Turbulencja

Bardzo ciekawa książka,, która demaskuje mity dotyczące m.in. szczepień, GMO, homeopatii, mikrofalówek itp. Książka została wydana w roku 2019, obecnie (2026) chyba należy stwierdzić, że liczba "wyznawców" jest większa niż poprzedni. Niestety fakty nie przebijają się do takich osób.

Można by rzec, że w tej książce nie uświadczysz krzty prawdy. Nie dowiesz się czym jest prawda choć tytuł krzyczy PRAWDA. Mniejszym drukiem zapisane jest wciskanie kitu ale czym jest ten kit czyli kłamstwo też się nie dowiesz. Więc nie jest to traktat o prawdzie i fałszu, jest to zbiór anegdot i przykładów większych czy mniejszych fałszerstw w dziejach ludzkości z których wynika, że kłamstwo dla naszego gatunku jest atrakcyjniejsze od prawdy. "Prawda jest jednolita i wąska; istnieje ustawicznie i zdaje się nie wymagać zbyt wiele aktywnej energii, jako że dusza ma pasywną zdolność do spotkania się z prawdą. Omylność natomiast jest nieskończenie zróżnicowana; nie ma prawdziwości, jest czystym i prostym tworem umysłu. Na tym polu dusza ma dość miejsca, żeby rosnąć, wzywać wszystkie swoje niezmierne zdolności i całe swoje piękno, a także interesujące ekstrawagancje i absurdy." A miano największego kiciarza wszechczasów zdobywa Benjamin Franklin. A dlaczego? To już polecam sprawdzić samemu w książce.

W dobie kryzysu energetycznego i słysząc kolejne plany kolejnych rządów, by budować elektrownie atomowe, może warto wiedzieć, jakie mogą być tego konsekwencje. Nie tylko Czarnobyl jest tego dowodem, ale i Three Mile Island czy Fukushima. Książkę polecam. Szczególnie jeśli ktoś pamięta przedni ustrój. Wtedy łatwiej rozumieć z czym mierzyli się konstruktorzy i operatorzy. Bo teraz łatwo jest pójść do prasy czy telewizji i nagłośnić temat. Wtedy tak nie było.

Wielki następca, młody wódz, mąż stanu, chwalebny potomek, szanowny przywódca, wreszcie prawowity spadkobierca wspaniałego reżimu. Te i inne tytuły bohatera niniejszej biografii powielane są jak mantra. O jego "bohaterskości" zdaje się głosić północnokoreańska propaganda, o czym wielokrotnie na łamach tej książki wspomina Anna Fifield. Autorka nie ucieka od prawdy, która według Kima w oczach świata zewnętrznego ma być diametralnie inna. Skonstruowała bardzo jaskrawy obraz tajemniczego dyktatora, jego rodziny, a także systemu zarządzającego w nadzwyczaj kuriozalnym państwie świata. Kulisy władzy są zebrane w formie faktów i trochę ciężko mi było ten zasób wiedzy ogarnąć. Niemniej jednak wyrazy uznania należą się Fifield za długotrwałe poszukiwania trudno dostępnych źródeł i dotarcie do tych, którzy często narażając życie ukazali to, co nigdy nie mogło ujrzeć światła dziennego. Najbardziej poruszył mnie rozdział, w którym opisano sposoby na karanie przeciwników reżimu, co wydaje się być wyjątkowo bestialskie i nieludzkie.

„Na wojnie wszystko ma albo czas przeszły, albo przyszły. Była, był. Żyła, żył. Przyjdą, zabiją, zbombardują, zaraz zaczną” Książkę dosłownie się pochłania, co nie dziwi, biorąc pod uwagę jak interesującą (a zarazem wstrząsającą) tematykę Autorka poruszyła w „Ćpunach wojny”. Każda z części książki jest na swój sposób wyjątkowa, natomiast wspólnym mianownikiem jest bez wątpienia do bólu realistyczny obraz zła jakim są wojny, ataki terrorystyczne oraz wszelkiego rodzaju konflikty zbrojne. Atutem, który sprawił, że książkę się świetnie czyta jest charyzma Anny Wojtachy, którą czytelnik dostrzega już w pierwszych zdania opowieści. Nie wyobrażam sobie wykonywać zawodu, który tak silnie wpływa na psychikę człowieka. Tym bardziej w miarę czytania „Ćpunów wojny” wzrastał u mnie podziw, jakim aktualnie darzę dziennikarzy wybierających się w miejsca, z których wszyscy „normalni” ludzie chcieliby uciec. Doceniajmy zatem pracę korespondentów wojennych. Pamiętajmy, że wojna nigdy nie jest za daleko.

Wstrząsająca, prawdziwa, potrzebna. Zwłaszcza dziś – po ataku na lekarza – ta książka porusza mnie jeszcze mocniej. Pokazuje, jak wiele emocji, stresu i odwagi kryje się po drugiej stronie numeru alarmowego. Jako mama korzystałam z 112 kilkakrotnie. Nigdy nie wyobrażałam sobie, by krzyczeć, wyzywać, gdy ktoś odmawia – nawet jeśli serce matki panikuje. Zawsze starałam się słuchać i ufać osobie po drugiej stronie ... Ogromne ukłony i podziękowania dla autora. Kawał dobrej roboty.

To co dotyczyło Chin, to było dla mnie ciekawe. Bardzo wymowny był tytuł jednego ze środkowych rozdziałów: "Nowy człowiek – Jak big data i system społecznych nagród mają stworzyć posłusznego poddanego". Pojawiło się wiele kwestii problematycznych, a między innymi spory wewnętrzne o: Tajwan, Tybet, muzułmański Sinciang (Ujguristan). Kai Strittmatter pokazał chińskie oddziaływanie w skali globalnej, na przykład kulturowo i szpiegowsko poprzez Instytuty Konfucjusza. Jednak przywoływane przez autora co jakiś czas różne wzmianki o dygresyjnym charakterze irytowały mnie – tak jak i innych czytelników portalu Lubimy Czytać. Kai Strittmatter znienawidził Donalda Trumpa i często dawał upust swojemu psychicznemu napięciu wywołanemu osobą prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Oprócz tego twierdził, że na świecie pojawiło się dużo faszystów, którzy z prawicowcami kontynuowali dzieło niszczenia demokracji (oczywiście prym wiódł Donald Trump). Bardzo pozytywnie wyrażał się o Niemczech i o Unii Europejskiej. Te czynniki spowodowały obniżenie mojej oceny do 6,5 gwiazdki (później zaokrągliłem do 7 gwiazdek).

Książka „Antyterroryści. Polskie elitarne służby specjalne w akcji” autorstwa Janusza Schwertnera i Mateusza Baczyńskiego to fascynujący, choć momentami surowy wgląd w świat, który dla przeciętnego obywatela pozostaje całkowicie niedostępny. Przyznaję tej pozycji ocenę 7/10, ponieważ jest to rzetelny kawałek reporterskiej roboty, który zamiast budować tanią sensację, skupia się na psychologicznym i zawodowym koszcie służby w jednostkach specjalnych. Autorzy, będący uznanymi dziennikarzami śledczymi, wykonali tytaniczną pracę, namawiając do zwierzeń ludzi, których twarze zazwyczaj skrywają kominiarki. Największą siłą tej publikacji jest jej autentyzm. To nie jest pean na cześć „polskich Rambo”, lecz zbiór szczerych, często bolesnych rozmów o strachu, adrenalinie i trudnych wyborach moralnych. Czytelnik dowiaduje się, jak wygląda selekcja do elitarnych jednostek, jak radzić sobie z traumą po akcjach, w których padały strzały, oraz jak skomplikowane bywa życie rodzinne człowieka, który na co dzień obcuje z ekstremalnym niebezpieczeństwem. Schwertner i Baczyński świetnie wyczuwają momenty, w których należy oddać głos bohaterom, pozwalając im na surową, żołnierską narrację, pozbawioną literackich upiększeń. Niemniej jednak, ocena nie jest maksymalna ze względu na pewną powtarzalność niektórych wątków oraz strukturę, która momentami przypomina bardziej zbiór luźnych wywiadów niż spójną, pogłębioną opowieść o kondycji polskich służb. Choć historie poszczególnych operatorów są wciągające, czytelnik może odczuć pewien niedosyt w kontekście analizy systemowej – tego, jak państwo dba (lub nie dba) o swoich najlepszych funkcjonariuszy po zakończeniu przez nich aktywnej służby. Brakuje tu nieco szerszego spojrzenia na ewolucję antyterroryzmu w Polsce na tle globalnych zmian w taktyce walki z terroryzmem. Mimo tych drobnych mankamentów, książka broni się jako dokument ludzkich postaw. Opisy akcji, takich jak zatrzymania najgroźniejszych przestępców czy zabezpieczanie wielkich wydarzeń państwowych, czyta się z zapartym tchem, niemal czując zapach prochu i słysząc huk granatów hukowych. To pozycja obowiązkowa dla fanów militariów, ale także dla osób zainteresowanych psychologią stresu. Autorzy udowadniają, że za elitarnym wyposażeniem i morderczym treningiem stoją zwykli ludzie z ich słabościami i wątpliwościami. „Antyterroryści” to lektura, która zostawia w głowie szacunek do profesjonalizmu tych jednostek, ale też gorzką refleksję nad ceną, jaką płacą za nasze bezpieczeństwo. To solidny, męski reportaż, który nie potrzebuje filtrów z Instagrama, by zrobić na odbiorcy wrażenie.

Ta książka to odważna i poruszająca próba pokazania świata, który zazwyczaj funkcjonuje na marginesie społeczeństwa i jest obudowany wieloma stereotypami. Autorzy skupiają się na prawdziwych historiach kobiet związanych z prostytucją, dzięki czemu czytelnik ma wrażenie obcowania z autentycznymi emocjami i doświadczeniami, a nie suchą analizą tematu. Co więcej w reportażu wypowiadają się nie tylko kobiety trudniące się tym zawodem, ale również ich klienci którzy w ciekawy sposób ukazują swoją perspektywę i opowiadają historie jakie im się przydarzyły. Największą zaletą książki jest jej szczerość. Opisywane relacje są często brutalne, momentami smutne, ale jednocześnie bardzo ludzkie. Autorzy nie idealizują bohaterek ani ich wyborów, ale też ich nie potępiają. Pokazują, że za prostytucją stoją różne motywy -od trudnej sytuacji życiowej i presji finansowej, po świadome decyzje i chęć niezależności. Dzięki temu książka skłania do refleksji i zmusza czytelnika do spojrzenia na ten temat z innej perspektywy. Dla mnie niezwykle pozytywne w odbiorze były wątki kilku polskich afer związanych z prostytucja jak np. sutenerstwo Dagmary Kazimierskiej czy afera z piłkarzami Legii Warszawa który udali się po wygranym meczu do burdelu. Szkoda tylko, że te tematy zostały jedynie muśnięte, bez głębszego rozwinięcia. Styl pisania jest prosty i przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko, mimo ciężkiej tematyki. Czasami jednak można odczuć pewien niedosyt – niektóre historie wydają się zbyt krótkie i chciałoby się ich rozwinięcia lub głębszej analizy psychologicznej. Momentami brakuje też wyraźniejszego podsumowania poruszanych wątków. Mimo tych drobnych minusów uważam, że jest to wartościowa lektura. Prostytutki. Tajemnice płatnej miłości otwierają oczy na problem, o którym rzadko mówi się wprost, i pomagają zrozumieć, że za kontrowersyjnym tematem kryją się prawdziwi ludzie i ich historie.

Pozycja dla sympatyków autorki. Ja porzuciłem książkę w połowie lektury - strasznie męczyło, że autorka ZAWSZE musi dopowiedzieć żart do końca. Trzymając się jej stylu: ilość anegdot na stronę przerasta liczbę parawanów na metrze kwadratowym plaży w Mielnie a narracji bliżej do Paczesia niż Szumowskiego. Jeden pokocha, inny znienawidzi. Statystycznie miałem pięćdziesiąt procent szans.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, lekko i z zaciekawieniem. Szczególnie jeśli, tak jak w moim przypadku, nie ma się jeszcze dużej wiedzy o Korei Północnej – to świetny wstęp do poznania tego zamkniętego i tajemniczego kraju. Autor serwuje czytelnikowi ciekawostki w przystępny sposób, nie przytłaczając faktami ani nadmiarem informacji. Dużym atutem są też zdjęcia – dodają książce charakteru i pomagają lepiej wyobrazić sobie realia życia w Korei. To moim zdaniem idealna lektura na pierwsze spotkanie z tym tematem: lekka, ciekawa i wciągająca. Polecam ją każdemu, kto jest ciekawy świata i lubi odkrywać miejsca, o których często słyszymy tylko w nagłówkach wiadomości.

Bardzo ciekawa pozycja. Autorka ujawnia przekręty Jarosława Kaczyńskiego, jego nadużycia, okoliczności dojścia do władzy, skandale, przedstawia bliżej jego współpracowników oraz wrogów. Czytając książkę, zdecydowanie odczuwa się fakt, że autorka nie jest groupie prezesa, tak więc miłośnicy Kaczyńskiego nie powinni sięgać po pozycję. Oczywiście sam nie we wszystko bezgranicznie uwierzyłem, tak mam w przypadku śledztw dziennikarskich, ale czytało mi się ją przednio.

Napisane rzetelnie i ciekawie, przetłumaczone z gafami (np. "żywa amunicja" zamiast tradycyjnej polskiej "ostrej"), zredagowane z potknięciami (np. "kolejna satelita" oraz "zabić trzysta 300 mieszkańców"). Warta przeczytania jako lektura uzupełniająca dla każdego domorosłego kimologa.

Chciałam sięgnąć po tę książkę od dłuższego czasu, uwielbiam latać i interesuje mnie lotnictwo. Spodziewałam się garści ciekawostek, ale dostałam przede wszystkim przemądrzałego autora. Niby chce czytelnikowi wyjaśnić pewne kwestie prostym językiem, ale wiele zagadnień bagatelizuje w dość pretensjonalny i nieprzyjemny sposób. Pojawiają się teksty w stylu: „o tym nie będę mówił”, „sami sobie sprawdźcie”, „szkoda strzępić pióra” czy „pisanie o tym byłoby nudne dla czytelnika, a jeszcze nudniejsze dla mnie”. Do tego książka jest bardzo amerykańska — i to czuć. Wiele przykładów nie ma przełożenia na europejskie realia, sporo jest też rozważań o tym, jak zdaniem autora coś powinno wyglądać, a niekoniecznie jak wygląda w rzeczywistości. No i niestety — od pierwszego wydania minęło już 13 lat, więc część treści zwyczajnie się zdezaktualizowała (np. gdy autor pisze o lotniskowym Wi-Fi jako okazji do wysłania maila do ukochanej albo zadzwonienia przez Skype’a).

„Pies” to ciekawy wgląd w świat policji, pełen autentycznych sytuacji i napięcia. Momentami książka wciąga i daje poczucie obecności przy śledztwie, choć zdarzają się fragmenty wolniejsze w akcji. Dla mnie solidna i wciągająca lektura, która dobrze pokazuje życie funkcjonariuszy. ⭐ Ocena: 7/10

🍽️🧠 Jedzenie przestało być tylko jedzeniem — stało się systemem, wygodą, wyborem i skutkiem cywilizacyjnej zmiany 🧠🍽️ ⭐ Moja ocena: 7/10 — za bardzo rozsądne i wyważone podejście do tematu. Najbardziej cenię tu to, że autorka nie wpada ani w zachwyt nad nowoczesnością, ani w tanią nostalgię za „dawnym jedzeniem”. 🥪 To nie poradnik, tylko opowieść o tym, jak zmieniło się nasze jedzenie 🥪
 Bee Wilson nie pisze książki w stylu „jedz to, nie jedz tamtego”. To raczej biografia współczesnego jedzenia: opowieść o tym, jak zmieniły się smak, głód, gotowanie, zakupy, rytm posiłków i sama relacja człowieka z jedzeniem. To książka bardziej o tym, jak żyjemy, niż tylko o tym, co mamy na talerzu. ⚖️ Współczesne jedzenie dało nam wygodę — i zabrało prostotę ⚖️ Najmocniej działa tu dla mnie to, że Wilson nie upraszcza. Pokazuje uczciwie, że dzisiejszy system żywnościowy przyniósł ogromne korzyści: jedzenie stało się tańsze, bardziej dostępne, łatwiejsze do zdobycia i mniej zależne od sezonowości, lokalności i zwykłego niedoboru. Ale jednocześnie ten sam system wepchnął nas w nadmiar, przetworzenie, chaos wyboru i stopniową utratę zwykłego, spokojnego kontaktu z jedzeniem. Wilson pokazuje też, że współczesna obfitość bywa złudna: półki uginają się od produktów, ale często jest to tylko pozór różnorodności, bo w tle działa monokultura tych samych składników, smaków i żywieniowych nawyków. 🍔 Problemem nie jest tylko to, co jemy, ale jak jemy 🍔
 I tu siedzi dla mnie sedno tej książki. Wilson dobrze pokazuje, że problem nie zaczyna się wyłącznie na poziomie składu czy kalorii. Zaczyna się też na poziomie rytmu życia. Jemy w biegu, między bodźcami, często odruchowo, z wygody albo zmęczenia. I wtedy jedzenie przestaje być częścią codzienności, a zaczyna być szybką reakcją na stres, pośpiech i rozproszenie. 🍞 Jedzenie to kultura, status, marketing i pamięć 🍞 
Bardzo podoba mi się też to, że autorka nie traktuje jedzenia jak czystej biologii. Tu jedzenie jest częścią większej układanki: historii, rynku, reklamy, dzieciństwa, rodzinnych rytuałów i społecznych zmian. Dzięki temu książka nie zamyka się w prostym haśle „jedz zdrowiej”, tylko pokazuje, że nasze wybory żywieniowe są zanurzone w całym stylu życia. 🪞 Największa zaleta: rozsądek bez fanatyzmu 🪞
 To, co naprawdę mnie tu przekonuje, to ton. Bez moralizowania, bez histerii, bez ideologicznego napinania się. Wilson nie robi z jedzenia religii i nie udaje, że istnieje jeden prosty powrót do rzekomo lepszej przeszłości. Zamiast tego daje coś cenniejszego: porządek, proporcje i szerszy ogląd. 📌 Wniosek: mądra książka o jedzeniu jako obrazie współczesnego życia 📌
 To nie jest książka, która miażdży literacko albo zostawia po sobie wielki wstrząs, ale jest naprawdę sensowna i potrzebna. Dobrze porządkuje temat i zostawia z myślą, że dziś problemem nie jest już tylko brak jedzenia, ale to, że mamy go za dużo, za łatwo i coraz częściej bez prawdziwej relacji z nim. 📖 Ta książka nie mówi tylko o jedzeniu. Ona mówi o człowieku, który najpierw dostał ogromny wybór, a potem został z tym wyborem trochę sam.

Wszędzie opowiada się o złu reżimu Kimów, lecz tematu się nie rozwija zapominając o ludziach zamieszkujący ten kraj - także w jaki sposób radzą sobie z problemami, którymi są obarczeni ze względu na restrykcyjną i izolacjonistyczną politykę KRLD. W tej książce dowiadujemy się między innymi, że system da się tam omijać i jest on szeroko łamany przez zwykłych obywateli. Nie chcę zbyt dużo zdradzać, niemniej polecam.

Przeczytałem to z polecenia… jeśli chodzi o treść to niby człowiek wie Ale jednak dowiaduje się jeszcze więcej co przed nami „zwykłymi ludźmi” jest schowane „za murami Watykanu” - Państwo w państwie… podejrzewam że jeszcze nie jedno takie coś wyjdzie na jaw. Fajny reportaż. Osobiście wychodzę z założenia że stanowisko powinno być traktowane jak zawód. Im więcej takich niekoniecznie przyjemnych problemów jest upubliczniane tak ludzie odchodzą od kościoła, co przekuwa się na wiarę. Kościół jako budynek nie jest równoznaczny z Wiarą.

Słyszeliście kiedyś o Netflix? Oczywiście, że tak. Większość z nas korzysta z subskrypcji niemal na co dzień. Ale czy wiedzieliście, że Netflix zaczynał jako… wypożyczalnia płyt DVD wysyłanych pocztą? Marc Randolph – współzałożyciel i pierwszy CEO Netflixa – zabiera czytelnika w inspirującą podróż biznesową. W lekkim, momentami zabawnym stylu opowiada o kulisach powstawania firmy, która od początku budowana była w duchu innowacyjności i z ambicją bycia zawsze o krok przed konkurencją. To opowieść o marzeniach i ryzyku, ale też o trudach przyjaźni w biznesie, umiejętności radzenia sobie z własnym ego i wycofania się w odpowiednim momencie. Szczególnie ciekawe są fragmenty dotyczące relacji z Amazonem i nieudanej próby przejęcia przez Blockbuster – moment, który dziś uchodzi za jedną z największych pomyłek w historii biznesu. Książka napisana jest w bardzo przystępnym stylu i bez problemu trafi do szerokiego grona czytelników, nie tylko zainteresowanych biznesem. To lekcja o wytrwałości, kreatywności i sile innowacji. Warto przy tym zauważyć, że analizując biografie takich gigantów jak Amazon, Nike czy Netflix, widzimy wspólny mianownik: na drodze do sukcesu ani razu nie spotykamy się z państwowym interwencjonizmem. Brak tam regulacji, związków zawodowych, kar i administracyjnych ograniczeń. Była za to wolność gospodarcza – w pełnym, pięknym i praktycznym znaczeniu tego słowa.

Zebrane w książce historie z pracy kelnerów, barmanów i właścicieli barów całkiem przyjemnie się czyta. Nie wiedziałam nawet, że to taki trudny zawód, a praca z niektórymi gośćmi jest czasami bardzo uciążliwa. Najciekawsze są chyba dla mnie wątki z kelnerowania w PRL, kiedy kierownik sali i kelnerzy rządzili i zarabiali jak nigdy potem. Można się nieźle pośmiać z wątku o sanatorium. Końcówka książki to historia warszawskiego baru, którego właściciele nie dali sobie rady z negatywnymi opiniami w internecie i planowali wyjazd z Polski. Lekka fabuła i szybko się czyta, polecam każdemu.