True Beauty 8

Naprawdę świetna, nie za długa opowieść kryminalna bym powiedziała. Czytamy tak jakby wywiady świadków, obrońców czy rodziców różnych osób na temat popełnionej zbrodni na terenie szkoły. Końcówka nie jest zbyt zachwycająca, książka nie należy też do wybitnych, lecz była przyjemną odskocznią od innych kryminałów czy thrillerów.

Trzeci tom pozwala na dokładne poznanie księcia Xianle. Dostajemy dokładny opis zdarzeń, które były wspominane we wcześniejszych tomach. Tutaj historia jest płynniejsza i dużo łatwiej się przez nią przechodzi. Jednocześnie książka nie traci walorów, losy bohaterów są dalej wciągające. Cieszę się, że mam już u siebie 4 tom i będę go mogła od razu zacząć czytać.

Lubisz książki, które w tak krótkiej formie potrafią rozwalić emocjonalnie, czy wolisz jednak dłuższe historie, gdzie napięcie buduje się powoli? To jest ten moment, kiedy bierzesz książkę do ręki, patrzysz - ma jakieś 220 stron, jest dopiero 21:00, więc myślisz sobie: „a, przeczytam przed snem”. No i powiem wam… ja nie byłam gotowa. Pierwszy rozdział i już siedzimy nad jeziorem, przy którym nie wolno łowić ryb, ale wiecie - zawsze znajdzie się ktoś, kto stwierdzi, że „a co tam”. I nagle ten ktoś znajduje parę białych trąbek. Jeżeli czytaliście jakiekolwiek kryminały, to wiecie, co to oznacza. Policja zostaje wezwana. W drugim rozdziale policjantka puka do drzwi dziewczyny i oznajmia, że jej chłopak zaginął. A ona zaczyna opowiadać historię ich miłości. I to jest wszystko, co powinniście wiedzieć. Reszta… to trzeba przeżyć. Ta książka, chociaż krótka, pokazuje dokładnie, czym jest miłość, a przede wszystkim - czym miłość NIE jest. To jest historia o manipulacji, o kłamstwach, o tym, jak bardzo człowiek potrafi niszczyć drugiego człowieka w imię uczuć, które tylko udają, że są uczuciami. Jest gorzko, jest duszno, jest boleśnie. Autorka na tych 220 stronach mówi więcej niż niejedna książka na 600. I teraz najważniejsze: To nie jest książka dla osób, które mają za sobą relacje pełne manipulacji. Ona może boleć. Ale jako przekaz społeczny… wow. To, co autorka zrobiła w tak krótkiej formie, to jest mistrzostwo. Skończyłam i miałam totalne: „co ja właśnie przeczytałam?”. Dosłownie siedziałam i analizowałam tę historię, bo to jest jedna z tych opowieści, o których nie wiesz, czy ci się podobała, czy nie - ale na pewno cię dotknęła. A zakończenie? Powiem tylko jedno: pleśń. Kto przeczyta, ten zrozumie. I jeszcze jedno - tytuł. Oczywiście, że Cię. To jest tytuł GENIALNY. Idealny. Pasuje do tej książki tak, że lepiej się nie da. Jest tak samo enigmatyczny i niepokojący, jak cała historia. Leciutko obiecuje coś ciepłego, ale tak naprawdę zostawia cię z pytaniem, które chodzi za tobą długo po przecz

Kolejny tom cyklu True Beauty wylądował na mojej półce, a ja przyznaję, że odrobinę odwlekałam moment jej lektury. Z jednej strony nie chciałam pochłonąć tego tomu tak szybko, by nie musieć czekać nie wiadomo ile na kolejną kontynuację, a z drugiej — była to po prostu moja obietnica relaksu, której nie chciałam tak szybko opuścić. Jak jednak wypadła ta część na tle poprzedniczek? O tym w recenzji poniżej. Jugyeong i Seojun muszą zmierzyć się z kolejnymi przeszkodami. Choć Suho i zazdrość o niego należy już raczej do przeszłości, to jednak na drodze do ich szczęścia stanie kolejna kwestia, której oboje nie dadzą rady zignorować. Seojun bierze udział w programie, po którym jego popularność może gwałtownie wzrosnąć. Czy mimo tego ich relacja będzie miała szansę rozwijać się dalej? Po skończeniu tomu 8 czekałam na możliwość lektury kontynuacji, ale tak jak wspomniałam na początku — odwlekałam ten moment w czasie. Kiedy otworzyłam jednak ten komiks, z miejsca zostałam wciągnięta w dalszy ciąg tej historii, co oczywiście mnie zachwyciło. Umówmy się — ja nad tą serią rozwodzę się bardzo dużo, ale nic nie poradzę na to, że stała się ona dla mnie tą jedną z bardziej wciągających i komfortowych? No, życie. Główni bohaterowie... po raz kolejny. Wspominałam o tym już w recenzji poprzedniej części, ale tutaj wybrzmieć musi to po raz kolejny. Jugyeong i Seojun nie potrafią ze sobą rozmawiać, a w ich związku jest zbyt dużo miejsca na niedopowiedzenia. Zazdrość wkrada się pomiędzy nich w najmniej oczekiwanym momencie, co oczywiście jest w stanie zepsuć naprawdę wiele. Mimo tego uważam, że to dobrze, iż autorka kreuje te postaci w taki sposób — daje mi to cień nadziei na to, że w przyszłości z ich relacją będzie coraz lepiej, a oni sami będą mogli pochwalić się naprawdę dojrzałym związkiem. Tym razem autorka skupia się tutaj właśnie na programie, w którym wystąpić ma Seojun. Myślę, że ten wątek jest zdecydowanie najciekawszym w całym tomie, ponieważ pokazuje nie tylko takie “kulisy” pracy przy takim przedsięwzięciu, ale i całą otoczkę, jaka temu towarzyszy – rywalizacja, fałszywość oraz mnóstwo sytuacji, które mogą wywoływać dyskomfort. Przyznaję, że czytałam te fragmenty z ciekawością oraz taką fascynacją, choć mogę się domyślać, że przedstawione przez autorkę sytuacje zostały przekoloryzowane na potrzeby fabuły. Autorka jak zawsze przedstawia swoją historię w sposób ciekawy, ale muszę przyznać z niemałym bólem, że część ta nie zdołała dosięgnąć tego poziomu, który reprezentowały sobą poprzednie książki z cyklu. Być może jest to po prostu kwestia tego, że sama mam odrobinę przesyt tą historią, a być może to po prostu lekkie potknięcie ze strony autorki. Nie twierdzę, że to zła książka, ale raczej nie zostanie moją ulubioną częścią cyklu. True Beauty to cykl, do którego mogę wracać z przyjemnością, choć przyznaję, że potrzebuję chwili przerwy w jego dalszym poznawaniu. Na pewno będę chciała poznać kontynuację, ale nic na siłę. Jeśli wciąż szukacie czegoś lekkiego do pochłaniania w jeden wieczór, to przeczytajcie te komiksy.

Lubicie literaturę azjatycką czy raczej do Was nie przemawia? Czytałam już wiele tytułów w tym klimacie, także kryminały i za każdym razem jestem zachwycona stylem i sposobem, w jaki łączą się wątki, które początkowo nie mają ze sobą nic wspólnego. Seria z Kawiarnią pod Pełnym Księżycem również mnie porwała. Kawiarnia pod Pełnym Księżycem pojawia się w różnych miejscach, zawsze tam, gdzie akurat jej potrzeba i zawsze podczas pełni księżyca. Słynie z tego, że nie przyjmuje się tu zamówień od gości, a każdy z nich otrzymuje danie specjalnie przygotowane dla ich potrzeb, w zależności od sytuacji, lęków i pragnień. W momencie, gdy otwiera się Brama Lwa, w kawiarni zjawia się wysłannik Neptuna, zwanego Sala. Obdarzony wyjątkową mocą otwiera ludzkie serca i obdarza wyjątkowymi snami. Przed nami nowe, niesamowite historie! Pamiętam, że czytając te opowieści wysyłałam fragmenty do przyjaciółki, ponieważ niektóre z nich w magiczny sposób odnosiły się akurat do jej aktualnej sytuacji w życiu. To właśnie sprawia, że literatura z tego gatunku tak mocno do mnie trafia. Ta magia poczucia, że nie jesteśmy odosobnieni w naszych rozterkach i życiowych zakrętach podnosi na duchu i daje nadzieję, że wreszcie wyjdzie słońce. Książka skłania do refleksji, zmusza by zatrzymać się w pędzie i zastanowić nad wewnętrznym szczęściem i jego źródłach. "Cud Bramy Lwa" Mai Mochizuki jest opowieścią podejmującą tematykę codziennych trudności, relacji międzyludzkich jak również przeznaczenia, które czeka na każdego z nas. Polecam jako kojącą lekturę po ciężkim tygodniu!

Historia toczy się dalej i staje się coraz bardziej wciągająca. Związek Jugyeong i Seojuna prężnie się rozwija, a w międzyczasie do kraju powraca ich dawny przyjaciel – Suho. Seojun wciąż próbuje wyjść z długów i podejmuje się każdej możliwej pracy. Przełom następuje po występie na festiwalu, kiedy otrzymuje propozycję zostania profesjonalnym piosenkarzem. Z kolei kariera Jugyeong jako celebrytki i makijażystki na Insta nabiera tempa. Ciekawym wątkiem jest wyjazd pary do pensjonatu. Choć miał być to romantyczny czas, Jugyeong mdleje z paniki na myśl o pokazaniu się bez makijażu. To uświadamia jej, jak bardzo boi się odkrycia prawdy. Na szczęście reakcja Seojuna na jej naturalną twarz była niezwykle pozytywna, co dodaje tej relacji głębi. Czekam z niecierpliwością na dalszy ciąg i mam nadzieję, że kolejne tomy mnie nie zawiodą!

Druga część jest jeszcze bardziej cosy niż pierwsza. Nie dzieje się za dużo złego, historia jest cute i słodziutka (choć w pewnym momencie gość mnie irytował, bo zapewniał, że nic nie oczekuje - po czym nadal naciskał xd, gdyby ona też nie była tak zainteresowana to nagle stałoby się to toksyczne mocno). Polecam do gotowania, czy odpoczynku.

Książka opowiada o... przedświątecznej katastrofie rodzinnej. Ale od początku. Lea, Diana i Mia mieszkają wspólnie z mamą, która uczy je niezależności od mężczyzn, by nigdy nie popełniły jej błędów. I początkowo nawet takie wychowanie się sprawdza, niestety życie lubi weryfikować nasze próby. W dniu, w którym babcia dziewczyn umiera, wszystko się zmienia. Pod wpływem ostatniej rozmowy...Mama postanawia... pokazać córkom, że miłość istnieje. By to osiągnąć organizuje casting na trzech chłopaków, którzy umówią się z jej córkami! Co z tego wyniknie? Książkę czyta się bardzo szybko, a grudniowy chaos z kłótnią rodzinną wciąga. Dziwnie mi było czytać jak mama postanawia zapłacić jakimś chłopakom za randki z jej córkami. Nieważne jakie to były intencje - po prostu to nie jest normalne. Niemniej napędzało to akcję i realcję dziewczyn z chłopakami. A to było najlepsze, bo każda z nich miała różną relację - nie wszystkie musiały, a wręcz nie powinny się zakochiwać - co działa bardzo na plus dla książki, bo zazwyczaj każdy musi z kimś skończyć. Dodatkowo wszystkie postacie zostały bardzo dobrze napisane, w szczególności polubiłam postać Dylana i Diany, byli po prostu cudowni. Z kolei u Lei widziałam dużo moich cech i trochę ciężko było ją polubić, ale ostatecznie dołączyła do moich ulubionych postaci z tej książki. Podsumowując, jeśli nie wiecie co poczytać w wolnym czasie do Sylwestra, to gorąco polecam.

fajny dodatek do serii, bardzo przyjemnie się czytało, urzekły mnie strasznie te ilustracje w środku, było ich sporo co jest na plus, bo zazwyczaj w takich książkach są może 4 na krzyż. Sama historia ciekawa, ponownie się płynęło po niej, ubolewam nad jej długością, mogłaby trwać jeszcze.. Z chęcią chciałabym przeczytać kolejne tomy gdzie Signa pomaga przejść duchom na drugą stronę... Zakończenie daje mi szansę na możliwą kontynuację? W końcu nadal nie mamy pojęcia co stało się z rodziną Signy.. Tak bardzo chciałabym kolejny tom🥺🥺

Już na samym początku powiem, że kompletnie w ciemno wzięłam i kupiłam tę książkę i ją czytałam. Oczywiście wiedziałam tyle, co dostałam w opisie na odwrocie książki i to mnie naprawdę zaciekawiło. Spodziewałam się, że to będzie lekki horror z elementami słodkiego uroczego romansu i rzeczywiście momentami tak było ☺️ To jednak nie pomagało za wiele, kiedy książka momentami była dość chaotyczna i troszeczkę nie ogarniałam za bardzo co się działo w niektórych scenach i czemu tak się działo, a nie inaczej. Co nieco jest po prostu nie do końca dobrze wyjaśnione, głównie te niektóre motywy związane z częścią horroru (że tak powiem), ale też wątki, powiedzmy, typowo społeczne i relacje między niektórymi postaciami. Szczególnie motyw bractwa i dla mnie on w ogóle jest tak z niczego, zaczyna się tak trochę nagle. Rozumiem, że to jest jakiś rodzaj zobowiązania, ale główny bohater nie za bardzo się z tego wywiązywał. Dlatego nie rozumiem, dlaczego ci ludzie z tego bractwa, w którymś momencie tak po prostu rzucili mu się tak bezinteresownie na pomoc. Odniosłam wrażenie, jakby ten temat był cały czas ignorowany, niby tam był wspominany, ale nie było go tak rzeczywiście. Tak jakby było wspominane tylko po to, żeby to późniejsze pojawienie się tych osób miało większy sens. Dla mnie przez to właśnie tym bardziej nie miało tego sensu. Te rzeczy związane z nadprzyrodzonym światem też jakoś nie za bardzo ogarniałam. Szczerze się przyznam, że ta cała końcówka, rozwiazanie problemu gł. boh. była taka od biedy. Jakby autorka nie wiedziała jak rozwiązać i zakończyć ten wątek i już tak machnęła ręką i miejmy to z głowy. Samo zakończenie (już po tych wszystkich największych i najważniejszych wydarzeniach) mnie całkiem nawet satysfakcjonuje. Jest takie jak ja lubię najbardziej, czyli nie przesłodzone do granic. I jeszcze z takich pozytywnych rzeczy (żeby nie było, że cały czas tylko wytykam jakieś niedociągnięcia) ogólnie bardzo mi się to fajnie czytało. Język tej książki jest całkiem przyjemny w odbiorze. Na początku po prostu jak się dopadłam do tej książki, to nie mogłam się oderwać 😂 Całościowo fabuła nie jest wcale taka zła i choć właśnie momentami nie do końca dobrze wyjaśniona, to jest całkiem interesująca. W moim przypadku może to jest kwestia tego, że ja nie czytam za wiele tego typu książek i dlatego mi się to spodobało. Szału nie było, ale jednak raczej odebrałam pozytywnie i na plus tę książkę. Jest to dla mnie coś nowego 😉 Była to dość ciekawa przygoda i myślę, że nawet zachęciła mnie ta książka do innych w podobnym klimacie (także jeśli macie jakieś propozycje to piszcie w komentarzach). Ja tę książkę polecam, jest całkiem spoko i myślę, że może się wielu osobom spodobać. Szczególnie takim które siedzą w takich klimatach i lepiej ogarniają te nadprzyrodzone motywy niż ja 😅

Oblya to miasto, w którym rewolucja przemysłowa zajęła miejsce magii. Marlinchen i jej siostry są czarownicami, ale ich usługi z każdym dniem coraz bardziej tracą na popularności. Ojciec, wielki czarnoksiężnik obciążony klątwą nienasycenia, nie może tego zaakceptować, a jego tyrania zdaje się nie mieć końca. Pod osłoną nocy siostry wymykają się, by cieszyć się tym, z czego słynie tętniące życiem miasto. Podczas jednego z takich wypadów Marlinchen poznaje Savasa, który pokazuje jej, że świat ma do zaoferowania znacznie więcej, niż mogła sobie wyobrazić. Jednocześnie przez miasto przetacza się fala brutalnych morderstw. Marlinchen, rozdarta między instynktem a człowieczeństwem musi podjąć decyzję, której skutki wykroczą poza bramy magicznego domostwa. Ava Reid powraca z kolejnym retellingiem. Tym razem opowiada nową wersję baśni braci Grimm "Krzak jałowca", a jej reinterpretacja jest równie mroczna jak pierwowzór. Jeśli nie lubicie przerysowania, elementów horroru, groteski, opisów brzydoty czy brutalności, to "Jałowiec i cierń" nie jest pozycją dla was. To szokująca w swojej bezpośredniości wizja świata, w którym młoda kobieta, zresztą jak wielu innych bohaterów, nieświadomie traci kontrolę nad swoją sprawczością. Marlinchen na początku historii irytuje naiwnością, ale pod koniec stawia czoła swoim koszmarom - także tym, które czają się w niej samej. Wątek relacji romantycznej został przedstawiony w stosunkowo subtelny sposób, który kontrastuje z ciężkością narracji. Baśniowy klimat jest gęsty, niemal lepki. Autorka wielokrotnie skupia się na opisach cielesności, które momentami mogą szokować. W tym wszystkim Savas jest dla Marlinchen jak powiew wiosennego wiatru, szybko staje się jej ostoją, chociaż jego także ścigają potwory. Powieść porusza tematykę oddania (rodzinie, idei, uczuciu, pasji) i jednocześnie problem wolności. Czy jako ludzie kiedykolwiek jesteśmy tak naprawdę wolni? Książka jest niestety stosunkowo krótka, co da się odczuć. Zakończenie mnie zaskoczyło, chociaż wydawało mi się zbyt nagłe, jakby autorka na siłę próbowała jak najszybciej dokończyć pisanie. Przedstawiony świat został potraktowany równie pobieżnie, a szkoda, bo to naprawdę zmarnowany potencjał. Nie jestem także fanką tempa narracji, myślę, że zbyt duża monotonność pierwszej części może odstraszyć wielu czytelników. Jeśli fabuła Was nie przekonuje, dajcie szansę tej pozycji dla samego klimatu, bo ten zdecydowanie pozostaje w głowie na długo.

Romans z motywem drugiej szansy zyskuje na popularności, chociaż jego dobre wykonanie nie jest najprostszym wyzwaniem. Tu jednak wyszło to całkiem nieźle! "Lekcje wybaczania" to drugi, dużo lepszy tom serii sportowych romansów od Seliny Mae. Już od pierwszych stron urzekła mnie relacja tej dwójki - kiedyś pełna ciepła i zrozumienia, a teraz niemal nieistniejąca. To, jak się poznali, stali się nierozłączni i w końcu zaczęli sobie wybaczać, było bardzo dobrze przedstawione. Paula ma przed sobą trudne zadanie - musi współpracować z byłym chłopakiem, który złamał jej serce. To jednak powód do tego, żeby na nowo rozgrzać ogień w ich sercach i wyjaśnić to, co niewyjaśnione. Sekret, jaki krył się za ich rozstaniem nie jest tak prosty, jak mogłoby się wydawać, co oceniam bardzo pozytywnie. Relacja między głównymi bohaterami jest urocza, pełna niewinności i skrywanych uczuć. I chociaż w przeszłości łączyło ich wiele, to teraz muszą poznać się i pokochać na nowo. Nie powiem, żeby chemia między tą dwójką była jakaś wybitna, ale nie jest najgorzej. To dość krótka książka i wiele rzeczy dzieje się tu za szybko, ale w połączeniu z motywem drugiej szansy nie jest to dla mnie aż tak problematyczne. To będzie dobra opcja, jeżeli szukacie czegoś lekkiego i niezobowiązującego na jeden wieczór. Nie znajdziecie tu nic odkrywczego, ale jeżeli nie szukacie niczego WOW, to będziecie się bawić dobrze.

Przepiękna okładka, super pomysł, ale wykonanie dość średnie. Postaci są bardzo fajne, a dialogi cięte i zabawne. Niestety czytało mi się meega wolno, ostatnie 50 stron przeczytałam dopiero po jakimś pół roku. Mnogość opisów przytłacza, plus mam wrażenie, że autorka nie potrafiła utrzymać równego tempa, bo czasami byłam bardzo zainwestowana, a chwilę później historia mi się nudziła. Mam jednak kolejne dwie części już na półce (okładki są naprawdę super!) i czuję, że autorka będzie tylko lepsza w swoim fachu.

𝔹𝕖𝕫𝕝𝕚𝕥𝕠𝕤𝕟𝕖 𝕤́𝕨𝕚𝕒𝕥ł𝕠 - Sophie Clark Wydawnictwo @wydawnictwojaguar ☕☕☕,5 "Chciałaś zachować mnie dla siebie? Trochę to samolubne z twojej strony, 𝑚𝑜𝑛 𝑝𝑒𝑡𝑖𝑡 𝑙𝑎𝑝𝑖𝑛𝑜𝑢." Chyba dawno nie było tak popularnej książki, która miałaby tak podzielone opinie. Książka reklamowana była jako idealna pozycja dla fanów "Kpop Demon Hunters", przez co nie mogłam przejść obok niej obojętnie. Historia rozgrywa się w większości w Watykanie, gdzie trwa wojna między egzorcystami a demonami. Jeśli faktycznie spodziewaliście się klimatu jak z KDH, to możecie się trochę przeliczyć. Jednak to co najbardziej rzuca się w oczy to relacja Seleny i Jules'a, która bardzo przypomina dynamikę Rumi i Jinu. Przyznam że jest to największy atut tej książki. Od samego początku jesteśmy wrzuceni w akcję. Osobiście bardzo lubię taki zabieg, choć wielu osobom się to nie podobało. Sęk w tym że narracja potrafi być momentami toporna, mimo że lubię 3 osobową formę. Nie wiem czy to kwestia stylu pisarskiego Clark, czy może tłumaczenie polskie. Świat przedstawiony trochę pogmatwany. Nie wiele wiemy o systemie magicznym, skąd się wziął, wiemy że egzorcyści kradną moc demonom, by używać jej przeciw nim, ale kto to odkrył. Zostały jedynie przedstawione szczątkowe informacje. Selena na początku mnie denerwowała, zachowywała się jak rozpieszczona księżniczka, jednak potem jej zachowanie pod wpływem Jules'a zaczęło się zmieniać. Jest silną wojowniczką, ale jednocześnie niezwykle ludzką bohaterką, która w głębi duszy pragnie przynieść dumę swojej rodzinie. Jules to typ bohatera, który swoją pewnością siebie i charakterem od samego początku zdobył moją sympatię. Od dzieciństwa Jules nie wiele wie o swoim pochodzeniu i tożsamości. W raz z bohaterami powoli odkrywamy tą tajemnice. Relacja między bohaterami została cudownie przedstawiona. Momenty kiedy bohaterowie droczą się ze sobą, wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Może nie jest to najlepsza książka, ale myślę że kolejny tom wyjaśni niespójności i opowie trochę o początkach. Czekam z niecierpliwością i polecam.

"Niewielki gest we właściwym czasie może zmienić wszystko. Nie lekceważ wpływu, jaki masz na świat". Wielka Panda i Mały Smok po raz kolejny wyruszają w podróż - tym razem do najpiękniejszego miejsca na świecie. I nie jest to łatwa wyprawa, ponieważ bohaterowie przeżywają wiele rozterek i mierzą się z trudnymi wyzwaniami. A każda sytuacja, której doświadczają, pozwala im inaczej spojrzeć na świat. Tym razem James Norbury konfrontuje czytelnika z najtrudniejszymi tematami - brakiem pewności siebie, zwątpieniem, gniewem, stratą kogoś bliskiego, samotnością czy niemożliwością wyboru życiowego celu. Nie stara się jednak wymądrzać czy przekazywać gotowe rozwiązania. Pokazuje problem i zostawia drogowskaz. :) Norbury swoimi książkami przypomina nam tylko, że świat może być piękny, jeśli tylko zdecydujemy tak na niego patrzeć. ;) I na koniec cytat Wielkiej Pandy, który zostanie ze mną na długo. "Wiem, że w siebie wątpisz, mój mały, ale istnieją osoby, które nie mogą się nadziwić, jak jesteś wspaniały".

To jest typowo młodzieżowa książka. Dorosłej osobie ciężko będzie się w nią wczuć i szybko domyśli się pewnych mechanizmów pomiędzy konkretnymi członkami rodziny. I tak jak rozumiem Eillis, która robiła wiele, by spełnić oczekiwania ojca, tak zachowania samego ojca nie rozumiem wcale. To taki typ egoistycznego drania, którego nikomu nie jest żal, kiedy najbliżsi go zostawiają. Nawet decyzję matki, by o niektórych rzeczach nie mówić Ellis, jestem w stanie zrozumieć (już widzę, jak uwierzyłby, że ojciec ma romans, kiedy była w niego wpatrzona jak w obrazek). Ogromna szkoda że całość się tak bardzo ciągnie, a wydarzenia jesiennego festiwalu momentami zaczynają być męczące. Bo gdy przymkniemy oko na tę warstwę totalnego jesieniarstwa, to odkryjemy, że jest to książka o budowaniu i naprawianiu relacji, że niesie ze sobą całkiem niezłą wartość.

Szkoła magii [współpraca reklamowa] Tak dostałam ją dawno do recenzji, ale zeszło mi jej czytanie, bo A) czytałam ją razem z synem. B) Początek jest powoli wdrażający, ale! Jak już wkręcałam się w akcje poszukiwawczą mordercy nie mogłam się oderwać, a kiedy Kania użyła swoich zakazanych mocy szło się z tekstem płynnie. Książka pomimo wszędobylskiej śmierci i niebezpieczeństwa idealnie wpasowała się w gust mojego synka, ale częste wzmianki do Harrego Pottera spowodowało jego zaciekawienie też serią o słynnym czarodzieju. Uwielbiam to, ze bohaterzy zachowują się jak na swój wiek i często zbawiając świat wpadają w niezłe kłopoty. Relacje miedzy dzieciakami są rewelacyjnie opisane i enemis to lovers poprowdzone płynnie i bezbłędnie. Wciągająca historia o mocy, którą trzeba ukrywać o łowcy, który powinien tępić i dać Kanię pod wynaturzenie zakrapiana wielką dawką słowiańskich wierzeń, wspaniałym mrocznym klimatem akademii. Warto razem z Kanią skakać z okna chłopięcych pokoi prosto na Olka :D

Miałam ciężkie początki z tą częścią, bo na początku rozdrażniło mnie hasło o szerokich źrenicach kota odklejone trochę od tego, co naprawdę oznaczają. Ale jak już o tym zapomniałam to dobrze się czytało ten "realizm magiczny" o kotach prowadzących klinikę psychiatryczną jako ludzie, którzy przepisują koty. Fajnie, że weszliśmy głębiej w historie ludzi, z którymi ci ludzie-koty miały do czynienia w przeszłości i został nam uchylony rąbek tajemnicy.

Intensywna historia z wyrazistymi bohaterami. Świetna, ognista… cudo. Doom jak zwykle pięknie oddała emocjonalną i zmysłową relację pomiędzy dwojgiem niebanalnych ludzi. W odróżnieniu od poprzednich pozycji tej pisarki, wykreowała pewną siebie, twardą a zarazem w pewnych sensie kruchą bohaterkę, obok której nie da się przejść obojętnie. Czekam na drugą część. Edit: właśnie skończyłam czytać drugą część „Arcadia”, nie mogąc się doczekać przeczytałam ją w oryginale po włosku i …. była po prostu genialna!!! 10 gwiazdek! To od teraz moja ulubiona powieść Erin Doom. Kontynuacja historii Andrasa i Mireyi była hipnotyzująca, nie mogłam się oderwać. Była jeszcze bardziej elektryzująca niż pierwszy tom. Ech co to się działo…. Po prostu wow🤩 polecam gorąco!

Na początku trochę nudna, myślałam że będzie zaginięcie odnalezienie i koniec jednak im dalej czytałam tym fabuła zaczęła się coraz bardziej rozkręca i bardzo pozytywnie mnie to zaskoczyło gdy pod koniec myślałam że przewidziałam całość okazało się że przewidziałam jakiś mały procent i to nie tak dokładnie. Naprawdę warta polecenia, trudny temat jest i zostawia pole do przemyślenia po przeczytaniu.