Tajemnice zakonu

To moje drugie spotkanie z nieżyjącym już o. Badenim. "Fotel z widokiem na pole" przeczytałam z największą przyjemnością. Ta książka również trafiła do mojej głębi szukając Światła we mnie. Niezwykłą sympatię czuję do o.Joachima. Ubogaca mnie duchowo. Zapewne powrócę do jego książek.

Siostrę Chmielewską widziałam wielokrotnie w roli gościa programów TV. Nie miałam potrzeby zgłębiania wiedzy na temat jej osoby, jednak zawsze urzekała mnie postawa tej kobiety - wyważona, stanowcza, dyplomatyczna. Jest to postać odznaczająca się niezwykłym charyzmatem - w mojej ocenie. Myślę, że jest też nietuzinkowa i oryginalna w tym, co robi, choć jej działania nie różnią się na pozór od działań innych osób związanych z pojęciem charytatywności i pomocy w ogóle. Dzięki tej książce, poznałam nieco bliżej postać Siostry Chmielewskiej i naprawdę CHYLĘ CZOŁA przed jej osobą. Niewielu ludzi jest w stanie rzucić wszystko i otworzyć się na ubóstwo drugiego człowieka. Poza tym, bardzo mocno popieram jej postawę wobec ludzi, którzy przybywają do domów prowadzonych przez Wspólnotę Chleb Życia - muszą funkcjonować na określonych zasadach, jak rodzina. To jest to, co stanowi fundament człowieczeństwa - poczucie bycia potrzebnym poprzez wykonywanie swoich obowiązków dla siebie i innych, a nie tylko bierne oczekiwanie na pomoc. Jest to dość spłycone i ogólnikowe podsumowanie, bo całokształt znajdziemy w publikacji, jednak taka postawa jest jak najbardziej godna pochwały i naśladowania. Chciałoby się powiedzieć, że w naszym środowisku, a zwłaszcza kościele, powinno być więcej takich ludzi, bo losy nas wszystkich mogą się poplątać w każdym momencie życia i niezwykle istotne jest to, by trafić na kogoś, kto da nadzieję, pokaże, że z każdej sytuacji jest wyjście, a co chyba najważniejsze, nie odtrąci. Polecam serdecznie wszystkim, którzy chcą choć odrobinę bliżej poznać Siostrę Jedyną w swoim rodzaju!

Relacja księdza arcybiskupa Mojrzyckiego jest bardzo wzruszająca i pełna cichości i pokory. Pokazuje nam obraz Jana Pawła II prywatnie, który to jednak obraz nie odbiega od tego, który znamy - życzliwego, kochającego, pełnego radości, wiary, miłości człowieka. Polecam

Czyta się lekko, ale nie zawsze jest przyjemnie, choć nieodmiennie przygodowo. Spojrzenie na chrześcijaństwo, na katolicyzm, przez perspektywę doświadczeń z drugiego (i trzeciego i czwartego) końca świata. Nasza zasiedziała europejsko-centryczna postawa odbita w lustrze świeżości wiary Afryki, misyjności w Oceanii, ateizmu Azji, sytości Ameryki Północnej i egzotyki Ameryki Południowej. Wiele ciekawie opisanych doświadczeń, wiele do przemyślenia, ciekawe spostrzeżenia i zaskakujący język.

Książka bardzo pouczająca, niosąca z sobą głęboką mądrość, nadzieję i pokorę. Przypomniała mi o tym, co w życiu ważne, i nie chodzi tylko o kwestię wiary, ile o moralność ludzkiego żywota. Bardzo przypadła mi do gustu. Czy w moim zyciu jest miejsce dla Boga? Czy mnie kocha, widzi, toleruje...? Czego ode mnie oczekuje; kim jestem w Jego planie? Te, i wiele innych pytań nasuwa się po lekturze tej pozycji. Na pewno będę do niej wracał i pozostanie na długo w mojej biblioteczce.

Raczej objawienia w formie powieści, niż powieść o objawieniach zmyślonych - takie mam odczucia. I autor przekonuje do tego pierwszego, choć pozostawia pełną swobodę interpretacyjną i nie chce być o to męczony, ani zatwierdzany przez instancje kościelne. Unikat nie do odpuszczenia. Rozbudowaną recenzję dałam na blogu, więc już nie chcę się powtarzać. Dodam tylko, że film okropny w stosunku do książki - taki z patetycznym Jezusem na biblijny szczot. A książka na bardzo dobrym poziomie - przyjemna w lekturze i wciągająca przez to rozstrzyganie o prawdzie, a fikcji, więc takiego pójścia na skróty, jak film (włoski), na pewno nie polecam. https://www.salon24.pl/u/xylomena/854767,7-km-od-jerozolimy-recenzja-objawien

Spojrzenie na teksty biblijne z uwzględnieniem kontekstu historycznego, społecznego, kulturowego. Książka wykorzystująca najnowsze odkrycia naukowe w tym zakresie. Co ważne, jest to nadal spojrzenie pełne wiary. Momentami przejmująca, niezwykle mądra książka mogąca pogłębić wiarę.

W skrócie CLS. Ciekawe, Lekkie, Super-zabawne. Może i nieprzypadkowo wyszedł mi skrót przywodzący na myśl sportową limuzynę Mercedesa... Hołownia to taki właśnie CLS wśród publicystów katolicko-kościelnych. Z jednej strony na sportowo, szybko, sprytnie, zwinnie i luzacko, ale jednak limuzyna jadąca z godnością i oferująca sporo dodatkowych wartości. Brawo, brawo, brawo. Dawno się tak dobrze nie bawiłem czytając i dawno nie zdobyłem takiej skondensowanej wiedzy o Kościele jak przy tej lekturze. Acha i jeszcze jedno: dodatkowe pogłębienie wiary u już wierzących też zapewnione.

Najlepsza z dość licznych biografii Księdza Profesora. Swietny język, bardzo duża "obecność" myśli Tischnera, ogromna porcja anegdot przybliżających nam tego niepospolitego intelektualistę. Książka mądrze wyważona, skromna (autor nie stawia siebie na równi z podmiotem biografii, co niestety zdarza się w wielu utworach biograficznych), nie ma nadmiernych i nachalnych interpretacji faktów, co więcej nie ma takze klimatu hagiografii. To pozycja po prostu znakomita!

To moja dopiero trzecia czy czwarta książka o. Badeniego. Wszystkie są w punkt, ta również. Jak wiadomo, ojciec Joachim żadnej z nich nie napisał. Wszystkie podyktował, gdy sam był już dobrze po 80 lub po 90. Ta książka jest o rzeczach ostatecznych. Mniej o śmierci, a więcej o życiu wiecznym, które choć zaczyna się już tutaj, to jego pełnia czeka nas dopiero po przejściu przez próg umierania. Ojciec Joachim był bardzo blisko z Bogiem, więc dość dobrze widział światło, którym jest Chrystus i pięknie potrafił o tym świetle opowiadać.

Bardzo trudna książka. Alkoholizm niszczy, tego który jest uzależniony i tych wszystkich wokół, którzy funkcjonują w przestrzeni alkoholika. Alkoholizm wśród księży jest szczególnie trudny. Książka zawiera historie księży których nałóg dotknął. Każdy przypadek jest inny. Alkohol jest wierzchołkiem, to co przykrywa to samotność, presja otoczenia, zwierzchników, wygórowane ambicje. Trudne były te opowieści, zwłaszcza kiedy widziało się ostracyzm środowiska. Dla mnie lektura była jednak pouczająca – ksiądz nie jest człowiekiem z marmuru, jest jak każdy z nas i jak każdy potrzebuje wspólnoty.

Mam wrażenie, że autorce brakowało pomysłu na przeprowadzenie wywiadu i ciekawe poprowadzenie rozmowy. Gdyby Pan Krzysztof Ziemiec odpowiadał na same bez pytania, bez odbiegania od tematu pytania, książka byłaby po prostu nudna albo wyglądała jak ankieta z jednozdaniowymi odpowiedziami...

Smutna i dotykająca opowieść ojca, dla którego w jednej chwili świat całkowicie się zatrzymał.. 12 września 2009 r. u jego 24-letniej wówczas córki - Cateriny, nagle zatrzymało się serce. I choć po godzinie zaczęło ponownie bić, to Caterina przez dłuższy czas pozostawała w śpiączce. Na szczęście wybudziła się z niej, jednak przed nią jeszcze długa droga rehabilitacji. Książka przedstawia jednak nie tylko historię Cateriny. To przede wszystkim świadectwo wiary ojca Cateriny - autora książki Antoniego Socci. Zrozpaczony ojciec szukał wsparcia w tych trudnych chwilach właśnie w modlitwie. Jak sam przyznaje, pomimo początkowej złości i rozpaczy, właśnie dzięki temu, że wierzył, był w stanie stawiać czoło temu niezwykle bolesnemu doświadczeniu w jego życiu. Autor przytacza ponadto w książce historie innych osób "uleczonych" dzięki wierze, i to nie tylko w wymiarze fizycznym, ale przede wszystkim w wymiarze duchowym. Pokazuje jak wielka siła tkwi w ludziach, w ludzkiej solidarności i życzliwości, które w tych trudnych chwilach płynęły do niego niemal z całego świata.

Sierpień: przeczytam książkę z gatunku, po który rzadko sięgam według statystyk na lubimyczytac.pl Według UKD szeroko pojęte religioznawstwo, według genologii gatunek publicystyczny wywiadem zwany... w którym jakoś szczególnie się nie lubuję. Wszystko przez to, że wolę ułagodzona fikcję od pofałdowanego żywotu realnego o którym w prosty i dosadny sposób prawi ta krótka książeczka. Autor rozmawiał z kilkudziesięcioma byłymi kapłanami, którzy zrezygnowali z posługi z naprawdę rożnych powodów. Jeden został zmuszony do kapłaństwa przez matkę i odszedł chwilę po jej pogrzebie, drugiego wywalili za przekręty samochodowe, trzeciemu nie podobała się hipokryzja przełożonych. Rezygnacja z powodu kobiety nie była jakoś szczególnie przeważająca, co zdziwiło mnie bardzo. biorąc się za tę lekturę byłam przekonana, że w większości przypadków będzie chodziło o celibat i zdziwiłam się strasznie... również tym, że większość z tych ludzi została odtrącona przez swoje katolickie rodziny. Bo lepiej żyć w zakłamaniu i z koloratka na szyi, niż z czystym sumieniem! Długo będę przetrawiać tę książkę. Polecam.

Jedna z z kilku rozmów Petera Seewalda z Josephem Ratzingerem, ale pierwsza z nim jako Benedyktem XVI. Książka przedstawiana jest jako ,,sensacyjny wywiad” z papieżem. Jednakże ,,łowcy sensacji” w treści książki nic sensacyjnego nie znajdą, chyba że za takowe uznają głoszenie katolickich poglądów w czasach powszechnej sekularyzacji. Prawdziwą sensacją jest jednak fakt, iż rozmowa Seewalda to pierwszy w historii Kościoła oficjalny wywiad z papieżem (choć przy dzisiejszych ,,wybrykach" Franciszka przestaje to dziwić). Nigdy wcześniej żaden następca św. Piotra nie zdecydował się na publikowaną rozmowę. Wracając do zawartości książki: papież udziela wielu ciekawych odpowiedzi (np. dotyczących afery pedofilskiej czy reformy liturgicznej), choć tradycjonaliści mogą być w niektórych miejscach, szczególnie tych dotyczących ekumenizmu, zawiedzeni. Mankamentem jest denerwujący miejscami Peter Seewald, który nie tyle zadaje niewygodne pytania, bo o to przecież chodzi, co wydaje się nie rozumieć istoty niektórych zagadnień. Mimo, iż całościowo wywiad jest książką udaną, można odnieść wrażenie, że jednak rację mieli poprzedni papieże pozostając jedynie przy oficjalnych dokumentach i wypowiedziach. W przypadku Benedykta XVI reguła ta potwierdza się. Były Papież jest bardziej stanowczy, jego język bardziej ostry i konkretny, a słowa precyzyjne, kiedy wypowiada się za pomocą encyklik a nie wywiadu.

To nie jest książka o tym, o czym głosi tytuł. Erotyki, tu jak na lekarstwo, są za to rozważania, o tym czy bierzmowanie robić w liceum, o naturalnych metodach planowania rodziny, o mieszkaniu przed ślubem, a w końcu nawet pada stwierdzenie, że życie w celibacie niby nie jest lepsze, ale jednak jest. Także tego... Jako poradnik dla katolickich małżeństw, może być przydatny, autor jak na księdza katolickiego jest dość otwarty i prowadzi logiczne wywody. Więcej tu jednak filozofii i teologii ciała JP2 niż odniesień do sfery intymnej. W tej sferze próżno jednak oczekiwać wsparcia ze strony KK.

Kwiatki Jana Pawła II to ciepły i pełen humoru zbiór anegdot ukazujących papieża Polaka w codziennych, często wzruszających sytuacjach. Książka odsłania jego ludzką stronę – życzliwość, poczucie humoru i głęboką empatię wobec innych. To lekka, pogodna lektura, która przypomina, że świętość może przejawiać się w prostych gestach i uśmiechu. Idealna dla tych, którzy chcą zobaczyć Jana Pawła II nie tylko jako wielkiego papieża, ale przede wszystkim jako bliskiego, serdecznego człowieka. Serdecznie polecam :-)

"Mam szczęście dzielić życie ze śmieciami w dzielnicy nędzy, tym bardziej czuję, że jestem blisko Jezusa” Siostra Emmanuelle zaczęła pisać „Wyznania” mając 94 lata. Chciała opowiedzieć o swoim życiu, bardzo ciekawym, burzliwym, gdzie radość i miłość przeplatała się na zmianę ze łzami i nienawiścią. Jej cel to przedstawić siebie taką, jaka była, a nie taką, jaką wykreowały ją media. Pokazać kruchość swego serca, swą grzeszność, wyznać prawdę. Opowieść zaczyna się w 1914 roku, kiedy siostra Emmanuelle ma 6 lat i właściwie nazywa się Madelaine Cinquin. Podczas letniej, beztroskiej wycieczki nad morze jej tata tonie. Madelaine wraz z rodzeństwem zostają sami w obliczu nadchodzącej I wojny światowej. Ich dotychczasowe szczęście okazało się ulotną chwilą, a poczucie zagrożenia i strach opanowały wszystkich. Na szczęście udaje im się przedostać z Belgii do rodziny, do Wielkiej Brytanii. Niepokorna, niesamowicie uparta mała Madeline w wieku 9 lat po przeczytaniu opowieści o afrykańskich misjonarzach, oznajmia rodzinie, że zostanie misjonarką, zakonnicą i w dodatku męczennicą. Wyznanie to wywołało wybuch śmiechu wśród najbliższych. Nikt nie przypuszczał, że jej słowa są prorocze… Determinacja, żywiołowość i upór Madeline doprowadzają w końcu do tego, że po wielu latach nauki, służby i sprzeciwie wielu osób znajduje się wśród ubogich. Poznaje ich życie codzienne, to jak trudno się żyje gdy nie ma prądu i wody, kiedy ma się lampę, a nie ma zapałek, kiedy można iść do szkoły, a nie ma się butów, ciuchów, książek… Jednego czego nie brakowało w takich domach, to miłości. Książka ukazała się zgodnie z życzeniem Siostry dopiero po jej śmierci. „Wyznania zakonnicy” mają niesamowity, bardzo szczery przekaz. Szczerość aż bije po oczach, szokuje, wstrząsa. Grzech nazwany jest tu po imieniu, chociażby nie wiem jaki był ciężki i gorszył czytelnika. Siostra się ich nie wypiera, nie wybiela swojego życia, wręcz przeciwnie opowiada jak zmagała się i walczyła ze swoją grzesznością, ze słabościami. Dodatkowo wielkim atutem książki są opisy miejsc, w których zakonnica przebywała, opisy mieszkańców danych państw, miejscowości. I tak poznajemy bogactwo Turcji i biedę Egiptu, ubóstwo Sudanu i Liban zbroczony krwią dzieci umarłych podczas toczącej się tam wojny. Siostra Emmanuelle szczegółowo scharakteryzowała tą najbiedniejszą sferę. Brud, szczury, sterty śmieci, odór, czarne kontenery, w których mieszkali ludzie - „śmieciarze” tak o nich mówiono. Poza tym opisy, wyznania przeplatane są osobistymi przemyśleniami siostry, które wzruszają, zmuszają do przemyśleń, głęboko zapadają w pamięci. Ta zwykła, niezwykła Siostra była osobą, o której każdy z nas powinien usłyszeć, obojętne czy ktoś jest wierzący, czy nie. To druga Matka Teresa, ale tym razem z Kairu a nie z Kalkuty, tak o niej niektórzy mówią. To przepiękna dusza, która walczyła z wielka determinacją o tych najbiedniejszych, oddając im każdy grosz, zbierając datki dla nich, szukając sponsorów, modląc się za nich, budując klinikę położniczą, szkoły, przytułek dla starców, a nawet fabrykę kompostu, gdzie przerabiano masę śmieci, które zalegały na ulicach Kairu. Cieszę się, że dane mi było przeczytać powyższą książkę, a Siostrę opisałabym w trzech słowach : niepokorna, uparta, święta… " Nic tak nie rozwija człowieka, niż staranie się o dobro innych" "Największa miłość wymaga całkowitego, słodkiego zaparcia się siebie" "Bóg potrzebuje ludzi, aby naprawić to, co zepsuli inni ludzie"

Inspirująca okładka i taka sama jest zakładka w książce. Wokół tekstów pomykają też ciekawe ilustrację.Treść jak przystało na J.Grzegorczyka życiowa i uduchowiona.Odpowiada mi ten styl i Jego słowo pisane. Czytałam powoli z przemyśleniem. Każda z historii we mnie rezonowała. Gorąco polecam.