Spirit Animals. Upadek Bestii. Powrót

Bardzo fajna książka dla dzieci i w sumie dla dorosłych też. Magia nietuzinkowa i nietypowa. Ukryte przesłanie dla rodziców. Fajna odskocznia od szarej rzeczywistości. Dziecięca literatura ma być dynamiczna i wciągająca i dlatego czasem warto zafundować sobie taki przerywnik. Będę kontynuować serię kiedy za oknem buro i ponuro.

Ksiazka naprawde krotka, a co za tym idzie? Historia toczy sie niesamowicie szybko. Nie ma rozdzialu, w ktorym nic sie nie dzieje. Bohaterow latwo mozna polubic, mimo mlodego wieku, co czesto w ksiazkach nie wychodzi. Zdecydowanie pisana w sposob na tyle prosty, ze z latwoscia trafi w nawet mlodszych czytelnikow. Sam koncept na Spirit Animals jest ciekawy i nietypowy. W swiecie fantasy naprawde ciezko znalezc cos nowego i swiezego. Mysle jednak, ze wlasnie przez target wiekowy, dla ktorego seria Zwierzoduchow jest przeznaczona, powstrzymuje autorow od wykorzystnia potencjalu w stu procentach. Uniemozliwia ukazanie pewnych scen fabuly w bardziej wyrazisty i doslowny sposob, bo wybrana jest ta opcja latwiejsza, grzeczniejsza i bardziej podkoloryzowana, zeby zachecic (czy raczej, by nie zniechecic) mlodsze grono czytelnikow. Nie ukrywam jednak, ze jako osoba zblizajaca sie do trzydziestki, mialem naprawde duzo przyjemnosci z czytania tej krotkiej lekturki.

Bardzo fajna trylogia przygodowa. Wszystkie części trzymały w napięciu. Były interesujące i intrygujące. Wielu rzeczy się szczerze nie spodziewałam i jestem naprawdę miło zaskoczona po przeczytaniu wszystkich części. Nie ma za dużo rysunków, przez co przyjemnie się czyta, a same grafiki są wykonane bardzo fajnie. Autorzy mieli bardzo rozbudowaną wyobraźnię. Z wielką chęcią dałabym te książki komuś, dla rozbudzenia wyobraźni i dla zaprzyjaźnienia się z książkami na początek. Dalej tkwię w przekonaniu, że to nie literatura dla dzieci, a dla młodzieży już jak najbardziej. Dużo akcji, a sam zamysł dzieła bardzo przypadł mi do gustu i według mnie naprawdę dobra trylogia na początek książkowej przygody.

piękne ilustracje, zabawny kontekst, dla dzieci na pewno frajda, ale nie wiem kiedy z tego korzystać, przed czytaniem Baśnioboru możną złapać trochę spoilerów, po przeczytaniu jakby traci sens. Może dla zafascynowanych dzieci, które będą bawić się w Setha... niestety nie znajdziemy tu niczego nowego ale grafiki są naprawdę śliczne.

Jedna z lepszych książek z tej serii. Shannon Hale przejęła pałeczkę po poprzednich autorach i tchnęła w bohaterów znacznie więcej życia. Zamiast samej akcji, dostajemy tutaj wgląd w dylematy i uczucia Conora, Abeke, Meilin i Rollana, co sprawia, że w końcu stają się oni postaciami z krwi i kości. Klimat arktycznej północy jest świetnie oddany – podczas lektury niemal czuć bijące od stron zimno. Fabuła gna do przodu, a poszukiwania kolejnego talizmanu są pełne napięcia, ale to relacje między bohaterami i ich więź z Wielkimi Bestiami kradną show. Książka pokazuje, że współpraca to nie tylko wspólna walka, ale przede wszystkim zaufanie, które czasem buduje się w bólach. Bardzo solidna kontynuacja, która udowadnia, że seria o Erdas ma do zaoferowania znacznie więcej niż tylko prostą przygodówkę dla dzieci. Polecam każdemu, kto polubił ten świat!

Jest to strasznie ciekawa pozycja. Zupełnie coś innego. Coś, z czym jeszcze się nie spotkałam. Taka odskocznia od tego co znam. Ta książka ma podobny schemat do Harry’ego Potter’a. Jest chłopiec, od którego oczekuje się więcej, niż potrafi. Nastolatek, który cały czas jest porównywany do swojego ojca. Nie spełnia oczekiwań. A na końcu i tak jest wyjątkowy. Znane? Znane. W takim razie co w tej książce takiego wyjątkowego? A to, że ma zupełnie inny klimat. Jest to taka mroczna, ale i tak otulająca historia. Zabawna, ujmująca i słodka. To może przejdźmy do głównego bohatera. Finn to taka trochę ciamajda. Dokuczają mu w szkole, nie radzi sobie na treningach. Nie podoba mu się jego przeznaczenie. Ale jest to ktoś, kogo się lubi. Taka pocieszna, miła osoba. Finn taki właśnie jest. Z innych bohaterów polubiłam bardzo Emmie. Jest to czarująca dziewczyna, która nie jedno ma za uszami. Bardzo w książę podobał mu się pomysł na całe miasteczko. Logiczne wytłumaczenie odłączenia go od świata. W tej książę wszystko trzyma się kupy. Nie mam się do czego przyczepić, ale chyba brakowało mi w tej historii takiego pazura. Była taka bardzo poprawna. Mogłoby dziać się trochę więcej, ale i tak chciałabym sięgnąć po następne tomy. Jak na złość po polsku jest tylko jeden 😢.

Mam wrażenie, że każda kolejna część serii o Zwierzoduchach podkręca emocje tak, jakby autorzy próbowali prześcignąć się w zaskakiwaniu czytelnika. Przynosi to rewelacyjny efekt oraz wciąga coraz mocniej w fabułę 💥 Szósta odsłona opisuje starania młodych przyjaciół i ich zwierzoduchów o talizman Cabaro, monstrualnego lwa, który uważa, że to ludzie są winni wszelkiego zła na świecie i nie dopuszcza do siebie żadnego z nich. Drugim ważnym elementem fabuły jest opis hierarchii panującej wśród Zdobywców. Żeby nie zdradzać fabuły, nadmienię tylko, że rozwój wypadków we Wzlocie i upadku zaskoczył mnie niezmiernie, za co chylę czoła przed Eliotem Schreferem 🙇 Gorąco polecam ❣

Ksiazka jest wyjatkowo krotka, wypelniona akcja, wiec strony polyka sie w naprawde szybkim tempie. To juz piaty tom z serii Zwierzoduchów, wiec oczekiwania uwzglednialy odpowiedzi na pewne pytania z poprzednich tomow i mysle, ze mozna spokojnie stwierdzic, ze ksiazka usatysfakcjonuje fana tej serii. Warto wspomniec, ze latwo zauważyć to, ze ksiazka kierowana jest mlodszego grona czytelnikow, ale swiat Zwierzoduchow jest na tyle ciekawy, ze i dorosla osoba bedzie sie dobrze bawic sięgając po tę lekturę.

Ostatni tom 1 serii z tego uniwersum. Przyjemnie się czytało tą serie, chodź mocno młodzieżowa, to ma swoje momenty smutne jak i radosne, barwni bohaterowie, ciekawy, chodź trochę mały świat. Najważniejsze ze jak dla mnie seria nie jest nudna, przez to ze średnia ilość stron każdego tomu to 220-250 stron, to akcja szybko leci. Polecam dla fanów fantasy.

Co do tej książki odczucia mam dość… mieszane. Zacznę może od plusów. Książka była przyjemna w odbiorze, płynęłam przez nią i przeczytałam w zaledwie dwa dni. Zaciekawił mnie świat przedstawiony oraz idea więzi ludzi ze zwierzętami. I w tym momencie zaczynają się schody. Chodzi właśnie o tą więź. Niby była ona opisana, ale mam wrażenie, że autor zrobił to dość powierzchownie. Niby wszystko się zgadzało, a jednak… czegoś mi tu zabrakło. Ale to takie moje odczucie. I… wydaje mi się, że tak mogłabym opisać całą tę książkę. Ogólnie wszystko fajnie, ale można by to zrobić lepiej. A w szczególności ten autor mógłby to zrobić lepiej. W końcu czytałam i „Baśniobór” i „Smoczą straż”, więc wiem do czego jest zdolny. Ale nie myślcie sobie, że aż tak mi się ta pozycja nie podobała, ponieważ fajnie mi się ją czytało. Była wręcz idealnym przerywnikiem pomiędzy bardziej emocjonującymi książkami (czytaj: „Vortex”😂) i na takie właśnie okazje ją polecam. Wydaje mi się też, że będzie ona w sam raz dla osób w wieku 8-11 lat. Czy w takim razie zamierzam kontynuować serię? Z jednej strony mam ciekawsze książki do czytania, a z drugiej jestem tej serii wciąż ciekawa, bo jest ona o tyle specyficzna, że każdy tom pisze inny autor. Dlatego wciąż mnie ona intryguje i może kiedyś pomyślę o zdobyciu dalszych tomów😉. 🐆🐼🦅🐺

Klan Czerwonego Lista to trzynasta cześć z serii ,,Zwiadowcy” autorstwa Johna Flanagana. Książka opowiada o dalszych losach córki księżniczki Cassandry i Horace, Maddie podczas nauki na zwiadowcę u sławnego Willa Treaty. Maddie jest podczas kończenia trzeciego roku nauki jako zwiadowca. Wyrusza na miesiąc do domu do zamku Araluen. Podczas podróży wraz z swoją pokojówką i przyjaciółką zarazem Ingrid unieszkodliwia trzech oprychów i oddaje ich w ręce pobliskiego lorda Geralda Holldena z Tonbridge. Po przybyciu do zamku i oficjalnym powitaniu jej wraca do roli księżniczki Madelyn a powiązania z zwiadowcami musi ukrywać. Gilian przed wyjazdem powierza Zderzaka pod opiekę farmerom Warwickowi i Louise, a Maddie może na nim jeździć kiedy zechce byle o tym nikt nie wiedział. Powierza jej misje patrolowania okolicznych terenów w szczególności stare opactwo. Przekazuje informacje o legendzie o starych, ukrytych przejściach w zamku z których korzystał kiedyś dziadek króla Dunkana i zachęca ją do poszukiwania ich. Horace i Gilian wraz z garnizonem liczącym 40 konnych i łuczników wyruszają na poszukiwania rebeliantów z klanu Czerwonego Lisa. Maddie poznaje kapitana straży pałacowej Dimona i obserwuje jego sparing z matką pod okiem mistrza miecza Maikeru z Nihon-Ja. Po rozmowie z Dunkanem, Maddie zaczyna poszukiwania ukrytych przejść, dziadek wysyła ja do biblioteki i zachęca do przejrzenia tamtejszych planów i szkiców pałacowych w celu szukania czegoś nietypowego. Podczas przeglądania zapisków zauważa, że jedna z piwnic, kiedyś służąca jako lochy jest mniejsza od pozostałych. Udaje sie tam i odnajduje mały napis ,,lewy” na jednej z cegieł i po wielu próbach udaje jej się otworzyć tajemne przejście i przez kilka następnych dni bada ukryte przejścia aby lepiej je poznać. Podczas jednego z patroli w starym opactwie znajduje wizerunek lisiego pyska wydrapany na ubitym klepisku, postanawia wracać tu przez pare nocy z rzędu aby odkryć kto tu przychodzi. Postanawia też przenieść Zderzaka bliżej tuneli przy zamku oraz prosi Warwicka który do tej pory się nim zajmował o serek owsa, wiadro i derkę dla swojego konia. Któregoś dnia przypływa załoga Czapli z Halem Mikkelsonem na czele do Araluenu. Cassandra przedstawia ich swojej córce oraz przekazuje jej informacje dotyczące kultury Skandian i dokonaniach tej załogi. Następnego dnia wyruszają na łowy a Maddie powala z łuku rozjuszonego dzika dzięki czemu nikomu nic się nie stało. Po powrocie do zamku przybywa posłaniec do Hala z prośba o pomoc dla Lodowego Jerna, przy jego uszkodzonym statku „Wolfbiter,, znajdującego się kilka dni drogi stąd. Co powoduje że Hal z załogą wyruszają w tamta stronę. Podczas jednego z nocnych patroli w starym opactwie rozpoczyna się zebranie Czerwonych Lisów. Podczas obserwacji z ukrycia Maddie dowiaduje się, że ich przywódcą jest Dimon, kapitan straży i jej daleki krewny. To on odpowiada za wywabienie jej ojca i Giliana z zamku, oraz że utknęli oni w potrzasku w starym forcie na północnym brzegu rzeki Wezel, są otoczeni przez znacznie liczniejsze wojska Czerwonych Lisów. Diomon panuje atak na zamek z resztą członków zebrania w przebraniu strażników zamku oraz zamordowanie rodziny królewskiej i lojalnych jej ludzi, później będzie twierdził że nie ma z tym nic wspólnego aby zasiąść na tronie oraz na nowo wprowadzi prawo sukcesji w linii męskiej do tronu Araluenu. Niestety podczas końca spotkania i próby identyfikacji innych spiskowców zdradza swoją obecność zgromadzonym, co zmusza ją do ucieczki i pomimo że udaje jej się umknąć przed pogonią spiskowców to jednak nie dociera na czas z ostrzeżeniem do zamku. Dimon z towarzyszącymi mu buntownikami wdziera się podstępem do zamku. Po zmaganiach zatrzymania najeźdźcy a przynajmniej opóźnienia jego wtargnięcia w inne części zamku, Cassandra każe przenieść swego ojca na najwyższe piętra południowej wieży. Na czwartym pietrze wieży po przekroczeniu mostka, towarzyszący Cassandrze, Maikeru postanawia zostać i utrudnić wrogu przedostanie się dalej oraz umożliwić Cassandrze ucieczkę. Zapytany Dimon o powód zdrady wyznaje, że to jemu należy się tron Araluenu, jako jedynemu męskiemu potomkowi lini królewskiej. Jest tak pelen gniewu i frustracji, że nie docierają do niego żadne argumentu Cassandry o tym że Duncan zmienił prawo jeszcze przed jej narodzinami i wedle prawa to ona a później jej córka dziedziczy władze w królestwie. Cassandra z swoimi ludźmi dociera na siódme piętro i podnosi ruchome schody aby wrogowie nie mogli się do nich dostać. Dimon każe ludziom stworzyć prowizoryczny most z użyciem drzwi i użycia dymnych ale za pomocą mokrego materiału Cassandra i towarzyszący jej żołnierze odpierają atak wroga. Cassandra używając procy uniemożliwia przejście wrogim jednostką a jej towarzysze za pomocą halabard zapychają prowizoryczne przejście wroga. Wywiesza też swoją flagę do góry nogami na maszcie co ma znaczyć o alarmowej sytuacji dla Maddie. Po przybyciu w okolice zamku Maddie dostrzega ostrzeżenie i po zachodzie słońca wyrusza do tuneli, przedziera się ukrytymi przejściami na dziewiąte piętro wieży południowej i tam spotyka się z matką. Mówi jej o odnalezieniu tajemnych przejść i podsłuchanych informacjach na zebraniu Czerwonych Lisów, w tym że Horace z Gilianem oraz towarzyszącym im garnizonem żyją i utknęli w forcie na północy. Omawiają dalsze plany działania w obecnej sytuacji.

Okay, I'm in! Tak cos czułam, że ten drugi tom już mnie zaczaruje. Jakie to jest cudownie mroczne! W porównaniu z pierwsza serię, tutaj dzieje się o wiele więcej, jest brutalniej. Nie czekamy na rozwinięcie akcji, bo już wszystko wiemy i od razu zostajemy rzuceni na głęboką wodę. Jest zachwyt, a ja biegnę dalej, bo musze wiedzieć, co będzie dalej <3

Pojedynek w Araluenie to czternasta cześć sagi ,,Zwiadowcy,, i kontynuacja tomu ,,Klan Czerwonego Lisa”. Maddie przebywa w południowej wieży i ustala wraz z matką, że musi się udać po pomoc do drużyny Czapli, którzy popłynęli pomoc innej załodze Skandian w naprawie statku ,,Wolfbiter” a następnie udać się do starego fortu nad rzeka Wezel aby pomoc Horace’mu i Gilanowi. Hal po skończeniu oględzin statku ,,Wolfbiter” oznajmia kapitanowi statku Lodowemu Jernowi, że da rade polatać jego statek a przynajmniej na tyle aby mógł wrócić do ojczyzny ale potrzebuje odpowiednich części z warsztatu stolarskiego z okolicznej wsi zamku Araluen. Hal i Jern wraz z swoimi załogami wypływają na statku Czapli w tamtym kierunku, po drodze spotykają Maddie, która wyjawia im, że jest uczennicą zwiadowcy Willa Teraty i kończy trzeci rok nauki. Streszcza intrygę Klanu Czerwonego Lisa, mając na celu wywabienia wywabienie Horacego i Giliana z większością garnizonu z zamku, aby zwalczyć grupę buntowników na północy kraju. Ale zostali oszukani i dostali błędne raporty z których wynikało, że grupa rebeliantów liczy nie więcej niż 30 ludzi a tak naprawę liczy 150 a oni wzięli tylko 40 konnych i łuczników a teraz są uwięzieni w starym forcie nad rzeką Wezel. Opowiada o zdradzie Damona i że jest on przywódca Klanu Czerwonego Lisa i dalekim krewnym Cassandry, oraz że chce zamordować ją i jej rodzinę a następnie oskarżyć o to Klan Czerwonego Lisa, wypierając sie jakich kolwiek powiązań z nimi aby mieć uzasadnione prawo do tronu Araluenu. Następnie prosi ich o pomoc w uwolnieniu Horacego i Giliana oraz uwięzionych z nimi żołnierzy. Obie załogi się zgadzają pomoc i ustalają miejsce spotkania 5 km na wschód od fortu za dwa dni. Maddie wyrusza na Zderzaku lądem a obie załogi zmierzają tam na statku Czapla. Po dotarciu wcześniej na miejsce Maddie, udaje się zbadać okoliczny teren fortu i podsłuchuje rozmowę wroga o ataku na fort następnej nocy aby zaskoczyć obrońców. Maddie postanawia uprzedzić o tym ojca i Giliana, omijając obudź wroga dostaje sie na trzeci poziom wzgórza na którym mieści się fort obrońców i wystrzeliwuje strzałę z wiadomością o planowanym ataku w palisadę pod jej górna krawędziom aby przeciwnik jej nie zauważył ale żeby jej ojciec lub Gilian znaleźli podczas porannego patrolu oraz idzie na umówione spotkanie z Skandianami. Nad ranem podczas obchodu Horace i Gilian odnajdują strzale z listem o planowanym ataku na nich, oraz że Maddie z 30 Skandianami znajduje się w okolicy fortu i uprzedza ich o planowanym przybyciu samemu do nich następnej nocy. Dzięki ostrzeżeniu Horace i Gilian szykują się do odparcia ataku i dzięki temu odnoszą zwycięstwo. Następnego poranka Horace składa Vikorowi Traskowi, dowódczy oddziału oblegającemu fort, aby jego nieuzbrojeni ludzie zabrali swoich rannych i poległych. Po zapadnięciu zmroku przybywa Maddie do fortu i opowiada Gilianowi i Horace o zdradzie Dimona, o zakradnięciu się przez nią na potajemne spotkanie Klanu Czerwonego Lisa i odkryciu że Dimon jest ich zwierzchnikiem, że to on odpowiada za wywabienie ich z dala od zamku i odpowiada że tu utknęli. Mówi o opanowaniu zamku Araluenu przez Dimona oprócz górnych pięter wieży południowej, w której przebywa Cassandra z grupa zaufanych ludzi. O odkryciu przez nią ukrytych korytarzy w zamku oraz przybycia tu z dwoma załogami Skandian. Omawia z nimi plany bitwy na obóz wroga a następnego wieczora udaje się na spotkanie Skandianami oraz przekazuje Halowi ustalony plan i że atak nastąpi następnego dnia przed południem. Po otrzymaniu sygnału do Maddie o umówionym czasie Gilian z licznikami zajmują pozycje pod brama a Horace z resztą jazdy zaczęli przeprowadzać swoje konie przez wcześniej usypany nasyp i i rampę poza fort. Po zgranym ataku na Vikora Traska i jego ludzi, aralueńczycy i Skandianie odnoszą zwycięstwo pomimo znacznie liczniejszej liczbie wroga. Podczas próby uczieczki Vikor Trask zostaje obezwładniony przez Maddie i zabrany z nimi do zamku Araluen a reszcie rannych rebeliantów pozwolono iść do fortu gdzie pozostawiono im namioty, żywność i środki medyczne ale zabrano broń, buty i ciepłą odzież. Horace wysyła posłańca do pobliskiej wsi Harnel, aby ostrzegł mieszkańców przed niedobitkami w starym forcie oraz polecić starszyźnie powołać milicje i aresztowania buntowników. Oni wyruszają do zamku, araluenczycy lądem a Skandianie na statku aby się spotkać w stoczni na północny-wschód do zamku. Horace, Gilian i Maddie robią plany dobicia zamku z łap Dimona. Kiedy Horacy, Gilian i reszta oddziału oraz załoga Jerna beda stali przed zwodzonym mostem i odwracać uwagę, wtedy Maddie ma wprowadzić załogę czapli ukrytymi korytarzami do warowni oraz opuścić most i otworzyć bramę zamku. Dimon z ludźmi próbuje się bronić ale po tym jak Horace z towarzyszami wjeżdża na dziedziniec a z drugiej strony dołącza do niego drużyna Czapli rebelianci są bez szans. Aby się ratować Dimon ucieka próbując znaleść inna drogę do opuszczenia murów zamku. W pogoń za nim rusza Maddie a za nią Harace. Po tym jak znajduje go Maddie z drugiej strony korytarza wyłania się Cassandra, która opuściła dziewiąte piętro wieży, gdzie zdąrzył ją i towarzyszących jej ludzi zepchnąć wcześniej Dimon. Warto wspomnieć, że w czasie kiedy Maddie próbowała znaleść Skandian, uwolnić ojca i resztę jego towarzyszy i potem nim dostali się do zamku to Dimon próbował różnych metod wdarcia się na trzy ostatnie piętra południowej wieży gdzie Cassandra się ukrywała z oddanymi jej ludźmi. Jego ludzie zbudowali trebusz, który miał na celu zniszczenie wieży a jak to nie przyniosło efektu to próbowali za pomocą tej machiny oblężniczej zniszczyć ją ogniem od środka używając pęcherzy zapalających, lecz po kilku próbach obrońcom udało się ją doszczętnie spalić. Potem próbował przekonać Cassandrę że on się poddaje i opuszcza miasto, a tak naprawdę naszykował na nią zasadzkę ale ona go przejrzała. Następnie kazał kusznikom niby w strażników pilnujących siódmego piętra a tak naprawdę, mieli oni strzelać w deski palisady aby umieścić potem na nich pęcherze zapalające i je podpalić strzałami. Plan Dimona niemal się powiódł, bo udało mu się zająć przed ostatnie piętro i właśnie kiedy mial się wedrzeć na dziewiąte, gdzie skryła się Cassandra z towarzyszami, przybywa z odsieczom Horace z Araluenczykami i Snadianami. Po tym jak spotyka Dimona próbującego uciec, nie pozwala Maddie go aresztować ani Horace’mu, który się chwile później pojawia, stawać z nim do walki, lecz sama wyzywa go na pojedynek. Po długiej i męczącej walce zwycięża Cassandra, uśmiercając Dimona swoją kataną. Na koniec po całej tej przygodzie Maddie wraca do chatki w lesie w Redmont, którą dzieli z Willem i oczekuje spotkania z nim.

Jak dla mnie była to najbardziej wzruszająca część cyklu... Duet: Takoda i Kovo taki rozczulający i zagubiony. Całość opowieści pełna poświęceń, trudnych decyzji, wielkich porażek i małych zwycięstw. Bardzo dobrze był to spożytkowany czas na tej lekturze! Polecam niezmiennie.

Według mnie to najlepszy tom z wszystkich tomów które na razie przeczytałam (ostatni rozdział przeczytałam z 15 razy). Moim ulubionym bohaterem jest Devin (a teraz Warty), dlatego tom podobał mi się tak bardzo. Po przeczytaniu pierwszego rozdziału 1 tomu, uznałam że jest moją ulubioną postacią, więc po przeczytaniu 1 tomu cały czas czekałam aż będzie „tym dobrym“. ~Bardzo polecam, oraz wszystkie pozostałe tomy~

Kolejna wciągająca, dobrze napisana część cyklu o przygodach czwórki przyjaciół oraz ich Zwierzoduchów. Aby uratować Erdas i oczyścić Zielone Płaszcze z fałszywych zarzutów dzielne dzieciaki wraz z dwójką sprzymierzeńców muszą znaleźć legendarny Pazur Żbika. Jest to zadanie niezwykle trudne, szczególnie że po piętach depczą im Przysięgli, którzy nie cofną się przed niczym, by ich schwytać. Jak potoczy się ta przygoda musicie przekonać się sami. Polecam!

To juz moje trzecie spotkanie ze Zwierzoduchami i w tym tomie naprawde czuc roznice spowodowana faktem, ze kazda ksiazka ma innych autorow. ‘Wiezy Krwi’ to zdecydowanie najciekawsza pozycja w serii, przynajmniej do tej pory a dopiero jestem na tomie trzecim. Fakt, ze fabula i cel historii sa niezmienne, moim zdaniem, idealnie podkresla to, ze kazda ksiazka wychodzi spod piora innego pisarza, co daje nam element tej samej fabuly z perspektywy innej osoby. Wspominalem to juz w recenzji poprzedniej ksiazki z tej samej serii, ale nadal uwazam, ze pomysl na Zwierzoduchy jest niebanalny, naprawde interesujacy a ‘Wiezy Krwi’ udowodnily, ze caly cykl przeznaczony jest dla kazdej grupy wiekowej.

Wyobraźcie sobie, że nagle zostajecie w środku nocy wyrwani ze swojego łóżka i budzicie się w nieznanym miejscu. Tak właśnie Jim Strugers dowiaduje się, że potwory naprawdę istnieją i zostaje wrzucony w świat, którego istnienia nawet nie podejrzewał. By nie dopuścić do powrotu nienasyconego Gunmara, wraz ze swoim przyjacielem Tubem i niespodziewanymi przyjaciółmi muszą stanąć do walki o swoje miasto. Po książkę "Trollhunters. Łowcy trolli" Daniela Krausa i Guillermo del Toro sięgnęłam po obejrzeniu adaptacji Netflixa pod tym samym tytułem. Bajka wciągnęła mnie ogromnie swoim magicznym klimatem, epickim bitwami i ciekawą fabułą, więc jeśli była opcja by jeszcze raz spotkać się z tymi bohaterami, nie mogłam sobie tego odpuścić. Chociaż historia mocno się różni od tej którą znałam z serialu, to i tak było ciekawie. Widać tu coś jakby prototyp znanej mi historii, bo i tak jest - książka miała premierę na rok przed serialem. Dzięki temu jednak wiele rzeczy jest nowych i bardzo zaskakuje, a znowu niektóre, choć trochę inne, są tak bardzo znajome i przeze mnie lubiane♥️ Bardzo spodobały mi się znajdujące się w książce kolorowe grafiki - tworzą one świetny klimat! Całość czyta się lekko i szybko. Intryguje i nie nudzi, a historia jest czymś nowym. Powiem wam, że ta wersja, choć skierowana do młodzieży, jest mroczniejsza niż serialowa. Tutejsze trolle nie jedzą skarpetek, a porywają dzieci z ulic by zaspokoić swój głód. Kolejną różnicą są tu bohaterowie - choć są charakterem bardzo podobni do tych już nam znanych,w wielu rzeczach się różnią. Blinkus jest tutaj Mrugusiem, i choć też ma tu wiele oczu i rąk, to wygląda zdecydowanie inaczej, tak samo Gunmar czy Aaargh!. Na szczęście Tubb nie traci swojego humoru, zawsze jest u boku Jima, i był tu chyba moją ulubioną postacią. To historia dla fanów serialu i dla młodszej młodzieży. Jeśli znacie już ją z Netflixa, na pewno was zainteresuje. a odkryjecie też coś nowego. Jeśli jednak dopiero co chcielibyście odkryć świat trolli, to jest to bardzo przyjemna młodzieżówka, choć może trochę krwawa, która jednak wciąga od pierwszych stron, co już samo w sobie dobrze o niej świadczy ;) Książkę oceniam na 6/10, była naprawdę niezła.

Pełna tajemnic przygodówka z czasów początków chemii. Sporo w niej dramatycznych wydarzeń, więc nie jest raczej odpowiednia dla młodszych nastoletnich czytelników. Przygody bochatera pozwalają lepiej poznać dawną epokę i przez to docenić współczesne czasy.

Niestety ta seria nie podobała mi się tak bardzo jak pierwsza z tego cyklu, ale mimo to i tak dobrze ją wspominam. Wydaje mi się, że była też trochę mroczniejsza niż wcześniejsze tomy, ale też bardziej zaskakująca. Tą serię też można by podzielić na dwa wątki wydarzeniowe, bo pierwsze cztery tomy skupiają się na jednych wydarzeniach, kolejne cztery tomy, są już kolejną nową historią. Książki były napisane w przyjemny do czytania sposób, a wydarzenia były ciekawe i wciągające.