Urban... byłam jego żoną

Jerzy Urban - Jerzy Kibic, Rem, Klakson. Felietonista, dziennikarz „Polityki”. Rzecznik prasowy w kolejnych reżimowych rządach. Bezpartyjny. Autor „Alfabetu”, „Prima aprilis towarzysze” i „Jąjakobyły”. Biznesmen handlujący piwem, specjalista od antykoncepcji - dystrybutor PC-2000. Wydawca i redaktor tygodnika „Nie”, doceniający siłę oddziaływania techniki wideo (kasety „Nie po oczach”), ojciec duchowy „hrabianki” Anastazji - tak jak ona zresztą, z nieprawego łoża... Ulubieniec, przez ostatnie lata, karykaturzystów, którzy w poszukiwaniu syntezy jego osobowości najchętniej sięgali po en face zwierzęcia, uważanego w niektórych kulturach za nieczyste...

Do tej pory Jerzy Urban pisał i mówił o innych. Wystawiał cenzurki, chwalił, ganił, nierzadko mieszał z błotem. Tworzył wizerunki znanych postaci ze świata polityki, życia społecznego, kultury... Prezentował fakty i wydarzenia, komentował je i interpretował.

Teraz o Jerzym Urbanie opowiada osoba przez wiele lat mu najbliższa, żona. Opowiada bez urazy, bo czas już zrobił swoje. Opowiada o Jerzym Urbanie - osobie publicznej i Jerzym Urbanie – mężczyźnie, z którym żyła.

Autorów i Wydawcę wielokrotnie nachodziły wątpliwości, czy warto wchodzić w obszar spraw, które przypominają zawartość kloacznego dołu - tu porównanie, wbrew pozorom nie jest zbyt mocne! Niepokój uzasadniony, bo przy tej okazji łatwo się pobrudzić... Może lepiej byłoby zostawić Jerzego Urbana, jego sprawy i sprawki kwitując krótko: komuch, czy bardziej enigmatycznie: płód totalitarnego systemu?

W powszechnej opinii panuje zgoda - Urban łże. Nie ma jednak pewności, w których momentach, jakie są motywy, preferencje, na czym polega metoda konstruowania piramidalnych oszczerstw lub niczym nie uzasadnionych zachwytów. Książka Karyny Andrzejewskiej i Radosława Piszczka demaskuje, odkłamia, obnaża. A czy Jerzy Urban - nagi - może być interesujący? Ocenicie Państwo
sami.

[Od wydawcy: Jarosław Kosiorek].

Jerzy Urban - Jerzy Kibic, Rem, Klakson. Felietonista, dziennikarz „Polityki”. Rzecznik prasowy w kolejnych reżimowych rządach. Bezpartyjny...

URBAN, PIENIĄDZE I ANASTAZJA”

Już w 1987 i 1988 roku wraz z liberalizacją ustaw gospodarczych z osławionym „co nie zabronione, jest dozwolone” wielu prominentów zaczęło rozglądać się za jakimś interesem. Wykorzystując istniejące układy, przygotowywano pozycje wyjściowe dla przyszłych spółek i przedsiębiorstw. Urban nie miał wtedy jeszcze takiej wyobraźni, ale miał jej na tyle, że nawiązywał i podtrzymywał kontakty.

- Czy może Pani podać jakieś fakty?

Trudno mi operować nazwiskami. Znam te sprawy tylko z różnych relacji, bo nie uczestniczyłam przecież w jego kombinacjach. Od czasu do czasu, z różnych względów, musiałam się jednak z nim kontaktować. A Urban - jak już wspominałam - należy do ludzi, którzy ani nie dochowają nigdy tajemnicy, ani nie wytrzymają, żeby się nie pochwalić, gdy im się coś uda. Wiem więc, że gdy wszyscy przeżywali swoją klęskę w goryczy, Urban pełen nowych pomysłów ruszał do działania. W listopadzie 1989 roku mianowany został, dosłownie za pięć dwunasta, dyrektorem Krajowej Agencji Robotniczej.

Wiadomo było, że mimo tak zwanej „grubej kreski” rząd Mazowieckiego poczyni jakieś działania w celu przejęcia majątku partyjnego, zwłaszcza w zakresie środków masowego przekazu.

Urban zdążył jeszcze przekształcić KAR w agencję Unia-Press, liczył, że uda mu się tak dalej funkcjonować. Unia-Press była nastawiona na obsługę konkurencyjną wobec rządowego PAP-u. Ale okazało się, że idzie cios za ciosem. Rząd przejął również RSW „Prasa”. Dosłownie w ostatniej chwili Urbanowi udało się zawrzeć z ostatnim prezesem RSW spółkę, która miała wydawać nowe pismo. Nie w ramach Unia-Press - z tego zrezygnował. Ale wyłuskał lokal zajmowany wówczas przez Unia-Press przy ulicy Poznańskiej. Prezes RSW miał dać papier na nowe pismo.
* * *
FRAGMENT KSIĄŻKI NA BLOGU: [https://tesinblog.wordpress.com/2024/08/15/urban-bylam-jego-zona-karyna-andrzejewska-1993-od-autorow-problemy-wydawnicze-z-publikacja-wywiadu-rzeki-i-rezygnacja-z-umowy-proponowanej-przez-oficyne-bgw/].

URBAN, PIENIĄDZE I ANASTAZJA”

Już w 1987 i 1988 roku wraz z liberalizacją ustaw gospodarczych z osławionym „co nie zabronione, ...

[PROBLEMY Z WYDANIEM KSIĄŻKI DEMASKUJĄCEJ DWULICOWOŚĆ RED. NACZELNEGO "NIE", JERZEGO URBANA]
[...] Wiele trudów zadali sobie panowie Roman Górski i Jerzy Urban, aby zmontować te spiski. Pierwszy, zapewne po starej przyjaźni, a może i wciąż aktualnej sympatii. Drugi, z bardziej konkretnego powodu. Jerzy Urban wiedział przecież, czego może spodziewać się i obawiać w wypadku ukazania się tej książki. Będąc człowiekiem w całym tego słowa znaczeniu dwulicowym wiedział, w jaki sposób może być demaskowany. A poza tym uważa przecież, że tylko on może pisać o innych krytycznie, drwić, opluwać ludzi, produkować paszkwile. Natomiast nie zamierza i nie dopuści do publicznego ogłoszenia prawdy o sobie.

Jerzy Urban w „Kto jest kim w Polsce 1984” przedstawiał się jako „działacz państwowy”. Pełnił tę rolę przez całe minione dziesięciolecie i nie może, a zapewne i nie chce się od niej odzwyczaić. Powszechnie postrzegany jest jako wesołek - wielu skłonnych jest patrzeć na niego nawet jak na wesołka już nieszkodliwego. Ale to, co wyrabia Jerzy Urban w cieniu swojego skandalizującego i obscenicznego tygodnika „Nie”, powinno stanowić ostrzeżenie. Montowanie z politycznych frustratów tak zwanego ruchu NIE, „Niezależnej Inicjatywy Europejskiej”, może perspektywicznie być nawet budowaniem sobie elektoratu. Dlatego niezbędne jest patrzenie na tego wesołka z uwagą, nie przez palce. I niezbędne wydaje się odsłanianie jego prawdziwego oblicza. Tego Jerzy Urban boi się najbardziej. Naprawdę się boi.

[Karyna Andrzejewska & Radosław Piszczek]

całość autorskiego wstępu na blogu: [https://tesinblog.wordpress.com/2024/08/15/urban-bylam-jego-zona-karyna-andrzejewska-1993-od-autorow-problemy-wydawnicze-z-publikacja-wywiadu-rzeki-i-rezygnacja-z-umowy-proponowanej-przez-oficyne-bgw/].

[PROBLEMY Z WYDANIEM KSIĄŻKI DEMASKUJĄCEJ DWULICOWOŚĆ RED. NACZELNEGO "NIE", JERZEGO URBANA]
[...] Wiele trudów zadali sobie panowie R...