Smak chili, smak życia

Bec i Kate. Dwie tak różne postaci, które połączył los. Ona jest beztroską studentką, która nie ma pomysłu na życie. Ona powoli umiera na stwardnienie zanikowe boczne i potrzebuje opieki. Opieka na tak chorą osobą, to przekraczanie wszelkich barier oraz intymności. Między Bec i Kate rodzi się przyjaźń, albo jakaś forma bliskiej więzi. Są dla siebie więcej niż opiekunka i chora. Bec staje się częścią Kate, tak jak ona wypełnia jej życie. Powiem szczerze, że książka ma kilka wad, ale generalnie czytanie jej dostarcza wielu emocji.

W ubiegłym roku przeczytałam "Apartament w Paryżu" Michelle Gable. Gdy zobaczyłam "Do zobaczenia w Paryżu" tej autorki, wiedziałam, że przeczytam również tę pozycję, zwłaszcza że okładka książki jest bardzo kusząca. Rok 2001, Wirginia, USA. Ochotnik w konflikcie zbrojnym w Afganistanie, Eric Sawyer po krótkiej znajomości oświadcza się Annabell (Annie) Haley. Jej matka, Laurel, nie jest zadowolona związkiem córki z Erikiem. Wkrótce Eric wyjeżdża do Azji, a kobiety udają się do Banbury w Anglii, gdzie Laurel ma do załatwienia sprawę prawną. Na wierzchu bagażu matki Annie znajduje zniszczoną książkę biograficzną "Zaginiona księżna", oddaje się lekturze w każdej wolnej chwili. Dzięki temu poznaje Gusa, hrabiego Winton, który opowiada jej nieujęte w biografii wydarzenia związane z życiem Gladys Deacon, księżnej Marlborough, femme fatale pierwszej połowy XX wieku, która zniknęła z życia publicznego po śmierci męża i o której wszelki słuch zaginął po zakończeniu II wojny światowej. Lata 1972/1973, Banbury, Anglia. 19-letnia Amerykanka przedstawiająca się jako Pru Valentine dostaje pracę w rezydencji Grange pod Banbury, gdzie ma opiekować się ok. 90-letnią samotniczką, panią Spencer. W ten sposób Pru chce zerwać z dotychczasowym życiem i odreagować po niedawnej śmierci narzeczonego w wojnie w Wietnamie. Przyjmując pracę, nie wie jednak, że nic nie będzie wyglądało tak, jak to sobie wyobrażała... Jak widać książka ma dwa wątki główne odległe od siebie o prawie 30 lat. W "Do zobaczenia w Paryżu" autorka przedstawia kobiety, które z różnych powodów ukrywają swoją przeszłość i próbują żyć innym życiem. Jak się okazuje, wcześniej czy później przeszłość zaczyna się dopominać o swoje i tajemnice wychodzą na jaw. A wraz z nimi nieszczęśliwe miłości. Tak naprawdę w książce nic nie jest takie, jak by się wydawało na pierwszy rzut oka. Nawet wspólny wyjazd Laurel i Annie staje się czymś innym. Laurel ciągle gdzieś znika pod pretekstem spotkań z notariuszem czy inspektorem. Annie (tylko ona jest w książce sobą) musi zatem zabić czas we własnym zakresie. W porównaniu z tym, co matka przed nią ukrywa, zatajanie sposobu spędzania czasu w Barbury przez Annie to betka. Ci, którzy czytali "Apartament w Paryżu" odnajdą nawiązanie do tamtej powieści przez postać Giovanniego Boldiniego, który namalował portret przepięknej kobiety, którą była Gladys Deacon. Książka, pisząc szczerze, jest dziwna. Przez ponad 60% stron nie ma wartkiej akcji, a same tajemnice, które niestety są przewidywalne. Czytanie tej części nie należy do łatwych i ma się ochotę odrzucić książkę. Akcja rozwija się dopiero pod koniec i wtedy też czytelnik dowiaduje się, skąd taki tytuł powieści. Ma się wrażenie, jakby pisarka dopiero uczyła się pisać. Autorka miała ciekawy pomysł na fabułę, ale gdzieś się ona rozmyła, przez co książka w większości jest zwyczajnie nudna i pokręcona. Musiałam przeczytać ponad połowę książki, by zorientować się w wielości nazwisk i dopasowywać je do postaci. Najbardziej wyrazista jest jedna z głównych bohaterek - pani Spencer, kobieta o wyrafinowanym poczuciu humoru, elokwentna, niezwykle inteligentna i sprytna, a co najważniejsze świetnie dopasowująca się do okoliczności i zmieniająca się jak kameleon. Inspiracją do napisania "Do zobaczenia w Paryżu" była dla Michelle Gable historia prawdziwej postaci Gladys Spencer-Churchill, księżnej Marlborough. Autorka wplotła wiele autentycznych anegdot, wypowiedzi i faktów z życia księżnej. W ten sposób też na kartach książki pojawiają się tak wielkie nazwiska jak: Marcel Proust, Joseph Conrad, Edith Wharton, Winston Churchill, Thomas Hardy, Evelyn Waugh itp.

"W życiu piękne są tylko chwile" - chciałoby się zanucić. Maeve Haran proponuje nam typowo kobiecą powieść, której akcja osnuta jest wokół relacji czterech przyjaciółek w dojrzałym już wieku 60+. Każdej z nich życie ułożyło się trochę inaczej - Claudia i Laura są mężatkami, Ella jest samotną wdową, a Sal skupioną na karierze singielką. Regularnie od kilkudziesięciu lat spotykają się w tej samej restauracji i dzielą się troskami i radościami. W powieści poruszonych jest wiele wątków: romanse małżeńskie, problemy dorosłych już dzieci i starzejących się rodziców, choroby, trudności zawodowe. Jest też wątek polski - jednym z drugoplanowych bohaterów jest Wacław, uroczy, przystojny i niezbyt dobrze mówiący po angielsku imigrant. Choć książce nie można odmówić pewnych zalet, dla mnie była to lektura nużąca i miejscami zbyt rozwlekła (objętościowo ponad 550 stron!), z gatunku "szybko przeczytać, szybciej zapomnieć". A może to kwestia tego, że pokoleniowo odstaję od głównych bohaterek, więc i ich rozterki są mi obce? Stąd i oceniam ją jako przeciętną realizację w swoim gatunku, daleką od "prowokacyjnej" czy "zabawnej", a już na pewno nie "inspirującej" prozy z opisu wydawcy.

Książka o Cyprze, a konkretnie o wojnie o Cypr, przeczytana na Cyprze. Opowiada historię rodziny hotelarzy z Famagusty, którzy chcieli przetrwać kryzys gospodarczy. Trudne czasy, trudne decyzje, brak szczęścia tak do końca. Książka nie jest arcydziełem, ale pomaga wczuć się w klimat wyspy, ułatwia decyzję co zjeść , czego spróbować, czego szukać w sklepie, a także zrozumienie co to się stało, że wyspa jest podzielona, a ubezpieczenie nie obejmuje wizyty w jej północnej części.

Jako że dawno nie czytałam literatury zagranicznej, to w wakacje zajrzałam do książki dawno temu sprawdzonej już autorki Vanessy Diffenbaugh. Pisarka ta urzekła mnie swoją pierwszą powieścią czyli Sekretnym Językiem kwiatów i użytym w niej stylem opowiadania o trudnych społecznie tematach. Nie prosiliśmy o skrzydła to także powieść poruszająca poważny problem, jakim jest wczesne macierzyństwo i dojrzewanie do niego z jako takim wsparciem rodziców. Letty główna bohaterka to już dorosła kobieta, która po nagłym wyjeździe matki do Meksyku , stara się w końcu być prawdziwą mamą dla dwójki swoich dzieci. Wszystko dlatego, ze po urodzeniu syna a potem córki we wszystkim pomagała jej rodzicielka, a ona miała skończyć szkole oraz zarabiać pieniądze na całą rodzinę. Aż tu nagle zostaje z nastoletnim potomstwem sama, co powoduje wiele niespodziewanych problemów. A do tego wszystkiego na horyzoncie pojawia się ojciec Aleksa oraz przyjaciel, który w wielu kwestiach jej pomaga. Czy dawne swoje marzenia oraz ambicje można przekazać dzieciom? Do czego jest zdolna matka, aby zwiększyć szansę na lepsze jutro swoim dzieciom? Czy dobrze jest samemu decydować za kogoś o przyszłości? Czy kobiety muszą brać na swoje barki ważne decyzje? I w imię czego? Nietuzinkowa historia napisana pięknym językiem plus dobrze zarysowane postacie nie daje o sobie zapomnieć. Książka Vanessy Diffenbaugh przenikliwie opisuje rozterki w miarę młodej matki , a także jej nastoletniego syna. Widać w jej powieści, ze ten temat jest jej bardzo bliski. Sama autorka prowadzi różnego rodzaju akcje charytatywne, które są głównym celem jej życia. W książkach chciała przekazać problemy głównie dzieci jak i samotnych matek z wyboru. Powieść Nie prosiliśmy o skrzydła daje do myślenia i nie da się przejść obok niej obojętnie bo ma naprawdę mocny przekaz do ludzi. Mimo, że przeczytałam ja ponad miesiąc temu, nadal jest w mojej pamięci. A nie jest to łatwe …. Gorąco polecam

„Czekoladowe pragnienie" to powieść Care Santos, która dostała za nią prestiżową nagrodę Premi Ramon Llull 🥳 🤎Barcelona - miasto w Hiszpanii i to w trzech różnych czasach. Mamy współczesność, XIX i XVIII wiek. Historia trzech różnych kobiet, które żyły w tamtych latach, otoczonych zewsząd lejącą się czekoladą 😁 🍫Sara, właścicielka sklepu z czekoladą, który jest w jej rodzinie od lat, pewnego dnia dowiaduje się od męża Maxa, że ich wspólny przyjaciel po 9 latach przyleciał do kraju. Słynny cukiernik, Oriol Poiret, ma dla nich nowinę. Jednak nie ona jest tu najważniejsza, ponieważ każdy z nich skrywa pewną tajemnicę. Sara ma plan, będzie podsłuchiwać rozmowy najbardziej bliskich jej sercu ludzi. Czego się dowie? Czy prawda wyjdzie na jaw? 🍫Aurora, służąca państwa Turull i przyjaciółka ich córki Candidy, w domu jej męża i początkującego producenta czekolady zaczyna poznawać zupełnie inny świat. Wchodzi na salony i nagle rolę się odwracają. Do czego doprowadzi ich naiwność? 🍫Mariana, wdowa po Fernandezie, którego śmierć jest tajemnicą. Ukrywa ten fakt, ponieważ chce pokazać, że kobieta też może być świetnym czeladnikiem. Zadanie ma utrudnione, ponieważ ktoś chce ukraść pierwszą maszynę do robienia czekolady w tabliczkach, bardzo cenną, bo wynalazł ją jej mąż. Czy jej się uda? 🤎Autorka ciekawe opisała losy niezależnych kobiet, które walczą o siebie, o swoje szczęście i utraconą miłość. Dużo wielkich słów, interesujących dialogów, pasji i cała gama emocji, które im towarzyszą. Każda epoka została odwzorowana tak, że czuć było tamte miejsca, charakterystyczny język i czas. Wszystko otulone interesującymi przepisami, smakami i aromatem czekolady. Idealny przykład jak okładka kompletnie nie pasuje do tego co jest w środku. 🤎Polecam Wam współczesną powieść obyczajową, powieść historyczno — społeczną i sztukę teatralną w jednym, gdzie głównym bohaterem jest jeden świadek, porcelanowy dzbanek do czekolady z niebieskim podpisem.

Gabby od 20 lat jest szczęśliwą mężatką . Niestety chwila zapomnienia rujnuje jej szczęśliwe małżeństwo i wystawia na próbę przyjaźń. Przyznam szczerze że na początku trocę żal mi było Gabby gdy jej mąż nie licząc się z jej zdaniem, poddał sìę zabiegowi wazektomii. Ale po tym co wydarzyło się potem , zachowywała się trochę egoistycznie. Jeśli chcecie wiedzieć więcej, polecam sięgnąć po książkę 😊📚. Pamiętajmy że nawet bardzo w udanym związku może pojawić się rysa......

Janie samotnie wychowuje czteroletniego syna, Noaha. Chlopiec jest wyjątkowy i nad wiek rozwinięty. Uwielbia zmyślać historyjki i nieustannie zaskakuje mamę faktami, o których dziecko w jego wieku nie ma prawa wiedzieć. Subtelna, wzruszająca i skłaniająca do refleksji historia matki, której syn pamięta swoje poprzednie życie. Polecam ❤❤❤❤

Całkiem ciekawa powieść, ani minuty się z nią nie nudziłam. Książka na dwa wieczory. Drugą połowę przeczytałam własnie jednego wieczora. Dwie kobiety, dwa różne światy i inne czasy. Ich losy splatają się ze sobą. Czytałam już kiedyś podobną książkę i z tego powodu domyślałam się jak ta może się zakończyć. Warto, nie będziecie się nudzić. Parę ciekawostek odnośnie perfum, które już znam, więc nic nowego mnie w tym temacie nie zaskoczyło.

"Cytrynowy chleb z ziarnkami maku" mam w biblioteczce od kilku lat. Planowałam zostawić tę książkę na letni urlop ze względu na okładkę, która - wydawało mi się - kryje w sobie wakacyjną tematykę. Potrzebowałam jednak relaksu teraz i plany nieco zmieniłam. Cóż za niespodzianka spotkała mnie w środku! Prawie 50-letnie siostry Anna i Marina są ze sobą silnie związane emocjonalnie, choć różnią się bardzo od siebie. Starsza, Anna, wiedzie dość luksusowe życie w domu po rodzicach na Majorce. Ma słabe wykształcenie, nie pracuje zawodowo. Czas spędza na dbaniu o przemijającą urodę i wychowywaniu dorastającej córki. Marina uzyskała bardzo dobre wykształcenie medyczne w Stanach Zjednoczonych i pracuje w Etiopii w ramach programu Lekarze bez granic. Praca jest dla niej wszystkim i dlatego nie chciała mieć dzieci. Gdy pomaga przyjść na świat córeczce nastoletniej, zgwałconej dziewczyny, która wkrótce po porodzie umiera, w Marinie budzą się instynkty macierzyńskie dawno zepchnięte na dalszy plan. Musi je chwilowo znów zagłuszyć, bo właśnie przyszła wiadomość, że wspólnie z Anną odziedziczyły starą piekarnię i młyn na Majorce po nieznanej kobiecie. Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony. Autorka porusza wielu różnych wątków, ale czyni to nienachalnie i nie na przymus. Szczególnie Marinie zależy na wiedzy, kim była kobieta, która zostawiła im swój cały majątek. W tle poszukiwań poznajemy kilka przepisów z wykorzystaniem kilku rodzajów mąk. Jest tu trochę o niezrozumieniu matki i dojrzewającej córki, o wzajemnych animozjach i niechęci. Nie brakuje epizodu o wygasającej miłości małżonków i ich problemach finansowych, ale też o przemocy psychicznej w rodzinie. Dla równowagi jest też historia dojrzałej miłości Mariny i Mathiasa wystawionej w pewnym momencie na kilka prób, m. in. związanej z rozłąką na dużą odległość. Czytelnik zostaje również zaznajomiony z tematyką międzynarodowej adopcji, która ku memu zdziwieniu okazała się szybsza niż adopcja w Polsce. Powieść jest zbudowana na tajemnicy, którą do grobu wzięło dwoje ludzi, ale jest nią związana trzecia osoba, która wciąż jeszcze żyje. Co lepsze: zachowanie tajemnicy , pozostanie wiernym przyjaciółce i złożonej przysiędze czy jednak pomoc w zrozumieniu siebie i poznaniu swojej przeszłości nowej przyjaciółce? Choć właśnie takiego zakończenia się spodziewałam, to książkę przeczytałam z wielką przyjemnością. I nie żałuję, że sięgnęłam po nią wiosną, a nie latem 😉

Bardzo przyjemnie się czyta książki pani Caboni. Lekkie pióro, może i romansidło, ale ciepłe, wzruszające, takie do popłakania. "Strażniczkę miodu i pszczół" czytałam na Sycylii, pełna uroku książka, przynosi mi wspomnienie słońca, poruszających historii miłosnych, szczerości i bliskości, gdy o niej myślę... Tęskniłam za tym uczuciem przy czytaniu, znalazłam "Zapach perfum" - i nie zawiodłam się.

Mieć 8 i 80 lat. Móc spisać historię własnej rodziny. Mieć na kogo czekać. Co wspominać. Bajka! I właśnie tak czytało mi się "Ryżowy podarunek" - bajkowo. Z uśmiechem na twarzy, czasem z zapartym tchem, z łzą cieknącą po zarumienionym policzku...

"Listy pachnące tymiankiem" - już sam tytuł pachnie i zachęca do zagłębienia się w ten świat pełen kolorów, zapachów i smaków. Eve Makis to brytyjska pisarka cypryjskiego pochodzenia i na Cyprze właśnie umiejscawia akcję swojej książki. To wzruszająca powieść pełna bolesnych rodzinnych tajemnic. Ciekawa, ale też tragiczna historia ormiańskiej rodziny z początku XX wieku. Katerina - młoda Angielka, po śmierci ukochanej babci Miriam wyrusza na Cypr aby poznać tajemnicę listów ukrytych przez nią w starej drewnianej skrzynce na przyprawy. Powieść przesiąknięta jest klimatem, tradycjami, historią i kulturą Ormian, smakami i zapachami tej krainy. Pojawia się też wątek miłosny Kateriny i poznanego na Cyprze Gabriela. Na szczęście nie jest on ani dominujący ani przesłodzony. Rodzinne sekrety oraz bogate opisy kuchni i tradycji Ormian to największe atuty tej historii. Autorka pięknie odmalowała ten świat kolorami, smakami i zapachami. Podkreśliła jak ważną wartością jest miłość i rodzina, jak wiele bólu, tęsknoty i żalu doświadczył ormiański naród. Ta opowieść świadczy też o szukaniu korzeni, o trosce o zachowanie kultury, języka i tradycji i o tym, że ma znaczenie, skąd jesteśmy. Zaskakująco ciekawa i przyjemna lektura.

Mówi się, że każda książka musi się doczekać swojego czytelnika - i ja jestem właśnie tym czytelnikiem dla tej książki. Wszystko było ok, podobała mi się narracja i język, polubiłam świat przedstawiony i sposób jego przedstawienia, obie bohaterki, atmosferę, tajemnicę, dramatyzm wokół głównego problemu, a zakończenie okazało się na szczęście takie, jakiego pragnęłam. Polecam.

O niezwykłych wydarzeniach w całkiem zwykłym mieście. Na przełomie lat 1951/52 w miasteczku Elizabeth w Stanach Zjednoczonych w ciągu niespełna dwóch miesięcy trzykrotnie rozbiły się samoloty pasażerskie. Autorka, która była bezpośrednim świadkiem tamtych wydarzeń stara się odmalować panujące wówczas nastroje, narastającą atmosferę strachu, mnożące się teorie spiskowe, wreszcie protesty mieszkańców, które doprowadziły do czasowego zamknięcia lotniska w Newark oraz zmiany trasy przelotów. To niesamowicie ciekawa historia, o której dosyć trudno znaleźć jakiekolwiek informacje, poza bardzo lakoniczną notką na amerykańskiej wikipedii. Stanowi ona tutaj jednak wyłącznie tło do naprawdę solidnej powieści obyczajowej. Główną bohaterką jest piętnastoletnia Miri, która przeżywa swoje nastoletnie problemy, pierwszą poważną miłość, tarcia z egoistyczną, zapatrzoną w siebie matką, rozluźnienie się więzi z najlepszą przyjaciółką. Nie jest to jednak płytka literatura młodzieżowa. Miri jest dziewczynką bardzo dojrzałą jak na swój wiek, która często ukrywa swoje prawdziwe myśli i emocje, żeby uniknąć konfliktów i bardzo łatwo ją polubić. Oprócz tego sporo jest tutaj ciekawych bohaterów i wątków drugoplanowych, a wypadki zostały opisane w bardzo przejmujący, działający na wyobraźnię sposób, bez epatowania naturalistycznymi opisami i pławienia się w cudzej tragedii. Książka zdecydowanie lepsza niż można by się spodziewać po literaturze tego typu.

Smakowita powieść. Autorka pisząca książki kulinarne. Główna bohaterka - właścicielka cukierni. Nie sposób uciec od przepisów, nęcących smaków, zapachów. Ale jest też wątek obyczajowy. Główna bohaterka jest interesująca, posiada różne talenty, w tym jeden niespotykany. Szkoda więc, że nie jest nam dane lepiej, dogłębniej poznać losów bohaterki.

Myślałam, że książka będzie ciekawsza. Nie wciąga od pierwszych stron, nie polubiłam żadnej bohaterki. Nie była zabawna. Nie wiem dlaczego, ale trochę przypomina mi "Niespokojnych ludzi" Fredrika Backmana (motyw przesłuchań, krycie winnego, usprawiedliwienie motywu przestępstwa, ukryte traumy). Można przeczytać, ale nie zostanie na długo w pamięci.

"dobry uczynek" traktuje o młodym małżeństwie, które boryka się z wieloma problemami. Libby przejmuje od teściowej stary pensjonat i zamierza urządzić go na nowo, by lepiej prosperował. Przy okazji w pobliżu domu znaleziono potrąconą przez samochód młodą kobietę, która po urazie cierpi na amnezję wsteczną. Libby oferuje jej dach nad głową w zamian za pomoc na recepcji. Kobieta każe mówić do siebie Pippa, ale po pewnym czasie identyfikuje się jako Alice. Luke,szwagier Libby, rozpoznaje w niej pracownicę pubu. Podobno ma walijskiego chłopaka, są szczęśliwi, więc kobieta z ulgą nawiązuje z Gethenem kontakt. Ma szybko wrócić do wspólnego domu. Potrzebuje wyciszenia i odszukania siebie, swojej tożsamości, ale czy znajdzie spokój właśnie tam? Kto ją potrącił, dlaczego nie pamięta szczęśliwych chwil z chłopakiem? Los szykuje jej kolejną niespodziankę. Tymczasem zaufanie Libby do Jasona zostaje mocno nadszarpnięte przez kłamstwa i machlojki finansowe czy błędne decyzje. Facet odchodzi, a Libby przy wsparciu Alice, Luke'a i innych doprowadza remont do końca. Czas leczy rany i jest gotowa dać mu drugą szansę. Z pewnością doświadczycie rozmaitych emocji czytając tę powieść. Różne komplikacje, wartka akcja, sprawnie rozwiązane wątki oraz dający się lubić bohaterowie to najważniejsze atuty tej książki. Przesłanie, że dobro powraca jest bardzo czytelne, a zakończenie poprawi humor romantycznym duszom. Warto dawać druga szansę ludziom, których się kocha- o tym zaświadczą bohaterowie. Mądra,ciepła i wciągająca historia.

Bardzo lekka lektura, chociaż podejmuje poważne tematy życia codziennego. W sam raz na leniwy weekend pod kocem z herbatą. Nie oczekiwałam niczego więcej, ani niczego mniej. Czyta się ją szybko i równie szybko można o niej zapomnieć. ——— „Trzeba grać takimi kartami, jakie daje nam los. I nie zawsze jest łatwo, ale nigdy nie wiadomo, jaką kartę los ma dla Ciebie w zanadrzu. ”

Jak brzmi tytuł, tak samo wybrzmiewa przesłanie tej książki. jest dokładnie o języku i o miłości :-) jedno i drugie przeplata się ze sobą wśród arabskiej kultury, w pewnym domu goszczącym 2 cudzoziemki... Nie ma tu nudy, jest krótko, ale poruszająco. jest miłość, prawdziwa, duchowa, głęboka, choć tylko z daleka... Polecam :-)