Tropiciel

Dick Francis po prostu umie pisać. To wprawdzie niby "tylko" kryminały, lecz jak napisane! I nie chodzi mi nawet o fabułę, o intrygę, o akcję, bo te prowadzi brytyjski pisarz wspaniale. Jestem pod wrażeniem umiejętności autora tworzenia dobrej literatury okręconej wokół sensacyjnego wątku. Nie czuje się w pisarstwie Dicka Francisa tej sztuczności, którą (prawie) zawsze literatura albo odgradza się od rzeczywistości, albo usiłuje ją fotograficznie odtwzorować, co wywołuje wrażenie jeszcze większej nienaturalności. W powieści "Płatne przed gonitwą" (oczywiście, jak u Dicka Francisa, rzecz dzieje się wokół wyścigów konnych i przekrętów z tym związanych) głównym bohaterem jest James Tyrone, dziennikarz działu sportowego dość popularnej bulwarowej gazety, który z narażeniem zdrowia i życia rozwiązuje zagadkę fałszerstw dokonywanych podczas gonitw konnych. James Tyrone opiekuje się nieuleczalnie chorą, sparaliżowaną żoną Elżbietą, co wiąże sie z dużymi kosztami i zmusza Tyrone'e do pracy w bultwarowej gazie gdzie płacą więcej niż z solidanych pismach. Historia Jamesa i Elżbiety nie jest słodkim moralizatorstwem, a opisem, na czym polega prawdziwa miłość. I ten element fabuły niekiedy wydaje mi sie równie ważny jak sama intryga kryminalna. Naprawdę, dobre do czytania.

Ależ to był wciągający kryminał . Ciężko było się oderwać od lektury . Autorka znakomicie wodziła mnie za nos ,i przyznam szczerze że ups ....zaspojlerować ? A może jednak zostawić to ziarno niepewności ? Co mogę zdradzić ? Książka zaczyna się od tego że zaginął mężczyzna ... Ciała nigdy nie odnaleziono , o morderstwo była podejrzewana żona ,ale niczego jej nie udowodniono. A może uciekł po tym jak prawie zbankrutował ,porzucając żonę i dzieci ? ... Po dziesięciu latach zostaje znalezione ciało w lodowni . I tutaj pojawia się pytanie ,czy to ciało zaginionego dziesięć lat temu mężczyzny ,a może kogoś kto też zaginął w tym miasteczku ? Bo pojawia się i taka możliwość ... Świetny angielski kryminał . Moim zdaniem warto sięgnąć . Jest to moje drugie spotkanie z tą autorką a kolejne książki czekają na półce .

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku przedstawienia rejestrowano na taśmach.) i trwała do 1993 i ponownie od 2013. W latach 50. i 60. XX wieku jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych(oczywiście był jeden kanał, potem dwa). W tym czasie 95 % widzów śledziło "Kobrę" i ulice wyludniały się w Polsce. Inicjatorką cyklu była redaktorka TVP - Illa Genachow, czwartek, legendarny wąż z czołówki zaprojektowany przez Eryka Lipińskiego, animacja Witolda Giersza, muzykę skomponował Francis Poulenc. Zaczeło się od „Zatrutych liter” Agathy Christie po „Było dziesięciu Murzynków” (dzisiaj tytuł "Było.ich dziesięciu" po 2020 roku oficjalnej zmianie prawnuka pisarki). Był to fenomen telewizji: oglądalność sięgała 95% widzów, a w 144 spektaklach padło… 400 trupów. Wśród filarów „Kobry” był Józef Słotwiński - „polski Hitchcock”, twórca ponad 100 spektakli. Cykl miał też swoje odmiany: sensacyjną i fantastyczną - i był prawdziwym „oknem na świat” w socrealizmie peereelu. Scenografia, rekwizyty, kostiumy, charakteryzacja i nazewnictwo rodem z zachodu, brytyjskie klimaty czy amerykańskie. Na ekranie pojawiały się największe gwiazdy polskiego teatru i filmu, m.in. Krzysztof Chamiec, Edmund Fetting, Edward Dziewoński, Wiesław Gajos, Roman Wilhelmi, Emil Karewicz, Irena Kwiatkowska, Aleksandra Śląska, Andrzej Łapicki i inni. W jubileuszowym 2026 roku Teatr Telewizji pokaże premiery: „Wnuczkę Picassa” Juliusza Machulskiego oraz „Wszystko czerwone” Joanny Chmielewskiej w reżyserii Krystyny Jandy. "Rzeczywistość nas męczyła, nudziła, mierziła", przyznawał Janusz Majewski, tłumacząc popularność czwartkowych wieczorów z "Kobrą". Zainteresowanie zbrodnią i występkiem było dla władzy podejrzane, więc w przypadku "Kobry" wskutek interwencji funkcjonariuszy Komitetu Centralnego po 1960 roku zmniejszono liczbę premier – kryminalne czwartki emitowano nie cztery, a dwa razy w miesiącu. W treść sztuk ingerowała też niekiedy cenzura. 70 LAT TEATRU SENSACJI "(...)— Oczywiście, że tylko to mogła zrobić — usłyszałem jak przez mgłę głos Pawła. — Teraz wszystko zostanie zatuszowane. Prawidłowo, po „callinghamowsku” załatwione. Nie słuchałem dłużej. Stałem nieruchomo, opierając się o krzesło i myślałem: Nigdy w coś takiego nie będę w stanie uwierzyć. Po chwili jednak, mimo całego wstrząsu, grozy, zamętu i ku memu wielkiemu zdumieniu przekonałem się, że jednak uwierzyłem... Kobieta, która zawsze miała rację, przy której każdy wydawał się głupi, winny i bezwartościowy... Idealna Żona. Do samego końca, do ostatniej chwili. Przecież telefonowała jeszcze do pani Mallet, pomagała mi we wszystkim, dzielnie grała do końca swoją rolę, mimo iż wiedziała, że wszystko to jest już tylko upiorną komedią. A wreszcie,na samym końcu, wypowiedziała swoje własne epitafium: „Zawsze pragnęłam stać się godną córką mojego wielkiego ojca”(...) (...)Przez chwilę myślałem o tej sprawie, jako o nieoczekiwanym, dziwnym wykrzywieniu stosunków, stawiających w zupełnie odmiennym świetle samego C. J., Sandrę, Pawła i Daphne. Stopniowo jednak, z niewiarygodnym podnieceniem, zorientowałem się, że to może mieć bardzo ważne znaczenie dla sprawy społeczeństwo (...) Dreszczowiec z satyrą na amerykańskie społeczeństwo, obnażające zamożny i wpływowy dom z układami i "ostatni sprawiedliwy" Bill Hardind w walce z machiną korupcyjno-malwersacyjno-niemoralną. Czyta się szybko i dobrze. Polecam spektakl z cyklu "Kobra". Teatr Sensacji Kobra pod tytułem "Jego dwie żony" z premierą 12 grudnia 1974 roku w reżyseria Stanisława Zaczyka. Czarno - biały obraz. Scenariusz i adaptacja to zasługa Marii Jurkowskiej i Mareka Bessera. Scenografia i kostiumy doskonale oddają zamożność i gustowny styl posiadłości, styl historyzmu. Piękne toalety pań, Monika Sołubianka w roli Daphne niczym Jacky Kennedy, Alicja Bobrowska w roli Sandry Flower błyszczy (to.też ostatnia rola pierwszej powojennej zwyciężczyni konkursu Miss Polonia 1957 roku), dalej urocza Pola Raksa , Jerzy Kamas w trenczach czy Stanisław Mikulski jako porucznik, zasługa Józefa Napiórkowskiego. Oprawa muzyczna znakomicie oddaje klimat, nastroje i napięcie dreszczowca przez Andrzeja Fronczaka. Obsada aktorska Jerzy Kamas jako Bill Harding Jadwiga Polanowska jako Betsy Pola Raksa jako Angelika Roberts Stanisław Mikulski Porucznik Trant Henryk Bąk jako Nelson Callingham Monika Sołubianka jako Daphne Callingham Alicja Bobrowska jako Sandra Flower Wojciech Duryasz jako Paul Flower Barbara Bargiełowska jako Helen Reed Barbara Klimkiewicz jako Ellen Krzysztof Kalczyński jako James Lumb Helena Bortnowska jako Pani Schwartz Elżbieta Burakowska   Patrick Quentin nie był jedną osobą, lecz pseudonimem literackim grupy autorów piszących powieści detektywistyczne w tzw. Złotej Erze Kryminału. Główne postacie stojące za tym nazwiskiem to:  Richard Wilson Webb (1901–1966): Inicjator serii, który preferował pisanie w duetach. Hugh Callingham Wheeler (1912–1987): Najważniejszy współpracownik Webba, który od lat 50. XX wieku pisał pod tym nazwiskiem samodzielnie. Wheeler był również wybitnym dramaturgiem i autorem librett do musicali :"Sweeney Todd" , " A Little Night Music". Współpracowniczki w grupie to Martha Mott Kelley oraz Mary Louise Aswell, podpisywały pseudonimem Patric Q. Kluczowe serie i bohaterowie Autorzy napisali kilka popularnych cykli, z bohaterami: Peter Duluth, najsłynniejszy bohater z serii „Puzzle”), inspektor Timothy Trant, dr Hugh Westlake.   Wybrane dzieła: "Szept w ciemnościach "(A Puzzle for Fools, 1936) – debiut serii z Peterem Duluthem. "Upiory w teatrze" (Puzzle for Players, 1938). "Czarna wdowa" (Black Widow, 1952) – doczekała się słynnej ekranizacji w 1954 roku. "Mój syn mordercą? "(My Son, the Murderer, 1954). "Człowiek w matni "(The Man in the Net, 1956).  "Jego dwie żony" (polskie publikacje to 1963 rok, 1972 i 2003 roku).

Idealna książka dla każdego - szybka i wciągająca lektura. Jest to jedna z tych wspaniałych "już ostatni rozdział i idę spać", jednak zawsze czyta się kilka więcej! Jedyną wadą "Pewniaka" jest bardzo źle poprowadzony wątek romantyczny, ale przyznam, że przez połowę książki o nim zapominałam, więc aż tak nie wadzi.

Duluth, ty nieodpowiedzialny człowieku! Nadgorliwość nie popłaca - na pewno nie w stosunku do młodych pisarek ;) Dobrze się czytało, książka na jedną noc. Akcja wciąga. Tylko główni bohaterowie Iris i Peter - zachowują się coraz gorzej z kolejnym tomem, porządne małżeństwo... jasne...

W książce „Nasionko tamaryndowca” Evelyn Anthony opisuje jak to piękna wdowa, Judith Farrow, spotyka w czasie wakacji spędzanych na Barbadosie interesującego obcokrajowca, który okazuje się być asem radzieckiego wywiadu i że w rezultacie znajdzie się w samym centrum walki i pełnego uroku, z którym nawiązuje romans, a jak to się skończy, dowiemy się po przeczytaniu.

W jednej z zamieszczonych na LC recenzji dotyczących tej książki znalazłam ciekawe stwierdzenie, że czytelnika zaciekawiły dwa pierwsze zdania tej książki, i coś w tym jest. Dużo tu jest bardzo ładnych zdań, które przyjemnie się czyta. Co więcej i intryga jest bardzo zgrabnie skonstruowana, akcja toczy się wartko, a Policjant rozwiązujący zagadkę zabójstwa utalentowanego szewca jest rozbrajająco perfekcyjny. Największym mankamentem tej książki jest to, że trudno samodzielnie znaleźć mordercę, łatwiej wyeliminować tych którzy nim nie są, ale to już coś.

Psycholog Alan Gregory na tropie mordercy swoich pacjentek, musi udowodnić swoją niewinność, ponieważ jest podejrzanym. Rozpoczyna śledztwo, będąc uwikłanym w romans z zastępczynią prokuratora, Lauren, która jak się okazało, jest chora na stwardnienie rozsiane. Alan, przestrzegając przepisów lekarskich, nie może wyjawić żadnych sekretów związanych ze swoimi pacjentami, mimo, że ma niemal pewność, że mordercą jest jego pacjent MacLelland. I ma rację... MacLelland, to psychol, który się mści na innych z to, że ojciec go wykorzystywał i za to, że gwałcił siostrę... Taka dosyć.

Lord Percival Kilvanock w atmosferze zbrodni czuje się jak ryba w wodzie i z nonszalancją, mimo dziedzicznie zakodowanej niechęci do wszelkiej pracy, wykrywa coraz to nowe przestępstwa. Pomaga mu w tym dzielny, acz - jak nakazuje tradycja - mało błyskotliwy nadinspektor Scotland Yardu. Delikatny humor i lekki dystans wobec bohaterów przypominają atmosferę powieści Agaty Christie.....moze nie jest to kryminal wysokich lotow,ale milo sie go czyta.

O kimś, kto bardzo chciał być bogaty. Całkiem udany thriller o wyrachowanym człowieku, który nie cofnie się przed niczym, żeby osiągnąć swój cel. Przy tym jest to książka całkiem sprytnie skonstruowana, w sposób, który dodatkowo podbija elementy potencjalnie zaskakujące. Całość całkiem dobrze trzyma w napięciu, choć ma też momenty wyhamowania, zwłaszcza w samej końcówce.

Trzy splatające się razem ze sobą wątki i trzy dramaty. Mopsa matka Benet cierpi na zaburzenia psychiczne obłąkana kobieta jest poważnie bardzo chora. Pewne dnia porywa małego chłopca o imieniu Jason innej matce by zastąpił jej córce utraconego synka. Benet cierpi po stracie swojego dziecka, które straciła był chory na krup ciężko zachorował lekarze mu przeprowadzili trachetomię, ale się nie udało go uratować. Mając nadzieję, że inny chłopiec będzie jej ukochanym synem. Rodzice Jasona odchodzą od zmysłów, zrozpaczeni, załamani proszą policję o to by odnaleźli ich syna. Rozpoczynają poszukiwania chłopca, szukają go wszędzie, ale na próżno nie mogą go odnaleźć. Historia życiowa, przejmująca o młodej matce, która straciła własne dziecko. Dobra fabuła, szybka akcja...trzyma w doskonałym napięciu,,zakończenie zaskakujące, którego się nie spodziewałam. Wciągająca,znakomita książka przeczytałam z zapartym tchem.

To jest właśnie coś, co lubię. Mroczna i bezwzględna Mallory, której w ogóle nie obchodzą przepisy albo obchodzą, lecz tylko po to, by wiedzieć jak je obejść i nie zostać złapaną. Historia dziewczyny, która w przeszłości była ulubieńcem wszystkich. Miła, roześmiana duszeczka posiadająca wielką wrażliwość, by dostrzec, a potem zaprzyjaźnić się z autystycznym chłopcem imieniem Ira. Wówczas pewnie nikt by jej nie podejrzewał o to, że jednym spojrzeniem może sprowadzić pewnego siebie człowieka do wielkości dwóch cali. Mallory, której ludzie boją patrzeć się w oczy. A z drugiej strony szali delikatny z charakteru Charles, dostrzegający zawsze jakieś pozytywy i dobro w najbardziej podłym człowieku świata. Mężczyzna, który kocha swoją przyjaciółkę i gotów zrobić dla niej wszystko, mimo że ona ciągle go krzywdzi.

Kupiłam tę powieść za dwa złote w lumpeksie. Jej los został pewnie podyktowany tym, że jest dość trudna w odbiorze - opisy bywają nudne, często odnosi się do angielskich warunków życia, praw i zwyczajów w latach 70tych czym traci na uniwersalności. Nawet wydawca nie przebrnął przez całą powieść skoro zakwalifikował ją jako kryminał... Niemniej jednak jest to wciągająca historia, która mogłaby być lekturą na zajęciach z etyki. Autorka przedstawia nam wachlarz bohaterów - na wskroś ludzkich, wadliwych - i wachlarz zachowań - morderstwo, pedofilia, zdrada, kłamstwo, wykorzystanie - ale nie poddaje ich moralnej ocenie. To czytelnik musi sobie poukładać bohaterów na kontinuum dobra i zła i to wymagające zadanie, które coraz rzadziej ktoś przed nami stawia sprawia, że jest to lektura warta wysiłku.

Całkiem porządny kryminał w stylu tak starym, że czytając, ma się przed oczami czołówkę "Kobry". Angielska powojenna klasa średnia, humor, mało postaci, dość irracjonalna zagadka, dużo dialogów. Dziś już lekko trąci kurzem, ale czyta się przyjemnie.

Oryginalny tytuł książki to "Freedomland". Freedomland w powieści jest miejscem niezwykłym - jest to stary pensjonat z dziewiętnastego stulecia, gdzie w jednym z okien zachowała się drewniana kobieta obrośnięta pnączami, ubrana w suknię z gorsetem z przełomu wieków. Kiedyś rozbrzmiewała tu muzyka, na żywo występowały zespoły, młodzież tańczyła pod - pustą dzisiaj - sceną. Każde z dwojga ludzi, którzy znaleźli się tu w środku nocy, ma wpisane w to miejsce inne wspomnienia: czarnoskóremu policjantowi Freedomland kojarzy się z dobrą przeszłością, w której jako dzieciak przeżył jedne z najlepszych chwil swojego życia. Towarzysząca mu Branda Martin jest połączona z tym opustoszałym, spalonym pensjonatem więzią dużo silniejszą i tragiczną. Opasła książka, która wyszła spod pióra Richarda Price'a, to wstrząsająca historia rasistowskiej "granicy", która oddziela białą część miasta w stanie New Jersey od części "czarnej". Wątkiem, który spina cały utwór, jest porwanie syna zgłoszone przez Brandę Martin. Zadziwiający może wydawać się fakt, że to jednak nie ten motyw okaże się najważniejszy. "Freedomland" od pierwszych stron zaskakuje czytelnika. Nie jest to prosta historia. Nie mamy tu sensacyjnego splotu akcji, przystojnych policjantów, wielkiego romansu i zdumiewających odkryć. Zamiast tego autor wykreował dla nas postaci tak autentyczne, że nie sposób myśleć o nich tylko w kategoriach "książkowych bohaterów". Tu nie ma bohaterów - są ludzie: niepozbawieni wad, wypełnieni emocjami, wspomnieniami. Nie mamy tu też tylko jednej historii. Historii jest całe mnóstwo, wypełniają one obie dzielnice: Gannon i Dempsy i prezentują nam bardzo szeroki obraz amerykańskiej tragedii. "Freedomland" to olbrzymie dzieło, które odsłania kulisy życia mieszkańców New Jersey, pracy policji oraz pracy dziennikarskiej - a wszystko to podane jest bez lukru, który tak często kojarzy się z amerykańską prozą. To również wstrząsająca historia rasistowskich napięć, które nękają miasto. Przez wszystkie strony powieści przewija się wątek miasta przygotowującego się do wielkich zamieszek. Zgłoszenie porwania białego chłopca przez czarnoskórego mężczyznę, które rozpoczyna książkę, staje się iskrą zapalną. Nic ani nikt w tej powieści nie jest definitywnie czarne albo białe... Nic, z wyjątkiem koloru skóry.