Tylko ty

Joanna Świątkowska – Umowa na zemstę Karlie to influencerka, która boleśnie przekonuje się, że jej narzeczony zdradza ją z jej własną przyjaciółką. Rhys to z kolei potężny gracz w branży motoryzacyjnej – niedostępny, chłodny i skupiony przede wszystkim na sobie. Autorka po raz kolejny udowadnia, że jest jedną z mistrzyń prowadzenia romansu w sposób pełen emocji. Bardzo wyraźnie kreśli swoich bohaterów, nadając im głębię i autentyczność. Dzięki temu czytelnik nie tylko śledzi ich historię, ale naprawdę przeżywa ją razem z nimi. Karlie jest młodą, pełną pasji dziewczyną, która znajduje w sobie siłę, by odejść od narzeczonego mimo bólu i upokorzenia. Dopiero wspólny wróg sprawia, że jej drogi krzyżują się z Rhysem. To właśnie wtedy Rhys zaczyna dostrzegać, jak wiele zła i krzywd wyrządził jej były partner. Ta świadomość uruchamia lawinę nieoczekiwanych zdarzeń i emocji – od gniewu i potrzeby zemsty po stopniowo rodzącą się wiarę w drugiego człowieka oraz w siłę rodziny. Książka porusza także trudne tematy, takie jak przemoc psychiczna w związku i jej wpływ nie tylko na ofiarę, ale również na całe otoczenie. Szczególnie poruszające jest to, jak często ludzie bardziej troszczą się o swoją posadę i reputację niż o fakt, że ktoś z ich bliskich został skrzywdzony. Jak łatwo potrafimy być głusi na cierpienie innych – nawet tych najbliższych. To emocjonalna historia o zdradzie, zemście, ale przede wszystkim o odzyskiwaniu wiary w siebie i w drugiego człowieka.

"Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości..." Jak to jest z dawaniem drugiej szansy, gdy zawodzi ktoś, komu ufało się bezgranicznie? Czy z takiego pęknięcia da się jeszcze odbudować relację, czy to już definitywny koniec? To nie miało tak wyglądać. Ich miłość miała być silniejsza niż wszystko inne, nawet plotki, które krążyły wokół nich z powodu różnicy koloru skóry. Nikt nie wierzył, że są razem z miłości. Ona- słynna modelka, on biznesmen. Przypadkowe spotkanie przerodziło się w 6 lat wspólnego życia. A jednak właśnie podpisali papiery rozwodowe. Owen powiedział Madison, że poznał kogoś innego. W odpowiedzi podała mu zdjęcie USG- ich dziecka. Załamana, wyjechała z miasta do domu w lesie. Do miejsca, które miało być spełnieniem ich wspólnych marzeń: domu, rodziny, przyszłości. Ona nigdy z nich nie zrezygnowała. On twierdził tylko, że chciał, by Madison była szczęśliwa. Prawdziwe powody rozwodu zachował jednak dla siebie- jak sekret, który mógł zmienić wszystko. 📚MOJA OPINIA📚 „Imperfect Love” to historia subtelna i delikatna, a jednocześnie gorzka, smutna i przepełniona emocjami. Czyta się ją niezwykle szybko, głównie za sprawą lekkiego i swobodnego pióra autorki. Są tu momenty słodkie i zabawne, chwile pełne ciepła, ale nie brakuje też scen wywołujących irytację czy złość. To opowieść o miłości idealnej i nieidealnej zarazem -perfect-imperfect love- i dokładnie taki przekaz płynie z tej książki. Bo żadna miłość nie jest doskonała. Każdy popełnia błędy, rani, gubi się po drodze… ale to od nas zależy, czy i jak potrafimy je naprawić. Fundamentem relacji okazują się szacunek i zaufanie, ale również umiejętność wspólnego podejmowania decyzji, bez decydowania za drugą osobę, bez odbierania jej głosu i prawa wyboru. W niektórych momentach było dla mnie nieco zbyt słodko, jednak to już kwestia mojej natury i osobistych preferencji 😉 Mimo to całość pozostawia po sobie emocjonalny ślad i skłania do refleksji nad tym, czym naprawdę jest miłość: ta prawdziwa, nieidealna, ale ludzka.

Tematyka mafijna to nie mój ulubiony wątek, jednak ta powieść bardzo mnie wciągnęła. Nie nudziłam się,a akcja płynęła wartko. Lubię bojowe babki takie jak główna bohaterka. Co do Bragi to choć od pierwszych stron go polubiłam jako mrocznego bohatera to długo nie mogłam siłę do niego przekonać tak do końca. Był dla mnie za mało pochłonięty Revą, jak gdyby usprawiedliwiał się, że nie stracił dla niej głowy. No I tak też czułam, ale później wszystko się zmieniło, a jego uczucia aż się wylewały na kartkach książki. Rozdział gdy Saverio włamuje się do mieszkania dziewczyny, aby znowu ją porwać jest najlepszy!

Dziś przychodzę do Was z opinią o książce, która przeczołgała mnie emocjonalnie tak, jak żadna inna w ostatnim czasie. Z książką, o której nie mogę przestać myśleć, choć od momentu, w którym skończyłam ją czytać, minęło już kilka dni. Nie spodziewałam się, że pod tak niepozorną okładką szaleje takie tornado emocji, które porywa w swój wir już od pierwszej strony i z każdą kolejną przewracaną stroną zbiera ogromne emocjonalne żniwo. Znajomość Mii i Masona nie zaczyna się zbyt optymistycznie, dziewczyna ucieka z domu, w którym doświadcza przemocy od własnego ojca i narzeczonego. Trafia do niewielkiej miejscowości, błagając o pomoc i ukrycie. Zostaje przyjęta do pracy i powoli wkrada się w łaski lokalnej społeczności, niestety Mason ma złe przeczucia do nowo przybyłej dziewczyny, rozpoczyna prywatne śledztwo, bo nie umie sobie przypomnieć, skąd zna tę osobę. Z czasem odkrywa kim jest dziewczyna, ale jest już za późno na odwrót, bo pojawiają się zbyt ciepłe uczucia, a po Miię wyciąga macki przeszłość, przed którą tak bardzo uciekała.... Nie napiszę Wam, co się zadziało później, jakie kłopoty i nieszczęścia spadły na główne postacie, ale gwarantuję, że to, co przeczytacie złamie Wam serce niejednokrotnie. Przyznać muszę, że zaczynając odkrywać tę historię, początkowo sądziłam, że mam do czynienia z kolejnym "zwykłym" romansem, nie spodziewałam się tego, co Autorka zrzuciła na bohaterkę, autentycznie złamało mnie nie raz. Historia, do której poznania zaprosiła nas A. P. Mist to opowieść o życiu w złotej klatce, o niebezpieczeństwie, bólu i zdradzie przez najbliższych, o strachu przed przeszłością, która drepcze nam po piętach nawet w najdalszych zakątkach świata, o zaufaniu i zwyczajnym ludzkim dobru, o rodzącym się uczuciu podszytym obawami strachem i niepewnością, o przyjaźni i pięknej i wyjątkowo rzadkiej w dzisiejszych czasach miłości, miłości, o którą się walczy z całych sił i do końca, którą przerwać może tylko jedno... Jest to opowieść o normalnym życiu, pełnym wzlotów i upadków, o życiu, które może przydarzyć się każdemu z nas. Jest to historia o miłości, przyjaźni, o szczęściu i cierpieniu, o dawaniu kolejnej szansy i nadziei na lepsze jutro, nie brakuje tu ciepła i namiętności, ale na równi pojawiają się łzy bólu i rozczarowania. Jest to historia niosąca w sobie ważne przesłanie. Autorka stworzyła piękną, choć bardzo bolesną historię, udowadnia także, że mając przy sobie ludzi, którym na nas zależy, można przenosić przysłowiowe góry a przyjaźń i miłość, którą jesteśmy otoczeni, potrafi zdziałać cuda. Autorka pięknie te uczucia pokazała, choć ubrała je w niezwykle smutny strój. Wykorzystała potencjał tej historii w całych stu jak nie dwustu procentach. Ja jestem nią zachwycona, choć musiałam kilka razy ją odkładać, bo emocje rozmywały mi obraz, wracałam do niej za każdym razem z wielką ciekawością, ale i nadzieją na to, że wszystko się jakoś ułoży. Bohaterowie tej historii stali mi się niezwykle bliscy. Razem z nimi śmiałam się i płakałam, byłam szczęśliwa i rozczarowana, bałam się i patrzyłam z nadzieją na przyszłość, czułam tę historię całą sobą- a to zdarza mi się ostatnio dość rzadko. Książkę pomimo bardzo trudnego tematu i wielu przerw z mojej strony czyta się bardzo dobrze. Napisana ładnym językiem, bez zbędnych opisów i ozdobników, co najważniejsze wyzwalająca mnóstwo emocji, zmuszająca do szczerej refleksji i niedająca o sobie szybko zapomnieć. Akcja nie goni może na złamanie karku, ale gwarantuje stały dopływ adrenaliny do wszystkich najmniejszych komórek ciała. Jest przemyślana pod każdym względem Uwielbiam wszystkie postacie (poza tymi złymi!), które tu występują. Każda z nich jest inna, każda wnosi coś innego do tej historii, ale wszystkie są fantastycznie poprowadzone, co ważne mają swoje charaktery i nie są przerysowane. Bardzo się cieszę, że mogłam poznać tę historię, na pewno zostanie ona na długo ze mną i choć mamy dopiero luty, zdecydowanie wpisuje się do mojej topowej dziesiątki tego roku. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością A. P. Mist, i zaznaczyć muszę, że jest ono bardzo bardzo udane. Jeśli pozostałe książki Autorki są równie wciągające, z wielką przyjemnością po nie sięgnę w niedalekiej przyszłości. Czy polecam? Zdecydowanie tak, choć początkowo może się wydawać, że wzięliśmy kolejny "zwykły" romans to historia z ogromnym i bardzo ważnym przesłaniem. Ja jestem nią zachwycona! Polecam z całego serca.

„Gdyby nie ty…” Luny Velevitki to poruszająca opowieść o tym, jak cienka bywa granica między pragnieniem szczęścia a decyzjami, które mogą to szczęście bezpowrotnie zniszczyć. Autorka kreśli historię pełną emocji, w której nic nie jest jednoznaczne, a każdy wybór niesie za sobą długofalowe konsekwencje. Główni bohaterowie - Charlotte i Steven - na pierwszy rzut oka tworzą zgodne i spełnione małżeństwo. Są ambitni, zorganizowani i przyzwyczajeni do tego, że życie układa się po ich myśli. Ich relacja zaczyna jednak pękać w momencie, gdy okazuje się, że nie mogą mieć dzieci. To doświadczenie obnaża ich słabości: Steven stopniowo wycofuje się emocjonalnie, a Charlotte coraz bardziej zatraca się w pragnieniu macierzyństwa. Kobieta staje się postacią niezwykle złożoną - z jednej strony budzi współczucie, z drugiej trudno jednoznacznie usprawiedliwić jej decyzje. Na drugim biegunie pojawia się Jared - mężczyzna z bagażem trudnych doświadczeń, który wprowadza do historii powiew autentyczności i spokoju. W przeciwieństwie do Stevena nie stara się kontrolować rzeczywistości, lecz przyjmuje ją taką, jaka jest. Jego obecność nie tylko komplikuje życie Charlotte, ale też zmusza ją do konfrontacji z własnym sumieniem. Fabuła rozwija się wokół jednego przełomowego wyboru, który uruchamia lawinę zdarzeń. To, co początkowo wydaje się rozwiązaniem problemów, z czasem przeradza się w źródło napięcia i ukrywanej prawdy. Kilka lat później, gdy bohaterowie próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości, przeszłość powraca, burząc kruchą równowagę ich życia. Historia nie opiera się na dynamicznej akcji, lecz na emocjach, relacjach i stopniowo narastającym ciężarze tajemnicy. Największą siłą tej książki są bohaterowie - niedoskonali, momentami irytujący, ale przez to bardzo prawdziwi. Czytelnik nie tylko obserwuje ich wybory, ale też zmuszony jest je oceniać i odnosić do własnych wartości. To opowieść o miłości w różnych odsłonach: tej pełnej oddania, tej trudnej i tej, która pojawia się w najmniej odpowiednim momencie. „Gdyby nie ty…” to coś więcej niż lekki romans. To historia skłaniająca do refleksji nad tym, czy cel zawsze uświęca środki i jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić dla spełnienia marzeń. To jedna z tych książek, które zostają w głowie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.

"Razem na służbie i razem w ogniu. Gdzie idziesz ty, tam ide ja. Choć różni nas wiele, łączy nas cel. Walczymy z ogniem, choć każdy go w sercu ma." Niejednokrotnie przeszłość ma ogromny wpływ na teraźniejszość. Przekonał się o tym Ray, który wciąż rozpamiętuje to co go spotkało, pragnąć zemsty. A ta jak wiadomo najlepiej smakuje na zimno. Tymczasem życie kolejny raz rzuca mu kłody pod nogi. Bowiem zmuszony jest opuścić Miami i jednostkę w której służy i przenieść się do San Francisco. Wypadek jaki ma miejsce tuż po wyjeździe do miasta na zawsze odmieni jego życie. Hope jest dziewczyną pełną energii, wigoru, a także planów związanych z tańcem. Niestety wszystko się sypie, w momencie kiedy dziewczyna zaczyna walczyć o życie. Wydawać by się mogło, iż jedynym powodem, by zawalczyć o siebie jest Ray. Strażak, który ocalił jej życie i przy którym coraz szybciej zaczyna bić jej serce. Wkrótce oboje stają się sobie bliscy, a wsparcie i pomoc przychodzi im w naturalny sposób. Nic co piękne nie trwa wiecznie, bowiem Hope poznaje prawdę dotyczącą jej wypadku, który przekreślił jej marzenia. Czy uda im się ocalić to co zaczęło ich łączyć? Ten tom tak bardzo różnił się od historii Luke'a i Rox. Było w nim wiele emocji i wzruszeń. Jedna chwila, jeden moment, sprawiają, iż dwoje ludzi traci wszystko. To co spotkało Raya w przeszłości było dla mnie wstrząsające. Słowa są gorsze od czynów i pozostają na zawsze w pamięci, a najgorsze jest to, iż nie otrzymał wsparcia od bliskich. W dalszym ciągu rodzice Raya i Rox są na mojej czarnej liście 😡. Natomiast Hope to zwariowana i troszkę roztrzepana dziewczyna, która skradła moje serce. Jej dążenie do samodzielności było godne podziwu. No i zakończenie, które zwiastuje kolejny ciekawy i pełen emocji tom, który notabene muszę kupić 🤣🙈.

✈️”𝐊𝐮𝐬𝐳ą𝐜𝐚 𝐩𝐫𝐨𝐩𝐨𝐳𝐲𝐜𝐣𝐚” 𝐌𝐨𝐧𝐢𝐤𝐚 𝐍𝐚𝐰𝐚𝐫𝐚 [współpraca reklamowa] Recenzja: „Kusząca propozycja” to historia, od której nie można się oderwać. Autorka ma świetny styl pisania, a ja dosłownie pochłaniam książki spod jej pióra w mgnieniu oka. Tak było również w przypadku tej historii, która wzbudziła we mnie wiele emocji, fabuła została świetnie przedstawiona, a bohaterowie to ciekawe postacie. Nie brakuje tutaj tajemniczości w wielu sprawach przez co jeszcze bardziej chce się czytać tę książkę, aby dowiedzieć się, co będzie dalej. Między dwójką głównych bohaterów od samego początku iskrzy, aż czuć to napięcie przez kartki papieru. Z czasem coraz bardziej zaczynają się do siebie zbliżać, a emocje przejmują nad nimi kontrolę. Byłam ciekawa, jak zakończy się ta historia, no i nie zawiodłam się. Idealna książka, aby oderwać się od rzeczywistości i zatracić w świecie, gdzie emocje, napięcie i zmysłowość są najpierwszym planie. Polecam!

"Za dnia była aniołem z oczami diabła, a teraz stała się diablicą z oczami anioła." Q: Jakie macie plany na walentynki? Współpraca reklamowa @wydawnictwokreatywne Słyszałam o tej książce bardzo różne opinie, więc podeszłam do niej, mając z tyłu głowy, żeby brać ją z dystansem, tym bardziej że zawiera mój ulubiony motyw przyjaciela brata. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy okazało się, że naprawdę dobrze się przy niej bawię. To, co wyróżnia tę książkę spośród innych z tym motywem, to główna bohaterka, która owszem, kiedyś kochała się w przyjacielu brata, ale teraz już za nim tak nie lata. Czytając tę książkę, miałam dosłownie wrażenie, że przeżywam po raz kolejny swoją nastoletnią miłość (ale w wersji +18 👀). Styl pisania jest bardzo przyjemny, a dużo szczegółowych opisów, np. dotyczących tego, czym zajmuje się firma, jest ogromnym atutem tej historii i widać, że autorka zrobiła tu dogłębny research. To, co mnie trochę drażniło podczas czytania, to skakanie w czasie. Mieliśmy akcję w jednym miejscu, następny rozdział to był kolejny dzień albo parę dni później, a podczas tego samego rozdziału, w dalszej części akcji, wracaliśmy do wydarzeń z poprzedniego rozdziału, ale z innej perspektywy. Strasznie nie lubię skoków w czasie w książkach, a tutaj są one zbędne. Preferuję, kiedy akcja dzieje się ciągiem, nawet jeśli jest to ta sama scena, ale z dwóch perspektyw. Ale wiecie, to jest kwestia gustu. Przeczytałam ją ekspresowo, bo tak mnie wciągnęła. Cudownie było widzieć rozwój nieświadomego przywiązywania się Zandersa do Lei. Z czasem zaczynał robić wszystko, czego nigdy wcześniej z żadną kobietą nie robił. I mimo że dalej twierdził, że to tylko seks, to po tych drobnych gestach było widać, że nieświadomie, powoli zakochuje się w siostrze swojego przyjaciela. Nie zauważał tego, bo nigdy się w nikim nie kochał i nie znał tego uczucia.

AP Mist - „Lonely Letters” „Lonely Letters” autorstwa AP Mist to młodzieżowa historia o przypadkowym spotkaniu, które zmienia wszystko. Parker stoi u progu dorosłości – przed nim przejęcie rodzinnego biznesu i życie zaplanowane według oczekiwań innych. Podczas jednych z ostatnich wakacji znajduje jednak butelkę z listem. Z pozoru drobne znalezisko staje się początkiem czegoś znacznie większego. Zaintrygowany treścią, postanawia odnaleźć nadawcę, a jego poszukiwania prowadzą do spokojnego, nadmorskiego Southport. Tam poznaje Lucię – barmankę, która prowadzi uporządkowane życie i sprawia wrażenie osoby mającej wszystko pod kontrolą. Szybko jednak okazuje się, że jej spokój to jedynie tarcza chroniąca przed bólem przeszłości. Lucia została doświadczona przez życie znacznie wcześniej, niż powinna, dlatego nauczyła się trzymać emocje na dystans. Relacja między bohaterami rozwija się stopniowo, ale od pierwszego spotkania czuć między nimi wyraźne napięcie. Iskrzy w spojrzeniach i krótkich rozmowach, a kolejne, pozornie przypadkowe spotkania tylko wzmacniają to przyciąganie. Moment, w którym Parker odkrywa, że to właśnie Lucia jest autorką listu, dodaje historii dodatkowej głębi. Zamiast się wycofać, chłopak chce jeszcze bardziej się do niej zbliżyć i pokazać, że można zaufać komuś na nowo. Ona jednak nie oddaje serca tak łatwo. To opowieść o drugich szansach, przełamywaniu własnych lęków i odwadze, by zawalczyć o uczucie. „Lonely Letters” to historia pełna młodzieńczej intensywności, delikatności i romantycznego napięcia, która pokazuje, że czasem jedno niepozorne znalezisko może stać się początkiem najważniejszej drogi w życiu.

Lekka, przyjemna lektura na jeden wieczór 👌 Różnica wieku, intryga, rany przeszłości, nieodkryte tajemnice. Książka wciąga od pierwszych stron, wątek jest ciekawy zarówno jak charaktery bohaterów, lecz spodziewałam się czegoś mocniejszego :) Uwielbiam książki z różnicą wieku, które są odczuwalne. Tutaj dwudziestolatka jak na swój wiek jest bardzo dojrzała, świadomie podjemuje decyzję i nie odstaje zbytnio od jej 34-letniego towarzysza. Historia jest dynamiczna, co jest zdecydowanie plusem dla Autorki, ponieważ się nie nudzimy i nie czekamy niecierpliwie na rozwinięcie sytuacji, dzięki wprowadzonych kilku wątków jednocześnie:) Nie jest to książka, która wywołała we mnie masę emocji, a takie bywały... Polecam na lepszy sen :)

Otworzyłam tę książkę z lekkim sceptycyzmem, a zamknęłam z uczuciem, jakbym właśnie wyszła z rozmowy z kimś, kto zna mnie lepiej niż ja sama. Nie była to „lekka lektura na raz” — to było zanurzenie. Intensywne, trochę pikantne, czasem bolesne, ale przede wszystkim prawdziwe. Autorka pisze tak, jakby kroiła swoje emocje i podawała je na tacy — bez lukru, ale nie pozbawione smaku. Jej styl jest zmysłowy, ale też surowy: potrafi być subtelna i jednocześnie trafiać tam, gdzie boli najbardziej. Czytałam niektóre fragmenty dwa razy, nie dlatego, że były niezrozumiałe — ale dlatego, że chciałam jeszcze poczuć to, co poczułam za pierwszym razem. Mam wrażenie, że to książka o kobietach, które boją się przyznać przed sobą, jak bardzo pragną być widziane i rozumiane. O próbach zatajenia trudnych prawd i o tym, co się dzieje, kiedy te prawdy nagle wychodzą na światło dzienne. Bez moralizowania, bez patosu — po prostu z ogromną wrażliwością i odwagą. To nie jest lektura „na odpoczynek”. To raczej lektura na konfrontację — z własnymi oczekiwaniami, lękami, namiętnościami i… kłamstwami, które opakowujemy w ładne słowa, żeby było łatwiej przeżyć. Podsumowując — ta książka ulepiła mi w głowie kilka emocjonalnych kształtów, z których część była niewygodna, ale część — zadziwiająco piękna. Jej język i ton zostają ze mną dłużej niż większość lektur tego roku.

„Ewka pisze, że buźkę ma piękną niczym książę z bajki Disneya, ale jak ją otworzy, to czar pryska. … Jego otwarte usta to jak otwarta puszka Pandory.” Czy mieliście tak, że w jednej chwili chcieliście kogoś pocałować i wyrzucić przez okno? Ja tak miałam, a do tego ciągle wybuchałam śmiechem, by za sekundę zgrzytać zębami ze złości i chcieć przywalić głównemu bohaterowi. Joanna miała stabilną pracę, spokojne życie, ale to wszystko się zmienia w momencie, gdy do firmy wkracza syn właściciela Marcin, który ma być ich nowym szefem. Jest chodzącą perfekcją, pewnością siebie, postrachem firmy, arogancji i piekielnie gorących genów. Ich pierwsze spotkanie to katastrofa i zapowiedź nieziemskiej i bardzo gorącej zabawy, która z każdą chwilą coraz bardziej się rozkręca. To, co wydarzyło się w Londynie, odcisnęło swoje piętno na Marcinie i wpływało cały czas na niego. Wszyscy w firmie się go bali, ale nie Joanna. Ona wiedziała, jak mu odpyskować, by podnieść mu ciśnienie i wkurzyć. Zresztą on również miał coraz większą przyjemność z tego, że ją wkurzał. Biuro stało się polem bitwy, ciętych ripost i chemii, która iskrzy tak bardzo, że nie sposób jej nie poczuć. Służbowy wyjazd zmienia wszystko między nimi. Tylko że pewne wydarzenia dalej rzucają cień na Marcina, by zniszczyć to, co zaczął budować. Czy uda im się porozumieć? Czy da się zapomnieć o słowach, które zadały tak wielki ból? „Proszę bardzo. Potrójne espresso, mocne, mdłe i czarne jak pana charakter. – Podwójne, poczwórne… Chyba go nie zabiłam, co nie?” „Syn szefa” to romans biurowy, w którym dialogi między bohaterami to bitwa, są śmieszne, pełne humoru, inteligentne, ale i bywają pikantne. Ta książka rozbawi, podniesie ciśnienie, ale będzie irytować i wkurzać. Pikantne i pełne ognia sceny tylko pobudzają i sprawiają, że wyobraźnia zaczyna szaleć. Zostaniecie wrzuceni w burze uczuć, emocji i dość zabawnych sytuacji. Zwłaszcza gdy pojawi się syn Joanny i ich bardzo wyjątkowa i do pozazdroszczenia relacja. Marcin pokazuje, swoje drugie obliczę, mimo że chciałam go nie raz udusić. Zaczynają wychodzić jego demony i tajemnice oraz to, że nie radzi sobie z gniewem. Joanna też ma swój bagaż doświadczeń, a to wszystko sprawia, że są autentyczni i cała historia zaczyna nabierać głębi. Można by powiedzieć, że jest to zwykły romans biurowy, ale to nie prawda, bo tak naprawdę to nie jest prosta historia. Bo niekiedy to, co nas denerwuje, jest tym, czego potrzebujemy. Gorąco polecam!

Tytuł: "Do zakochania dwa ugryzienia" Autor: @magdalena.szweda_ Data premiery: 20.08 2025r. Psy🐶 czy koty🐱? Który team jesteście? 😁 . . "Do zakochania dwa ugryzienia" to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Jak wypadło? Sprawdźcie!👇 . . Może zacznę od tego, że książka jest pięknie wydana. Różowa, bajkowa okładka z barwionymi brzegami. No cudo! Oczy nie mogą się napatrzeć 😍 . Jeżeli chodzi o historię to było dobrze:) miło spędziłam czas z książką-mimo tego że Vivian i Nick tak mnie denerwowali, że szok🙈 mało kiedy mam tak, że dwójka głównych bohaterów mnie irytuje, ale co zrobić...🤷🏼‍♀️ Nick był chorobliwie zazdrosny o Vivian... tylko, że nie miał ku temu podstaw, bo ona nie była jego dziewczyna tylko sąsiadka... zbierali się do innego etapu znajomości, ale ciężko im to szło, bo ciągle im ktoś przeszkadzał... A tu siostrzenice Nicka, a tu telefon z kliniki, a tu były Vivian... te wszystkie znaki wskazywały, że ta para nie ma być razem.... A jak to wyszło? Musicie przekonać się sami 😁 . . Tak jak wspominałam wyżej - spędziłam z tą książką naprawdę dobry czas :) polecam ją każdemu, kto ma pieska w domu i nue tylko 😁 ... czytanie takich komfortowych historii to naprawdę fajna sprawa :)

Chemia, to książka którą przeczytałam z ciekawością, ale nie wciągnęła mnie bez końca, jest to jednak przyjemna lektura, po którą zdecydowanie warto sięgnąć. Mamy tutaj barona Luciano Soareza, który stracił już kilku chemików i szuka kolejnego, ale tym razem chce by ten chemik był niemal pod kloszem, tak by nie stała się mu żadna krzywda. Osobiście nie możne znaleźć odpowiedniej osoby, więc zasięga pomocy u swojego przyjaciela, który ma szerokie kontakty i dzięki temu podstępem porywa pewną młoda chemiczkę.

Chemiczkę, która ma siostrę oraz małą siostrzenicę o która dbała jak o własną córkę. Dziewczyna zaprzyjaźnia się z jednym z pracowników Soareza. Co później okazuje się być wielkim błędem, a jednocześnie kluczem do rozwiązania pewnej zagadki. Mi w tej książce brakowało zbudowania relacji ze mną jako czytelnikiem, nie byłam w stanie też do końca jakoś poznać bohaterów, trochę miałam uczucie odrealnienia, ale to wiadomo… książka. :) Przeczytaj i daj znać co myślisz. :)

Moja opinia :) Po wielu opisach i zachętach, które przewijały się na bookmediach, postanowiłam sięgnąć po książkę „Jego zemsta”. Książki z motywem mafijnym są moimi ulubionymi, więc z chęcią zabrałam się za czytanie. To historia Antoniego i Sofii, oboje pochodzą z mafijnych rodzin, oboje są uparci i zawzięci oraz zbyt dumni by zrezygnować ze swoich racji. Książka od pierwszych stron jest pełna emocji, intryg i wciąga czytelnika w brutalny świat mafii. Bohaterowie świetnie przedstawieni, wszystkie wątki dobrze ze sobą połączone, co sprawiało, że bardzo przyjemnie się czytało i całość była spójna i zrozumiała. Tu nienawiść i zemsta grały pierwsze skrzypce, ale czy prawdziwemu uczuci można się oprzeć? Momentami było gorąco, sceny były dość brutalne. Między bohaterami, pomimo spięć i walki o przetrwanie, budzi się namiętność, która rozpala nie tylko serce Sofii, ale sprawia, że Antonio po raz pierwszy w życiu, czuje coś więcej niż nienawiść. Uwielbiacie historie z wątkiem mafijnym? To zdecydowanie musicie sięgnąć tę książkę, na pewno was zaskoczy i nie pozwoli się nudzić.

Tytuł: Znajdź to, czego szukasz Autor: Iza Maciejewska Wydawnictwo: Magnolia Książka przeczytana w ramach BT u @nata_liaaabooks za co serdecznie dziękuję 😘 ,,... wiedziała, że otacza ją mnóstwo ludzi, tylko co z tego, skoro samotność wręcz wczepiła się swoimi ostrymi pazurami w jej ciało. Owszem, można być samotnym w tłumie ludzi. Kiedy po raz wtóry zaniosła się szlochem, poczuła na swoim ramieniu dotyk czyjejś dłoni. Była pewna, że to ktoś z rodziny chce dodać jej otuchy. Spojrzała w stronę tego wsparcia i napotkała tak sobie dobrze znane brązowe oczy..." Ona: Uparta i niezależna. Ma żal do siostry i szwagra, który zżera ją od środka. On: Poświęcił wszystko, dla osoby, która nigdy nie okazała mu miłości. Spotkali się na weselu, gdzie połączył ich taniec, by za chwilę rozdzielił ich los... mimo tego, że ten im nie sprzyjał, odnaleźli się, ale... Czy dane będzie Im być razem? Czy miłość jest na tyle silna, by przetrwać wśród śmierci i choroby bliskich? A może zawiść i zazdrość Moniki, zniszczy to, co dopiero się wykluwa? Historia bliska memu sercu 💔 ponieważ cofnęła mnie do przeszłości, która była niemal identyczna, jak w książce. Historia, gdzie pożegnania są trudne, gdzie sumienie walczy z sercem i rozumem, a wsparcie bliskich jest najcenniejsze, gdy śmierć odbiera Ci bliską osobę. Polecam książkę z całego ❤️ znajdziesz w niej: miłość, nienawiść, skomplikowane relacje rodzinne, chorobę, śm..rć, zdradę i wiele emocji, które wycisną z Ciebie niejedną łzę. A ja mam nadzieję, że autorka już pisze kolejne tomy, bo Monia (choć miałam ochotę wyszarpać ją za kudły) i Aga, zasługują na swoje opowieści 🔥 @iza_maciejewska_pisarka @wydawnictwo_magnolia #znajdźtoczegoszukasz #btznajdżtoczegoszukasz #mojarecenzjaksiążki #mojaopiniaoksiążce #polecajkaksiążkowa 13/03/2026

„Zaplątani w układ” Agnieszki Brückner to emocjonalna historia o wyborach, które z pozoru wydają się rozsądne, a w rzeczywistości potrafią całkowicie odmienić życie. Poznajemy Cass Watson - przyjaciółkę Vanessy - młodą kobietę z uprzywilejowanego świata, która jednak nie chce być jedynie częścią rodzinnego układu. Marzy o niezależności i samodzielnych decyzjach, ale sytuacja zmusza ją do podporządkowania się woli ojca. Gdy zawodzi jej własny plan na przyszłość, decyduje się na małżeństwo, które ma być jedynie formalnością i sposobem na rozwiązanie problemów. Jej mężem zostaje Jasper Hyde - mężczyzna starszy, opanowany i niezwykle lojalny wobec rodziny Cass. To ktoś, kto całe życie budował swoją pozycję ciężką pracą i nie zapomina o tym, komu zawdzięcza swoją szansę. Na pierwszy rzut oka wydaje się chłodny i zdystansowany, ale z czasem odsłania bardziej ludzką, wrażliwą stronę. Relacja tej dwójki od początku jest napięta, nie tylko przez różnicę wieku, ale też przez wspólną przeszłość, która pozostawiła między nimi niedopowiedzenia i emocjonalne rysy. Fabuła skupia się na ich aranżowanym związku, który miał być jedynie tymczasowym układem. Małżeństwo z określonym „terminem ważności” szybko przestaje być prostą umową, bo codzienność zaczyna wystawiać ich uczucia na próbę. Wspólne życie, rodzinne oczekiwania i trudne doświadczenia sprawiają, że granica między obowiązkiem a prawdziwym zaangażowaniem zaczyna się zacierać. Bohaterowie muszą zmierzyć się nie tylko z własnymi emocjami, ale też z tym, czego tak naprawdę chcą od życia. Dużym atutem książki są wyraziste postacie - nie tylko główni bohaterowie, ale też barwne postacie drugoplanowe, które wprowadzają zarówno humor, jak i momenty wzruszenia. Dzięki nim historia nabiera lekkości, mimo że porusza poważniejsze tematy, takie jak odpowiedzialność, lojalność czy cena, jaką płaci się za rodzinne zobowiązania. To opowieść o tym, że nie wszystko da się zaplanować - zwłaszcza uczuć. Relacja rozwija się stopniowo, a bohaterowie uczą się siebie nawzajem mimo przeciwności. Ta książka potrafi wciągnąć, rozbawić, a momentami też skłonić do refleksji – i właśnie dlatego trudno się od niej oderwać

Nie lubię sięgać po książki z dużą różnicą wieku, a zwłaszcza gdy bohaterka ma mniej niż dwadzieścia lat, a on jest po trzydziestce. Jednak w przypadku tej książki ta różnica wieku kompletnie mi nie przeszkadzała. Nie wiem, czy to przez styl, w jaki została napisana, czy autorka po prostu ma dar, aby przekierować myśli czytelnika na inny tor. Ruby, jak na dziewczynę, która ma niespełna dziewiętnaście lat jest bardzo dojrzałą i rozsądną kobietą. Vincent, no cóż… zawsze stawia dobro innych na pierwszym miejscu. Ich relacja zaczyna się od niechęci względem siebie, ale z czasem te całe złe nastawienie się zmienia, gdy oboje poznają się lepiej. A gdy planują fikcyjny ślub i zamieszkują razem między nimi zaczyna pojawiać się uczucie, któremu z czasem ulegają. Ich sielanka nie mogła trwać jednak długo, bo przeszłość lubi przypomnieć o swoje w bardzo brutalny sposób. Samo zakończenie książki powoduje, że trzeba rozchodzić emocje, jakie w nas pozostawia i to dosłownie. Podobała mi się ich historia 🫡

★★★★★★⁠★☆☆☆ [ współpraca reklamowa ] "Nie mów do mnie kochanie" to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i szczerze mówiąc nie miałam jakiegoś konkretnego nastawienia wobec tej książki. Chociaż, gdy zaczęły do mnie docierać dosyć pozytywne opinie zakiełkowało we mnie ziarenko ciekawości co w tej historii takiego się kryje i czy faktycznie ma taki fajny humor o jakim mówią. I muszę przyznać, że naprawdę pozytywnie zaskoczyła mnie ta książka. Może nie jest to jakaś moja wielka miłość, ale faktycznie bawiłam się przy niej świetnie. Totalnie zgadzam się z tym, że jest to historia z genialnym humorem. Nie raz parsknelam pod nosem, a wszystko było ograne w taki sposób, że zrobiło to świetny klimat. Sama fabuła była dla mnie zaskoczeniem, bo do tej pory nie czytałam historii z tak wykreowanymi postaciami i tak poprowadzoną akcja. Było ciekawie, nie raz obrót wydarzeń mnie zaskoczył, a to że poruszone wątki (mamy tu właścicielkę klubu treningowego i byłego policjanta, który jest właścicielem firmy ochroniarskiej), wydaje mi się, są dosyć rzadko spotykane z zafascynowaniem zagłębiałam się w tą historię. Aczkolwiek końcówka całej tej kulminacyjnej akcji miałam wrażenie zadziała się za szybko. Chwila moment i bez poczucia jakichkolwiek emocji końcówka i przejście do epilogu. Bohaterowie są naprawdę mocnymi charakterami. Zarówno Maciek, jak i Kama nie dają sobie w kaszę dmuchać i było to ciekawe zderzenie osobowości, ale było to jak dla mnie przedstawione w naprawdę fajny sposób. Czuć było tworzące się między nimi uczucia, napięcie i chemię, a w połączeniu z całą resztą fabuły wyszło z tego coś naprawdę ciekawego. Na początku odrobinę ciężko było mi się wkręcić. Musiałam przyzwyczaić się do języka jakim posługuje się autorka, ale też wciągnąć się w samą akcje i jak już przyszło co do czego, a fabuła zaczęła nabierać tempa to zaczęło mi się naprawdę sprawnie i przyjemnie czytać tą książkę. Jeżeli szukacie czegoś, przyjemnego, z fajną akcją, ale jednocześnie bez jakichś większych smutków, bólów i zagwostek to myślę że to będzie książka dla was. Bawiłam się cudownie i pojedyncze sceny na pewno zapadną mi w pamięci przez swoją unikalność, ale jednocześnie nie wywoła we mnie przeogromnych emocji, żebym jakoś szczególnie ją rozpamiętywała🩷

2/2026 2/01.2026 Przeczytałam na Legimi 7/10 Choć chciałabym dać wiecej i mniej. Dlaczego? Zaczynając od plusów to książka jest wciągająca. Fabuła się niesamowicie szybko toczy, wartko i względnie spójnie. Bohaterowie są w sumie jacyś. Czy ich lubie? Nie wiem. On wydaje się szaleńcem. Ona lekko, młodzieńczo naiwna. Przeczytałam w jeden wieczór i godzinkę poranka. Z minusów? O Cie Panie... KOREKTA! Błąd za błędem, literówkę pogania. Ktoś nie wykonał swojej pracy. Tok myślenia głównego bohatera. Niby coś ci pasuje ale postępowanie nie jak u biznesmena, lecz jak u średniej klasy robotnika z problemem alkoholowym. Trochę takie nieracjonalne. Ale czy w takich książkach oczekuje się racjonalizmu? Nie wiem. Może niekiedy jak poruszaja ważne wątki? Poważne... Jednak przede wszystkich te... o miłości maja bawić, umilać czas. A ta książka to zrobiła. Polecam.