jej zapracowany mąż Henry zdaje się wykonywać wszystko mechanicznie, wszędzie zaczyna wiać nudą. Wszak kobieta zrezygnowała z kariery, kiedyś miała świetny związek bez zobowiązań, kreatywną pracę w marketingu, ale jak to w życiu bywa sam dobry seks i A'la potencjalna teściowa , z którą od początku drze się koty nie wystarczą! Stąd jedna intencja przed snem i pytania co by było , gdyby tak obudzić się parę lat temu przy byłym, jak by wyglądało z nim życie... I pobudka. Książka pokazuje "gdybania" , rozczarowania, schematy dobrze znane z nadzieją, że byłoby lepiej przy podjęciu takiej , a nie innej decyzji. Uważam, że do tej pory nic nie prześcignie pozycji "Bilioteka o północy. " Tutaj główna bohaterka jest nie dojrzała, nie ugruntowana. Ma dziecko tęskni za wolnością, wraca do życia bez dziecka tęskni za nim. To stan permanentnej ambiwalencji, ale w końcu najważniejsze jest nabrać pewności co do swoich wyborów.

Męska wersja romansu „Moja bratowa Annabel” to powieść o miłości. Głównym bohaterem oraz narratorem jest mężczyzna. Mężczyzna jest również autorem książki, co pozwala czytelnikowi domniemywać, iż świat emocji męskiego bohatera jest bardziej prawdziwy niż ten, który znamy z książek pisanych przez kobiety. Dla mnie, męski świat widziany oczami kobiety i widziany oczami mężczyzny, to dwa różne bieguny! Nie ukrywam, że dla mnie męskie pojęcie o tym, co dzieje się w duszy kobiety, jest światem odległym o lata świetlne od kobiecej prawdy. Pamiętam z czasów mojej młodości, gdy pisarki jeszcze nie zabierały tak często głosu, a przynajmniej nie było łatwo o książki obyczajowe pisane przez kobiety, że nieustannie dziwiła mnie powierzchowność powieściowych bohaterek. U żadnej nie znalazłam tak wielu rozterek, przemyśleń i emocji, jakimi obdarzeni byli męscy bohaterowie. Nie dlatego, że one ich nie posiadały, ale dlatego, że autor-mężczyzna ich nie znał i nie potrafił ich sobie wyobrazić. Dlatego cenię sobie literaturę kobiecą, bo nareszcie odnajduję w niej emocje, które znam, a książka pomaga mi je zrozumieć. Dlatego chętnie sięgnęłam po książkę Patricka Bessona, aby poznać męski punkt widzenia. Oczywiście ważne jest także środowisko, w którym rozgrywa się akcja, ponieważ krąg kulturowy, a jakim żyją bohaterowie, ma wpływ na ich sposób myślenia oraz wyznawane wartości. W „Mojej bratowej Annabel” jest to środowisko dziennikarzy, rzeczników prasowych oraz, przede wszystkim, aktorów. Tym ludziom nie brakuje pieniędzy, a tak zwane konwenanse, są zdecydowanie mniej sztywne, niż w innych kręgach. Ponadto ważna jest sława i kariera, to ona napędza wielu bohaterów książki. Dwaj bracia: Gilles, który opowiada tę historię i młodszy od niego Fabienne mieszkają w Paryżu, a ich matka, z którą często się spotykają, mieszka w małej miejscowości Marolles w Szampanii. Fabienne jest przystojnym, robiącym karierę aktorem, obiektem zachwytów kobiet. Gilles jest dziennikarzem. Bracia rywalizują o kobiety i względy u matki. Jeden z nich jest zdecydowanie faworyzowany przez wszystkich, drugi zbiera tylko resztki po bracie, lub służy do tego, aby móc się do jego brata przybliżyć. Nad całą fabułą zbierają się ciężkie gradowe chmury zapowiedzianego nieszczęścia. Cała historia jest nam opowiedziana przez Gillesa post factum, tak, jak opowiada się komuś historię swojego życia. Od początku zatem wiemy co się wydarzy i opowieść snuta jest przez pryzmat tego nieszczęścia. Emocje, które towarzyszyły Gillesowi, gdy działy się opowiadane zdarzenia zblakły i uległy transformacji w wyniku następnych zdarzeń, a szczególnie owej tragedii. Myślę, że każdy z nas zna ze swojego życia wiele sytuacji, gdy w obliczu nowych faktów czy informacji, zmienia zdanie na temat wydarzeń, ludzi lub motywów ich postępowania. Autor powoli, krok po kroku odsłania tajemnice, które kryje rodzina, pokazuje ukryte motywy, jakimi kierują się bohaterowie, zdejmuje maski i pokazuje ich prawdziwe twarze. A wszystko to bez zbędnego sentymentalizmu, tym bardziej, że większość bohaterów okazuje się być bardzo wyrachowana. Zakończenie zaskakuje. Los wywinął bohaterom kolejny, złośliwy numer i uwikłał ich na resztę życia w nieplanowane układy. Kto ile zyskał, a kto ile stracił na zakręconej jak francuski rogalik historii, tego nie zdradzę. Powiem tylko, że całość jest opowiedziana lekko, jak na rogalik z francuskiego ciasta przystało.

Trudno było mi ocenić tę książkę, bo historia bardzo mi się podobała i bardzo szybko ją przeczytałam, ale raził mnie styl. Książka napisana w taki dziwnie pospieszny, chaotyczny sposób, niby wnikamy tu w umysł i emocje kobiety, która straciła pamięć ostatnich dwunastu lat, a wszystko jest jakieś takie powierzchowne, bohaterka zachowuje się, jakby przeszła do porządku dziennego nad utratą swojego życia, które znała.

jak dla mnie - ksiazka wybitna. swietne, pokomplikowane postaci, pelne zlozonosci charakterow, a nie niosace w sobie jakies tam idee. film, ktory zreszta byl nominowany do oscara w kategorii filmu nieanglojezycznego, nakrecony przez sama autorke powiesci, byl swietny, ale ksiazka jest jeszcze lepsza. znuiansowana, metaforyczna, ale nie na sile, a w zwiazku z tym nieirytujaca. autorka walczy ta ksiazka o prawo do mowienia swojej prawdy, wlaczy o prawo do zycia pelnego bledow, pretensji, bolu, ale tez zycia uczciwego, gdzie prawda musi wybrzmiec, aby wyzwolic. bohaterowie maja przerozne problemy: niejasna przeszlosc, starosc, dziwny uklad rodzinny, brak dziecinstwa, problem z pamiecia, molestowanie, kazirodztwo, milczenie, homoseksualizm, niepelnosprawnosc, nieodwzajemnione uczucia, ozieblosc seksualna, erotyczne rozbuchanie, kryzys tworczy, niezadowolenie z siebie, niespelnienie. obserwowanie tego, jak sobie z tym wszystkim radza jest fascynujace, a jezyk powiesci: inteligentny, czasami dosadny, niekiedy wrecz poetycki, zglebia odczucia, ze czytamy o prawdziwych watpliwosciach, myslach i pragnieniach prawdziwych ludzi. polifonicznosc utworu tylko mu pomaga, bo, jak mogloby sie okazac, powiesc moglby zdominowac tylko temat molestowania dzieci, a okazuje sie, ze kazdy w swojej perspektywie odczuwa swoje wlasne dramaty jako jedyne, niepowtarzalne i warte tego, by je wyslowic. jak mowi jeden z bohaterow powiesci: "nigdy nie wolno milczec, chocby cena za to okazalo sie zycie, reputacja, skandal, bol". przepiekna ksiazka.

„Frywolność jest przymiotem kobiet, a nonszalancja mężczyzn.” Nieoczekiwana zamiana miejsc, psychologiczny trik jak wyjść z depresji (NIE PRÓBUJ TEGO W DOMU!) i na nowo cieszyć się życiem, zobaczyć jak wszystko wygląda z drugiej strony i zrozumieć, że najważniejsze w życiu to być sobą! Ariana i Hugo zmęczeni codziennością, żmudną, powtarzającą się rutyną, postanowili, że żywicielem rodziny będzie Ariana jako nowy szef firmy męża, a Hugo gospodynią domową z małą firmą zajmującą się biżuterią. Znalezienie trenera nie było trudne, od kwietnia do grudnia mieli się pobawić życiem drugiej osoby, tylko że w pewnym momencie wszystko zaszło za daleko... a jedna strona nie chciała być z powrotem sobą. Nie zważając na innych... nawet dzieci... rozpoczęli swoją zabawę. Jak myślicie? Wygra nonszalancja czy F jak Frywolność?! Książka z morałem, która bawi, ucząc. Humor, zabawa i ciągły uśmiech na ustach w trakcie czytania tego niesamowicie „odwróconego” dzieła. A na koniec pytanie, która zadaje nam wydawnictwo: „I kto tak naprawdę jest z Marsa, a kto z Wenus?” Nie mogę doczekać się filmu! Zobaczymy, czy idealnie oddali charakter frywolności i nonszalancji!

Książka dla odskoku od rzeczy skomplikowanych. Dla mnie tylko na raz. Żadnych powrotów :D. Czasem odległość poziomu finansowego problemów zaciera ich podobieństwo w różnych grupach społeczno-ekonomicznych. A podobieństwa jednak są. Ale to świat amerykańskich wysoko uposażonych elit. Tamta rzeczywistość, która do nas dopiero nadciąga. Niezły język niezepsuty przez dobre tłumaczenie. Autorka jest dziennikarką USA i laureatką nagrody Emmy oraz producentką stacji TV.

Tej książki nie planowałam przeczytać, ale nazwiska autorek przypomniały mi inną ich książkę, którą czytałam, więc ta też już jest za mną ;) Nie była taka zła, więc nie wiem, czemu ma taką słabą ocenę :P Nie wiem, jak określić Girl - czy naiwna, czy ambitna :P W każdym razie nie poddała się problemom, które się jej przytrafiły, a pewnie nie każda osoba na jej miejscu dałaby sobie z tym radę :D

Majka jest 30-letnią atrakcyjną kobietą z odzysku. Jako odważna, świadoma swej kobiecości, inteligentna dziennikarka, doskonale odnajduje się w klubowo-imprezowym światku Młodej Warszawki. Eksluzywne wycieczki, sex-turystyka, przypadkowi kochankowie, babskie wieczory z winem, kreska na imprezie, puby tylko dla elit, lunche w modniarskich miejscach, to wszystko i wiele więcej jest jej codziennością. Nie szuka porywów serca, wielkiej miłości i wzruszeń. Konkretna w słowach, jak i w czynach, konretnego faceta potrzebuje. Tymczasem spotyka samych rozmemłanych egoistów, imprezowiczów, krypto-gejów, macho, czy artystów - jak sama ich nazywa - Jednorazowych Bzyków - niekoniecznie na jedną noc, ale też nie na dłuższy, poważny związek. Fabuła nieco mi tu Bridget Jones zalatuje, ale w znacznie lepszym wydaniu - Majka jest mądrzejsza, ładniejsza, obraca się w innym towarzystwie. Pozornie zdystansowana, wylajtowana, zadziorna i prowakacyjna, w rzeczywistości jednak wrażliwa i boleśnie samotna. Autorka świetnie pisze o seksie, dobitnie, otwarcie, bez niepotrzebnego "ę-ą", bez wulgaryzmów. Dobrze się czyta, płynnie, narrator zaskakuje trafnością spostrzeżeń. Styl jaki lubię - konkretnie, krótko, na temat. Nie ma tu zbędnych rozwleczonych opisów, wygórowanego słownictwa, echów i achów banalnych. Za to jest spora dawka ironizmu, bystre oko autorki i cięty język. "Dobranocka" to powieśc dwuwymiarowa. Pozornie banalna fabuła jest tłem dla głębszego spojrzenia na lajfstajlowe życie i jego konsekwencje. To czysta krytyka współczesnych trendów; mody na wyplute z emocji związki, na układy sex-partnerskie, na zabawę bez zobowiązań. Trafna i przekonywująca jak dla mnie. A czy dla Was też? Przeknajcie się sami... :) http://subiektywnieoliteraturze.blogspot.com/