Świat Thorgala

Tomik bardzo nierówny. Wydaje się, że twórcy najpierw wymyślili końcówkę a potem wcisnęli przed nią niezbędne 47 stron wypełnionych drogą Thorgala do Bag Dadhu, niezwykle nużącą i pełną npc-owych postaci retrospekcją o mistrzu Czerwonych Magów i łażeniem bohaterów po targu. Oby w tomie kolejnym było lepiej.

[...] Nawet nie zauważyłeś, że Aaricia była już bardzo słaba, zanim wyszedłeś; przyznaj! Biedactwo od tygodni nie ma jedzenia, żeby ci je zaoferować! To twoja wina, Thorgal, twoja wina!... Zabiłeś ją! Solveig. 𝐌Ł𝐎𝐃𝐙𝐈𝐄Ń𝐂𝐙𝐄 𝐋𝐀𝐓𝐀 𝐓𝐇𝐎𝐑𝐆𝐀𝐋𝐀 - 𝐊𝐎𝐍𝐓𝐘𝐍𝐔𝐀𝐂𝐉𝐀 ! Po ciekawym pierwszym tomie, który mnożył odniesienia do innych albumów, druga odsłona skupia się na historii Thorgala. 𝗧𝗛𝗢𝗥𝗚𝗔𝗟𝗔 𝗭𝗔𝗪𝗦𝗭𝗘 𝗪𝗔𝗥𝗧𝗢 𝗣𝗢𝗖𝗭𝗬𝗧𝗔Ć 𝗜 𝗣𝗢𝗢𝗚𝗟Ą𝗗𝗔Ć !

[...] Aaricia... Jesteś przeznaczeniem, które dałem Thorgalowi! Nie masz prawa umierać! Ja, Frigg, żona Odyna, rozkazuję ci żyć! Frigg 𝐌Ł𝐎𝐃𝐙𝐈𝐄Ń𝐂𝐙𝐄 𝐋𝐀𝐓𝐀 𝐓𝐇𝐎𝐑𝐆𝐀𝐋𝐀 ! Ta odsłona wspomina lata, które dzieliły historie albumu „Aaricia” czyli 14 tom oryginalnej serii, od historii pierwszego albumu Thorgala „Zdradzona Czarodziejka”. Okładka to po raz kolejny to dzieło Grzegorza Rosińskiego , twórcy Thorgala Bardzo obiecujący album, który dobrze rozpoczyna serię. 𝐓𝐇𝐎𝐑𝐆𝐀𝐋𝐀 𝐙𝐀𝐖𝐒𝐙𝐄 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ! Coś do posłuchania podczas czytania : https://youtu.be/E17hDWJKBsY?si=2500NNAjntZ7bnUO

Pierwszy "malowany" Thorgal z którym miałem przyjemność się zapoznać. Wartka akcja, zmagania z lodową krainą, Thorgal w roli poganiacza psiego zaprzęgu. Trochę razi tu wtórność, nasz nieskazitelnie prawy bohater znów musi wykonać zadanie dla wrednych złoli (patrz tom najnowszy 41, "Tysiąc oczu"). Kreska miła dla oka, ale jednak trzeba to czytać chronologicznie, bo pomijając całe tuziny tomów można odkleić się od fabuły. Na szczycie mam kolejne odcinki, więc jest dobrze.

Jedyną i słuszną "mini-sagą" z serii o prawym wikingu z gwiazd jest, jak wiadomo "Saga o Qa". Wszystkie pozostałe próby łączenia zeszytów w serie wypadają tu blado. Nie inaczej jest i tym razem. Znowu mamy kopiuj-wklej: pościgi, odbijanie jeńca/jeńców, dziecko z mega mocami, odniesienia do poprzednich historii, "zabili go i uciekł", bo w "Thorgalach" tak jak w Marvelu nikt nie umiera na zawsze i tak dalej i tak dalej. No, ale to w serii Rosińskiego kochamy, tego się spodziewamy i to dostajemy. Przedostatni numer rysowany przez naszego rodaka broni się jednak: - pięknym fabularnie otwarciem, przeskokiem czasowym a nie, jak w tomie poprzednim żmudną podróżą. - nawiązaniami do fanatyzmu muzułmańskiego oraz krucjat - wnioskami, że nie m wygranych i przegranych, zawsze ktoś poniesie klęskę - kilkoma pięknymi rozmytymi farbą kadrami Oceniam na 6 bo dostałem to, czego się spodziewałem. Czekam jednak na zeszyty typu "stand-alone" z historią poprowadzoną od A do Z na tych 48-52 stronach.

Thorgal wraz z rodziną znowu trafia nie tam, gdzie powinien i ponownie staje przed koniecznością walki o życie swoje i najbliższych. W bezpośredniej kontynuacji zdarzeń z poprzedniego tomu bohaterowie trafiają w niewolę do gubernatora jednej z rzymskich prowincji, który chce wykorzystać talenty Thorgala podczas turnieju. Tytułowemu bohaterowi przyjdzie jednak rywalizować nie tylko z przeciwnikami, ale też synem swojego przełożonego. Fabuła jest całkiem przyzwoita, jednak męczące jest to ciągłe, powtarzające się oddzielanie Thorgala od rodziny i późniejsze ich próby odnalezienia się.

Tom fabularnie nie tak dobry jak pierwszy, ale wciąż lepszy niż kilka ostatnich Thorgali. Rysownik daje radę kontynuować spuścizną Rosińskiego dzięki czemu podkreślony zostaje ten baśniowy, mroczny klimat gdzieś tak z okolic "Łuczników". Dodatkowo cieszy widok kilku postaci znanych z serii głównej.

Ciekawy pomysł, aby przedstawić historię Kriss de Valnor w osobnych tomach. A zaczyna się od sądu Freyji, gdzie śmiertelnie ranna Kriss ma udowodnić, że jest godna stanąć w Valhalli u boku innych poległych wojowników. Zaczyna zatem swoją opowieść, która przenosi nas do jej dzieciństwa i pierwszego spotkania z Sigwaldem. Fajny powrót do starych bohaterów. Generalnie bardzo mi się komiks podobał, dobry początek serii.

Czytając recenzje tego tomu przygotowałam się na spotkanie z mega gniotem, który jak twierdzi większość osób: całkowicie zakopał Thorgala, stając się zdecydowanie jego najgorszym albumem. I być może właśnie to moje nastawienie sprawiło, że w sumie pozytywnie się zdziwiłam. Bo wcale nie jest aż tak źle jak się spodziewałam. Dla mnie najgorszym albumem Thorgala niezmiennie pozostaje „Królestwo pod piaskiem”, które było całą feerią bezsensownych wydarzeń, z jakimiś „kosmitami” w piramidach i różnymi bzdurnymi rozwiązaniami fabularnymi, których „Aniel” w bitwie o najgorszy album jednak nie zdołał pokonać. Ok, wiadomo, że „Aniel” to nie poziom Alinoe, czy Łuczników (ale tego już od dawna nie ma), lecz przynajmniej cała ta wydumana historia stworzona przez Sante, w którą jeszcze wmieszany był ojciec Kriss i jakieś dziwne przepowiednie, w końcu została domknięta. To, że na końcu wszyscy razem nagle się zeszli też wcale nie jest takie dziwne: jeśli ktoś zna wydarzenia z pobocznej serii o Kriss, to tam jest dokładnie wyjaśnione w jaki sposób dotarła do Aniela i skąd nagle wzięła się na końcu tego albumu. Temu spotkaniu „rodzinnemu” raczej daleko do ideału, pada wiele przykrych słów, więc „ckliwym” zakończeniem raczej też bym tego nie nazwała. Podsumowując- wiadomo, że magiczny klimat z pierwszych tomów tej serii, gdzieś po drodze uleciał (czy to za sprawą ciągle zmieniających się reżyserów, czy udziwnień fabularnych), ale może należałoby zdać sobie sprawę, że my też jednak jesteśmy już starsi i nie mamy już 7 lat. Nasz odbiór pierwszych albumów czytanych w dzieciństwie mógł być kiedyś zupełnie inny.

Dalsze losy Thorgala, syna potomków gwiazd ochrzczonego na cześć skandynawskiego boga mórz, napawają optymizmem, zwłaszcza po bardzo nieudanej sadze Shaigana Bezlitosnego. Po raz pierwszy w historii, zeszyt 24, dzielny Nordman wraz ze swoją żoną, dwójką dzieci i przyjaciółmi udaje się na południe kontynentu opuszczając zimne tereny krainy Wikingów i dociera na wyspy Hellady. Tak, Arachnea od mitu pewnej tkaczki walczącej w konkursie z samą boginią Ateną, stanowi tutaj klucz fabularny. Piękna kobieta zmieniona w paskudne pajęcze monstrum rządzi wyspą i regularnie poszukuje wśród uciśnionego ludu, samców do kopulacji i rozrodu. Oczywiście mit grecki został tutaj zmieniony, tak by idealnie wpasował się tragizmem w świat Thorgala, a z potwora uczyniono postać fatalną, skazaną niewinnie za swoje słabostki i miłości. Pajęczy horror będący mrocznym i naprawdę odrażającym tomem dla każdego arachnofoba zamienia się ostatecznie w klasyczną baśń o czystości duszy i pragnieniu miłości zarówno partnerskiej jak i rodzicielskiej. Aegirsson otrzymuje w końcu główną rolę we własnym komiksie, a partnerować będzie mu młoda córka Louve jako motor napędowy do działania dla głównego bohatera. Rosinski stara się po świeżym poznaniu w poprzednim zeszycie zawęzić bliższe relacje pomiędzy dzieckiem a ojcem, i wychodzi mu to doskonale. Losy Jolana i Aarici praktycznie tutaj nie istnieją, są tylko elementem stanowiącym klamrę dla całej przygody w koszmarnej rzeczywistości zapełnionej małą dawką grozy jak w przypadku cmentarzyska Pająka w podziemiach wysepki. Warto również zwrócić uwagę na intrygujący kontrast pomiędzy idyllicznym i pięknym światem powierzchni zagubionym gdzieś w morzu mgieł przez przekleństwo boskie a przerażającym światem wewnątrz, zapełnionym pajęczynami, ich setkami właścicieli o różnych wielkościach i rzece lawy. Prawdę mówiąc ciarki przechodzą. Arachnea to powrót do korzeni uniwersum Thorgala, przywodzi na myśl takie klasyczne tomy jak Alinoe czy Miasto zaginionego boga, a nam pozwala mieć nadzieję, że gdzieś tam autorzy nie wystrzelali się jeszcze z pomysłów i smykałki do własnej twórczości i w przyszłości otrzymamy jeszcze równie dobre zeszyty pod względem jakości.

Piękna i waleczna Kriss de Valnor nadal ucieka przez morza i wyspy przed krwiożerczymi wojskami Magnusa. Ranna i nieprzytomna trafia do chatki uzdrowiciela Osjana i jego przybranej córki/uczennicy Erwiny. Musi w ciągu 7 dni stawić się przed swoim małżonkiem, Królem Północy, w przeciwnym razie straci status królowej. Rozbijają swój mały drakkar na zdradliwych wodach jezioromorza i trafiają na z pozoru opuszczoną wyspę. Motyw fabularny przypomina trochę Piotrusia Pana w wersji "thorgalizowanej". Świetna historia. Dobrze, że udało się zachować podobny styl i kreskę jak u Grzegorza Rosińskiego. Mam sentyment do oryginalnej serii, to były ulubione komiksy mojego dzieciństwa.

Jeden z lepszych tomów "nowego" Thorgala. Znalazłem w nim w pewnym sensie urok dawnych lat - a historia nie była potraktowana tak pobieżnie i po macoszemu jak w częściach z Anielem. Do tego nastrój! Ta zimna północ i ptaki - przypomniał mi się odcinek Hugona "Zamek Mew". Nostalgia!

Tom, który ratuje poprzednią część, a może i całą serię, ukazując wewnętrzną przemianę Kriss de Valnor i kończąc królewskie wybryki Jolana. Wyjaśnia też, dlaczego w epilogu "Aniela" postaci wyskakują jedna po drugiej w wiosce wikingów jak z kapelusza (nie żeby to w jakikolwiek sposób niwelowało smutną katastrofą, jaką był tamten tom). Wątek Strażnika Sprawiedliwości to najlepsze nawiązanie do technologii z kosmosu chyba od czasów sagi o krainie Qa - ani słoneczny miecz, ani korona Ogotaia, a już na pewno nie żałosne "Królestwo pod piaskiem" nie było równie przekonujące i właśnie na tyle oryginalne, by dać powiew świeżości bez oddalania się od klimatu serii. Widać, że Mariolle miał przemyślaną koncepcję, której nie rozmienił na drobne jak np. Sente. "Strażnik Sprawiedliwości" stanowi satysfakcjonujące zamknięcie serii, która miała swoje wzloty i upadki, ale kończy się zdecydowanym i sensownym akordem (w przeciwieństwie do serii o Louve, która pogrążyła się w przygodowych wirach bez wpływu na psychikę bohaterki). Okładka Rosińskiego tym razem taka sobie, Kriss za bardzo wystudiowana i upozowana jak na taką dynamiczną, hardą postać. Natomiast Vignaux jako rysownik bardzo mi się podoba, chyba bardziej niż De Vita i Surżenko razem wzięci. Jeden kiks - w pewnym momencie pojawia się widmo niby Arlaca, ale wygląda raczej jak nieciekawy brat Hildebruny, poza tym Kriss mówi, że go zabiła, a przecież on chyba umarł od ran zadanych przez wysłanników Gwendoleny. Ale kto by się tam połapał wśród tych drugoplanowych mrowi napłodzonych przez Sente'a.

"Góra Czasu" ma sens tylko w komplecie ze "Strażnikiem sprawiedliwości". Jako osobny tom zasługuje na znacznie niższą ocenę, bo dramaturgia mocno kuleje. Nagle zostają wprowadzone kluczowe koncepty (właśnie Góra Czasu i Strażnik Sprawiedliwości), które wzięły się nie wiadomo skąd, a wszystkie postaci jakimś cudem o nich wiedzą. Poza tym tom rozpada się na wątek Kriss de Valnor, wędrującej w poszukiwaniu Aniela przez czasoprzestrzeń i spotykającej swoje sobowtóry z innych linii czasowych, oraz Jolana, który chce zakończyć wojenny rozlew krwi pojedynkiem z cesarzem Magnusem. Oba wątki zakończone świńskim cliffhangerem, wątek Kriss chaotyczny, wątek Jolana nudny jak on sam. W dodatku Jolanowi w chwili słabości zwiduje się Thorgal, który mówi mu "W każdej wojnie przelewa się krew niewinnych. Każdy pokój wymaga wyrzeczeń". Tralalala. Prawdziwy naiwno-anarchistyczny Thorgal z dawnych tomów powiedziałby "Wielcy władcy chcą się bić, a cierpią zwykli ludzie. Nie chcę mieć z tym nic wspólnego, uciekam na wyspę". Narzekam i narzekam, ale jednak po sklejeniu ze "Strażnikiem sprawiedliwości" tom bardzo dużo zyskuje. Widać, że Dorison i Mariolle mieli spójną koncepcję i wiedzieli, co chcą w tych dwóch tomach osiągnąć, nawet jeśli nowości wprowadzili w sposób niezbyt elegancki. Frederic Vignaux jako nowy rysownik robi bardzo dobre wrażenie, kadry są ciekawe i dynamiczne. Cesarz Magnus z krzyżem wytatuowanym na piersi bardzo zabawny.

Bardzo dobry odcinek "kosmiczny" - lubię je i powrót do dziedzictwa Thorgala. Vignaux po raz kolejny staje na wysokości zadania i mimo, że to nie są rysunki Rosińskiego, są bardzo plastyczne. Zwłaszcza rysunki Louve i samego Thorgala. Kriss de Valnor powraca - ale odrobinę zawodzi. Zbyt histeryczna, mało kalkulująca, na pasku swego syna. Mam nadzieję, że powrócimy kiedyś do Kriss z prawdziwego zdarzenia. Thorgal znów zostawia Aaricię by ratować świat. Zgadzam się w pewnym sensie z Louve - to stało się normalne. Thorgal być może chce by sercem rodziny, ale nie ma do tego żadnych kwalifikacji. Ciąży nad tą rodziną fatum, ściągnięte na nią przez syna gwiazd.

Doskonała adaptacja muzyczna 3 i 4 tomu z cyklu komiksów o Thorgalu. Słuchowisko znakomite, świetni aktorzy, realistyczne tło muzyczne. Aaricia i Thorgal opuścili wioskę Wikingów i szukają swego miejsca na ziemi. Thorgal popada w kłopoty w "raju", Aaricia niepotrzebnie wikła się w rozwiązanie zadania, czym ściąga kłopoty na siebie i ukochanego. Thorgal musi walczyć o odzyskanie żony. Dobrze, że czasami sprzyjają mu bogowie. Bardzo barwne i wciągające przedstawienie, szczególnie, że nie znałam komiksów o tym skandynawskim herosie.

Fanów komiksowych przygód, o chłopcu wyrzuconym na brzeg przez morze, który został znaleziony przez wikingów i zaadoptowany przez ich wodza, pewnie ucieszył fakt, że ma powstać książkowa wersja powieści. Niestety, ale powstała lektura, która została nazwana rzekomym światowym bezcelerem ma naprawdę mało wspólnego z rysunkową serią. Osoby oczekujące po książce doskonałości, oryginalności, większej liczby szczegółów z życia głównego bohatera w zasadzie, nie mają czego szukać w "Thorgalu: Dziecku z gwiazd". Sprawy mogą się jednak mieć nieco inaczej, dla tych, którzy szukają bardzo lekkiej lektury i nie mieli wcześniej styczności z komiksami. Thorgal jako niemowlę został znaleziony przez grupę wikingów, wracających do domu z długiej, bezowocnej wyprawy. Pozbawieni nadziei na wzburzonym morzu, wojownicy czekali na cud. Objawił im się on, jako światło, w którego miejscu znaleźli dziwną stalową kołyskę z przymierającym głodem, nagim niemowlęciem. Wódz plemienia, którego poprzednie dzieci zmarły wcześniej, postanowił przygarnąć dziecko i zaadoptować je, jako swoje. Z biegiem lat malec rósł, a jego stanowisko wśród rodaków stało się tak niewiadome, jak miejsce, z którego pochodził. Bo mimo tego, że wielu wierzyło, że Thorgal został zesłany przez bogów na ziemię, niektórzy i tak mieli go za obcego, nie godnego nazywaniem wikingiem. Śmierć przybranej matki odmieniła chłopca, jednak to utrata ojca, przyczyniła się do zmian w jego życiu, na zawsze. Nigdy nie miałam okazji na zetknięcie się z komiksami o przygodach Thorgala, więc aby napisać tę recenzję, postanowiłam zapoznać się, przynajmniej z ich częścią. Jak się przekonałam na własne oczy "Thorgal: Dziecko z gwiazd" zawiera treść około dziesięciu tomów rysunkowego spektaklu. Nie zorientowane w temacie osoby, powinny wiedzieć, że wszystkie te komiksy opowiadają o dzieciństwie głównego bohatera i o tym właśnie jest cała książka. Na tych, którzy już obserwowali przygody niesamowitego wojownika, czeka małe deja vu, na drugą grupę odbiorców lekka, niezbyt ciekawa przygoda. Myśląc o samej przygodzie Thorgala, który w końcu mieszkał wśród wikingów, miałam nadzieję, ze trafię, na mocną, okrutną fantastykę. Wikingowie w końcu słynęli z tego, że byli okrutni i nieustraszeni, jednak w obu nośnikach (książce i komiksie) nie ma zbyt wiele okrucieństwa. Mniejsza zresztą o to, bo kiedy już rozpocznie się lekturę recenzowanego przeze mnie egzemplarzu, trudno jest przeboleć inny fakt. "Thorgal: Dziecko z gwiazd" jest książką mocno ociosaną i to tępym toporkiem. Autorka rozpoczęła swoje dzieło, prawie, tak, jak rozpoczyna się komiks. Różnica jednak jest w tym, że tam początek miał pewne ręce i nogi, tu wyciągnięta scena z wątku powoduje, że czytelnik od razu zostaje wrzucony w wir zdarzeń, nawet dobrze nie wiedząc o co, tak do końca chodzi. To jednak za mało. Głównym problemem powieści jest styl pisarki. Od rozpoczęcia lektury do jej końca, nie mogłam się pozbyć wrażenia, że gdyby pisał ją kto inny, dzieło wyglądałoby inaczej. Pisarka, nie dość, że rzuca nas w wir rozpoczętej sceny - już na początek - to dodatkowo skraca opisy i dialogi, jak tylko się da. W taki właśnie sposób, nie można po prostu nie odnieść wrażenia, że styl pisania Amelie Sarn jest strasznie lekki, pozbawiony jakiejkolwiek składni, a nawet można go uznać, za prymitywny. Fabuła książki również nie jest lepsza. Pisarka zmieniła kilka rzeczy, jeżeli chodzi o postacie zapożyczone z komiksu - przynajmniej ja to tak odebrałam. Nie jest to minusem, wręcz przeciwnie. Ale naprawdę, jeżeli ktoś czytał komiksy, to w książce nie ma czego szukać. Powieść nie jest ułożona chronologicznie w stosunku do pierwowzoru. Zawarte w książce zdarzenia, zostały wycięte z oryginału. Oprócz tego, żadnych rewelacji. Poczynania bohaterów są widoczne gołym okiem i szybko można je przewidzieć. Podział na dobro i zło, również nie jest, jakoś zaskakująco zatarty. Wszystko jest raczej otwartą kartą. Napisana przez Amelie Sarn książka jest tym samy, jednak bez obrazków. Wydaje mi się, że tom mimo swoich licznych wad, może spodobać się pewnej grupie czytelników. "Thorgal: Dziecko z gwiazd" bez licznej przemocy i krwi oraz nierozwiniętych wątkach pewnie przyciągnie uwagę młodszych odbiorców. Z książki można się wiele nauczyć o życiu wikingów i samych ich zwyczajach, jednak luki w prawdziwości ich natury, dają swoje, ale za to autorki nie można już winić. Cóż, do czasu, aż znowu ktoś nie wpadnie na genialny pomysł, aby odnowić to dzieło, musimy się cieszyć, tym co już mamy. Jak na razie dowiedzieliśmy się, że nie tak łatwo jest napisać powieść, nawet jeżeli ma się już pokazany pierwowzór w najłatwiejszej postaci, czyli obrazkowej.

Pozycja na pograniczu przygody i fantastyki ma wszystkie elementy, które powinny mieć nieskomplikowane przedstawicielki obydwu gatunków. I nic poza tym. Przyjemnie się czyta, trochę jak komiks. Taka przygoda instant dla niewymagających. Żeby nie było, że to tylko miałka literatura, pod tą warstwą nieskomplikowania i prostoty, autorka przemyciła kilka naprawdę zgrabnych pomysłów, kilka oryginalnych, autorskich scen.

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/