Tańcząc z cieniami

Wzgórze złoczyńców Sandra Kubik - strona autorska Wydawnictwo WasPos Książkę poznałam dzięki udziałowi w BT organizowanego przez Story Tale oraz samą autorkę. W tym roku mam nosa do debiutów 😍 Lubię poznawać nowych autorów i szczęście mi dopisuje 😍 Lubicie tajemnice, zagadki? Polski klimat? Mała miejscowość Dobrzynek Podgórski, to miejsce gdzie wszyscy o wszystkich, wiedzą wszystko... Znacie to? Z czym przyjdzie się zmierzyć Kornelii , która obiecała spełnić ostatnią wolę babci? Co się okaże gdy dotrze na miejsce? A gdy dotrze, to kogo tam spotka? Kim jest złoczyńca? Dlaczego tak je nazwano? Czy jeden mieszkaniec może zmienić myślenie innych ludzi? I co chciała przekazać jej babcia? Ciekawa historia, która opowiada o braniu życia pełnymi garściami, z podniesionym czołem mimo wszystko, gdy los przekorny i rzuci nas na glebę, mamy być i trwać 😍 Piękne opisy przyrody 😍 Dziękuję, że mogłam uczestniczyć w tym pięknym czasie i poznać ten wspaniały debiut.

Recenzja: „Krzyk Rzeki” – Agnieszka Kaźmierczyk „Krzyk Rzeki” to książka, która od pierwszych stron wciągnęła mnie w swój mroczny, tajemniczy klimat. Agnieszka Kaźmierczyk stworzyła historię pełną napięcia, niepokoju i emocji, której długo nie da się zapomnieć. To opowieść o dwójce nastolatków Kamilu i Zosi którzy przypadkowo stają się częścią czegoś znacznie większego niż zwykła wakacyjna przygoda. Ich próba odkrycia tajemnicy pogrzebanej sto lat temu na dnie Odry zamienia się w niebezpieczną podróż, w której granica między rzeczywistością a tym, co nadprzyrodzone, zaczyna się zacierać. Z pozoru to tylko historia o młodych ludziach, którzy chcą poznać prawdę, ale tak naprawdę to książka o odwadze, dociekliwości i o tym, jak trudno czasem zmierzyć się z tym, co ukryte zarówno w historii miejsca, jak i w samych ludziach. Ojciec Kamila, naukowiec badający dziwne zjawiska w małej wiosce, nie wie, że jego syn razem z Zosią zacznie odkrywać to, o czym mieszkańcy wolą milczeć. A Zosia… to bohaterka, którą trudno zapomnieć inteligentna, odważna, z natury buntowniczka, która nie potrafi zaakceptować tego, że niektóre pytania „lepiej zostawić bez odpowiedzi”. Autorka świetnie buduje napięcie od delikatnych sygnałów po coraz bardziej niepokojące wydarzenia, aż po momenty, w których ciarki naprawdę przechodzą po plecach. Czułam ten duszny klimat prowincji, szeptane po kątach plotki i tę nieustanną obecność czegoś, co czai się pod powierzchnią rzeki. A sama rzeka... jest tu czymś więcej niż tylko tłem to żywioł, świadek i strażnik tajemnic, które domagają się sprawiedliwości. „Krzyk Rzeki” to połączenie thrillera, tajemnicy i delikatnych nut grozy. To książka, która przypomina, że przeszłość nigdy nie znika tylko czeka, aż ktoś odważy się ją odkopać. Czy jednak każda prawda powinna ujrzeć światło dzienne? Dawno nie czytałam historii, która tak umiejętnie łączy młodzieńczy zapał z mrocznym klimatem i głębszym przesłaniem. Zdecydowanie polecam wszystkim, którzy lubią, gdy powieść nie tylko trzyma w napięciu, ale też zmusza do myślenia. Czy Wy też czujecie dreszcz emocji na myśl o tajemnicy, która może odmienić wszystko? 🌊 #KrzykRzeki #AgnieszkaKaźmierczyk #thriller #mystery #książka #recenzja #czytam #czytaniejestfajne #polskiautorka #literaturapolska #czytelniczka #booklover #bookstagram #tajemnica #magiaOdry

Już dawno nie czytałam horroru, a ten uważam za całkiem dobry. Na początku ciężko było mi pojąć poziom absurdu tej historii, ale w końcu wyciągnęłam się w nią i przeczytałam w ciągu jednego wieczora. Co prawda nie czułam tego dreszczyku grozy, ale dobrze się przy niej bawiłam. Żałuję, że autor potraktował zakończenie trochę po macoszemu. Brakowało mi rozwinięcia jednego z najważniejszych wątków, przez to czuję lekki niedosyt. Nie zmienia to faktu, że powieść sama w sobie bardzo mnie zainteresowała. Autor stworzył ciekawych bohaterów, takich krwi i kości. Nie było papierowych, nijakich postaci. To dopiero druga opublikowana książka pana Mariusza. Mam nadzieję, że na tym nie poprzestanie i zaskoczony mnie kolejnymi już mocniej dopieszczonymi tytułami.

Mam wrażenie, że autor miał podobne doświadczenia w swoim życiu i tylko część z nich przelał na papier. Ogółem książka jest krótka, szybko ją się czyta. Dwa wątki z czasem stworzą całość. Jednakże zakończenie jest słabe, nie tego się spodziewałam i liczyłam na wyjaśnienie całej zbrodni ukazanej w książce i na to, że jednen z bohaterów imieniem Dawid przeżyje.

Czasami są takie książki, gdzie trzeba doszukać się ich głębi poza treścią. To jest jedna z tych. Najbardziej działa na wyobraźnię to, co nieopisane, to, co niewidoczne. Bo cały świat jest w tle życia i wnętrza Sagi – głównego bohatera. Zalisz świadomie odwraca proporcje zwyczajowego postapo, gdzie to zazwyczaj świat po gra główną rolę, a ludzie są tłem. To nie jest historia o świecie po katastrofie, tylko o dziecku w tymże świecie. To właśnie Saga i jego historia są w epicentrum stron, które pochłania się dość szybko i przyjemnie. Saga jest chłopcem, który próbuje być męski, twardy, ostry – i czasami mu się to udaje, a czasami nie. Oczywiście jest to postapo, i to z ciekawie nakreśloną katastrofą. Wszystko zaczęło się od asteroidy z dimitrem, który był wybawieniem i skokiem rewolucyjnym ludzkości, ale także posiadał pewien koszt, którym nikt się nie przejmował… Pustkę. Była to choroba bakteryjna, która wyżerała wszystko od środka i rozprzestrzeniała się ekspresowo… Było już za późno. I tutaj mamy przeskok do Sagi – dziesięcioletniego mieszkańca Nużewa, który mieszka z rodzicami i próbują przetrwać do czasu, aż zostanie sam… I tak przez pierwszą połowę książki mamy opowieść o samotności chłopca, który próbuje przetrwać w świecie, którego nie powinien znać, ale jednak go zna. Znajduje zapasy, dobrą kryjówkę, zawsze wie, co robić, a w tym wszystkim towarzyszy mu Leonard – jego pluszak. Tylko z nim może porozmawiać i powierzyć sekrety. Mamy tutaj sporo przemyśleń Sagi, ale także sporo nierozważnych i nielogicznych decyzji. Tyle, że jakie mają być, skoro podejmuje je właściwie dziesięcioletnie dziecko. Druga połowa książki opowiada o nieufności i moralności – i to już na poziomie dzieci. Bo Saga przestaje być samotnikiem i przestaje dbać tylko o siebie, chociaż do tego, by zostało tak, jak był przyzwyczajony, mało co brakuje – i to z jego decyzji. Pomóc i ryzykować, czy nie pomóc i mieć wyrzuty? Oto jest pytanie. Największym plusem tej powieści, moim zdaniem, jest abstrakcja i sny. To, jakie Saga miewa sny i widzenia, jest abstrakcyjnie przyjemne. Zwłaszcza że lubię takie obrazy. Nie raz podczas tych opisów wizji i snów widziałem obrazy w stylu Zbigniewa Beksińskiego. Jest to element, który czytało mi się najlepiej. Autor też nie bawi się w poetyzm, a raczej słownictwo i styl ma jak topór – nie mylić z topornym. Jak coś się dzieje, to nazywa to wprost, bez wchodzenia w zbędne opisy i upiększanie. I to pasuje do dziecka, jakim jest główny bohater idealnie. Debiut nie wystrzegł się jednak błędów. Zacznę od tych redakcyjnych, bo rzadko przypisuję je autorowi, ale książce jako całości. Wdarło się kilka literówek i zjedzonych liter – z przymrużeniem oka można przejść dalej. Kilka dziwnych zdań, w których czasami wychodziła sprzeczność albo masło maślane – na szczęście nie było ich wiele. Były także powtórzenia i chociaż mi osobiście one jakoś znacząco nie przeszkadzają, chociaż wiem, że są uznawane za błąd, zwłaszcza gdy te powtórzenia są w przedziale króciutkiego fragmentu dwa czy trzy razy, to nawet dla mnie to za dużo. Tutaj przykład: „Z nieznanego mi kierunku dochodził czyjś głos. Dziwnie znajomy głos… – T-to niemożliwe… – wyszeptałem drżącym głosem, rozpoznając, czyj to głos.” Jednak najgorszym błędem są błędy logiczne – i to już akurat wina autora. Dostajemy prąd w miejscach, gdzie go nie powinno być. Chłopiec, który potrafi naprawić rzeczy niczym MacGyver, i to w świecie postapo, w którym nie ma szkoły. To tylko kilka przykładów, a trochę się takich błędów znalazło. Mimo błędów jest to udany debiut. Więcej tutaj rzeczy gra niż nie, a te, które nie grają, są do wyklepania. Książkę czyta się szybko i z umiarkowaną przyjemnością. Jawa przeplata się z wizjami i światem postapo, dając nam specyficzny świat, w którym nie chcielibyśmy się znaleźć – no chyba że w naszej wyobraźni poprzez czytanie. Autorowi nie można odmówić własnego stylu, pomysłowości, kreatywności i podążania własną ścieżką. Autor posiada własny głos, chociaż nie w pełni go jeszcze okiełznał. Dlatego widzę tutaj duży potencjał do rozwoju. Pozycja warta polecenia. Moja ocena: 6.58/10

Książka, która mnie nie tylko poruszyła — ona mnie złamała. Każda strona to jakby kolejny cios w serce, w duszę, w wiarę w człowieka. Czytałam i czułam, jak coś we mnie pęka. Nie wiem, co bolało bardziej — milczenie świata, okrucieństwo w sutannie, czy bezradność tych, którzy zostali sami ze swoim cierpieniem.Ta książka zostanie we mnie na zawsze! Jak blizna !Jak krzyk, którego nikt nie chciał usłyszeć !

Opinia Booktour: Książka która wciągnęła mnie od pierwszych stron, nieoczekiwanych zwrot akcji. W książce znajdziemybtakie motywy jak strata bliskiej osoby, traumatyczne doswiadczenia związane z dzieciństwem, przemoc fizyczna jak i również emocjonalna . Mimo ,że ksiazka momentami była chaotyczna jest rewelacyjna. Julia przygotowuje sie do ślubu mam kochającego narzeczonego ,pewnego dnia dostaje telefon ,że ojciec po ciężkiej chorobie odchodzi. Wraz ze śmi@cią ojca na świat wychodzą tajemnice ,które wywrócą jej świat do góry nogami. Pojawi sie również pierwsza miłość kobiety Adam . Którego z mężczyzn kobieta wybierze oraz czy życiu kobiety grozi niebezpieczeństwo? Książkę polecam.

"Niektórzy czekali na prezent, inni na ukochanego człowieka, a jeszcze inni na narodziny dziecka. Ja czekałam na moment, w którym ktoś podaruje mi uśmiech." Czasem tak niewiele trzeba, by obdarzyć kogoś uśmiechem. Wystarczy drobny gest, który sprawi, że nagle zza chmur wyjdzie słońce. Każdy z nas ma inne doświadczenia, jego życie wygląda zupełnie inaczej, stąd też i nasze pragnienia są różne. Bywa, że marzymy o dobrach materialnych, jednak czasem pragniemy po prostu spokoju, który umożliwiłby nam normalne życie. Takie bez wszechobecnego strachu, paraliżującego nas od środka. "Podaruj mi uśmiech" to trzecia z kolei książka Dagmary Rek, którą przeczytałam w ostatnim czasie. Rzadko mi się tak zdarza, że czytam pod rząd powieści tego samego autora - tym razem zadecydował przypadek. Jednak dzięki temu zbiegowi okoliczności miałam okazję zobaczyć jak rozwijał się warsztat pisarki. Przyznam, że pierwsza z książek - "Spotkanie po latach" - podobała mi się, lecz wyczuwałam w tym tytule pewną nieporadność. Pod względem treści, jak i formy, w jakiej została ona ukazana, zdecydowanie na prowadzenie wysuwa się pozycja "Podaruj mi uśmiech". Nie ukrywam, że duże znaczenie ma tutaj tematyka książki, trudniejsza, bardziej angażująca czytelnika, jednak poza tym dostrzegam również kilka innych pozytywnych zmian. Książka przedstawia losy Diany, która jako mała dziewczynka wychowywała się w dysfunkcyjnej rodzinie: ojciec wielokrotnie bił matkę, która nie widziała w tym nic złego. Przerażona dziewczynka obiecała sobie wtedy, że jej nigdy to nie spotka. Niestety mijają lata i bohaterka powiela dokładnie ten sam schemat: staje się wzrokiem treningowym dla swojego męża. Co więcej, choć zawsze obiecywała sobie, że nigdy nie pozwoli się tak traktować, teraz nie potrafi się wyrwać z tej spirali zła. Zupełnie nie umiem tego zrozumieć, choć zdaję sobie sprawę, że takie sytuacje mają miejsce. I nie chodzi tu wyłącznie o przemoc. Ogólnie, bardzo często nieświadomie powielamy schematy, z którymi mieliśmy styczność w dzieciństwie. Przyznam, że czytałam tę książkę z ogromnym poruszeniem. Na szczęście temat przemocy w rodzinie jest mi obcy, jednak zdaję sobie sprawę, że różne rzeczy dzieją się za zamkniętymi drzwiami domów. Rodziny zmagają z rozmaitymi problemami, którymi nie chcą się afiszować, wolą udawać, że one nie istnieją. W przypadku Diany były nimi przemoc i alkoholizm, nierozerwalnie związane ze sobą terminy. Niestety, jedno napędza drugie i bardzo trudno jest wyrwać się z tej spirali. Czy Dianie uda się odczarować rzeczywistość i zawalczyć o siebie? "Podaruj mi uśmiech" to emocjonująca walka kobiety zmagającej się z mężem tyranem. To trudna, zmierzająca ku wolności droga, którą Diana może pokonać wyłącznie sama. Choć nie udałoby się jej rozpocząć bez wsparcia z zewnątrz, ostateczny efekt zależy wyłącznie od decyzji ofiary. Moja ocena 8/10.

Na ogonie złoczyńcy - Karina Łagowska Dziękuję autorce za możliwość przeczytania tej książki. Kto jest winny zniknięcia kilku płazów? Historia w głównej mierze mnie zaciekawiła po tym jak obejrzałam film "Sekretne życie zwierząt domowych". Polubiłam kotkę, a i tutaj też jest taka. Ma czarną sierść, a na imię Matylda. Towarzyszy jej przyszywany brat. Królik Teodor. Ta historia mnie zaskoczyła. Szczególnie jeśli chodzi o tę złą postać. Domyślałam się, że będzie to ptak. Ale, nie taki... Lektura w głównej mierze skierowana do starszych czytelników. Z humorem, ironią i lekkim sarkazmem. Poruszane są tutaj tematy tj. depresja i tożsamość, równeż ta płciowa. Mamy też wiele nawiązań do literatury (dzieło Jane Eyre, Hamlet itd.) oraz języków. (Angielski, Francuski i Hiszpański) A także zwierzak z uzależnieniami (rośliny narkotyzujące). Historia ciekawa, ale nie w moim guście. Nie lubie nazbyt uczłowieczonych zwierząt. Trochę to denerwowało. Czy polecam? Tak. To historia, która porusza wiele tematów. Jeśli lubisz historię o zwierzętach z ludzkimi cechami. To jest to coś dla Ciebie. Moja ocena 7/10 Cytaty z książki: "Wyrobiłem roczną normę tolerancji na pewne angielskie słowa na ef. Dobrze, że nadal nie mam ogona, bo widzę po was, że tam brokat najlepiej siada. Ciao!" "- Zabierz go! O, tam, szybko, widzisz?! - Pani z odrazą wskazała w stronę, gdzie na ścianie siedział spokojnie duży pająk. Matylda prychnęła. Czy po coś takiego wybudzono ją z drzemki? Podeszła jednak i z obowiązku obwąchała gościa. Ten ani drgnął. - To tylko Jones - wyjaśniła, ale Pani koci nadal był na żenującym poziomie, więc nic nie zrozumiała. - Zjedz go! - Po pierwsze wypraszam sobie, po drugie to mi przypomina, że nie jadłam trzeciego obiadu. - Nie miaucz, tylko zeżryj to paskudztwo! - On cię słyszy, wiesz o tym, prawda? -Nie dyskutuj! To... to jest rozkaz! - Nie żyjemy w Rosji!" "- Znasz Roksy? - zdziwił się Cacek. - Tę zabijakę? - Poniekąd, a ty skąd ją znasz? - Matylda zmrużyła oczy. - Każdy, kto ma choć trochę do czynienia z wymiarem sprawiedliwości w świecie zwierząt, zna Roksanę Rozrabiakę. - Aha... też wygląda jak Lauren Bacall? - Co? W życiu, raczej jak żeńska wersja Johna Wayne'a, chyba ją widziałaś?" "- Śmierć ma swoje zalety, na przykład zyskujesz nieograniczony darmowy dostęp do kultury wszystkich zwierząt, także dwunożnych. Matylda chwilę to przetrawiała. Odczuwała mieszaninę lęku, zawiści i podziwu. - Clint Eastwood nam nie pomoże, ale poradzimy sobie bez niego - odparła hardo." "Głodny albo niewyspany kot to była naturalna katastrofa, dymiący wulkan, obszyta futrem asteroida. Jakie więc ważne obowiązki odciągnęły Matyldę od spania?" "W życiu każdego kota nadchodzi taki moment, kiedy musi się zastanowić, co poszło nie tak." "Mawiano, że nocą taka jak ta, kiedy Księżyc i Słońce są po przeciwnej stronie Ziemi, w pobliskim lesie słychać ciężkie kroki tajemniczego stworzenia, ni to gada, ni ptaka. I jeśli zamknie się oczy, a otworzy uszy, da się usłyszeć pełen bólu i tęsknoty ryk. Tak może płakać tylko bardzo duże i bardzo samotne zwierzę."

„Był to owczarek niemiecki. Sierść miał czarną jak smoła, jedynie w okolicach potężnej klatki piersiowej kolor był nieco płowy. Posturę miał imponującą i pełną dumy”. Od początku ciągnęło mnie do tej książki. Po prostu czułam, że to będzie wspaniała lektura. Nie spodziewałam się jednak, że wywoła we mnie aż takie emocje! Jak świetnie opisana jest tu przyjaźń pomiędzy psem a człowiekiem! Psem o tajemniczym pochodzeniu, gotowym do obrony tych, których kocha. A wszystko na tle powojennej Polski, miejsca, gdzie kształtowała się nowa władza a spodziewać się można było dosłownie wszystkiego. Czasem jakieś pozornie nic nie znaczące zdarzenie z wojennej przeszłości może wywrzeć decydujący wpływ na to co stanie się w przyszłości…. Nie będę zdradzać szczegółów i opisywać treści książki. Dość powiedzieć, że zakończenie absolutnie zdruzgotało moje serce 💔 i jeszcze długo myślałam o tym co się stało. „Akela” oficjalnie trafia na pierwsze miejsce na mojej liście ulubionych książek. Na pewno wrócę do niej nie raz, bo jeśli ten owczarek raz wpuści do swojego świata to już tak łatwo z niego nie wypuści…. Przeczytałam w formie ebooka, lecz poważnie zastanawiam się nad kupieniem wersji papierowej, aby móc szybko wrócić do ulubionych fragmentów. A to mówi bardzo dużo o tym jak bardzo podobała mi się ta historia. Serdecznie polecam!

"Są na świecie rzeczy, których człowiek nie dostrzega, chociaż istnieją - duchy, zjawy, demony. Wszystko to wije się wokół nas niczym węże na pustynii." Oryginalnie miałam dać 6 gwiazdek, ale jak przeczytałam zakończenie i to jaki plot twist się tam zdarzył szybko zmieniłam zdanie co do oceny. W książce poznajemy 2 z pozoru nie łączące się wogóle historie, jedna o byłym więźniu, któremu na rękach pojawiają się stygmaty, a druga o recepcjoniście, który pracuje w hotelu, w którym dzieją się nadnaturalne rzeczy. Jest to książka dosyć szybka i przyjemna, sporo plot twistów i rozkręcaczy fabuły, praktycznie cały czas się coś dzieje. Podobają mi się cytaty, które znalazłam w tej książce, postacie są przyjemne. Bardzo mi się podobało to, że do końca prawie nie wiedzieliśmy co te dwie historie łączy, a coś musiało połączyć skoro znalazły się w tej książce. Praktycznie nie mogłam się od tej książki oderwać, jest wciągająca, a patrząc po opiniach widzę, że raczej dobrze się przyjęła. Doceniam pomysł i majstrowanie ze światem spirystycznym, nawiązywanie do Biblii. Serdecznie ją polecam.

„Intelektualista” to książka, która już od pierwszych stron wciąga w swój nieprzewidywalny, pełen tajemnic świat. To jedna z tych opowieści, które nie pozwalają odłożyć książki choćby na chwilę — każda kolejna strona zaskakuje, intryguje i buduje napięcie. Można śmiała powiedzieć, że autor stworzył dzieło, które na długo pozostaje w pamięci, a fabuła, stworzone przez niego postacie i intrygujące zagadki tworzą klimat, od którego trudno się uwolnić. Ogromny podziw budzi fakt, że jest to debiut — tak dopracowany, przemyślany a jednocześnie pewny siebie. Po przeczytaniu "Intelektualisty" czekam z niecierpliwością na następne powieści autora. A jeśli ta powieść jest zapowiedzią tego, co dopiero nadejdzie, to z pewnością możemy spodziewać się naprawdę wyjątkowej literatury.

W sercu malowniczej mazurskiej wsi Podgórkowo rozgrywa się historia, która z pewnością przyciągnie miłośników kryminałów z dużą dawką humoru. "Miał być spokój, są kłopoty" to debiutancka powieść, w której autor zgrabnie łączy wątki śledcze z komediowymi, tworząc barwną opowieść o dwóch nieco niezdarnych, ale niezwykle uroczych detektywkach – Meli i Aldonie. Już od pierwszych stron książki wciąga nas atmosfera małej wsi, gdzie życie toczy się spokojnie, a każdy zna każdego. Jednak spokój zostaje zakłócony przez tajemnicze wydarzenia, które zmuszają nasze bohaterki do działania. Mela i Aldona, choć nowe w branży detektywistycznej, nie boją się stawić czoła zbrodni, nawet jeśli ich jedyną bronią jest pies i kot, a także wsparcie kolorowo ubranych pań ze sklepu spożywczego. Ta nietypowa drużyna dodaje książce lekkości i humoru, sprawiając, że czytelnik z uśmiechem towarzyszy im w ich przygodach. Mela i Aldona to nie tylko detektywki, ale także przyjaciółki, które wspólnie przeżywają wzloty i upadki, co czyni je bardzo autentycznymi. Ich interakcje są pełne dowcipu, a ich nieporadność w trudnych sytuacjach dodaje całej historii komediowego charakteru. Nie można też zapomnieć o zwierzętach, które wprowadzały dodatkowy element humoru i ciepła. Autor buduje napięcie w wątkach kryminalnych, a szalone pościgi i nieoczekiwane zwroty akcji trzymają czytelnika w niepewności. Choć zbrodnia przedstawiona jest w książce jako mało poważna, to jednak z każdą stroną widać, że walka z przestępczością ma swoje konsekwencje. To sprawia, że historia ta to więcej niż tylko lekka komedia – to historia o odwadze, przyjaźni i determinacji. Podsumowującj jest to idealna propozycja dla tych, którzy szukają wciągającej lektury z odrobiną humoru i kryminalnych zagadek. Książka z pewnością umili czas i sprawi, że uśmiech nie zniknie z twarzy podczas czytania.

„Droga do L” autorstwa Joanna Lampka to thriller, który wymyka się prostym kategoriom — bo choć dynamiczny i pełen zwrotów akcji, niesie ze sobą bardzo ciężki ładunek emocjonalny. To książka, która porusza temat nielegalnego wykorzystywania kobiet — trudny, bolesny i niestety wciąż aktualny. Autorka nie moralizuje ani nie narzuca ocen, a raczej prowadzi czytelnika przez historię, która momentami przytłacza swoją prawdziwością. Na uwagę zasługuje sposób budowania postaci — bohaterki są wyraziste, niejednoznaczne i dalekie od schematów. Fabuła jest intensywna, dużo się dzieje, a kolejne wydarzenia potrafią zaskoczyć. To jednak nie jest książka „na raz”. Jej ciężar emocjonalny sprawia, że momentami trzeba zwolnić, odłożyć ją na chwilę i wrócić później. Dużym atutem jest także warstwa opisowa — szczegółowa, dopracowana, miejscami bardzo sugestywna, wręcz filmowa. To trudna, ale ważna lektura, która skłania do refleksji i na długo pozostaje w pamięci.

„Zupełnie sama” to książka, której naprawdę trudno jest mi jednoznacznie wystawić ocenę. Poznajemy Alicję - młodą influencerkę, której popularność szybko rośnie. Za jej idealnym wizerunkiem kryje się jednak mroczna tajemnica i sek*ualne uzależnienie, które ktoś ujawnia w internecie. Od tego momentu życie bohaterki zaczyna się sypać. Pojawiają się pytania: kto chce ją zniszczyć, czy utrzyma się w mediach i czy uda jej się wyrwać z destrukcyjnej spirali? Nie dajcie się zwieść niewinnej okładce - to książka 🔞 dla dorosłych. Autorka nie unika bardzo dosłownych, momentami wręcz niesmacznych opisów scen intym_ych, które mogą szokować i odrzucać. I choć jest ich dla mnie zdecydowanie za dużo, to trzeba przyznać, że pomiędzy nimi świetnie pokazany został świat influencerów: zakłamanie, fałsz, liczenie wszystkiego na zasięgi, presja, hejt i ogromna samotność. Dużym plusem jest też wątek uzależnienia od sek*u - dobrze pokazany, bez lukrowania, z naciskiem na jego destrukcyjny wpływ na życie i relacje. Historia Alicji jest poruszająca, momentami trudna do obserwowania, ale mimo wszystko wzbudza współczucie. Styl autorki jest lekki, rozdziały krótkie, a narracja prowadzona z perspektywy kilku bohaterów, co sprawia, że książkę czyta się szybko. Niestety zakończenie, które miało szokować, jest dość szybko do przewidzenia i baaardzo przypomina pewien, równie szokujacy, film z 2010 roku 😉 Podsumowując: książka wciąga i porusza ważne tematy, ale jednocześnie potrafi odrzucić nadmiarem obrzydliwych scen.

Akcja powieści rozpoczyna się w czasie II wojny światowej w Gdańsku. W jednej z kamienic mieszka dziesięcioletni Oskar Grass wraz z rodzicami. Jego życie zmienia się dramatycznie, gdy w wyniku pożaru giną mama i tata, a chłopiec z dnia na dzień zostaje sam. Opiekę nad nim przejmuje Sven Christiansen – zegarmistrz, który decyzją sądu staje się jego opiekunem. Gdy w Gdańsku robi się coraz bardziej niebezpiecznie, mężczyzna postanawia wyjechać z Oskarem do swojej rodzinnej miejscowości w Norwegii. To właśnie on ma ogromny wpływ na dalsze losy chłopca i kierunek, w jakim potoczy się jego życie W drugiej części historii przenosimy się do teraźniejszości i poznajemy Jana Skórzyńskiego – tytułowego dziadka, który bezgranicznie kocha swoją sześcioletnią wnuczkę Emilię. Gdy okazuje się, że dziewczynka choruje na nowotwór trzustki, jej rodzina staje przed dramatycznym wyzwaniem. Jedyną szansą na ratunek jest bardzo kosztowna operacja. Rodzice robią wszystko, aby zebrać potrzebną kwotę, jednak wciąż brakuje pieniędzy. Wtedy Jan postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Aby zdobyć pieniądze na leczenie wnuczki, musi wrócić do dawnego, niebezpiecznego zajęcia i odnowić stare kontakty. Powieść jest wielowątkowa i obejmuje różne etapy życia głównego bohatera. Autor przeplata wydarzenia z czasów wojny, lat powojennych oraz teraźniejszości, stopniowo odsłaniając przeszłość Jana. Z jednej strony poznajemy człowieka związanego z działalnością wywiadowczą, światem przestępczym i niebezpiecznymi zadaniami. Z drugiej – widzimy czułego, oddanego dziadka, który dla swojej wnuczki jest gotów zrobić absolutnie wszystko. Książka jest obszerna i wymaga uważnego czytania, ponieważ liczne wątki i zmiany czasowe mogą chwilami utrudniać orientację w fabule. Początkowo historia bardzo wciąga, choć z czasem tempo nieco zwalnia. Mimo to największą siłą powieści jest poruszający motyw miłości rodzinnej oraz pytanie, jak daleko człowiek jest w stanie się posunąć, aby uratować kogoś, kogo kocha. Na końcu pozostaje intrygujące pytanie: co tak naprawdę łączy Oskara Grassa z Janem Skórzyńskim? POLECAM!!! Czytam dla przyjemności dziękuję za udział w Book Tourze.

Mroczna i wciągająca lektura, świetny thriller, ukazujący jak okrutny potrafi być jeden człowiek względem drugiego i to ,że karma zawsze wraca. Książkę czytało mi się dobrze i płynęłam przez kartki ,zastanawiając się co będzie dalej, a zakończenie wow, zbija z nóg. Lektura zmusza do refleksji nad naturą zła.

Książka trafiła do mnie jako świąteczny prezent, a nazwisko autora było mi zupełnie nieznane. Zanim zaczęłam czytać, zrobiłam krótki research i natknęłam się na skrajne opinie, co tylko spotęgowało moją ciekawość. Szybko okazało się, że książka zdecydowanie zasługuje na wysoką ocenę — tym bardziej niezrozumiałe są dla mnie głosy mówiące, że „nie dało się jej dokończyć”, skoro sama pochłonęłam ją w jeden dzień. To brutalna, bezkompromisowa opowieść obnażająca realia życia na wsi — bez upiększeń, bez dyplomacji i bez poprawności politycznej. Taka właśnie jest jej największa siła i to ona sprawia, że lektura tak mocno wciąga. Z niecierpliwością czekam na kolejną część, o ile jest planowana.

Awaria prądu” wydanie zbiorowe. Wydawnictwo Mięta “ Kiedy krwawił już tak mocno, że uformowała się pod nim mała kałuża posoki, kable przestały go tłuc. Wbiły się w mokre mięso, spod którego gdzieniegdzie wyzierały ogołocone kości, i poraziły ledwo żywego napastnika prądem. Wszczepy w ciele mężczyzny nie wytrzymały ładunku elektrycznego: paliły się, topiły i wybuchały, dodatkowo go raniąc. Wrzask jaki wydarł się z jego gardła, niemal wprawił w drżenie pancerne szyby wokół.” Prąd i elektryczność to zjawiska bez których ciężko byłoby nam dziś funkcjonować. Energia elektryczna wypełnia nasze domy, jest obecna w przyrodzie i w nas samych. Prąd jednak potrafi być wyjątkowo niebezpieczny… Awaria prądu” to książka w której głównym przewijającym się motywem jest właśnie elektryczność. Nigdy jeszcze nie spotkałam się w swojej karierze czytelniczej z taką właśnie antologią. Jest to z pewnością coś innego niż zwykle. Przyznam, że pomysł na temat przewodni tego zbioru opowiadań bardzo mnie zaintrygował. Osobiście sięgnęłam po to wydanie w dużej mierze z ciekawości (na ile sposobów można pisać o prądzie?), ale też nie ukrywam, że mocno skusił mnie wygląd samej książki - barwione brzegi i przyciągająca wzrok twarda oprawa (jestem wzrokowcem, nie da się ukryć, że tutaj wydawnictwo Mięta naprawdę się postarało). Postarali się też autorzy, a raczej autorki bo mamy tu do czynienia z totalnie babskim teamem, co akurat ja uznaję za atut. We wnętrzu znajdziemy siedemnaście opowiadań z dreszczykiem i jak to bywa często z takimi antologiami, opowiadania te bywają mocno zróżnicowane. Każda z autorek stworzyła swoją odrębną opowieść, w swoim własnym stylu. Każda z nich w zupełnie inny sposób podeszła do tematu przewodniego. Według mnie to duży plus, bo ta różnorodność sprawia. że nie jest nudno. Druga sprawa, że dzięki temu każdy czytelnik który sięgnie po tę książkę będzie w stanie znaleźć w niej coś dla siebie. Są tu opowiadania, które potrafią naprawdę wystraszyć, są takie które idą trochę w kierunku fantastyki, są takie, które pozostawiają czytelnika z nutką niepewności, ale też takie które mogą rozbawić. Do moich ulubionych zaliczę teksty: “ Kieszonkowy potwór” Klaudii Zacharskiej - opowiadanie o mrocznym eksperymencie i zemście małego chomika. Zaskoczyło mnie opisanie wydarzeń z perspektywy zwierzęcia. Zakończenie nieźle mnie rozbawiło. “Kiedy zgasło słońce” Anny Musiałowicz. Uwielbiam styl tej autorki i wyjątkowy klimat jaki potrafi zbudować. To opowiadanie wywarło na mnie duże wrażenie i nie daje o sobie zapomnieć. Dużo tutaj o samotności, poszukiwaniu swojego miejsca i odrzuceniu. “Rides on the Storm” Agnieszki Kuchmister. Opowiadanie o grupce hipisów. Narkotyki, pustynia i burza - to połączenie może być katastrofalne i naprawdę przerażające w skutkach. Osobiście naprawdę dobrze bawiłam się przy lekturze tego zbioru. Przeczytałam go od deski do deski i miałam sporą frajdę z lektury. Większość autorek była mi już znana, ale z niektórymi miałam styczność po raz pierwszy i cieszę się, że mogłam poznać ich twórczość. Świetnym pomysłem są wklejki z ilustracjami, poprzedzające każdy znajdujący się w “Awarii prądu” tekst. Nie tylko wzbogacają to wydanie wizualnie, ale też dobrze wprowadzają w klimat i nawiązują do treści. Dodatkowo znajdziemy też tu krótkie notki biograficzne o autorkach. Doceniam bardzo takie dodatki. Według mnie “Awaria prądu” to naprawdę warta uwagi pozycja. Dostarcza konkretnej rozrywki i z pewnością fani lekkiej grozy będą usatysfakcjonowani z lektury. Ja żadnym ze znajdujących się tu opowiadań się nie zawiodłam, choć były takie, które podobały mi się po prostu dużo bardziej niż inne. Książka niesie za sobą też pewien przekaz: Prąd choć jest elementem naszego codziennego życia i jest nam bardzo potrzebny, może być dla nas niebezpieczny, a nawet może stać się zabójczy. Dlatego nie możemy go bagatelizować. W styczności z elektrycznością musimy być zawsze ostrożni i uważni. Podobnie jak w styczności z każdym żywiołem. Nigdy nie wiadomo kiedy prąd stanie się naszym przekleństwem i jakie będą tego konsekwencje. Druga sprawa - w tej antologii elektryczność możemy potraktować jako pewnego rodzaju metaforę naszych lęków i ludzkiej zależności. Czy nie wydaje wam się to interesujące? Ta książka sprawi, że zupełnie inaczej każdy z was spojrzy na zwykłe gniazdko elektryczne i zastanowi się dwa razy zanim dotknie kabla od jakiegoś urządzenia w swoim domu. To co kryje się w tych kablach i gniazdkach może naprawdę mocno zaskoczyć! Polecam

Niby druga część. W sumie raczej uzupełnienie wątku. Już po pierwszych scenach znowu zaczęło mnie telepać. Tak się zastanawiałem czy to ze względu na niezgody na prezentowany świat czy świadomość że on naprawdę istnieje. Nic tak nie boli jak krzywda dzieci. A tutaj dostajemy combo. Bo autorka pokazuje świat tych dzieci, a potem pokazuje jak może wyglądać kiedy takie dziecko wejdzie w dorosłość. Myślałem, że po pierwszej odsłonie już się uodporniłem. Jak bardzo się myliłem, powiedziały mi mroczne sny, które miałem po wieczornym czytaniu. Najbardziej przerażające jest to, że historia jest napisana na spokojnie. Bez emocji. Psychopatyczny świat wchodzi w głowę jak zły. Wyrządzone krzywdy są jak zakupy w spożywczym. Po prostu kolejna czynność danego dnia. Tak jak poprzednia. To nie jest książka, która Cię zrelaksuje. Mocno obciąży Ci głowę i wpakuje dużo mrocznych emocji. Dla ludzi o mocnych nerwach. I gwarantuję nie zakumplujecie się z żadnym z bohaterów, ale to chyba dodaje jeszcze bardziej realności powyższej lekturze.