Trzeci znak

Główny bohater kilkanaście lat wcześniej został zaadoptowany przez pobożną rodzinę, ponieważ jego matka zaginęła. Jako dorastający chłopak musi spotykać się z wieloma przytykami, ze względu na swoje polskie pochodzenie. Nawet dorosły syn adopcyjnych rodziców go nie akceptuje, przez co pewnej nocy postanawia od nich odejść. Po kilkudziesięciu latach dowiaduje się, że adopcyjnych rodziców ktoś zabił, a na swoim koncie mają wygrane miliony. W trakcie rozwiązywania zagadki ich śmierci, dowiaduje się też kilku informacji o swojej biologicznej matce. Książka jest naprawdę fajna, styl pisania także, nawet temat był raczej nie powielany w innych książkach kryminalnych. Jednak nie do końca mnie ona porwała, po prostu nie było tego czegoś.

Niezwykle duszny, mroczny, gęsty kryminał, w którym główny bohater to starszy człowiek, postanawiający rozwikłać sprawę swego wnuka, zaginionego lata temu. Gerlof musi zmagać się nie tylko z tajemnicą, brakiem dowodów i upływającym czasem, ale także pogodą, która nie ułatwia dochodzenia i własnym ciałem, które odmawia posłuszeństwa. Akcja prowadzona jest w dwóch liniach czasowych i w obu sunie bardzo powoli, a autor skupia się na odczuciach bohaterów malując chłodny obraz relacji międzyludzkich. Atmosfera ma dość klaustrofobiczny charakter i nie ukrywam, że to nie jest książka do pochłonięcia w jeden wieczór. Ciekawy początek serii, ale raczej dla miłośników skandynawskich kryminałów. Dla mnie za dużo chłodu, choć nie wykluczam, że kiedyś wrócę do tego cyklu.

Kryminał, w którym główną rolę odgrywają nastrój, natura i zakątki ludzkiej duszy, trochę mroczne, opuszczone, szukające zrozumienia. Są oczywiście morderstwa, zaginięcia, bo bez tego nie byłoby kryminału. Ale to wszystko spowite niesamowitą aurą wschodnich wybrzeży Anglii, pustkowi zalewanych falami przypływu, będących rajem dla ptaków i ludzi stroniących nie tylko od tłumów, ale od obecności drugiego człowieka po prostu. Wspaniale się to czytało. Kibicowałam pani archeolog Ruth Galloway w poszukiwaniu zaginionych dziewczynek i w odnajdywaniu siebie. Pokochałam jej dom, koty i zauroczenie naturą. Już czytam kolejną część i żałuję, że brak tłumaczenia kolejnych części serii.

Bardzo dobrze napisana książka. Uwielbiam prawniczkę Thore, która dwoi się i troi, aby pomóc swoim klientom. Niby jest tylko obrońcą, ale rozwiązuje zagadki jak prawdziwy detektyw. Pani Yrsa świetnie manipuluje czytelnikiem. Podstawia mu różne tropy. Mnie część udało się odgadnąć, a motywu się domyśliłam. Jednak koniec był zaskoczeniem, a takie lubię. Chętnie wrócę do tej autorki, gdyż każde spotkanie jest świetna rozrywką.

Gdybym miała sugerować się okładką czy tytułem, to nie wybrałabym tej książki. Może i wygląda na kryminał ale raczej jakiś lekki, zabawny. Ale kiedy zaczęłam czytać wkroczyłam w mroczny świat, świat z którym nie chciałabym się spotkać w rzeczywistości. Porusza ona bardzo trudny i emocjonujący temat, wręcz gotowało się we mnie w środku, kiedy czytałam o skrzywdzonych kobietach. Książka opisuje jednak nie tylko piekło kobiet ale także porusza niezwykle ważne kwestie. Czy w imię przyjaźni można posunąć się do kłamstwa czy oszustwa, czy z obawy o życie najbliższych można uciec od odpowiedzialności, czy można być szanowanym człowiekiem i nie szanować innych jednocześnie, kto dał prawo ludziom do decydowania o losie innych? Lista pytań może nie mieć końca a odpowiedzi możemy nigdy nie znaleźć. Książka warta jest przeczytania i z pewnością na długo pozostaje w pamięci.

Chciałam sięgnąć po tę książkę już wcześniej, ale zawsze inne pozycje bardziej zachęcały mnie do ich przeczytania. Lód w żyłach przeczytałam w ramach wyzwania czytelniczego na styczeń 2024. Opinie o Lodzie w żyłach nie są pochlebne, co nie przeszkodziło mi w doskonałej zabawie przy jego czytaniu. Może portrety psychologiczne bohaterów nie są wyraźnie nakreślone, ale książka, według mnie nadrabia wartką akcją i zakończeniem. Podczas jej czytania czułam dreszczyk emocji i przerażenia, bo można L9d w żyłach uznać za kryminał z elementami thrillera, a nawet niekiedy horroru. Wszystko to w scenerii mroźnej, ale i egzotycznej Grenlandii. Według mnie warto.

Jestem po lekturze Janusowego kamienia i Szlaku kości. Spodobała mi się ta seria za spokojnie tempo,brak skrajnej przemocy i całą postać Pani Archeolog -lekko puszystą,niepewną introweryczkę,która nie wie do końca czego chce. Także podobały mi się opisy,cała atmosfera Norfolku . Szkoda,że w Polsce żadne wydawnictwo nie kontynuuje tej serii. W moim kraju wydano całą serię 15 książek,a ponieważ jestem dwujęzyczna będę kontynuowała dalej przygody doktor Ruth.

Książkę przyjemnie się czytało. Książka nieco przewidywalna, ale do poduszki się nadawała. Autorka dobrze rozpisała społeczne relacje i opowiedziała o tym, jak funkcjonuje kuratelą i opieka społeczna w Szwecji. Jak dla mnie największym rozczarowaniem byl sposób napisania zakończenia.

Skandynawskie powieści kryminalne to, coś nad czym warto się pochylić o czym przekonałem się już wielokrotnie. Mam w tym literackim środowisku swoją ulubioną autorkę thrillerów Camille Grebe. Zawsze jednak z ciekawością sięgam po powieści autorów, których jeszcze nie zdążyłem poznać. Duńskie małżeństwo funduje nam znakomitą opowieść z morderstwem w tle. Tutaj na pierwszym planie mamy mocną postać specjalistki od profilowania kryminalnego. Katrinnę Wraa poznajemy podczas wypoczynku nad Morzem czerwonym. Telefon z propozycją współpracy od Szafa Wydziału Zabójstw kopieniackiej policji sprawia, że pani psycholog zostawia partnera i wraca do Dani. Na miejscu dowiaduje się, że gwałtowny wzrost przestępczości skutkuje powstaniem nowego zespołu, w którego szeregi ma zasilić Katrinna. W tym samym czasie dochodzi do brutalnego mordu na znanym i szanowanym lekarzu. Cieszący się nienaganną opinią Madss, lekarz położnik, ojciec trzyletnich bliźniaków, został zadźgany nożem w nocy na swojej posesji. Ciało odnajduje żona lekarza, która również pracuje w branży medycznej. Wraz z Katriną i śledczym Jens przyglądamy się rodzinie zamordowanego. Jacy to byli ludzie? Jak prowadzili życie? To wspólne zagłębianie się w dochodzenie jest jak zaglądanie w okna sąsiadów. Na jaw wychodzą skrywane tajemnice, problemy zdrowotne, skrywane za fasadą przykładowego życia rodzinnego i zawodowego. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że to zabójstwo powiązane jest z przykrym wydarzeniem w życiu naszej głównej bohaterki. Policja trzyma się tropu prowadzącego do emigranta z Czeczeni, który prześladował i obwiniał lekarza za niedopełnienie obowiązków podczas porodu, który zakończył się śmiercią jego żony. Zastanawiając się nad pytaniem kto stoi za śmiercią lekarza, warto pomyśleć co popchnęło go do zbrodni. Autorzy przyłożyli się solidnie do tej powieści, czego przykładem mogą być sylwetki poszczególnych bohaterów. To ludzie z krwi i kości, to właśnie ich wnętrze napędza akcję powieści. Wątek psychologiczny idealnie oddaje to, co dzieje się w głowie bohaterów. Czuć w tej powieści chłód Północy, zimno i skrzypienie śniegu pod butami. Idealna powieść na ciągle trwające u nas upalne lato. Szkoda, że ponad dekadę od premiery nadal nie ma kontynuacji tej jakże dobrze zapowiadającej się serii z mocną postacią głównej bohaterki.

"Wyobraź sobie, że kiedy przejmujesz stary dom, on przejmuje ciebie." Stary drewniany dom w północnej Olandii ma długą historię. Jego najnowsi właściciele, Joakim i Katrine Westinowie, przenoszą się z dziećmi do niego ze Sztokholmu. Tu chcą odpocząć od wielkomiejskiego zgiełku i zaznać spokoju w odludnym miejscu, dawnej siedzibie latarników. Jednak, gdy rodzinę spotyka wielkie nieszczęście, Joakim będzie zmuszony zmierzyć się nie tylko z własną tragedią, ale również duchami przeszłości, które nierozerwalnie łączą się z tym miejscem. Drugi tom Kwartetu Olandzkiego znowu zabiera nas na Olandię. To właśnie ona jest punktem stycznym tej serii, choć pojawia się również tutaj jeden bohater poznany nam w pierwszym tomie. Jest on jednak tutaj bohaterem pobocznym, który uzupełnia historię, ale nie jest jej główną osią. Mam wręcz wrażenie, że w tej książce pierwsze skrzypce gra właśnie sam dom. To on spaja wszystkie wydarzenia i tworzy ich podłoże. Raz za razem cofamy się do wydarzeń przeszłych, aby poznać losy jego mieszkańców w różnych latach od czasu jego zbudowania jako domu latarników aż do teraźniejszości. Autor maluje również nam tu pięknie zimę, jaką możemy spotkać tylko w tym miejscu i wielką zamiecią zwaną przez lokalnych mieszkańców fåk. Robi to w tak perfekcyjny sposób, że odczuwa się podczas lektury siekący w oczy śnieg i silny wiatr, który uniemożliwia nam jakikolwiek ruch. I.mozemy jedynie spoglądać na dwie latarnie stojące przy domu i modlić się, aby ta, która nigdy nie świeci, nie zapaliła się teraz dla nas wieszcząc nadchodzącą $mierć..

Pomimo tematu koszmarnego dla każdego rodzica, książka jest naprawdę dobra i szybko się ją czyta. Ktoś mógłby powiedzieć, że pisarka przeciąga ale tak naprawdę każdy element i dialog wydawał się znaczący i mający sens. Olsson skradła moje serce już drugą książką :) Do samego końca podejrzany był zagadką i to mnie się najbardziej podobało :-)

Och połknęłam ją w jeden dzień. Świetne pióro. Bohaterowie świetnie wykreowani. Tematyka warta poznania ku przestrodze i odczarowaniu momentami za nadto wyidealizowanego świata. Autorka pisze lekko ale konkretnie. Fabuła idealna na serial. Polecam bo świetnie spędzony czas.

Bardzo ciekawe śledztwo. Super się czytało o żmudnym dochodzeniu do prawdy. Jednak w odbiorze przeszkadzało mi parę rzeczy: opisy zbyt wielu nieistotnych szczegółów, jakieś takie rozmemłanie głównego śledczego i brak ostatecznego rozstrzygnięcia. W końcu Manon mogła tego Jo zamknąć sama w aucie i wepchnąć do jeziora? Jeśli nie mogła, to chyba należało jednak przycisnąć tego Jean-Luca? Nie lubię, gdy czytelnik wie więcej niż śledczy, zatem niespecjalnie miałam ochotę czytać rozdziały opisujące aktualne życie dziewczyny. Tym niemniej, skoro były napisane, to chciałabym zrozumieć, co się z nią działo. Przecież jako 16-latka znała wartość pieniądza, chodziła do szkoły, znała matematykę - dlaczego płaciła za przejazd całym banknotem i nie brała reszty? Owszem, dom miała okropny, ale nie ona jedna. Co spowodowało, że była tak zupełnie niezsocjalizowana, żyła jak dzikie zwierzę? 🤷‍♀️ Według mnie nie zostało to w powieści dobrze wyjaśnione. Mimo zastrzeżeń, książkę polecam i na pewno będę chciała sięgnąć po inne pozycje autora. Głównie ze względu na bardzo dobrze opisane śledztwo.

Doskonała książka,super napisana. Wciąga od pierwszych stron do końca,,mnie zaintrygowała i wciągnęła przeczytałam z wielką przyjemnością przy kubku pysznej kawki, mnie się bardzo podobała. Chętnie przeczytam z czarnej serii następną książkę bo jestem ciekawa, wciągają, żeby czytać!!!

Prolog Czas wilka „Był teraz innym człowiekiem. Miał uporządkowane życie. Kto by wtedy przypuszczał? Zdarzał się, że wracał myślami w przeszłość. Coraz rzadziej, bo lepiej nie grzebać w tym, co było. Czasem mu się to jednak zdarzało, Ciekawe, co się z nią stało i czy kiedykolwiek się dowie?”( s.8.) Thomas Kanger, Mężczyzna, który przychodził w niedzielę, przekł. M. Rey – Radlińska, Wyd. Czarne, Wołowiec 2009. Seria ze strachem proponuje Czytelnikowi, m. in. Wielkanoc z tygrysem D. Foksa czy J. Seghersa, Zbyt piękną dziewczynę. W przypadku T. Kangera i „Mężczyzny, który...” uwagę CZYTELNIKA przykuwa okładka, wyrazista w swym rysunku z dziką bestią (wilkiem) o szponiastych pazurach i przerażoną ofiarą. T. Kanger -to dziennikarz szwedzki, autor kilku kryminałów, których bohaterką jest piękna Elina Wiik, funkcjonariuszka policji. Od pierwszych stron Czytelnik wie, że ma do czynienia z bardzo dobrym kryminałem, napisanym przez mało znanego autora, który jednak nie ustępuje czołówce skandynawskiej, od H. Mankella poczynając, przez C. Lackberg czy Nessera, na Larssonie kończąc. Mistrzowska narracja biegnie dwoma ścieżkami (jest wątek dawnego śledztwa, w sprawie śmierci dziewczyny odnalezionej w lesie, które lada moment może zostać przedawnione i drugi …). Wszystkie zawiłe supły (jak przystało na kryminał) zostaną rozwiązane bez zbędnej zwłoki na oczach czytającego. Zaskakuje akcja, zaskakuje sprawność narracyjna autora, zaskakuje rozwiązanie. Letnią przygodę ze szwedzkim kryminałem warto kontynuować wraz z T. Kangerem. Zawodowiec. 7/10

Bardzo dobra, wciągająca książka. Co szczególnie przypadło mi do gustu to kreacja postaci - wielowymiarowych, nieoczywistych, kierowanych różnymi popędami. Choć sama kwestia zabójstwa pojawia się stosunkowo późno, zdaje się, że dopiero po ok 150 stronach, lektura wcale się nie dłuży, ponieważ autor umiejętnie buduje napięcie. Dłuższą chwilę zajęło mi uzmysłowienie sobie, że ta książka trochę przypomina mi bardzo dobrą sztukę teatralną, z akcją nie pozwalającą na ani sekundę nudy. Z niecierpliwością sięgnę po kolejną część. Fani skomplikowanych detektywistycznych zagadek i plot twistów mogą jednak być nie do końca usatysfakcjonowani, choć mimo to i tak bym im polecał lekturę.

Dawno nie spotkałam się z tak specyficzną książką. Z jednej strony wciągająca intryga i ciekawi bohaterowie, a z drugiej nie do końca jestem przekonana czy styl mi podpasował. Na pewno za dużo wątków na raz i jakiś niepotrzebnych wtrąceń. No i wtrącenia ofiary... Na początku zdecydowanie mi się to nie podobało, a później się chyba po prostu do tego przyzwyczaiłam. Niemniej jednak wciągająca fabuła i fajne zakończenie spowodowały, że chętnie sięgnę po kolejny tom.

Początek całej historii przykuwa uwagę czytelnika, jest jednym z tych, przy których wstrzymuje się na chwilę oddech, w oczekiwaniu tego, co będzie dalej. Dwie dziewczynki wracające do domu i on – nieznajomy próbujący wciągnąć je w rozmowę. Wydaje się całkiem miły i niegroźny. Czapka z daszkiem, młody wygląd, przyjemny uśmiech. I chce tylko wiedzieć co trenują, a później pokazać im nową hale, która na pewno im się spodoba. Chwilę później zostanie już tylko strach, ból i perwersyjna żądza, którą mężczyzna skieruje ku małym dziewczynkom. Dla niego są dziwkami, które zasłużyły na wszystko, co im zrobił. Brutalność wydarzeń odkryta kilka dni później, stanie się dramatycznym piętnem odciśniętym na zawsze na zwyczajnym szwedzkim miasteczku i jego mieszkańcach. W tym miejscu autorzy pokazali jak za pomocą zdań, często krótkich i mocno sugestywnych, buduje się napięcie i niepokojący klimat powieści. S prawca niemal od razu został ujawniony. Bernta Lunda złapano i skazano za popełnioną zbrodnie. Mamy całą paletę innych postaci. Fredrik Steffansson, trwający w braku natchnienia pisarz, wychowujący swoją pięcioletnią córkę i zmagający się z demonami przeszłości; Lennart Oscarsson sprawujący pieczę nad oddziałem dla więźniów skazanych za przestępstwa seksualne, rozdarty pomiędzy miłością do żony, a uczuciem do kolegi z pracy; Ewert Grens, zgorzkniały i zmęczony życiem policjant, który jednak poza swoją pracą nie ma właściwie nic. Przez karty książki przewija się wielu bohaterów i przyznaję, że każdy jest najczęściej nieszczęśliwy i z problemami osobistymi....niestety,pedofil ucieka z wiezienia i dalej zabija... Po kolejnej odrażającej zbrodni, tym razem na 5-letniej Marie, Bernt Lund po raz kolejny ucieka bezradnej policji, a sprawy w swoje ręce (dosłownie) bierze ojciec zamordowanej dziewczynki – Fredrik Steffansson. Mężczyzna zabija Bestię i tu dochodzimy do głównego problemu, z którym starają się w powieści zmierzyć autorzy – do kwestii winy i wyroku. Na scenę wkracza Lars Agestam – młody prokurator marzący o wielkiej karierze w wykonywanym zawodzie, to właśnie on będzie domagał się dla Steffanssona najwyższej z możliwych kar. Wbrew pozorom, rola naciskanych przez opinię publiczną (uważającą ojca zmarłej dziewczynki za bohatera) prokuratora oraz sędziów wcale nie jest łatwa, a sam problem bardziej złożony. Powiedzmy sobie szczerze – gdyby (odpukać) to co spotkało głównego bohatera powieści, przydarzyło się nam/Wam, śmiem twierdzić, że zdecydowana większość poparłaby morderstwo, którego dopuścił się pogrążony w żałobie człowiek. Ja też jestem ZA, jednak osobną kwestią jest ocena takiego czynu przez wymiar sprawiedliwości. Co by nie mówić – człowiek z zimną krwią zabił drugiego człowieka (dodam, że zrobił to, mimo iż mógł powiadomić o obecności Lunda, funkcjonariuszy znajdujących się kilkanaście metrów dalej), tak więc z jednej strony można go zrozumieć i usprawiedliwić, z drugiej zaś, idąc tokiem rozumowania prokuratora – kto dał temu pierwszemu prawo do bycia katem i sądem w jednej osobie? Czy łagodny wyrok (lub jego brak)nie doprowadzi do sytuacji, w której każdy Szwed będzie mógł wyjść na ulicę i zabić kogoś, kogo oskarża o pedofilię, nie licząc się z konsekwencjami? Bestia to lektura nie bez wad, ma jednak swoje przesłanie i nie da się przejść obok niej obojętnie, dlatego też wszystkim tym, którzy maja ciut grubszą skórę i są gotowi na emocje, jakie może wywołać książka, której tematem przewodnim jest pedofilia, mogę powieść dwójki Szwedów polecić; daje do myślenia.

Bardzo przyjemny kryminał. Jest tajemnica. Napięcie jest stosownie dozowane. Przemyślany układ. Czyta się ją płynnie, czytelnik nie jest bombardowany mnóstwem wątków. Wątek kryminalny umiejętnie jest wkomponowany w tło obyczajowe i społeczne Szwecji. Faktem jest, że stylistyka przypomina Mankella, co mi odpowiada, a tęsknię za Nim. Zdania ładnie budowane, z zasady brak wulgaryzmów i epatowania okrucieństwem. Ten kryminał nie jest przygnębiający. Książka pisana jakiś czas temu, a mimo to postacie są bardzo realne, potrafią patrzeć krytycznie na wspólczesny świat. Tamta Szwecja jest trochę jak dzisiejsza Polska, ale tylko trochę :). Bohaterka, mimo iż przesiąknięta współczesnym myśleniem, potrafi skrytykować skutki neomarksistowskiego porządku świata.

Na początku poznajemy małego chłopca, nad którym znęcają się koledzy. A następnie krok po kroku oglądamy to, co wyrosło z tego malca. Morderca. Specyficzna książka, odwrotna niż inne. Z reguły bohaterem jest policjant, który krok po kroku odnajduje sprawcę. Tu sprawca jest znany, niemal siedzimy w jego głowie i widzimy jakie ma przemyślenia i jak popełnia kolejne zbrodnie, a policja jest trochę z boku.