Trzy panie w samochodzie, czyli sekta olimpijska

To książka na błyskawiczną poprawę humoru! Dialogi między bohaterkami, ich perypetie, wścibska mamusia i nastolatki, które mówią niezrozumiałym językiem i podejmują dziwne decyzje, to wszystko składa się na naprawdę dobre czytadło. Owszem, to nie jest jakaś wybitna historia. To rodzinne opowieści z życia dwóch sióstr, które chwilowo muszą razem zamieszkać i mierzyć z przeciwnościami losu. Ale obie wychodzą z założenia, że co je nie zabije to je wzmocni. A wzmacnia je przyjaźń z szaloną Anką, która ma niesamowite pomysły i niezły temperament. Dobrze się bawiłam czytałam tę książkę. A czasem po prostu o to chodzi!

Oto kolejny lekki kryminał autorstwa Pani Marioli Zaczyńskiej, który miałam okazję przeczytać. Czy „Kobieta z Impetem” podbiła moje serce? Zapraszam do zapoznania się z moją opinią…. https://taka-jest-agata.blogspot.com/2025/05/mariola-zaczynska-kobieta-z-impetem.html

Nie mogłam się wciągnąć w tę książkę, miałam tak, jakbym nie rozumiała, co czytam. Dopiero później jakoś szło mi lepiej, już bardziej zainteresowała mnie historia Marty. Chciała ona coś zmienić w swoim życiu, no i zmieniła, ale w pewnym momencie jakby w to zwątpiła, no i tego jej zachowania nie zrozumiałam. Ale ogólnie książka mi się podobała ;)

Uwielbiam letnie poranki, szczególnie te sierpniowe, gdzie już delikatnie czuć nadchodzącą jesień. Wstaję szybko, mijając zaspanych domowników, delektując się ciszą i małą chwilą dla siebie. Kawa smakuje wtedy najlepiej. Cisza i spokój pozwalają zatopić się w lekturze. Letni wiaterek zachęca mnie do literatury typowo kobiecej – lekkiej, ciepłej, wypełnionej nadzieją i prawdziwą miłością. Taką książką, która sprawia, że serce robi się cieplejsze, jest „Powrót na Staromiejską” Anny Mulczyńskiej. „Trzymajcie się cieplutko i pamiętajcie: siła tkwi w każdej z nas i w tych, których kochamy!”. Powiecie pewnie teraz, że to banalne i oklepane stwierdzenie. Być może. Ciężko jest jednak wypracować w samym sobie siłę, by doceniać każdy nowy dzień, by uśmiechać się, bez większych powodów, by kochać tą małą codzienność całym sobą. Anna Mulczyńska swoim dziełem uczy nas, że można, a nawet trzeba walczyć z przeciwnościami losu, zdobywając na każdym kroku iskierki nadziei. Nadzieja jest fundamentem. To dzięki niej człowiek jest w stanie przenieść góry i iść do przodu pewniejszym krokiem. Nadzieja jest fundamentem miłości, a więc też szczęścia. Weronika po kilku latach spędzonych w Szwecji wraca na ulicę Staromiejską. To podróż wspomnień do dawnego zakładu zegarmistrzowskiego odziedziczonego po kochanym dziadku. Przyjeżdża tutaj, by wyleczyć swoje złamane serce. Zamknięta na wszelkie związki skupia się na nowym interesie. Otwiera „Robótkowo”, czyli miejsce dla miłośniczek rękodzieła. Jej artystyczna dusza przyciąga Edzia. Jest on właścicielem restauracji. Był również znakomitym przyjacielem dziadka Weroniki. Jak na typowo miłosną obyczajówkę przystało, pośród przyjaźni, pasji, smutku, szczęścia i masy rozczarowań prym wiedzie miłość. Choć zakończenie tak przewidywalne, klimat opowieści nie pozwala się od niej oderwać. „Powrót na Staromiejską” przyciąga swoim pięknem dzięki wyjątkowym miejscom. „Robótkowo” to raj dla miłośników ręcznych robótek, a że ja uwielbiam wszystko, co związane z tym, poczułam chęć zamieszkania obok tego sklepiku. Byłabym stałą klientką i z chęcią zapisałabym się na zajęcia u Weroniki. Jej ciepło, delikatność oraz subtelność dodają uroku miejscu, w którym pracuje i gdzie spełnia swoje zawodowe marzenia. To odskocznia od świata korporacji i wiecznego biegu za czymś i donikąd. Smaku dodaje restauracja Edzia i potrawy w niej przyrządzane. Zapach pasji unosi się na całej Staromiejskiej. Czytając na chwilę przeprowadziłam się w tą przyjemną okolicę i nie chciałam wyjeżdżać do rzeczywistości. Układałam w swojej głowie, niczym kawałki patchworkowej kołdry Dear Jane, plany na swoje życie. Poczułam przypływ siły i pasji, by działać i spełniać swoje marzenia – natychmiast. Za to pragnę podziękować autorce. „Przyjaciółki ze Staromiejskiej” nie będą czekać długo w mojej czytelniczej kolejce. Nie mogę się doczekać, mając nadzieję, że nie zawiodę się i po raz kolejny wrócę w spokojny świat ulicy z marzeń.

Bardzo miła odmiana od książek, gdzie jakąś zagadką jest ścigający wszystkich morderca z siekierą. Niesamowicie wciągnąłem się w fabułę i połknąłem to w jakieś niecałe 2 dni. Bohaterowie nareszcie są autentyczni, nikt nie ma charakteru plastikowej reklamówki.

No nie! Świat staje na głowie! Bolek, Lolek i Tola napadają na bank w Olszanicy. W dodatku dopuszczają się tego karygodnego czynu w Święto Pracy – 1 maja 1981 r. Trop rabusiów urywa się w miejscowym pensjonacie „Trzy buki”. Ze względu na brak postępów w śledztwie, milicja musi zakończyć dochodzenie. Trzydzieści lat później… A zresztą, przecież nie będę zdradzała fabuły. Podpowiem jednak, iż powieść Pani Iwony Czarkowskiej nie jest typowym kryminałem czy komedią kryminalną. To raczej zgrabnie skonstruowana powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym, całą plejadą wyrazistych postaci i ich niejednokrotnie zabawnych przygód i zachowań. Osadzenie akcji w realiach małomiasteczkowej społeczności dodaje tylko uroku.

Czytając tę książkę po raz pierwszy byłam nią totalnie zauroczona. Teraz, kiedy wróciłam do tej historii po latach, czuję, że zachwyciła mnie jeszcze mocniej. To jedna z tych lektur, które dojrzewają razem z czytelnikiem, odkrywając za każdym razem coś nowego, głębszego, bardziej poruszającego. "Jajko z niespodzianką" to nie tylko powieść obyczajowa, ale przede wszystkim opowieść o życiu - jego słodyczy i goryczy, o nadziei, która nie gaśnie nawet wtedy, gdy wszystko zdaje się iść nie tak. Agnieszka Krakowiak-Kondracka z ogromną wrażliwością pokazuje zwykłych ludzi w niezwykłych momentach - pełnych emocji, wyborów, wzruszeń i zaskoczeń. Wracając do tej historii po latach, miałam wrażenie, jakbym spotkała dawnych przyjaciół - trochę innych, trochę dojrzalszych, ale wciąż bliskich sercu. Ujęła mnie lekkość stylu, poczucie humoru, które przeplata się z refleksją, i to ciepło, które otula między wierszami jak ulubiony koc w zimowy wieczór. To książka o tym, że życie, jak tytułowe jajko z niespodzianką, potrafi zaskakiwać. Czasem łzami, czasem śmiechem, ale zawsze czymś, co warto przyjąć z otwartym sercem. Jeśli szukacie historii, która nie tylko bawi, ale i zostaje w pamięci na długo, sięgnijcie po tę książkę 🥹

Na początku książka mnie wciągnęła. Nie mogłam się od niej oderwać, nie wiedząc co będzie dalej. Lecz z każdą następną stroną główna bohaterka powoli zaczęła mnie irytować swoim zachowaniem. Przypominało mi to troche zabawę swoim życiem pomimo wieku, brak było u niej zachowania powagi. Historia jako w sobie była ciekawie opisana. Do dziś dnia nie mogę pojąć po co wchodziła w układ małżeński wiedząc już od samego początku, że w zestawie oprócz męża lekarza dostanie też i jego mamę (gdzie jego stosunki z nią wyglądały jak nieodcięta pępowina). W tym opowiadaniu brakowało mi momentami takiego polotu w tym wszystkim. Nie twierdzę oczywiście, że książka nie jest fajna, bo jest ma swój sposób. Na nudne wieczory jak najbardziej można po nią sięgnąć. Czyta się szybko ze zrozumiałym przekazem :)

Nie spodziewałam się, że mnie tak wciągnie. Na początku podchodziłam do tej książki jak do jeża... ale jak już zasiadłam to w ciągu 3 dni połknęłam. Nieźle się ubawiłam, bez jakiegoś większego, przesłodzonego i przelukrowanego happy endu. By się zresetować - polecam!

Lekka, zabawna książka, w której ciągle się coś dzieje. Chwilami może aż za dużo, ale lepiej tak niż w drugą stronę ;) W tej części główna bohaterka trochę mnie irytowała z jednej strony brakiem asertywności a z drugiej ogromnej chęci do filtru... Ale fajnie się czytało. Polały się nawet łzy wzruszenia, w momentach gdy rodzina i obcy ludzie tak potrafili zmobilizować się dla dobra drugiej osoby.

Bohaterce tej historii nic nie zostało oszczędzone. W młodości odejście ojca, alkoholizm matki. Potem małżeństwo, zdrada męża z najlepszą przyjaciółką i chęć zakończenia życia. Decyzja o wyjeździe i zaczęcie na nowo z czystą kartą, bez angażowania się w żadne relacje. Potem wizyta w hospicjum i lekcja pokory. Okazuje się, że obok są również niedoskonali ludzie, ale dający wsparcie i życzliwość. I refleksja, że można obrażać się na życie ale czy zawsze warto? To nasze wybory decydują, czy nas coś omija czy damy sobie szansę. Warto przeczytać. Polecam.

Dobrze się czytało- 6 różnych historii kobiet, w tle różne etapy polskiej historii i jeden ojciec, który chce własne błędy naprawiać i dopiero na koniec własnego życia wie, co w życiu jest ważne- rodzina, wsparcie, pomoc. 6 różnych kobiet charakterologicznie, ale ciekawie opowiedziane ich losy.

Jeżeli drogi Czytelniku oczekujesz wartkiej akcji i szybkich pościgów - to książka nie dla Ciebie. Tutaj (prawie) sielski klimat podwarszawskiej miejscowośći. Zaczyna się od powieszonego psa, później morderstwo.... I powolne odkrywanie prawdy I królowa matka Irena.... Dla Ireny warto przeczytać I ten galimatias rodzinny.

Książka Karoliny Kubilus „Szczęście w kolorze burgunda” to historia trzech przyjaciółek i ich perypetii, zarówno tych wesołych jak i momentami smutnych. Autorka w zabawny i lekki sposób przedstawia relacji Magdy z przyjaciółkami i rodziną. Na kartkach książki poznajemy codzienne, życie Magdy, dylematy zawodowe oraz miłosne a także codzienną prozę życia oraz niespodzianki jakie spotykają główną bohaterkę. :) „Przyjaźń – mnożąc radości i dzieląc troski – zwiększa nasze szczęście i zmniejsza cierpienie”– Joseph Addison – właśnie ten cytat najlepiej, najtrafniej obrazuje relacje Magdy, jej przyjaciół i rodziny. :)

Bohaterem jest Wojtek, świeżo upieczony weterynarz. Tuż po studiach planował razem ze znajomym wyjechać za granicę, żeby tam trochę odetchnąć. Jednak po tragicznym wypadku rodziców życie rzuca go od razu na głęboką wodę. Na głowę Wojtka spada opieka nad bratem, niesfornym maturzystą. Odziedzicza też lecznicę po rodzicach, którzy również byli lekarzami weterynarii. Z początku Wojtek ma obawy i nie ma zamiaru ciągnąć rodzinnego interesu, jednak za namową życzliwych mu osób, w końcu zdobywa się na odwagę, by na nowo otworzyć lecznicę. Wojtek jest raczej takim zalęknionym bohaterem, który stara się pokonywać trudności życiowe i z każdym kolejnym rozdziałem widać jego przemianę. Z początku wydawał się rozpieszczony, ale po śmierci rodziców wydoroślał w mgnieniu oka. Bardzo polubiłam Mikiego. Podobała mi się relacja między braćmi i ich dialogi, bo były takie fajnie bratnie. Natomiast niecierpliwie czekałam, kiedy rozpadnie się związek Wojtka i Agaty, ale patrząc na to, że w opisach dwóch kolejnych części widnieje jej imię, nie mam na co liczyć, a przydałaby się jakaś drama. Myślałam, że przy takim ewentualnym scenariuszu Wojtek może byłby z Olgą. To by było nawet romantyczne, tak razem przeprowadzać operacje. W każdym razie Agata do wora, a wór do jeziora. Ona jest taka jakaś. Przydałaby się Wojtkowi dziewczyna pokroju Saby, z zamiłowaniem do zwierząt, bo Agata to taka zapchajdziura. W zasadzie tylko czasem umilała Wojtkowi czas, a wręcz miałam wrażenie, że traktuje ją czysto erotycznie i nic poza tym. A to "nic poza tym" w całej otoczce jest bardzo ważne. W zasadzie Wojtek sprawiał wrażenie, jakby tylko się zauroczył. Niektórzy narzekali na przydługie opisy przypadków w lecznicy, a mnie się właśnie podobały. Natomiast coś mi nie pasowało w ogólnym wyglądzie tekstu. Był opis o Wojtku, a nagle w tym samym akapicie z dupy wyskakiwał dialog, który raczej powinien zaczynać się od nowego akapitu. Mimo tekstu zlanego w całość, czytało mi się dobrze. Fajne było to poczucie humoru.

Nie wiem czy bardziej poplątana jest Iga, czy jej życie?! Nie potrafię jej zrozumieć. Miota się między różnymi światami wartości, chyba sama nie wie kto i ma dla niej największą wartość. Niezwykle trafne spostrzeżenie Basi dotyczące Igi: „tobie ten cały dobrobyt wykasował logiczne myślenie” nie straciło swej mocy przez całą lekturę. Były momenty, gdy wydaje się, że przewartościowuje swoje potrzeby, cele, a później znów wraca do dawnych przyzwyczajeń. Racjonalizuje, chce wprowadzić porządek, a chwilę później zaskakuje bezmyślnością, naiwnością, zaciętością bądź sztywnością myślenia. Chwilami nawet próżnością i prostactwem. Co do innych postaci pojawiających się w tej powieści, to razi mnie obłuda, sztuczność wielu z nich. Chyba najbardziej zaciekawili mnie i byli mi najbardziej bliscy: Basia, Staś i Ola. Do atutów zaliczam pomysł na okładkę, przeplatanie się teraźniejszości z przeszłością i zapowiedź kolejnego tomu – może Zosia bardziej będzie mi odpowiadała.

Gdzie uciekniesz, aby zacząć od nowa? Pewne decyzje wymagają czasu. Wiktoria bez słowa wyjaśnienia zostawiła męża, spakowała walizkę i pojechała w miejsce, które miało jej pomóc poskładać wszystko na nowo. Idealne byłyby pewnie Indie albo Toskania. Ona wybrała Chorwację. Czy podróż do Dubrownika, który zapamiętała dzięki szczęśliwym wakacjom sprzed lat, może być czymś więcej niż tylko pogonią za wspomnieniami? Pod gorącym chorwackim słońcem przecinają się losy trzech niezwykłych kobiet: Wiktorii, Jasnej i Sandry. Wszystkie szukają swojej drogi, azylu, który pozwoli im poczuć się bezpiecznie. Lekcja, jaką wspólnie przerabiają, nie jest prosta - nie da się wziąć czyjegoś przepisu na życie.

Dawno nie przeczytałam tak wciągające książki! Do wypożyczenia jej przyciągnęła mnie czcionka, okładka i tajemniczy tytuł. Przed przeczytaniem tej powieści sprawdziłam opinię innych czytelników... Nic nie wskazywało na to, że czytając będę ją wchłaniać ;o Było mi smutno, kiedy skończyłam czytać :(( Nadal jest... Liczę na ciąg dalszy tej powieści, bo do tej pory nie wiadomo, czy Bernadeta jest z Piotrem? :///

W dziwnych okolicznościach ginie młody chłopak, co staje się początkiem wielowątkowego śledztwa. Okazuje się, że sprawa łączy się z niewykryta zbrodnią sprzed lat. Takich zarysów fabuły było już wiele, nic tu nie jest szczególnie zaskakujące, jednak czyta się przyjemnie i można się wciągnąć w wir zdarzeń. Wątek obyczajowo - romantyczny jest dobrze wkomponowany w całość, a bohaterowie wyraziści, nienatrętni. Czytałam z przyjemnością

Piękna powieść o długiej drodze dojrzałej kobiety, Karoliny do macierzyństwa .powieść pełna emocji zarówno niespełnionej miłości do dziecka , jak również trudne przeżycia emocjonalne Filipa, partnera Karoliny.Mamy tu do czynienia z urażonym męskim ego ,kiedy okazuję się , że w prokreacji nie do końca jest wina partnerki i rozterki młodego meżczyzny. Karolina poznaje po latach ,długo skrywana tajemnicę, kto jest jej prawdziwym ojcem ,przeżywa szok .Wraca do niej rownież uczucie do Milana , który był jej pierwszą wielką miłością .Powiesć nosi w sobie duży ładunek emocjonalny, kto pierwszy wytrzyma w związku , dla którego szansą jest jedynie in vitro .Czy Filip dopusci się zdrady , aby przy innej kobiecie potwierdzić swoją męskość?A być może stanie się coś nieprzewidzianego i Karolina powróci do swojej młodzieńczej miłości ? Nie zdradzę tego , ponieważ powieść nie wciagnęłaby tak jak mnie ,czytelnika do ostaniej strony i nieoczekiwanego zakończenia . Wspaniale się czytało ,autorka świetnie nakreśla postaci psychologicznie, z bardzo dojrzałym podejsciem do problemu . Powiesć gorąco polecam!Zachęcona już sięgam po kolejną tej Autorki !