Strach

W świnoujskim pensjonacie "Rybitwa" ma miejsce tajemnicze morderstwo kobiety. Zostaje ona uduszona szalikiem, gdy śpi obok męża. Dokładnie rok później w tej samej willi zbiera się dokładnie ta sama ekipa, co zeszłego lata i dochodzi do kolejnego zamachu. W czasie śledztwa wychodzi na jaw organizacja turnieju szachowego oraz jego stawka, która jest zdecydowanie wyższa niż butelka koniaku. O co naprawdę toczy się gra? Jakie powiązania łączą jej uczestników? Nie jest to typowy dla czasów PRL-u kryminał, gdyż dochodzenie prowadzą nie milicjanci, a naukowiec bawiący się w detektywa oraz działający na rzecz ówczesnych organów ścigania, o wdzięcznym imieniu Arystoteles. Nie ma tutaj również zamiennego dla tamtego okresu wychwalania pracy MO. Narracja została poprowadzona dwutorowo: pierwszoosobowo - z perspektywy majora nadzorującego śledztwo oraz trzecioosobowo, kiedy mamy już do czynienia z działaniami wyżej wspomnianego Arta Baxa. Autor przedstawia dość ciekawą intrygę, w której krew nie leje się strumieniami, a akcja nie pędzi na łeb na szyję. Powoli, tak jak po nitce do kłębka, docieramy do rozwiązania zagadki i poznania osoby zabójcy. Bohaterowie tworzą nietuzinkowy zlepek postaci, które zostały dość dobrze zarysowane. Zakończenie zaskakuje i powinno w pełni usatysfakcjonować czytelnika. Widać, że pisarz jest ogromnym miłośnikiem szachów oraz wiele o nich wie. Poświęca tej grze sporo miejsca w fabułę, a robi to w interesujący i nienużący sposób. Porównuje szachy do wojny pełnej podstępów, pułapek czy bezpardonowych bitew, ukazując tym samym ich trudność, ale też i piękno. To znakomita propozycja nie tylko dla miłośników kryminałów rodem z PRL-u czy szachowych rozgrywek. Z pewnością wielbiciele cosy crime i ciekawie uplecionych intryga znajdą w niej coś dla siebie.

Okupacyjne reminiscencje opakowane w historię szpiegowską. Czyta się szybko. Klasa średnia kryminałów milicyjnych. Typowa dla gatunku sztampowość dialogów i kwadratowość postaci, pewną atrakcją może być poznanie kulisów działania biura matrymonialnego dziś sympatia.pl. Polecam miłośnikom takich lektur.

Kolejna fajna książka tego autora :) Ciekawe śledztwo - najpierw mocne podejrzenia wobec żony, a potem wielki plot twist. Dojście to motywów zbrodni - super! Lubię klimaty tych powieści, z tymi pięknymi kobietami, które bardzo starają się o awans społeczny.

Kryminał milicyjny - niby jeden gatunek, a tak naprawdę to co autor i tak pisze po swojemu. Od pani Krzysztoń otrzymujemy majstersztyk - młody oficer MO, przydzielony do sprawy morderstwa, wbrew przepisom dzieli się szczegółami śledztwa ze swoją babcią, czyli właśnie tytułową Karoliną. A to, że Karolina mózg ma nie od parady, a przy tym dużo wolnego czasu, to niejako współzawodnicząc z organami ścigania szybko staje się amatorską wersją Sherlocka Holmesa w spódnicy... Wyborna lekturka.

Łowicki Ludowy Bank Spółdzielczy spodziewa się kontroli z Centrali. Jeszcze przed planową godziną otwarcia do budynku wkracza trzech zapowiedzianych mężczyzn. Ani personel, ani ochrona takiej „kontroli” nie mogli się spodziewać. Mężczyźni – terroryzując obsługę bronią - zabierają ze skarbca ponad cztery miliony złotych. Perfekcyjnie przeprowadzony napad stawia łowicką milicję na przegranej pozycji, a sama sprawa pewnie zostałaby umorzona, gdyby nie pewien trup znaleziony nad Wisłą. Doświadczenie śledczych, ale i łut szczęścia pozwala im na ustalenie, że znaleziony mężczyzna był jednym z przestępców. Można zakładać, że był on tym, który ukrył zrabowane pieniądze. Teraz rozpoczyna się wyścig między milicją, a pozostałymi opryszkami, na którego mecie czeka tytułowa walizka z milionami. Póki co śledczy Kaczanowski jest zawsze krok „za”, ale ma tę przewagę nad sprawcami, że jego grupa działa solidarnie, o solidarności między pozostałymi przestępcami nie może być mowy. Pewnie z wrodzonej, bezinteresownej zawiści zaczynają mnie męczyć zachwyty nad twórczością Edigeya, ale cóż zrobić, kiedy to kryminał wybitny. Klasyczny napad, perfekcyjnie zaplanowany i zrealizowany, byłby wielką porażką organów ścigania, gdyby nie pazerność i pech, a właściwie „peszek” ledwie. Burzliwa sprzeczka wszystko przekreśla, a kiedy plan zaczyna się walić przyjaźń między przestępcami umiera pierwsza. I tę oczywistą oczywistość autor ubrał w doskonałą fabułę z wyrazistymi postaciami. Napięcie w tej powieści jest liniowe – po prostu – od początku jest bardzo wysoko i do końca, ani na chwilę, nie słabnie. Stawkę podbija wprowadzenie przez autora tajemniczą „trzecią stronę”, która mnie całkowicie położyła. A przecież prawie zawsze autor buduje fabułę w taki sposób, żeby czytelnik mógł poczuć się niezwykle mądry i przebiegły. Tutaj Edigey w tę grę nie zagrał. I jeszcze jedna konstatacja, która się nasuwa – choć pewnie autor o tym nie myślał. Ten kryminał jest klasycznym przykładem, że myślenie o tym, że kara musi być bardzo sroga jest idiotyczne, a KK z 67. roku taki właśnie był. Kiedy za kradzież czy przestępstwo gospodarcze można otrzymać karę śmierci to co zmienia pozbawienie kogoś życia? Z takiego założenia wychodzą sprawcy napadu i trup ściele się gęsto.

Z pociągu na warszawskim dworcu wysiada Jerzy Sumiński, pensjonariusz ZK Strzelce Opolskie. Zbliżającą się noc spędzi w areszcie, po awanturze w pewnej spelunie, ale też nawiąże nowe znajomości. Śledczy Mazurek, na nocnym dyżurze, odbierze telefon od byłego pracownika – Borkowskiego, ale nie będzie mu umiał pomóc. Dla Borkowskiego będzie to ostatnia rozmowa z kolegą po fachu. Gdzieś w Hamburgu pewien Niemiec będzie miotał przekleństwa na to, że dał się oszukać. Niedługo w Białymstoku dojdzie do gwałtownej wymiany zdań między szemranym towarzystwem, a ze spotkania nie wszyscy wrócą o własnych siłach, wkrótce pewien kościołek straci na wyposażeniu, a wszystko wyjaśni się w Sopocie... Wbrew rozsądkowi to nadal nie jest spojler. Albert Wojt rzuca czytelnika w wir wydarzeń, które dzieją się na wielu, wielu płaszczyznach, karząc skupić uwagę na (znów) wielu, wielu postaciach. „Prawdziwy mężczyzna” to jeden z bardziej złożonych fabularnie kryminałów spod znaku „kluczyka”, który aż prosił się o sfilmowanie. Cały czas zachowuje ciąg logiczny, każdy kolejny pojawiający się wątek pcha akcję do przodu dodając jej atrakcyjności. Niespiesznie ujawnia kto gra pierwsze skrzypce, kto nie jest tym za kogo się podaje, a zagadka nadal zagadką pozostaje. Postacie nie są przerysowane: milicjanci nie zachowują się jak siostry miłosierdzia, przestępcy nie czytują poezji. Dialogi są wyważone, tak jak sceny seksu. Oczywiście „podwórko” na którym działają przestępcy jest powielane po raz tysięczny, ale trudno mieć o to pretensje, skoro każda epoka ma swoje przestępstwo.

Jedno miasteczko złączyło historie wielu ludzi, a w te historie wplątała się mimo woli główna bohaterka wraz ze swoim ukochanym. W podejrzanych okolicznościach traci życie handlarz skórkami... ale czy aby na pewno tylko handlarz skórkami? Opowieść o tajemniczym człowieku i jego śmierci, która trzymała mnie w napięciu aż do końca. Polecam.

W warszawskiej willi znalezione zostaje ciało profesora Sulimy - znanego odkrywcy i egiptologa. Ciało leży obok marmurowego sarkofagu, który 3 miesiące wcześniej sprowadzono do Polski z Egiptu celem dokładnych badań (zainteresowanie naukowców wzbudziła przede wszystkim ukryta w sarkofagu tulejka zawierająca informacje na temat miejsca ukrycia skarbu królowej Nefertite - zaszyfrowana, rzecz jasna). W sprawę wydaje się zamieszany asystent profesora, który zarazem jest narzeczonym jego pięknej córki (która z kolei wpada w oko prowadzącemu sprawę kapitanowi...). W celu rozwiązania sprawy kapitan rusza do Egiptu, gdzie udając dziennikarza instaluje się wśród współpracowników zamordowanego profesora. Książka zawiera wszystko co niezbędne dla klasycznego kryminału: zagadkowe zabójstwo, tajemniczy manuskrypt, kiełkujące uczucie, odrobinę egzotyki, szczyptę historii Egiptu i klimat archeologicznego obozu z różnorodnymi typami naukowców (a ponad tym wszystkim wieje doprowadzający do szaleństwa pustynny wicher Chamsin...). Czyta się więc ją miło i przyjemnie przez całe 180-kilka stron. Ostatnie 40 stron jest zdumiewająco słabe. Akcja nagle przyspiesza, dialogi zaczynają brzmieć sztucznie, a wszystko zaczyna trącać jakimś średnio udanym kinem akcji. Ogólnie odnieść można wrażenie, że autorowi znudziło się pisanie książki i jak najszybciej starał się domknąć wszystkie wątki. Reasumując - byłam gotowa dać 8 gwiazdek, ale końcówka zjechała na maksymalnie 4, a więc powiedzmy, że średnio 6

Początek historii nie zapowiada fajerwerków, ot! zwykłe zabójstwo w jednym z zajazdów. Ofiarą jest dyrektor przedsiębiorstwa zajmującego się skupem i dystrybucją rzepaku. Jedynym zaczepieniem jest zniknięcie tajemniczej kobiety, która towarzyszyła ofierze, ale i to, że przedsiębiorstwo nie jest obce śledczym. Poczynione obserwacje ujawniają wielką aferę związaną z handlem ziarnem, nie można wykluczyć, że ten proceder jest inspirowany przez służby obcego wywiadu. Kapitan Przedborski konstruuje wersję śledczą, która w trakcie dochodzenia musi zostać zastąpiona kolejną, a ta kolejną i znów kolejną. Każdy następny ślad radykalnie zmienia perspektywę, a ofiar przybywa. Żmudna praca, przypadek i odrobina „krwawego szczęścia” przybliża śledczych do finału, jedynie sprawca zbrodni wydaje się poza ich zasięgiem. Powieść rzeka, z niezwykle rozbudowaną fabułą. Wątkami, które wydają się od siebie zupełnie oderwane, wielością postaci i wyważonym śledczym, który konsekwentnie dąży do rozwiązania. Całość perfekcyjnie zaplanowana, wymagająca od czytelnika uwagi i skupienia.

Co prawda nie obcy jest mi kryminał rodem z PRL, ale z Tadeuszem Kosteckim spotykam się pierwszy raz. I od razu taki sposób narracji/ prowadzenia śledztwa mi się spodobał. Czuć ten klimat przeszłości, a jednocześnie tkwi w tej opowieści stara jak świat wszechobecna ogarniająca czytelnika groza. Całość czyta się wyśmienicie, tak, że ten tego ....postanowiłem szerzej przyjrzeć się książkom, które wyszły spod pióra Kosteckiego. Polecam , bardzo dobry polski kryminał.

"Z kobietami trzeba sie miec na bacznosci." Ksiazka zaczyna sie dosc niepozornie, opisem starego mezczyzny i nienawidzacego go syna. Cala nienawisc bierze sie z tad iz syn- Jurek Juszczyc obarcza wina za smierc matki starego ojca- Andrzeja Luszczyca. Smiem twierdzic, ze po rzeczytaniu pierwszych 40 stron nikt by nie pomyslal, z to kryminal, dosc dobry kryminal. Kryminal poczatkowo opisuje dwie pozornie odrebne sprawy smierc mezczyzny i handel narkotykami. W pewnym momence jednak smierc mlodej dziewczyny laczy te historie i ozywia akcje. Cekawy watek, aktorska milosc, klamstwa, ucieczki, narkotyki i strach- to wszystko znajdziemy w tej niepozornej lekturze, ktora choc krotka wciagnie nas do swojego swiata.

Żałuję, że nie dowiedziałam się przed czytaniem, że nie będzie to kryminał, ale komedia z wątkiem kryminalnym, Zaoszczędziłoby mi to zdziwienia z powodu zupełnie nierealnych sytuacji i infantylnych zachowań postaci. Trzymał mnie przy lekturze lekki, żartobliwy humor słowny i pocieszne granie przez pisarza kryminałów roli prywatnego detektywa na tropach gangsterów w pięknej Italii. Dla tych, którym nie przeszkadza PRL-owski sznyt może to być świetna rozrywka

Earl Derr Biggers to amerykański pisarz książek kryminalnych, m.in. o detektywie Charlie Chanie. W 5 tomie jego przygód (nie trzeba znać poprzednich), pt. „Charlie Chan prowadzi śledztwo”, zabiera swoich czytelników w podróż dookoła świata, podczas której seria tajemniczych morderstw zakłóca spokój jej uczestników. Z wyzwaniem, jakim jest zdemaskowanie zabójcy, mierzy się Charlie Chan - chiński policjant z Honolulu. Czy mistrz dedukcji stanie na wysokości zadania i rozwiążę kolejną detektywistyczną zagadkę oraz unieszkodliwi mordercę? Opowieść o losach podróżników niezwykle mnie zaciekawiła, a niespodziewany rozwój wydarzeń sprawił, że do ostatnich stron nie byłam w stanie zgadnąć, który spośród podejrzanych jest sprawcą licznych zabójstw. Książka idealna jest dla osób kochających kryminały i ceniących sobie długie jesienne wieczory spędzone w towarzystwie dobrej książki. J.M. Szkolny Klub Recenzenta

Świetny przykład peerelowskiej propagandy końca lat 60. Poucza czytelników, jak mają myśleć, jak żyć i że nie ma co uciekać na Zachód, bo albo odeślą, albo się wróci samemu. Intryga całkiem, całkiem. Śledczy jest tak antypatyczny, że człowiek mimowolnie kibicuje bandziorowi 😉

O tym jak kapitan Szczęsny pomagał znajomemu wydostać syna ze szponów nałogu narkotykowego. W książce dużą rolę odgrywa grupa hipisów, przy czym ta ideologia została sprowadzona właściwie wyłącznie do zażywania narkotyków i cytowania "Skowytu" Grinsberga podczas libacji, a cały ruch nosi pewne znamiona sekty religijnej z guru o natchnionym pseudonimie na czele - nie jestem pewna czy to do końca właściwe przedstawienie. Jeśli zaś chodzi o wątek kryminalny, to wypada on całkiem nieźle, a w miarę jego rozwijania się zaczyna się trochę inaczej postrzegać ofiarę i sprawcę. Samo zakończenie jest dosyć smutne, ale chyba w pewnych aspektach całkiem prawdziwe.

Trzej młodzi ludzie wyjeżdżają na Mazury. Pewnego dnia postanawiają wypłynąć łódką na jezioro. Pogoda się zmienia, idzie burza a poczciwa Omega nie jest przystosowana do pływania w takich warunkach. Trzeba uciekać jak najszybciej. Ale nie można przecież przepłynąć obojętnie, gdy obok podobna łódź się przewraca i cztery osoby wpadają do wody. Trzeba ich ratować. W dramatycznych okolicznościach udaje się wyłowić trzech chłopaków i dziewczynę. Wszystko kończy się pomyślnie, a następnego dnia obie grupy umawiają się na wspólne picie wódki, które kończy rzyganiem, leżeniem pod stołem, awanturą, zerwaniem, nowym związkiem, a w końcu mordobiciem. Dramat na wodzie i dramat na campingu to jednak dopiero początek wydarzeń, w które wplątują się wszyscy uczestnicy wakacyjnego wyjazdu nad jezioro. „Porucznik Roman Gilewicz sennym wzrokiem wpatrywał się w okno. Na dworze lało jak z cebra. Prawde powiedziawszy ostatnie dni listopada zdążyły już przyzwyczaić go do tego widoku. Niewiele brakowało, by zapomniał, jak wygląda prawdziwe słońce.” W ten pochmurny dzień poznajemy oficera śledczego który musi rozwiązać dość trudną zagadkę śmierci dwóch kuzynek, otrutych we własnym mieszkaniu. Jedna z nich Halina Kaczyńska, ta wyłowioną z wody dziewczyna okazuje się iskrą wrzuconą do beczki z prochem. W sprawę są zaangażowane wszystkie osoby, które uczestniczyły w mazurskich wakacjach. Akcja poprowadzona jest wartko, porucznik jeździ polonezem od jednego podejrzanego do drugiego, rozmawia z kim się da wiec poznajemy sąsiadów sąsiadki, dozorcę, czyli ludzi, którzy mogą mieć ze sprawą coś wspólnego i sprawnie zasnuć mgła tajemnicy obraz wydarzeń. Akcja toczy się dwutorowa, bo w czasie rzeczywistym obserwujemy śledztwo i działania milicji, a retrospekcja pozwalają czytelnikowi spojrzeć na wydarzenia okiem uczestników dramatu. Miejsce akcji to Warszawa drugiej połowy lat osiemdziesiątych. Niestety mało jest tu szczegółów, które wyraźnie określałyby epokę. Blok, gdzie mieszkały zamordowane Kuzynki na ulicy Wery Kostrzewy, knajpa o wdzięcznej nazwie Antałek i kilka innych ulic, przez które przejeżdża milicyjny polonez, nie tworzą obrazu miasta. Wiemy za to co piją bohaterowie, wódkę żytnią na Mazurach a w domu podczas imprez wermuty Istrę, Varnę winiak i zwykłe piwo. Powieść nie jest więc dokumentem tamtych czasów, bo lata osiemdziesiąte stanowią tylko lekko zarysowane tło dla kryminalnego śledztwa. Niedostatki opisów rekompensuje szybka akcja z wieloma zwrotami co sprawia, że książkę czyta się całkiem dobrze. Albert Wojt ma na swoim koncie kilkanaście kryminałów i powieści sensacyjnych. O samum autorze trudno się czegoś dowiedzieć, bo jego sylwetka nie istnieje w Internecie. Pewną wskazówkę co do tożsamości można znaleźć w nocie wydawniczej, gdzie prawa autorskie książki posiada Wojciech Sadrakuła. Nie znalazłem nigdzie pisarza o tym nazwisku, a jedyny człowiek noszący identyczne to prokurator w stanie spoczynku. Być może to właściwy trop? I jeszcze jedna ciekawostka. Książka została napisana w styczniu 1989 roku a wydana roku 1990, chyba jako jedna z ostatnich pozycji w serii KAW i kto wie czy nie była to ostatnia powieść milicyjna.