Toast za odważnych

Często sięgam nie tylko po wypróbowanych autorów, ale i po debiuty. Lubię element niespodzianki i oczekiwania, czy nowy autor będzie pisał w sposób, który mnie wciągnie i zaciekawi, czy raczej powieli istniejące schematy i stanie się jednym z wielu próbujących swoich sił na ogromnym rynku wydawniczym. Fantastyka to gatunek literatury, który odkryłam dla siebie stosunkowo niedawno. Polubiłam nie tylko klimat baśniowych krain, magiczne zdolności bohaterów, którym czasami zazdroszczę, a ubóstwiam, kiedy akcja rozgrywa się na uczelni. Najlepiej takiej starej, mrocznej i tajemniczej. To już jakiś rodzaj uzależnienia, bo tam, gdzie pojawia się motyw akademii, wiem, że nikt i nic nie zdoła mnie zniechęcić do lektury.

Zalesione obrzeża Londynu słyną z tego, że mieści się tam prestiżowa Akademia im. Williama Andersona, która samodzielnie i według tylko sobie znanego klucza wybiera uczniów z całego świata – i tylko oni mogą podjąć w niej naukę. Zasady w niej obowiązujące są dość rygorystyczne, ponieważ uczniowie muszą oddać swoje telefony na przechowanie aż do przerw świątecznych i wakacyjnych. Nie mogą oglądać telewizji, słuchać muzyki, czytać gazet. Głównym priorytetem ma być niczym niezakłócona nauka. Po ukończeniu uczelni absolwentów podobno czeka świetlana przyszłość. W takich okolicznościach przecinają się losy Valentiny, Nel, Intisaar, Louisa, Fynna, Harry’ego i Seo-Juna. Zaprzyjaźnili się mimo różnic, a dodatkowo połączyła ich chęć rozwiązania zagadki tajemniczych morderstw, które miały miejsce w Londynie, a odzwierciedlały fabułę pewnej popularnej książki. Czy znajdą sprawcę, nim dokona kolejnej zbrodni?

„Cała szóstka była jedynie grupą dzieciaków zagubionych w świecie dorosłych i zmuszonych do zmierzenia się z rzeczami, z którymi nigdy nie powinny się konfrontować”.

„Toast za odważnych” to debiut Magdaleny Jędrysek i momentami dało się to odczuć, ale jednocześnie nie na tyle, by przeszkadzało to w odbiorze lektury. Książka miała swój klimat – czasem mroczny, a czasem zabawny. Podobało mi się wykorzystanie w fabule innej książki, której treść miała dopomóc bohaterom w odkryciu tożsamości mordercy i wyjaśnić jego motywację. Każda z występujących postaci była wyrazista i miała charakterek. Można było polubić całą szóstkę i poczuć siłę ich przyjaźni. Zagadka kryminalna była ciekawa, ale nie obyło się bez paru zgrzytów. Rozwiązanie zaskakujące.

To historia nie tylko o tajemniczych morderstwach i elitarnej akademii. To zgrabnie przedstawiona opowieść o wielkiej przyjaźni, wspieraniu się w trudnych chwilach, współdziałaniu, solidarności, odwadze, zaufaniu, rodzącym się uczuciu. To uniwersalne wartości, o których w obecnych czasach łatwo zapomnieć.

„Jedna z cech prawdziwego przyjaciela – szanował jej decyzje, nawet jeśli uważał je za dziwne”.

Podsumowując, „Toast za odważnych” to książka, z którą można przyjemnie spędzić czas pod warunkiem, że nie jest się osobą, która lubuje się w krytykowaniu. Owszem, były momenty, do których można by się przyczepić, zdarzały się i nic niewnoszące fragmenty czy niepotrzebne dłużyzny, ale to i tak bardzo dobry debiut. Poza tym, co dla mnie ważne, bardzo dobrze spełnił funkcję rozrywkową – na kilkanaście godzin oderwałam się od codzienności.

Anna Szulist