Święty Mikołaj wchodzi kominem

Serię "Zaopiekuj się mną" prezentowałyśmy Wam już kilkakrotnie. I pewnie jeszcze nie raz o nich napiszemy, bo książki te wyjątkowo przypadły do gustu mojej Alicji. W końcu bohaterami każdej z nich jest dziecko i jakiś uroczy zwierzaczek. Czego chcieć więcej? Dziś historia małej kotki Lusi i Łukaszka. Chłopca, który bardzo nie lubił tego kociaka. Lusia należała do jego babci i kiedyś podczas zabawy troszkę go podrapała. Nie specjalnie. Raczej w obronie własnej, bo Łukasz pociągnął ją za ogon. Twierdził, że chciał tylko sprawdzić jak na takie zachowanie zareaguje zwierze, ale nie spodziewał się czegoś takiego. Tymczasem wszyscy domownicy stwierdzili, że to jego wina co jeszcze bardziej rozgniewało chłopca. Od tamtej pory Łukasz unikał towarzystwa babcinego kotka. Więc bardzo się zezłościł, gdy okazało się, że Lusia jakiś czas pomieszka razem z nimi. Babcia Łukasza musiała wyjechać. Jej przyjaciółka miała operację i ta postanowiła trochę się nią zaopiekować. Nie mogła zabrać ze sobą kotka i stąd te zmiany. Chłopiec długo się dąsał i okazywał swój gniew na lewo i prawo. Aż z tego niezadowolenia zrobił pewne głupstwo, co doprowadziło do tego, że skręcił nogę. Nie obyło się bez wizyty lekarza i gipsu. I oczywiście według chłopca temu także winien był ten kotek. Oj, kiepski początek znajomości prawda? Ale jaki będzie koniec? Czy Łukasz polubi Lusię? Myślicie, że się zaprzyjaźnią? Opowiadanie, którego początek troszkę Wam tu streściłam jest bardzo ciekawe. Co prawda nie przypomina w niczym historii opowiedzianych przez Holly Webb, bo nie dowiemy się co na ten temat myśli nasz futrzany bohater, ale mimo to książeczkę tą czyta się naprawdę szybko i chętnie. Wydarzenia te są ciekawie opisane i powiedziałabym - bardzo konkretnie. A więc mimo iż w tym opowiadaniu dzieje się całkiem sporo, nie są one przesadnie długie i z pewnością nie zniechęcą ani małego słuchacza, ani małego czytelnika. N właśnie, bo trzeba przyznać, że lektury te świetnie nadają się jako książeczki do czytania dla maluchów, które tą umiejętność dopiero szlifują. Czcionka w niej jest duża i czytelna, zawsze na białym tle - zatem dziecko bez kłopotu sobie z tym tekstem poradzi. A sama lektura na tyle wciąga, że maluch nawet się nie obejrzy jak dobrnie do końca książeczki. Moja córeczka już się pomału za nią zabiera i idzie jej całkiem nie źle. A przecież to dopiero początek. Poza tym choć jest to ta sama seria, o której wspominałyśmy dawniej, to zauważyliście pewnie, że ma ona zupełnie inne, nowe wydanie. Tamte książeczki wyglądały bardziej jak lektury dla nieco starszych dzieci. Wydania były mniejszego formatu, kartki szare i klejone, a ilustracje wyglądały jakby były tylko naszkicowane ołówkiem. Ta wersja jest bardziej "dopieszczona" przez wydawnictwo. Tutaj okładka jest gruba, format książki większy, strony wewnątrz śliskie, a ilustracje bardzo kolorowe. Wszystko wygląda zupełnie inaczej i gdyby nie znaczek serii w rogu na okładce - nawet nie wpadłabym na to, że ta pozycja do niej należy. Takie wydanie znacznie bardziej przyciąga wzrok małego czytelnika. Nam akurat takiej zachęty nie było potrzeba, bo moja córeczka wie czego się spodziewać po lekturach z cyklu "Zaopiekuj się mną" i z wielkim zapałem wysłuchałaby nawet historii spisanej na makulaturze. Ale trzeba przyznać, że te książeczki przyciągają wzrok i maluchy z pewnością chętniej po nie sięgną.

Według mojego syna 7/10⭐️ Według mnie 4/10⭐️ Najbardziej razi mnie słownictwo, np."należy ci się porządne lanie" czy fakt, że zwierzęta po zdemolowaniu pomieszczenia po prostu uciekli. Domyślam, że powodem tego może być fakt, że książka została wydana dawno i nie jest już dostosowana do nowych standardów. Myślę, że brakuje też jakiegoś morału czy chociażby małej refleksji (wiadomo na poziomie dzieciencym) na temat niszczenia lasów na rzecz budowy miast.

Zabawne perypetie Maurycego (skrzat) i Ogryzka(szczurek, amator frytek z keczupem), którzy pomagają mieszkańcom Doliny Bagiennej Trawy w ich życiowych problemach. A Dolinę tę zamieszkują wszelkiego rodzaju stworki: żabony, chochliki, wodne duszki, rusałki, dziwożony, utopce i mnóstwo innych leśnych lich. Poznajemy historię niedźwiedzia Brutalnego, Wilkołaka Alfreda i Euzebiusza zakochanego w rusałce Halinie. Humor w tej książeczce spodoba się dzieciom i dorosłym. Pojawiają się smaczki w postaci nawiązań do klasyki polskiego filmu. Ciepła, mądra książka, wyróżniona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren.

Co wspólnego ma słońce z obiadem? Wbrew pozorom, bardzo dużo. Przekonuje się o tym Antek, który śmiał się z młodszej siostry, która porę obiadu określiła za pomocą położenia słońca względem rosnącej w pobliżu sosny. Przysłuchujący się dyskusji rodzeństwa rodzice stają po stronie kilkuletniej Tosi, a cała sytuacja daje impuls do rozmów o mierzeniu czasu, o tym, jak robiono to w przeszłości, a jak obecnie. Korzystając z pięknej pogody, z pomocą taty, dzieci konstruują na plaży prosty zegar słoneczny, a także piaskowy. W kolejnych dniach dzieci poznają zawiłości kwadransów, określania godzin w systemie dwunasto- i dwudziestoczterogodzinnym. Zmiana pogody (jak to nad polskim morzem bywa) nie gasi entuzjazmu taty - pokazuje on dzieciom własnoręcznie wykonany budzik, a efekty tego eksperymentu długo będą pamiętane nie tylko przez Antka i Tosię, ale również przez ich gospodarzy :) W książkach Marcina Pałasza nigdy nie brakuje humoru - tak jest i tym razem. Wyjątkowe szczęście Antka do bliskich spotkań z mewami wywołuje niepowstrzymany uśmiech na twarzy czytelnika. Rozmowy rodzeństwa pełne są przekomarzanek, ale również ciepła i sympatii. Ilustracje Artura Nowickiego podkreślają urok tej wakacyjnej (choć edukacyjnej) książeczki. Książka pana Pałasza to znakomita pomoc do nauki określania czasu - przyda się zarówno na samym początku przygody z zegarkiem, jak i wtedy, gdy potrzebujemy poćwiczyć te wszystkie "wpół do", "za kwadrans", czy "dziesięć po". Autor kapitalnie również pokazuje, jak zwykłe sytuacje mogą stać się okazją do nauki poprzez kreatywną zabawę. Wystarczy chcieć. :)

Poprzednim razem napisałam Wam, jak bardzo lubię Smerfy. Lubiłam je, lubię i raczej się to nie zmieni. Swoim zamiłowaniem do czytania i do książek próbuję zarazić moje rodzeństwo z siostrą mi się udało ( co na pewno jest zasługą mojej kochanej mamy), teraz to samo chcę zrobić z moim bratem. A jak nie historyjką o ulubionych bohaterach z wieczorynki? Pierwsza pozycja jest nowsza od kolejnej. Została wydana na podstawie filmu. Również zawiera zdjęcia z niego. Smerfy przez Ciamajdę wpakowały się w kłopoty. Przez wielki magiczny tunel znaleźli się w naszym świecie w Nowym Jorku. Muszą się wrócić do domu przed ważnym dla nich świętem, nie udało by się to im bez pomocy młodego małżeństwa. Opowieść jest napisana lekkim, żartobliwym, co najważniejsze przystępnym dla dziecka językiem. Daje duża dawkę humoru, każdemu kto po nią sięgnie. W obu książeczka, mniemam, że jak we wszystkich, możemy się spotkać z jednym zachowaniem oddaniem i lojalnością. Te małe niebieskie stworki są gotowe rzucić wszystko i biegnąć na pomóc komuś innemu. W tej rodzinie nie ma lepszych, czy gorszych każdy jest równy. Za to Papa Smerf to taki prawdziwy przyjaciel, rodzic, który jest towarzyszem, autorytetem, wskazującym właściwą drogę i zachowaniem.

Bardzo sympatyczne, proste opowiadania o Kreciku, które lubi mój trzylatek. Świetne uzupełnienie, jeśli maluch wcześniej widział wersję animowaną opowieści. Choć trochę czuć ich wiek, to myślę, że zarówno wersje książkowe, jak i animowane nadal mają wiele uroku i warto po nie sięgać.

Jak już wcześniej wspominałam, najpierw była bajka w wersji animowanej, a potem książka. Kiedy czytałam o zmaganiach Krecika ze spełnieniem swojego marzenia o posiadaniu niebieskich spodenek z kieszeniami, moja wówczas kilkuletnia córunia po prostu oszalała na ich punkcie. I nic tylko ona chce takie spodnie mieć i koniec. I chociaż jestem raczej osobą nie ulegającą naciskom, a w szczególności dziecięcym kaprysom, tym razem pękłam. Ale wiecie dlaczego? Bo wiedziałam, że moja mała kruszyna je w pełni wykorzysta. Ciągle coś upychała po kieszonkach, nawet spódniczki musiały takowe posiadać, więc te niebieskie dżinsowe ogrodniczki ode mnie dostała! Serdecznie polecam.

Książka w twardej oprawie wypełniona ilustracjami. Dziecko słuchało z zainteresowaniem kolejnej zabawnej historyjki o Garfieldzie. Czyta się przyjemnie i z rozbawieniem, kot na swój wybitny sposób edukuje czytelnika ale i sam siebie odkrywając ważną rolę przyjaźni i pomocy innym.

🐭🐸🐰Zwierzęcy bohaterowie w książeczkach dla dzieci to bodaj najczęściej wykorzystywany przez autorów motyw. Nadanie im ludzkich cech, emocji, ale też stawianie w sytuacjach znanych dzieciom, pomaga zrozumieć wiele zagadnień maluchom. Tym razem chcę Wam pokazać książkę, która właśnie za pośrednictwem zwierzaków przemyca w treści nie tylko dużo ciepła, ale też mądrości. ⚜️𝗢 𝗰𝘇𝘆𝗺 𝗷𝗲𝘀𝘁? W "Opowiastkach..." dla małych uszu znajdziemy opowiadania o króliku, żabce, myszy, biedronkach i innych. Każda historia to inny temat — np. żabka, która chce wskoczyć na księżyc czy mysz, która marzy o lataniu jak nietoperz. Proste w przekazie historie, niosą za sobą wiele wartości i w obrazowy sposób trafiają do najmłodszych. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🌿Wartości edukacyjne i emocjonalne Książka pomaga dzieciom zrozumieć i nazwać emocje (np. tęsknota, pragnienie, smutek, radość), ale też zaakceptować różnice — np. gdy inni mają inne możliwości albo inne potrzeby; 🪶Uniwersalność Publikacja sprawdza się zarówno do głośnego czytania przez rodzica, jak i samodzielnego czytania przez starsze przedszkolaki. Dzięki temu, że są tam różne historie, można po nią sięgać wiele razy, bez znudzenia — każda opowieść to nowa przygoda. 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? Opowiastki z kategorii nieco dłuższych, powinny być odpowiednie od 4. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 "Opowiastki dla małych uszu" to urocza książka pełna krótkich opowieści o zwierzątkach, których doświadczenia bawią, uczą i otwierają możliwość rozmowy o emocjach i nie tylko. Poruszane tematy okazały się ciekawe zarówno dla młodszych, jak i nieco starszych przedszkolaków. Nasze dziewczynki słuchały z dużym zainteresowaniem, a ja sama z ciekawością odkrywałam kolejne historie😍 ⚠️ W niektórych dzieciach historia o pragnieniu czegoś trudnego (np. latania, wskoczenia na księżyc) może budzić frustrację — potrzebna będzie rozmowa, by pokazać, co można zrobić, jeśli marzenie jest trudne do spełnienia.

Azja to piesek Gabrysi i Feliksa. Poznajemy psiaka i rodzinę bliżej. W okolicy mieszka sąsiadka, w której ogrodzie przechadza się kot Furia. Dlaczego takie imię nosi kotka? Dowiemy się jaka za tym imieniem stoi historia. Przeniesiemy się do szkolnego świata i pochylimy nad małym kotkiem. Gabrysia bardzo chciała by mieć kotka, ale jak to zrobić kiedy pies Azja nie przepada za kociakami. A jednak może nie do końca…?! Jakie będzie wasze zdziwienie gdy dowiecie się kim zaopiekuje się Azja. Historia dla małych fanów kotów i psów. W której dowiecie się o zwyczajach jednych i drugich oraz o charakterach tych zwierząt. Jednak na końcu historia splata ze sobą te dwa światy. W końcu pies i kot nie muszą żyć jak pies z kotem. Historia uwrażliwia dzieci na krzywdę zwierząt. Cała opinia https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2021/04/55-21-seria-zaopiekuj-sie-mna-w-kolorze-marzena-kwietniewska-talarczyk/

Wzruszająca książeczka o trudnej dziecięcej miłości i o odwadze. Kotopies jest dziwakiem. Nie udał się krawcowej Joli, oj nie udał. Ni to kot, ni to pies. Za krótki ogon, brak wibrysów. No dziwadło! To dziwaczne gałgankowe stworzonko trafia do wyjątkowej dziewczynki Oli. I rodzi się miłość. Czysta, dziecięca, przytulankowa. Miłość wbrew wszystkim uśmieszkom i złośliwostkom, drwinkom i wredotkom. Potrzeba tylko trochę odwagi, aby móc być sobą i kochać po swojemu.

Dzieciństwo to czas magii: wiele rzeczy wydaje się zupełnie inna, niezwykła, a czasami groźna. Tak jest i w przypadku Marty, którą zabawy w przedszkolu przerażają. Pewnego dnia znajduje w sklepie misia marzącego o kochającej rodzinie i zabawach z dziećmi. To właśnie on pozwoli jej oswoić swój strach i zawrzeć niezwykłe znajomości, cieszyć się ze zabaw w towarzystwie rówieśników oraz dorastać. Miś Maurycy kryje jeszcze jedną wielką tajemnicę: w dziecięcych snach zmienia się w misia olbrzyma, który oprowadza swoich opiekunów po świecie z ich ilustracji, dzięki czemu Marta może poznać wspaniały, kolorowy las pełen niezwykłych zwierząt. „Bardzo mała dziewczynka i bardzo duży miś” to historia o spełniających się marzeniach. Malutki miś znajduje dom, Marta przyjaciela i nowe przygody, a Weronika z domu dziecka ciepło, którym nikt jej na co dzień nie darzy. Książka jest pełna ciepła oraz prostego przedstawiania wszystkiego, co dzieciom wydaje się niezrozumiałe i przerastające ich. Mały czytelnik dowie się z przygód Marty i Maurycego, że warto być dobrym dla innych, bo ono powraca i nas uszczęśliwia, a agresja rani nie tylko odbiorcę, ale i nas. Wspólna zabawa może sprawić, że nasze życie stanie się nie tylko bardziej interesujące, ale zyskamy przyjaciół i znajomych, dzięki którym będziemy lepiej się czuć. Świat realny przeplata się tu z przygodami ze snów, przez co całość staje się nie tylko bliska dzieciom, ale i bajeczna. Złe uczucia zostają tu zastąpione oczekiwaniem na zabawy w przedszkolu oraz zasypianie, które zapewnią kolejne przygody w światach stworzonych przez małą bohaterkę za pomocą jej dziecięcych obrazków. Opowieści o niezwykłych przeżyciach Marty zachęcą maluchy do rysowania i malowania, które pozwolą przygotować małe ręce do nauki pisania. Książka Katarzyny Zychli jest doskonałą lekturą dla przedszkolaków. Duża czcionka i delikatne ilustracje, które sprawiają rysowanych kredkami pastelowymi lub kredą przyciągną również czytelników z pierwszych klas szkoły podstawowej. Twarda okładka i trwały papier sprawiają, że może ona posłużyć długo naszym pociechom.

Seria Mały kruk od Nele Moost to bestseller na skalę światową. Ciekawe i pouczające opowiadanka o Skarpetce zyskały serca wydawców, a potem także i małych czytelników na całym świecie. Dzięki tym książeczką poznaliśmy już małego kruka, jako niezłego łobuziaka, dowiedzieliśmy się jak wiele zdrowia i trudu kosztowało go zdobycie odpowiedniego imienia. W książeczce Wszystko moje! Czyli o tym, jak kruk zrozumiał, że przyjaźń jest najważniejsza razem z małym pierzastym przyjacielem dowiemy się jak ważna jest przyjaźń oraz, że nie warto być samolubnym. Wszyscy mieszkańcy lasu doskonale wiedzieli, że wszystkie ważne i ukochane rzeczy lepiej trzymać blisko siebie, mogą szybko zmienić właściciela. Mały kruczek bardzo często, bowiem pożądał tego, co mają jego przyjaciele. Kiedy jednak przyswoili sobie fakt, że nie warto spuszczać niczego z oka, Skarpetka i tak zdobywał kolejne fanty. Czy to za sprawą podstępu, gróźb, przymilania się, wywołaniem współczucia, zwykłym użalaniem się nad sobą lub po prostu handlem wymiennym. Wszystkie sposoby są dobre, jeżeli tylko upragniona rzecz wpada w jego skrzydełka. Tylko, że schody zaczynają się w momencie, kiedy przyjaciele próbują wciągnąć Skarpetkę do zabawy. Ten jednak nie chce ruszyć się ze swego gniazda, ponieważ węszy w tym zaproszeniu podstęp, za sprawą, którego przyjaciele mieliby mu podebrać, zamienić bądź popsuć jego nowo zdobyte skarby. Tak, więc zwierzątka poszły bawić się same. Kruczek mógł w końcu nacieszyć się nowymi nabytkami, ale co to za frajda, kiedy nie można z kimś jej dzielić? Skarpetka postanawia, więc oddać „znalezione” zabawki im właścicielom. Przecież lepiej mieć przyjaciół! Po raz kolejny Nele Moost we wspaniały sposób pokazuje dzieciom jak należy się zachowywać i jaką wielką wartością w ludzkim życiu jest przyjaźń. Na przykładzie kruczka uświadamia im, że nawet najpiękniejsze i najlepsze rzeczy nie zastąpią prawdziwego przyjaciela. Pokazuje jak ważna jest obecność innych ludzi w naszym życiu, bo co z tego, iż mamy wszystko skoro obok nie ma nikogo, kto mógłby się tym razem z nami cieszyć. Jednak to, co dla mnie jest najważniejsze, za sprawą Skarpetki uświadamia wszystkim (także i nam dorosłym), że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście. Trzeba jedynie bacznie go poszukać. Całości dopełniają oczywiście cudowne ilustracje wykonane przez Annet Rudolph. To właśnie dzięki temu, dziecko dużo szybciej przyswoi sobie morały płynące z historyjki, no i oczywiście jest szansa, że pozostaną one w jego pamięci na długi czas. Zwłaszcza, że praktycznie, na co dzień mam tego dowód, kiedy moja córa bawi się w bibliotekę i od spojrzenia na okładkę potrafi od tak powiedzieć, o co mniej więcej chodzi w całej historyjce. Dlatego… gorąco polecam każdemu. Nie ważne, czy macie własne dzieci, czy po prostu jakieś brzdące w rodzinie. Warto zapoznać z tym opowieściami każdego, a i dorosły też pewnie będzie miał fajną zabawę.

Kolejna książka o Kreciku, którą wypożyczyliśmy, bo znaliśmy wcześniej animację. Tym razem historia o tym, jak to zajączki się do siebie zalecały i co z tego wyniknęło. Zabawna opowieść o tym, że potomstwo w domu to duże zmiany, z zalotami nie zawsze jest łatwo i przy okazji wstęp do tego jak rodzą się dzieci:) Ilustracje w typowym dla historii o Kreciku stylu retro. Choć przyznam, że nie wyobrażam sobie, że ktoś mógłby próbować je "uwspółcześnić". A co najważniejsze, książka bardzo się spodobała mojemu prawie czterolatkowi.

Jestem zachwycona :) Krótkie przygody Pana Mamutko rozbawiły nie tylko moją córkę, ale i mnie. Stworzone przez Pawła Beręsewicza postacie są z jednej strony bajkowe, z drugiej tak jakby można je znaleźć w naszym codziennym życiu. Ciekawe ilustracje wzbogacają książeczkę. Na pewno będziemy do niej często wracać :)