Trudne decyzje

Jednym słowem? Wzruszająca Kilkoma słowami? Zapiera dech i odbiera mowę Coś więcej? Nie do opisania, wywiera ogromne wrażenie na sposób postrzegania świata zarówno ze sposobem patrzenia na otaczające go osoby. Godna przeczytania, dobra dla dzieci i dorosłych którzy pamiętają jak było być dzieckiem lub po prostu mają "dystans".

Piękna i wzruszająca historia, której siła tkwi w jej prostocie. Przede wszystkim jest niezwykle mądra i wiele ma do zaoferowania zarówno młodszym jak i tym starszym czytelnikom. Może czasami autorka przesadzała z moralizatorstwem, ale nie było to tak nachalne by mi przeszkadzać. Książkę pamiętałam z dzieciństwa kiedy to wypożyczałam ją kilkukrotnie. Pamiętam także ekranizację. Historia poruszyła mnie teraz tak samo jak niegdyś, a może nawet bardziej. Polecam.

Druga powieść tej autorki, którą przeczytałem z wielką przyjemnością. Dalsze losy Broszki (Bronisławy). Dziewczyna rozpoczyna studiować pedagogikę. Jej największą pasją są konie. Broszka zostaje dublerką słynnej aktorki i trafia na plan popularnego serialu o policji konnej. Ponownie w życiu dziewczyny pojawia się przystojny i niedostępny Dawid Gryta (znany już z pierwszej powieści). Niestety ktoś chce chyba zamordować aktora. Broszka próbuje pogodzić studia z karierą statystki /dublerki i obserwuje członków ekipy filmowej, żeby odkryć wroga czyhającego na życie Dawida.

Autorka w doskonały sposób prowadzi fabułę o młodej nastolatce i jej stadninie koni. Czytając książkę aż się jest ciekaw kolejnych wydarzeń i nie można przerwać tego czytania. Książka doskonała dla nastolatków oraz miłośników koni i ogólnie zwierząt. Każdy kto sięgnie po nią będzie na pewno zadowolony.

Konie, młoda dziewczyna, starszy żonaty mężczyzna i trochę kryminalistyki na dość niskim poziomie . Przerażające jest to, że zwierzęta były i nadal są źle traktowane przez człowieka. Zawsze w takim przypadku mam nadzieję , że ci ludzie w przyszłości będą karaluchami i ktoś je rozdepcze .

Po raz kolejny autorka przeprowadziła w doskonały sposób fabułę o właścicielkach i ich stadninie koni. Książka napisana w piękny i bardzo prosty sposób. Czytając ją ma się chęć czytać nieustannie, co też powoduje szybkość czytania. Chęć dowiedzenia się kolejnej historii. W żadnym razie nie jest to monotonia. Akcja jest żywa i wciąż coś się dzieje.

Oto i pierwsza książka, która trafiła prosto do mojego serca i nigdy nie zejdzie z podium pierwszego miejsca, jako, że sentyment to dla mnie jedno z najważniejszych uczuć a czytałam ją mając tyle lat, co główna bohaterka. Książka, która zbudowała w moim wnętrzu trwałe, co stwierdzam po wielu latach, fundamenty kreujące moje zasady życiowe, moralność, miłość i szacunek do natury, a najszczególniej wartość dzikiej przyrody Kanady w obecnym świecie. Po niej czytałam wiele innych książek, jednak żadna dotychczas, w sposób tak prosty i precyzyjny, nie ukazała istoty głębi owych uczuć dla praw natury jak Dziewczyna i wilk. Mój wiek i wrażliwość były idealnym dopełnieniem lektury, czego nie będę psuła powracaniem do niej obecnie.

Widząc tytuł spodziewałam się powieści dość lekkiej, a co najważniejsze o optymistycznym zakończeniu. Po przeczytaniu jednak stwierdzam, że wrażenie było całkowicie złudne. Losy młodych ludzi, absolutnie nie są słodkie. Szkoda mi było Małgorzaty, która marnowała czas łudząc się, że ze strony przyjaciela może liczyć na jakieś głębsze uczucie. Najbardziej jednak wzruszyła mnie historia Anny, która tak bardzo chciała korzystać w pełni z życia. Jako matka dziecka z wadą serca bardzo przeżyłam ten wątek, który innych, może aż tak nie zaboli. Z ciekawości sięgnęłam po drugą część tej książki i na tym zakończyłam przygodę z twórczością Hanny Kowalewskiej. Nic na to nie poradzę, że w książkach szukam pociechy, kłopotów mam dosyć w rzeczywistości.

Czytałam to dawno temu, sama będąc nastolatką, ale pamiętam, że bardzo ujęła mnie dojrzałość tej książki. Główna bohaterka to odpowiedzialna młoda kobietka, która równie odpowiedzialnie podchodzi do kolejnych zadań, jakie się przed nią ujawniają. To nie jest żadna przesłodzona, cukierkowa opowiastka, tylko całkiem wartościowa historyjka. To na pewno jedna z tych książek, które z czystym sumieniem można dać dorastającej córce.

Wróciłam do wakacyjnych przygód, z ciekawości, jak je teraz przyjmę. Książka jest zdecydowanie dla nastolatków, ale potrafi zaciekawić. Jedynym niedociągnięciem jest scena, kiedy to złodziejaszki zapraszają dziewczyny na lot balonem wypełnionym kradzionymi łupami. Niewybaczalne ;) Poza tym zgrabnie skonstruowana akcja i można podsunąć starszym dzieciom do przeczytania.

Ekologicznie… Trudno mi zakwalifikować utwór Krzysztofa Czarnoty „Niosąca radość”…. Dla jakiego przedziału wiekowego? Może dla młodzieży, ale ta jak wiadomo też swoje przedziały wiekowe ma. Może dla dorosłych, którzy chcą odsapnąć od ciężkiej i trudnej literatury? Kim powinien być odbiorca? Na pewno miłośnikiem zwierząt. Samo posiadanie czterech łap tu nie wystarczy. A może właśnie ta książka nakłoni kogoś do pokochania naszych braci mniejszych? Czy opowieść jest oryginalna? Nie, na pewno nie. Coś w stylu „O psie, który jeździł koleją” Romana Pisarskiego, fabuła prosta, chociaż ważna , z morałem. Styl pisania też nie wyszukany, zwykły, chwilami banalny. Na okładce koń, a zaczyna się wszystko od psa? Nie, to żadna zagadka kryminalna. Ale z której strony nie patrzeć, nieźle się czyta. Ot, taka lektura przed snem, żeby człowiek nie miał koszmarów. Tekst bez wątpienia ma przesłanie. Opowiada o człowieku, który nagle dostrzegł, iż robi w życiu nie to, co powinien, nie to, co chce. Nie poszukuje nowej drogi, nie wytycza sobie na siłę nowych celów. Wszystko dzieje się jakby poza nim, a jednak zmienia go w kogoś innego. Jest potwierdzeniem, że tak naprawdę naszym życiem rządzą przypadki. A nawet błędy. Wyciąganie z nich wniosków też nie jest oczywiste. Co każe nam coś uczynić? Coś, co kształtuje nasze życie? Poczucie winy? Instynkt? Głos z wnętrza? Książka niewątpliwie wpisuje się w nurt ekologiczny. Opowiada o człowieku i przyrodzie. O więzi, jaką można nawiązać ze zwierzętami, by te zmienić zmieniając również samego siebie. I nic na siłę. I nic na przekór. Wystarczy poddać się losowi, który czasami sprzyja. Zaufanie? Może wystarczy tylko i aż oswojenie? „– Jeśli chcesz mieć przyjaciela, oswój mnie! – A jak to się robi? – spytał Mały Książę. – Trzeba być bardzo cierpliwym. Na początku siedzisz w pewnej odległości ode mnie, ot tak, na trawie. Będę spoglądać na ciebie kątem oka, a ty nic nie powiesz. Mowa jest źródłem nieporozumień. Lecz każdego dnia będziesz mógł siadać trochę bliżej…” Ale dodał również: „Decyzja oswojenia niesie w sobie ryzyko łez.” A jednak warto oswajać, bo oswajanie nie ma nic wspólnego z tresurą. Historia w „Niosącej…” to opowieść o człowieku w dzisiejszych, jak mówią niektórzy, trudnych czasach. Okazuje się, że nawet dziś można odnaleźć sens życia w sferze spokoju i życia zgodnego z rytmem przyrody. Oznacza to oczywiście rezygnację z większości tego, co przyniosła cywilizacja. Są jeszcze tacy? Ale warto. Jeśli tylko czuje się rytm natury, to warto… taka samo jak warto czasami poczytać coś po prostu… zwyczajnego.

Książka kierowana jest do nastolatków, mimo to przeczytałam ją z niekłamaną przyjemnością, mile zaskoczona pomysłami na rozwój fabuły. Przyznam, że zaczynając czytać, brałam do rąk książkę, która miała mnie przenieść do świata dziecięcych fantazji i pozwolić odpocząć od rzeczywistości, tymczasem dostałam coś więcej - poczułam i dreszcz grozy, gdy wczułam się w skórę głównej bohaterki, a jej perypetie, mimo małych niedociągnięć w niektórych wątkach, sprawiły, że nie oderwałam się od lektury dopóki nie doczytałam jej do końca. Polecam, nie tylko nastolatkom!

Po książkę sięgnełam ze względu na film, który uwielbiam. Książka jednak całkowicie inna od filmu. Poza imionami, wszystko inne, ale to dobrze. Nie wiedziałam czego oczekiwać, jednak historia mnie nie porwała. Naiwna, pisana starszym językiem, pełno zdrobnień, brak większych opisów emocji. Natomiast opisy lasów, pokoi, wzgórz 11/10! Książka zdecydowanie do młodszych osób.

Jestem milośniczką psów a Charty to wspaniałe,urocze pieski historia opowiadająca o wyjątkowym piesku Kumplu został porwany od ukochanego właściciela chłopca Patryka. Piesek błąka się po ulicach,po mieście. Jest mistrzem na torze wyścigowym najszybszym psem. Piękna książka wzrusza do łez,dająca do myślenia z przesłaniem.

Spoko książka, idealna na nudne, spokojne wieczory. Umie rozbawić, ale też momentami nudzi. Luźny styl i wiele dialogów sprawiło, że czytało się ją przyjemnie. Podobał mi się też wątek z pewnym programem, ale o tym dowiecie się gdy już ją przeczytacie ;) W bardzo komediowej książce jest poruszony ważny temat, a nawet i 2 co podwyższa moją ocenę dla tej książki. Polecam!

Czytanie idzie mi z reguły dużo sprawniej niż pisanie. Skończywszy jedną książkę przeskakuję do następnej obiecując sobie, że parę słów o przeczytanej pozycji napiszę później. A później zazwyczaj dzieje się tak, że wsiąkam w kolejną historię a poprzednie emocje powoli zamazują się i tracą na intensywności na rzecz aktualnie czytanej powieści. W ramach ćwiczenia woli i samozaparcia postanowiłam napisać notkę o naprawdę fajnej książce dla nastoletniego czytelnika, jaką jest "Temlpariusz. Strażnik Graala". Zapraszam do lektury :) Mógł być całunem, talerzem lub innym naczyniem, lecz najpopularniejsza wersja mówi, że to kielich, z którego Chrystus pił wino podczas ostatniej wieczerzy. Do tego kielicha Józef z Arymatei zebrał krew umierającego Jezusa i tak skutecznie go ukrył, że dotąd nie wiadomo, czy kiedykolwiek komukolwiek udało się go odnaleźć. Istnieje teoria, że był niegdyś w posiadaniu Zakonu Templariuszy. Po tym opisie łatwo domyśleć się, że mowa o Świętym Graalu – najcenniejszej relikwii chrześcijańskiego świata. Relikwii niezwykle pożądanej, gdyż według licznych legend, którymi przez wieki obrósł ów drogocenny przedmiot, ten kto go posiądzie stanie się niezwyciężony. Choć nie ma namacalnego dowodu, że Graal istniał jego legenda od wieków pobudza wyobraźnię ludzi. O Świętym Graalu napisano już tony książek, a wszystkie są chętnie i z zapałem czytane. Zagadka tego tajemniczego przedmiotu skusiła również Michaela P. Spradlina do stworzenia historii, w której relikwia zajmuje bardzo ważne miejsce i jest przyczyną wielu przygód głównego bohatera. Spradlin to autor licznych książek dla dzieci i młodzieży i kilku pozycji dla starszego czytelnika. Jego trylogia „Templariusz” przeznaczona jest również dla młodzieży, ale zapewniam, że skończywszy wiek młodzieńczy również można znaleźć przyjemność zagłębiając się w Ciemne Wieki widziane oczami tego amerykańskiego pisarza. Jest rok 1191. Tłem całej historii jest wyprawa krzyżowa króla Ryszarda Lwie Serce przeciwko Saracenom, mająca na celu odbicie Akki. W krucjatach brali udział nie tylko rycerze, ale i mieszczanie, drobni kupcy czy nawet chłopi. Na wojnę pchała ich wizja łupów, możliwość zdobycia własnej ziemi a ponadto obietnica zbawienia. Do ochrony pielgrzymów podążających do Ziemi Świętej został powołany Zakon Templariuszy. Akcja „Templariusza” zaczyna się w Anglii a dokładnie w Opactwie św. Albana, gdzie wychowuje się szesnastoletni chłopiec – Tristan. Główny bohater nie zna swoich rodziców, ani swojego pochodzenia, gdyż jako niemowlę został porzucony na progu klasztoru. Za dobroć, serdeczność i opiekę mnichów, którzy go przygarnęli Tristan odwdzięcza się ciężką pracą i modlitwą. Tak jest do dnia, w którym opactwo odwiedzają Templariusze szukając odpoczynku w drodze do Ziemi Świętej. Spotkanie Tristana z sir Thomasem owocuje wielką zmianą w życiu chłopca. Zostaje giermkiem szlachetnego i podziwianego przez siebie rycerza zakonu Templariuszy i wyrusza wraz z nimi po wielką przygodę i chwałę. Nie wszystkim jednak podoba się faworyzowanie chłopca przez wysoko postawionego w hierarchii zakonu rycerza. Szczególnie przeszkadza to pewnemu wpływowemu komandorowi, który nie darzy sympatią ani Tristana ani sir Thomasa. Postara się on uprzykrzyć życie młodemu chłopcu a przez to dokuczyć jego panu, ale jego głównym celem będzie zdobycie najcenniejszej relikwii, która jak podejrzewa może być powierzona opiece zaufanego giermka sir Thomasa. „Strażnik Graala” to pierwsza część trylogii, więc zakończenie niczego nam nie wyjaśni. Trzeba będzie przeżyć jeszcze wiele przygód z młodym Tristanem i jego towarzyszami podróży, aby przekonać się, czy uda mu się dotrzymać obietnicy danej swemu panu. Autor nie trzyma się ściśle faktów historycznych, co z pewnością dostrzeże wprawne oko miłośnika tejże części historii, ale też nie jest to książka dokumentalna a przygodowa. „Templariusz” przeznaczony jest dla miłośników średniowiecza, rycerstwa i przygód. Książkę czyta się szybko dzięki wprawnemu i przyjemnemu stylowi pisarza oraz krótkim rozdziałom, z których każdy wypełniony został prężną akcją. Początek każdego rozdziału ozdabia piękny i stylowy inicjał. Przyciągająca wzrok okładka ze swoimi zdobieniami również nie pozostawia wątpliwości jakich czasów dotyczy treść książki. „Templariusz” to historia o potędze symboli i o ich wpływie na ludzkie życie. Dają nam nadzieję czy pchają do niecnych czynów aby za wszelką cenę zdobyć to, co da nam przewagę nad innymi?

Jeśli po zakończeniu ,,Pamiętnika Jedynaczki”, pomyśleliście, że życie Pauliny stanie się spokojne, to byliście w błędzie. Mama dziewczyny wciąż nie może znaleźć pracy, rodzina znów zaczyna coś ukrywać. Paulina spotyka się z Maćkiem, synem pani Abramskiej, ale chłopak też nie mówi jej wszystkiego. Problemy nie omijają też Beaty, której chłopak również nie jest z nią do końca szczery, oraz Iwona, która zakochała się w nowym nauczycielu matematyki. Nie czytałam ,,Sekretu Dzikiego” jako dziecko, więc to było moje pierwsze spotkanie z tą książką. Podobnie jak pierwsza część, jest napisana w prosty i przyjemny sposób, nie brak tu humoru, życiowych mądrości i poruszania codziennych problemów takich jak bezrobocie jednego z rodziców czy niesympatyczni ludzie z klasy. Hanna Kowalska – Pamięta zwraca uwagę na to jak ważna jest przyjaźń oraz rodzina. Paulina jest jedynaczką, więc tym bardziej lgnie do swoich dwóch przyjaciółek – Iwony i Beaty. Dziewczyny zawsze się wspierają i pomagają sobie w każdej sytuacji, traktują się wyrozumiale, nawet gdy nie zgadzają się ze sobą. Paulina ma małą rodzinę z którą nie zawsze potrafi się dogadać, ale bardzo silna więź łączy ją z ciocią Małgosią. Autorka pokazuje również ciepłe relacje nastolatki z rodzicami. Mimo, że nie zawsze jest kolorowo, obie strony starają się, by ich rodzina była dobra i kochająca. Podejrzewam, że gdybym przeczytała tą książkę w tym samym wieku, co pierwszą część, również byłabym nią zachwycona. Chyba jednak nie jestem już grupą docelową dla ,,Sekretu Dzikiego”, no i nie mam już sentymentu z dzieciństwa jak w przypadku ,,Pamiętnika Jedynaczki”. Tajemnice bohaterów nie wydawały mi się już takie ekscytujące, sekrety cioci Małgosi i Maćka odgadłam dość szybko. Niektóre kwestie nie zostały dokładnie wyjaśnione bądź stało to się zbyt szybko i to też mi się nie podobało – to jest książka dla dzieci. Kowalska – Pamięta skupiła się tu bardzo na wątkach miłosnych, co nie do końca było dobre, ponieważ ucierpiały na tym inne kwestie, no i bardzo młodzi bohaterowie chwilami wydawali się bawić w dorosłych. Oceniam ,,Sekret Dzikiego” na siedem gwiazdek, ponieważ niższa ocena byłaby niesprawiedliwa. Nie jestem już grupą docelową tej książki i to oczywiście, że nie spodobała mi się tak jak osobom młodszym. Dla dzieci i wczesnych nastolatków to naprawdę dobra propozycja, ponieważ nie porusza zbyt trudnych tematów, bohaterowie są sympatyczni, a książka ma wyraźny morał i pokazuje dobre wzorce, nie będąc moralizatorską. ,, Wiesz, czasami, nie zawsze, ale czasami… Trzeba komuś zaufać(…) Nie pytać o nic, po prostu zaufać. I to tylko tyle.”

Bardzo dobra książka dziecięca. Bardzo lekka, ciepła i urocza historia. Pomysł przypominał mi książkę Camerona ,,O psie, który wrócił do domu", ale historia nie jest taka sama. Niestety przeszkadzał mi infantylny styl pisania, chociaż wiem, że to książka dla dzieci. Zakończenie było cudowne! Bardzo ciekawe jest to, że jest to pisane z perspektywy psa oraz jego dziewczynki. Myślę, że dałabym ją przeczytać dziecku!

Wspaniała. Mądra i dowcipna. Kiedy mnie ktoś spyta: Jaką książkę mi polecasz? powiem: Tańcząca. Wszystkich dziwił ten tytuł, ale powinni sięgnąć. Kocham tą serie, a tą miłość rozbudziła właśnie Tańcząca. Jest cudowna. Trochę łez, odrobina śmiechu i kilo pozytywnej energii. Motywem książki jest powiedzenie "Apetyt rośnie w miarę jedzenia". Tu jednak pokazane jest to z tej pozytywnej strony...

Zapracowani rodzice, małe kłopoty finansowe na widnokręgu, pierwsza miłość, mały wakacyjny romans, pokonywanie własnych słabości i swojej nieśmiałości, chęć imponowania i akceptacji, kochająca babcia i rodzice spełniający największe marzenie , a do tego internetowa znajomość, nowe technologie, zderzenie bogactwa (jeśli tak można powiedzieć o klasie średniej) i biedy (rodzina z kilkoma dziećmi posiadająca niewielkie dochody, czyli standard w naszym kraju) – to wszystko w jednej książce o Monice, która właśnie dostała się do gimnazjum, więc jest już na tyle dużą i odpowiedzialną dziewczyną, by mieć psa, a którym będzie mogła przebywać i rozmawiać oraz opiekować się nim. Nowa szkoła, młode zwierzę, starzy i nowi znajomi staną się codziennością pełną problemów, które są częścią świata nastolatków, przez co fabuła może wydawać się oklepana. Bohaterowie są często tacy jak czytelnicy, do których książka jest adresowana: pełni sprzecznych uczuć, zagubienia, złości na świat, infantylnych zachowań i niespodziewanych wybuchów radości. Jest to świat, który gimnazjaliści znają z amerykańskich seriali kierowanych do nich (trochę w nich złośliwości i braku zrozumienia norm społecznych). Całość można podsumować wejściem we wiek, w którym burza hormonów sprawia, że młodzi ludzie zaczynają nas irytować. Z pogodnych i przyjaznych dzieci stają się kapryśnymi nastolatkami, które nie bardzo wiedzą, czego chcą, ale i tak za wszelką cenę postawią na swoim, a dorosłych uznają za przeszkody do realizacji własnych celów. „K@jamoko” to świat nastolatków i to oni powinni ocenić, czy ta książka podoba im się. Myślę, że wielu gimnazjalistom problemy głównej bohaterki mogą być bliskie. Wielkim plusem jest obecność technologii (większość książek dla młodzieży ciągle osadza bohaterów w zacofanej komunie, kiedy niczego nie było, a radio i telewizja należały do niesamowitych odkryć zapewniających rozrywkę). Myślę, że dorosłym ta książka pozwoli spojrzeć na świat swoich dzieci nieco innym okiem. Przecież one nie są takie poważne jak nam się wydaje czy tak strasznie złe i wymagające. Po prostu przeżywają życie nieco inaczej niż my i właśnie o tym jest książka. Książkę polecam młodzieży od dwunastego do piętnastego roku życia.