Śmiertelny koktajl

Tom trzeci cyklu Frank Clevenger. Wcześniej przeczytałem czwarty i szósty (tak mi wpadły w ręce). Tym razem jednak czytanie nie w kolejności chronologicznej okazało się pomysłem chybionym. Powieści z tego cyklu składają się z dwóch głównych wątków: kryminalnego i ten zwykle jest zamkniętą całością oraz osobistego, psychologicznego, dotyczącego emocjonalnych rozterek głównego bohatera, jego narkomanii, problemów z kobietami i z adoptowanym synem. Ten drugi wątek w każdym tomie jest kontynuowany chronologicznie. W „Przymusie” czytelnik poznaje Billa Bishopa, problematycznego nastolatka, którego później doktor Clevenger adoptował, przedstawiona jest też zbrodnia w Nantucket – o rozwiązaniu tej zagadki czytałem w późniejszych tomach. Na wyspie milionerów, Nantucked, zamordowana została kilkumiesięczna córka milionera Bishopa. Podejrzenie pada na przybranego syna Bishopów, Billa. Psychiatra, Frank Clevenger, rozpoczyna rozwiązywanie zagadki – choć na początku kompletnie nie ma ochoty zajmować się tą sprawą, ale to dość częste w powieściach sensacyjnych. Reasumując – wiedziałem, jak się to wszystko skończy, ale czytałem, żeby poznać detale. Powieść, a raczej cykl, całkiem niezły, ale radzę jednak czytać we właściwej kolejności.

Po tej książce spodziewałam się jednak trochę czegoś innego . Myślałam że słynna Sherry Moore będzie kimś kto pomaga policji w rozwiązaniu spraw wobec których wszystkie inne dostępne środki okazały się niewystarczające . Jednym zdaniem mówiąc , spraw beznadziejnych . Rzeczywiście tak się dzieje , z tym że Sherry pomaga przy jednej sprawie za to dość rozległej , obejmującej wiele osób i wiele lat . Natomiast inne sprawy z jej udziałem są tylko wzmiankowane . Wracając do powieści '' 18 sekund '' George'a D. Shumana należało by przybliżyć postać Sherry , mimo że wbrew opisowi , nie jest to postać główna , to jednak jej dokonania na potrzeby śledztwa są specyficzne i nad wyraz przydatne . Panna Moore jest osobą niewidomą . Nie urodziła się taka , jej ślepota została spowodowana pewnego rodzaju wypadkiem który miał miejsce kiedy dziewczynka miała kilka lat . Jednak , jak można mniemać w zamian utraty wzroku Sherry zyskała pewien niewiarygodny wprost dar . Potrafi , wziąwszy nieboszczyka za dłoń , '' zobaczyć '' to co on widział przez ostatnie osiemnaście sekund swego życia . Dokładnie tak jak by patrzyła jego oczami . W książce precyzyjnie jest opisane jak to się stało że kobieta zyskała po wypadku takie '' umiejętności '' oraz to w jaki sposób się w ogóle o nich dowiedziała , w końcu nie codziennie trzyma się za dłoń trupa . Sherry jest sierotą , wychowała się w sierocińcu . Nie zna swojej rodziny i w życiu dorosłym też rodziny nie założyła . Mieszka sama i żyje sama , posiadając jedynie kilku za to bardzo wiernych przyjaciół . Sprawa przy której niewidoma obecnie pomaga jest mocno zagmatwana . Oto z premedytacją zabita strzałami z pistoletu zostaje kierowniczka luksusowego butiku z ciuchami . Przykładna pracownica , wspaniała żona i kochająca matka swoim dzieciom . Zdająca się nie mieć żadnych wrogów . Kto więc i dlaczego coś takiego zrobił ? W miarę postępowania śledztwa okazuje się że kilka dni wcześniej zginął ojciec owej kierowniczki . Ot , zwykły wypadek , staruszek spadł ze schodów w domu opieki . Ale czy rzeczywiście był to wypadek . Czy może planowane działanie jakiegoś psychola ? Okazuje się że jednak psychol i to taki który nie ma już nic do stracenia , gdyż ma raka z przerzutami i długo nie pożyje . Ale dlaczego zabija właśnie te osoby ? Czy coś mu zawiniły ? czy w ogóle się znają ? Pytań jest bardzo wiele , śledztwo rozciągnięte na kilka miejsc i wiele ludzi . Książka bardzo mi się podobała mimo że to nie do końca było to czego się spodziewałam , a jeszcze większe mam uznanie , gdyż jak czytam , jest to debiut . Moim zdaniem , bardzo dobry . Niczego tu nie ma ani za mało ani za dużo . Wątki obyczajowe dotyczące na przykład śledczych , czy panny Sherry Moore ciekawe i wciągające , lecz nienachalne i w odpowiedniej ilości . Książka wydana w 2008 roku , szkoda że w Polsce niczego więcej po polsku przeczytać nie można , z tego co piszą na innych stronach w serii z Sherry Moore powstały jeszcze trzy powieści . Ogólnie książkę polecam , jeden z lepszych thrillerów jakie czytałam .

Czytam drugi raz po latach. Nie wiem co mnie poprzednio tach zachwycało w tej pisarce. Wydaje mi się, że jej swietne przygotowanie merytoryczne wtedy przysłoniło mi ogromne niedostatki fabuły i kompletny brak pomysłu na złoczyńców. Najpierw kilka tomów wałkowała kochankę swojej siostrzenicy, teraz kolejnych kilka tomów wałkuje wilkołaka. Zmarnowany talent. Czyta się to naprawdę ciężko. Część trzeba pominąć bo jest tak nudna i irytująca. Nie rozumiem tego pisania kilku części o jednym przestępcy dla mnie świadczy o braku pomysłu na fabułę kolejnej książki. Do tego wszystkiego dochodzi najgorsze tłumaczenia, zastanawia mnie jak ktoś, z takimi błędami może tłumaczyć książki? W Riczmondzie? Coś okropnego! Czyta się to koszmarne, zamiast przyjemności jest irytacja.

Generalnie niezbyt lubię tzw. thrillery/kryminały prawnicze, które w USA są bardzo popularne. Przede wszystkim dlatego, że wyrażają pewien idealizm prawniczy (jak w Stanach znakomicie działa system prawny), co - wiemy z informacji prasowych - dalekie jest od prawdy, liczna pomyłek sądowych jest strasznie długa, a już samo utrzymanie kary śmierci świadczy bardziej o barbarzyństwie cywilizacji niż o jej wysokim rozwoju moralnym. Po drugie, trzeba jednak w tej kulturze prawa precedensowego się wychować, czuć to, aby argumentacja przedstawiana na łamach takich powieści trafiała do przekonania. I wreszcie, większość z tych powieści jest po prostu słaba literacko - szablony, prostata aż wpadająca w prostactwo, drętwe gadki... Phillip Margolin (którego dla siebie odkrywam) unika większości tych płycizn, chociaż jego apoteoza wymiaru sprawiedliwości USA aż bije w oczy. Margolin pisze sprawnie, intryga jest w miarę zawiła, ale nie za bardzo. Właściwie gdy postawił klasyczne pytanie - kto zabił, odpowiedź jest oczywista - ten, kto jest najmniej podejrzany. Da się czytać.

Czytałem dwukrotnie i polecam. Fabuła trzyma w napięciu, rozkręca się powoli, ale zwroty akcji to wynagradzają. Łatwo można polubić głównego bohatera i wraz z nim przeżywać horror, jaki go spotkał. Jak to w wielu książkach, główny bohater stawia wszystko na jedną kartę i chce odzyskać swoje dzieci. Policja niemalże zamyka sprawę, ale on jest nieustępliwy. Brzmi sztampowo, ale tutaj jest inaczej. Są poszlaki, wskazówki, ale na pierwszy i drugi rzut oka kompletnie ze sobą nie połączone. Co tutaj dużo pisać... warto sięgnąć i przeczytać samemu.

Mocny i trochę przerażający thirler. Świetna fabuła a nawet dwie i ciekawie stworzone postaci. Pierwsza historia to morderstwo w szpitalu położniczym, gdzie lekarz zabija młodą laborantke, która robiła test na Aids z jego krwi. Żeby się to nie wydało doktor Lynch ją zabija. Skoro wie że jest śmiertelnie chory i jego czas się kończy planuje zemstę na współpracownikach których nie lubił. Jego charakter jest wypaczony przez swoje dzieciństwo i złe traktowanie przez opiekunkę w domu dziecka. Teraz w każdym widzi ją a w szczególności w pani sierżant Kate która jest mocno zdeterminowana żeby odnaleźć morderce.  Drugi wątek który się przeplata to porwanie noworodka dla okupu. Niby plan wychodzi doskonale, ale wszystko się komplikuje kiedy maluch zaczyna chorować. Kiedy dochodzimy do końca książki możemy się obawiać najgorszego. Jednak są świetne zwroty akcji i zakończenie jest happy endem.

Tak dla odmiany chciałem przeczytać coś z kryminałów, ale coś innego w którym nie będzie bijatyk, rozlewów krwi i bestialskich morderstw. Sięgnąłem po ten właśnie i nie żałuję. Podobało mi się i zaciekawiło a to chyba najważniejsze. Może to już taki trochę retro ale akcja jak i bohaterowie na plus. Dzięki temu "doświadczeniu" myślę że warto od czasu do czasu sięgnąć po kryminał w którym nie ma tyle przemocy i okrutnych morderstw co w obecnych.

Jordan Glass wyspecjalizowała się w fotografii wojennej i – podobnie jak jej ojciec, który zginął w Kambodży fotografując swojego zabójcę – osiągała na tym polu znaczące sukcesy i zdobywała prestiżowe nagrody. Jednak specyfika tego zajęcia, nieustanny kontakt z brutalnymi scenami zagłady, śmiercią, ranami i ludzkim cierpieniem, spowodowały, że około czterdziestki czuła się już zmęczona i wypalona zawodowo. Jordan miała siostrę bliźniaczkę; Jane była identyczna fizycznie, ale zupełnie różna pod względem osobowości i psychiki. Około dwa lata wcześniej Jane została uprowadzona. Nikt nie domagał się okupu, nie pojawiły się żadne ślady czy poszlaki. Ostatecznie rodzina musiała pogodzić się z domniemaną śmiercią młodej kobiety. W Nowym Orleanie, w bardzo podobny sposób, to jest bez jakichkolwiek śladów, zniknęło ostatnio kilkanaście kobiet. W Hongkongu, w wyrafinowanej, modnej i snobistycznej galerii sztuki, Jordan Glass oglądała przyciągające uwagę i niezwykle kosztowne obrazy z serii „Śpiące kobiety”. Jej doświadczenia z pól bitewnych skłoniły ją do podejrzeń, że modelki przedstawione na obrazach wcale nie śpią – po prostu nie żyją. Jedną z nich okazała się jej siostra, Jane. Jordan Glass postanawia odszukać malarza, autora serii obrazów, ale natychmiast okazuje się to bardzo trudne, a nawet niebezpieczne. Marszand, który oferował te obrazy, szemrany typ, naturalizowany Serb, zginął w pożarze po spotkaniu z Jordan, która sama ledwie uszła z życiem z zamachu. Wtedy do poszukiwań włączyło się FBI, a śledztwo stało się wyjątkowo profesjonalne (np. poszukiwania pojedynczych włosów pędzla w farbie na obrazie). Śledczy trafiają na trop malarza-dziwaka, Rogera Wheatona i jego trojga uczniów. FBI wykorzystuje Jordan Glass jako przynętę. Pojawiają się wątpliwości i podejrzenia co do domniemanej śmierci Jane oraz ich ojca. Wreszcie ta najważniejsza: skoro siostry są identyczne, to skąd pewność, że ofiarą miała być Jane, a nie Jordan? Całkiem niezła powieść sensacyjna. Może nieco za długa, ale zdaje się, że to teraz norma. Kryminały Agathy Christie nie pasowałyby do współczesnego rynku, chyba że w jednym tomie zawarto by ich z pięć-siedem. Ciekawe jest to, że autor, mężczyzna, bohaterką i narratorką uczynił kobietę. Wprawdzie samotną, radzącą sobie na wojnach, ale jednak – to nie zdarza się często.

Mega! Świetna książka w tym gatunku! Kathleen Sullivan doznaje udaru mózgu i - sparaliżowana i niema - trafia do szpitala na Manhattanie. Jej przyjaciel Richard Steele, szef oddziału nagłych wypadków, ma świadomość, że w najlepszym razie Kathleen dozna nieodwracalnego uszkodzenia mózgu, ale nie może nic zrobić. Tymczasem bezbronna kobieta, oddana w ręce neurochirurga Tony'ego Hamlina, przeżywa koszmar na jawie, stając się ofiarą nielegalnego eksperymentu medycznego. Może tylko modlić się i walczyć o nawiązanie jakiegokolwiek kontaktu z Richardem Steele'em.

Nieznana perła kryminalna. Ksiązka z 1993 roku, opowiadająca historię brutalnych morderstw w Portland, w stanie Oregon. Jednocześnie to też historia ambitnej prawniczki, która broni bogatego Martina Dariusa, bardzo kontrowersyjnego biznesmena z ciemną przeszłością. Zgadzam się, że książka przypomina "Milczenie owiec" (psychopatyczny morderca i jego psychologia) oraz w pewnej mierze też film "Lęk pierwotny" (historia sądowa, rozterki moralne prawników). Mamy tu podobną, duszną atmosferę niepewności i grozy, co w tych filmach. Co szczególnie zaciekawiło mnie w tej książce, to opowiedzenie historii od strony sądowej, z perspektywy prawników (obrońcy i prokuratora), co sprawia, że powieść spodoba się fanom amerykańskich historii sądowniczych. Nie ma tu sensacji, strzelanin i pościgów, raczej powolne odkrywanie historii i groza, która wynika z psychologii i tajemnicy. Nie przeszkadzało mi nawet, że książka jest przewidywalna (dość szybko domyślamy się, o co chodzi w intrydze), bowiem chodzi tu raczej o to, jak bohaterowie dojdą do prawdy. Moim zdaniem majstersztyk, choć chyba nie wszystkim się spodoba.

W tej książce mam wrażenie, że dzieje się bardzo dużo, a jednocześnie niewiele. Akcja nie zwalnia ani na moment, co z czasem staje się nieco męczące. Przydałoby się okroić fabułę z mniej istotnych wątków i rozwinąć te naprawdę kluczowe. Nadmiar zwrotów akcji pod koniec sprawił, że rozwiązanie zagadki wydało mi się mniej wiarygodne. Na plus zdecydowanie wyróżniają się pełne napięcia interakcje między bohaterami, wykorzystanie zbrodni jako elementu lokalnej polityki oraz ukazanie prawdy o ludzkiej naturze – nikt nie jest tym, kim się wydaje, a pozory potrafią mylić. Ogólnie to solidna pozycja, choć nie zaliczam jej do najlepszych książek autora.

Thriller spiskowy z globalna intryga. Bardzo ciekawa historia zachaczajaca o mroczna tajemnice. Czytalam z przyjemnoscia, rozkoszujac sie pierwszorzednymi opisami przyrody i miejsc, ktore wzbogacaja tresc i podnosza walory ksiazki dzieki, ktorym wciaga czytelnika, a sama fabula pobudza umysl. Nietaktem z mojej strony byloby pominiecie, pieknie wykreowanych przez autora postaci. Ksiazka bedzie perelka dla fanow Robina Cooka i Roberta Ludluma. Polecam.

Jest to moja pierwsza książka od Johna Katzenbacha i przyznaję, że się nie zawiodłem. Świetna historia, z psychologicznego punktu widzenia bardzo mądrze napisana, nie zasypuje nas mnogością niezrozumiałych medycznych terminów, przez co czyta się ją bardzo lekko i przyjemnie. Przez całą książkę miałem uczucie, że to gotowy scenariusz na bardzo dobry film i nie zdziwiłem się, gdy wyczytałem że już co najmniej dwie książki J. Katzenbacha zostały zekranizowane! Jedyne do czego mogę się przyczepić to niedosyt, ostatnia część została zakończona zbyt szybko i trochę niezrozumiale (bynajmniej dla mnie), myślę że mogłaby być bardziej dopracowana. Jednak z ręką na sercu polecam książkę, wszystkim kochającym kryminały.

O tym, że stare domy mają swoje sekrety. W niejasnych okolicznościach ginie młoda dziedziczka fortuny, a głównym podejrzanym staje się jej świeżo poślubiony mąż. W tym samym czasie w tej okolicy urlop spędza wzięty adwokat, którego żona wciąż nie otrząsnęła się z traumy po śmierci pierwszego dziecka, a pobyt w starym domostwie stopniowo pogłębia jej psychozę. To nie jest najbardziej zaskakujący thriller na świecie - z grubsza domyśliłam się rozwiązania obu wątków, ale mimo to czyta się to całkiem nieźle. Książka jest wciągająca i potrafi trzymać w napięciu, to jedna z lepszych pozycji w dorobku tej autorki. Dodatkowym wątkiem, rozgrywającym się nieco na boku, jest odkrywanie mrocznej historii domu, która sięga początków XVIII wieku. Do uwierających pierdółek można zaliczyć absurdalnie fatalną korektę - sporo tu literówek i słów ewidentnie zmienionych przez autokorektę, oraz trzymiesięczne niemowlę, które znajduje się na poziomie rozwoju dziecka co najmniej dwukrotnie starszego.

Całkiem sprawnie i zgrabnie skrojona historia kryminalna. Muszę przyznać, że po opiniach na portalu nie spodziewałem się specjalnie wciągającej lektury a jednak zostałem pozytywnie zaskoczony. Czerwony Pokój to kryminał z elementami obyczajowymi. Moim zdaniem dobrze przemyślany i trzymający w napięciu aż do emocjonującego finału. Autorzy książki (Nicci French to pseudonim pisarskiego małżeństwa) zostawiają mylne tropy i w pewnym momencie, kiedy myślałem, że już znam sprawcę to zadałem sobie pytanie czy to faktycznie może być aż tak banalne? W rzeczywistości nie było i chwała za to autorom, że odrobinę się wysilili a nie poszli na skróty. Czerwony Pokój jest zatem wciągający, niebanalny i zaskakujący a zostałem zaskoczony więcej niż raz, co może świadczyć o wysokim poziomie książki. Pewnie jest to powieść jakich wiele i niczym się nie wyróżnia, jednak ja zapamiętam z niej kilka rzeczy jak choćby wiadomość, że po śmierci ludziom dalej rosną włosy i paznokcie, o czym do tej pory nie wiedziałem. Ciekawym faktem jest też na pewno to, że większość morderstw wyjaśnia się w ciągu zaledwie kilku dni a jeśli tak się nie dzieje to sprawa się komplikuje a szansa na jej wyklarowanie i ujęcie sprawcy gwałtownie spada. Polecam. Mocne sześć gwiazdek (dobra).

Sięgnęłam po nią z myślą, że czeka na mnie ciekawy romans a nie thriller psychologiczny. Dlatego też pewnie początek nie za bardzo mi się podobał, od razu na drugiej czy trzeciej stronie nasza główna bohaterka wpada w sidła namiętności. Wydawało mi się to nienaturalne, szybkie i głupie. Jednak z czasem okazało się, że przede mną chwile grozy, na które nie byłam przygotowana. Ogólnie powieść mi się podobała, byłam ciekawa czy Alice uda się rozwikłać tajemnice, którymi owiany był Adam i czy nie przypłaci tego życiem. Z każdą kolejną stroną powieść wciągała mnie coraz bardziej, warto przetrwać początkowe absurdy, bo z czasem robi się coraz lepiej.

Ciekawy thriller, którego akcja rozgrywa się w szybkim tempie, a niespodzianka goni niespodziankę. Zakończenie dość karkołomne, ale zachowujące pozory realności. Ciekawi bohaterowie o skomplikowanej przeszłości, FBI w akcji, beznamiętny morderca słowem Deaver w niezłej formie.

Ależ mnie wciągnęła. Świetnie, ładnym językiem napisana powieść niby gotowy scenariusz filmu sensacyjnego. Osobiście nie raziła mnie nadmierna szczegółowość opisów. Trochę kiksów translatorskich się znalazło (kaseta "zwinięta od początku"? przewinięta.... "overkilling"| ma swoją polską nazwę - "nadazbijanie", kłykieć pomylony ze słowem knykieć, "hammera" zamiast "hummera", czy "skok na bunjee"), jedna literówka "złapcie tego człowiek", co jednak nie psuje mojego, jakże pozytywnego odbioru książki.