Czekoladowe pragnienie

Wojna, Szkocja i potwór z Loch Ness. Nie można się oderwać. Choć w pewnym momencie zaczęło być strasznie banalnie, a główna bohaterka z niewiele wiedzącej o świecie i życiu pannicy zmieniła się w totalną idiotkę, która - nie wiedzieć jakim cudem - zdołała swoim zupełnym brakiem mózgu uwieść inteligentnego i charakternego mężczyznę. Mimo to nadal dobrze się czyta, choć bardzo się nie lubi tych Amerykanów, na czele z panią Hyde.

Jak już pisałam książkę mam przez przypadek z biblioteki. Jest dość gruba, ale szybko się ją czyta, bo wciąga, oczywiście jeśli macie czas ;) Mnie ostatnio go trochę brakuje... W książce opisane są losy trzech rodzin, ich losy przeplatają się także z innymi bohaterami. Jednak głównym wątkiem jest ślub i wesele Kathy i Michaela, co łączy wiele osób. A wszystko zaczyna się w Paryżu, na końcu książki dowiemy się dlaczego akurat tam :) Dwie siostry i Kathy to przyjaciółki od dawna, choć drogi sióstr się trochę rozeszły, wszystko przez mężczyznę...... Jednak takie więzi są silne i nie tak łatwo je zerwać, choć można ostro naciągnąć ;) Książka ciekawie napisane, fajnie połączone wątki i dialogi. Lekkim piórem pisana. Wcześniej nie znałam autorki, ale fajnie było ją poznać i mam nadzieję, że uda mi się jeszcze coś przeczytać i zobaczyć czy inne też są fajnie pisane. Jeśli lubicie lekkie obyczajówki, z ciekawym zakończeniem to wam ją polecam :)

"Cytrynowy chleb z ziarnkami maku" mam w biblioteczce od kilku lat. Planowałam zostawić tę książkę na letni urlop ze względu na okładkę, która - wydawało mi się - kryje w sobie wakacyjną tematykę. Potrzebowałam jednak relaksu teraz i plany nieco zmieniłam. Cóż za niespodzianka spotkała mnie w środku! Prawie 50-letnie siostry Anna i Marina są ze sobą silnie związane emocjonalnie, choć różnią się bardzo od siebie. Starsza, Anna, wiedzie dość luksusowe życie w domu po rodzicach na Majorce. Ma słabe wykształcenie, nie pracuje zawodowo. Czas spędza na dbaniu o przemijającą urodę i wychowywaniu dorastającej córki. Marina uzyskała bardzo dobre wykształcenie medyczne w Stanach Zjednoczonych i pracuje w Etiopii w ramach programu Lekarze bez granic. Praca jest dla niej wszystkim i dlatego nie chciała mieć dzieci. Gdy pomaga przyjść na świat córeczce nastoletniej, zgwałconej dziewczyny, która wkrótce po porodzie umiera, w Marinie budzą się instynkty macierzyńskie dawno zepchnięte na dalszy plan. Musi je chwilowo znów zagłuszyć, bo właśnie przyszła wiadomość, że wspólnie z Anną odziedziczyły starą piekarnię i młyn na Majorce po nieznanej kobiecie. Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony. Autorka porusza wielu różnych wątków, ale czyni to nienachalnie i nie na przymus. Szczególnie Marinie zależy na wiedzy, kim była kobieta, która zostawiła im swój cały majątek. W tle poszukiwań poznajemy kilka przepisów z wykorzystaniem kilku rodzajów mąk. Jest tu trochę o niezrozumieniu matki i dojrzewającej córki, o wzajemnych animozjach i niechęci. Nie brakuje epizodu o wygasającej miłości małżonków i ich problemach finansowych, ale też o przemocy psychicznej w rodzinie. Dla równowagi jest też historia dojrzałej miłości Mariny i Mathiasa wystawionej w pewnym momencie na kilka prób, m. in. związanej z rozłąką na dużą odległość. Czytelnik zostaje również zaznajomiony z tematyką międzynarodowej adopcji, która ku memu zdziwieniu okazała się szybsza niż adopcja w Polsce. Powieść jest zbudowana na tajemnicy, którą do grobu wzięło dwoje ludzi, ale jest nią związana trzecia osoba, która wciąż jeszcze żyje. Co lepsze: zachowanie tajemnicy , pozostanie wiernym przyjaciółce i złożonej przysiędze czy jednak pomoc w zrozumieniu siebie i poznaniu swojej przeszłości nowej przyjaciółce? Choć właśnie takiego zakończenia się spodziewałam, to książkę przeczytałam z wielką przyjemnością. I nie żałuję, że sięgnęłam po nią wiosną, a nie latem 😉

Violeta i Diego, wnuczka i dziadek - to narratorzy tej książki. Każde z nich snuje własną historię. On szuka ukojenia na starość, pragnąc przed śmiercią uporządkować sprawy sięgające czasów II wojny światowej, a ona ucieka przed znęcającym się nad nią partnerem. Pod koniec książki ich opowieści spotkają się i zamkną historię ich życia w całość. Tytułową malarka jest zaś Elisa- ukochana Diega i babcia Violet, która choć nieobecna w życiu bohaterów, to jednak mająca wpływ na ich decyzje. Przepiękna opowieść o miłości i jej różnych obliczach.

Książka o Cyprze, a konkretnie o wojnie o Cypr, przeczytana na Cyprze. Opowiada historię rodziny hotelarzy z Famagusty, którzy chcieli przetrwać kryzys gospodarczy. Trudne czasy, trudne decyzje, brak szczęścia tak do końca. Książka nie jest arcydziełem, ale pomaga wczuć się w klimat wyspy, ułatwia decyzję co zjeść , czego spróbować, czego szukać w sklepie, a także zrozumienie co to się stało, że wyspa jest podzielona, a ubezpieczenie nie obejmuje wizyty w jej północnej części.

"Hotel Złamanych Serc" ma tytuł łzawej powieści dla pań w średnim wieku, ale kryje ciepłą angielską opowieść, w ekranizacji której mogłaby wystąpić Maggie Smith. Buffy, niegdyś znany aktor, odziedzicza stary pensjonat w Walii i bez zastanowienia się tam przenosi. Uwielbia kontakt z ludźmi, więc postanawia dalej prowadzić przybytek. A ten szybko staje się centrum wszechświata Knockton zmieniając życie jego mieszkańców, bywalców, ale i rodziny Buffiego. Prosto opowiedziana historia mająca w sobie coś z magii normalnego życia z dala od zgiełku i reflektorów. Uważam, że Deborah Moggah w pełni pokazała tu swój talent ciekawych porównań i snucia od niechcenia anegdot z przeszłości bohaterów. Nie było tego widać w "Tulipanowej gorączce". Myślę, że mroczne historie z zamierzchłych czasów to po prostu nie jej temat.

Akcja powieści rozgrywa się na Kubie, w latach 60. XX wieku, jednak – co ciekawe – to nie tego okresu dotyczy większość opowiedzianej tu historii. Dokładniej rzecz ujmując sprawa wygląda następująco: jest rok 1963, tuż po rewolucji Fidela Castro. Nad Kubę nadciąga potężny huragan Flora. Lokalne władze ewakuują mieszkańców i rozmieszczają ich, m.in. w willach dawnych bogaczy, potomków kolonizatorów itp. Do jednej z takich posiadłości (do dawnej rezydencji gubernatora) trafia siedem kobiet. Niektóre się znają, inne nie; grunt, że to w tym towarzystwie przyjdzie im przeczekać nadchodzący kataklizm. Na zewnątrz szaleje niszczycielski żywioł, a w małym pokoju na piętrze Casa Velázquez główna bohaterka, Maria Sirena, zaczyna snuć niewiarygodną opowieść o swoim dzieciństwie, które przypadło na czas kubańskiej wojny o niepodległość, o swojej walecznej, pełnej pasji matce oraz o ojcu rebeliancie. Robi to nie tylko dla pokrzepienia swoich towarzyszek, ale przede wszystkim dla spokoju własnej duszy i dla ocalenia nadziei. Jest to też swego rodzaju spowiedź, mająca pomóc kobiecie poukładać się jakoś ze swoim życiem, które choć bezapelacyjnie barwne, nie było ani łatwe, ani przyjemne, ani sprawiedliwe Na pierwszy rzut oka „Cuda przeszłości” faktycznie wyglądają na powieść przygodową, romans, sagę rodzinną czy po prostu powieść miłosną. Jednak w moim odczuciu powieść Acevedo to przede wszystkim wstrząsająca i na długo zapadająca w pamięć relacja z walki przeciwko tyranii. Bo wiecie, dla nas Kuba to Fidel, Hawana, Buena Vista Social Club i cygara. A przecież to jest tylko bezmyślnie utrwalona w naszej miałkiej pop-kulturze klisza, którą powielamy tym chętniej, im boleśniej zderzamy się z prawdziwą Kubą i jej historią. Bo ta prawdziwa Kuba jest dzika, płynie krwią, cuchnie ludzkim strachem. Nie tylko my w Polsce byliśmy bohaterami w naszym, specyficznym rozumieniu tego słowa. Nie tylko my walczyliśmy o honor, kiedy w walce o życie nie było już szans na wygraną. Nie tylko u nas zakładano obozy koncentracyjne, wsadzano do nich nikomu niepotrzebnych ludzi i skazywano na głodową śmierć. Nie tylko u nas możni tego świata wizytowali takie przybytki z ciekawością, z dreszczykiem emocji, ot, jak oryginalne zoo. Nie tylko u nas był czas, kiedy człowiek nie był niczym więcej niż przeznaczonym na rzeź zwierzęciem. Właśnie o tym są „Cuda przeszłości”. O zapomnianych ludziach i o zapomnianej historii. A może inaczej – o nigdy nie poznanych ludziach i ich tragicznej historii. Ta lektura wciągnie was jak wir, wstrząśnie wami nie raz, a na koniec pozostawi po sobie ciszę. Bolącą, pulsującą, uwierającą ciszę. Bo „istnieje cisza tak głęboka, że wstrząsa duszą, rodzi wrażenie oderwania, zagubienia, jakbyśmy rodzili się na nowo w zupełnie innym życiu, niepodobnym do tego, które znaliśmy wcześniej. To uczucie trwa tylko krótką chwilę, ale potrafi wytrącić z równowagi niczym zły sen”. Taka właśnie cisza zapadła we mnie po tej lekturze.

Książka o interesującej fabule, którą czyta się łatwo i przyjemnie. Autorka ukazuje realia panujące na Cejlonie w latach 20-tych i 30-tych XXw. Centralną postacią powieści jest tytułowa żona plantatora herbaty. Przez pryzmat jej przeżyć, duchowych rozterek i doświadczeń poznajemy pełne kontrastów stosunki społeczne kształtujące życie na ówczesnym Cejlonie. Nie brak też tutaj wątków historycznych, choć nie zostały one jakoś szczególnie wyeksponowane, stanowią raczej tło dla obyczajowej fabuły. Dodatkową atrakcją są też opisy egzotycznej, cejlońskiej przyrody.

Nie jest łatwo ocenić tą książkę. Jest ona bardzo osadzona w stylu opowieści perskich znanych z tych snutych przez legendarną Szeherezadę. Uchodźcy z Iranu starają się ułożyć życie w Argentynie. Ale tkwią mentalnie w swojej ojczyźnie. Dużo tu niedopowiedzeń i dla czytelnika trudnych w odbiorze powiązań. Język i rodzime określenia również nie ułatwiają odbioru. Zmuszony do emigracji człowiek jest w tragicznym położeniu. Grupa bohaterów stara się wesprzeć nawzajem w tym trudnym losie. Czyta się ciężko i na zasadzie "syty głodnego nie zrozumie". Dla konesera.

Bardzo przyjemnie się czyta książki pani Caboni. Lekkie pióro, może i romansidło, ale ciepłe, wzruszające, takie do popłakania. "Strażniczkę miodu i pszczół" czytałam na Sycylii, pełna uroku książka, przynosi mi wspomnienie słońca, poruszających historii miłosnych, szczerości i bliskości, gdy o niej myślę... Tęskniłam za tym uczuciem przy czytaniu, znalazłam "Zapach perfum" - i nie zawiodłam się.

Ciekawa fabuła, rewelacyjne opisy, dzięki którym czułam smak przygotowywanych potraw oraz widziałam piękne krajobrazy. Dzięki lekturze poznałam nieznany dotąd dla mnie rejon Włoch. Nie miałam pojęcia o istnieniu między innymi tzw. trullo. Do tego można poznać inną odsłonę historii II wojny światowej, przedstawionej z punktu widzenia Włochów, ich działań wojennych.

Wybory i ich konsekwencje. Miłość i przebaczanie, historia i współczesność. Sięgając po powieść sądziłam, że to kolejna historia dla miłośników książek z zagładą Żydów w tle. Nie do końca. ★Fabuła toczy się trojtorowo- w 1943 roku, gdy Chiara Ravello w Rzymie ratuje z łapanki żydowskiego chłopca Daniele Levi i kilkadziesiąt lat póżniej, gdy kobieta odbiera dziwny telefon z Wali od szesnastoletniej Marii podającej się za córkę Daniele. Jest jeszcze opowieść środka, z ucieczki na włoską wieś i powojennego Rzymu. Historia chłopca stanowi szkielet, na którym oparta jest cała powieść. Autorka czytelnikowi zostawia poskładanie z fragmentów, których sensu i połączenia musimy sami się doszukać. Dlatego dziwna to książka, z nierówno prowadzoną akcją, ale piękną historią którą chce się odkrywać natychmiast i której świadkiem jest majestatyczny Rzym. Sposób narracji, przemyślenia kobiety, emocje które wnikają głęboko w duszę czytelnika powodują, że książkę czyta się jednym tchem. Nawet niezbyt przeszkadza trojtorowość akcji, bo w końcu zbiegają się w jeden. Dlaczego Chiara Ravello jest sama? Co z chłopcem, aktualnie już dorosłym mężczyzną? Czy Maria jest córką Daniele? Pytania się mnożą, a odpowiedz na nie znajdziecie w książce. Wartością dodaną tej książki jest piękna okładka. Polecam!

"Weneckie lato" autorstwa Nicky Pellegrino to pełna uroku i inspiracji opowieść, która przenosi czytelnika do magicznej Wenecji. Addolorata Martinelli, główna bohaterka, jest postacią, z którą łatwo się utożsamić. Mimo posiadania rodziny i pracy, która powinna przynosić jej satysfakcję, czuje, że czegoś jej w życiu brakuje. Fabuła książki jest napisana z niezwykłą lekkością i ciepłem, a opisy Wenecji sprawiają, że miasto ożywa na kartach powieści. Pellegrino z mistrzowską precyzją oddaje atmosferę weneckich uliczek, kanałów i ukrytych skarbów, dzięki czemu czytelnik czuje się, jakby sam spacerował po tym urokliwym mieście. Podróż Addoloraty to nie tylko fizyczna wędrówka do Wenecji, ale także emocjonalna podróż w głąb siebie. Tworzenie listy dziesięciu rzeczy, które mogą przynieść jej szczęście, jest symbolem poszukiwania sensu i radości w życiu. Każdy z nowych znajomych, których poznaje w Wenecji, wnosi coś wyjątkowego do jej życia, pomagając jej odnaleźć pasję i równowagę. Historia ta pokazuje, jak ważne jest, aby nie bać się zmian i podejmować ryzyko w dążeniu do szczęścia. "Weneckie lato" to książka, która przypomina nam, że nigdy nie jest za późno, by zacząć wszystko od nowa, odnaleźć swoje miejsce na ziemi i otworzyć się na nowe doświadczenia. Nicky Pellegrino napisała powieść pełną ciepła, miłości i nadziei, która z pewnością zachwyci każdego czytelnika. To idealna lektura na lato, która pozostawia serce pełne pozytywnych emocji i inspiracji do poszukiwania własnego szczęścia.

Bardzo gruba książka, z czcionką troszke utrudniającą szybkie czytanie. Na początku totalnie gubiłam się w bohaterach, dosyć chaotycznie opisane. Już chciałam odpuścić tą książkę, ale gdy wgłębiłam się w czytanie i bardziej się skupiłam, książka bardzo mnie wciągnęła. Bardzo dużo zwrotów akcji. Ogólnie cieszę się, że przeczytałam tą książkę.

Na wyjazd do Hiszpanii szukałam na półkach w domu czegoś hiszpańskiego i znalazłam "Zimowe Panny" Christiny Sanchez-Andrade. Po ostatniej nieudanej lekturze ta bardzo mi się spodobała. Leniwa, tajemnicza, klimatyczna, wręcz dziwna, ale miała w sobie coś, co ją wyróżnia i dzięki temu można ją zapamiętać, a to już coś. To książka w stylu Marqueza. Akcja snuje się powoli z wieloma pętlami czasowymi, wspomnieniami, niedopowiedzeniami. Mała odizolowana wioska, zagubiona gdzieś z dala od cywilizacji, hermetyczna społeczność, w której wszyscy się znają, a jednak jest też miejsce na wiele tajemnic i wydarzeń, które ocierają się o zjawiska nadprzyrodzone, wróżby i czary. Pomiędzy tytułowymi "Zimowymi Pannami", czyli siostrami Saladiną i Dolores aż iskrzy. Sporo w tej książce emocji, latami tłumionych uczuć i emocji, miłości, zazdrości, wręcz zawiści oraz niespełnionych marzeń. To intrygująca opowieść. Czyta się łatwo i szybko, aż szkoda że to już koniec. Zdaję sobie jednak sprawę, że trzeba lubić taki rodzaj literatury. Mi się bardzo podobała.

Tu dużo można by opowiadać, ale w skrócie. Początek książki nudził mnie, wręcz denerwował. Dopiero w połowie akcja zaczęła się rozwijać. Cieszy mnie, że główna bohaterka zdecydowała się w końcu zadbać o siebie i o swoje szczęście. Szkoda, że pod koniec dopiero wszystko wyjaśnia się kartka po kartce. I wtedy książka zaczęła być interesująca. Jest w niej pewne przesłanie jak w każdym życiu nie dawać siebie w całości ale z umiarkowaniem. Podsumowując książka warta przeczytania ale trzeba cierpliwości im bardziej w głębi się czytelnik w powieść tym szybciej dotrze to sensu moich przemyśleń.

Lata 50 XX wieku, Ameryka. Początkowo niewłaściwie oceniłam książkę - po prześledzeniu informacji na temat autora sądziłam, że będzie ona poruszała jedynie problem segregacji rasowej w południowej części USA. Dla amatorów powieści opartych na kanwie fabuły historycznej mam oczywiście dobrą wiadomość- aspekt ten został w niej gruntownie opisany. Autor nawiązuje do wielu wydarzeń oraz ważnych postaci, które przyczyniły się do walki o prawa czarnoskórych obywateli. Co więcej, w książce zostało również przedstawione życie ówczesnych kobiet. Tytułowa Pani Hazel, przykładna biała żona wpływowego mężczyzny, wiodącą życie według odgórnie ustalonych schematów, okazuje się tak naprawdę nieszczęśliwa. Biała, uprzywilejowana, ale niestety kobieta... Wreszcie, książka jest również idealna dla osób, które poszukują nadziei na lepsze jutro i zwątpili w relacje międzyludzkie. Dawno nie spotkałam powieści, która przedstawiałaby siłę solidarności w ciężkich chwilach. Zdecydowanie polecam ją każdemu. Kobietom i mężczyznom. Osobom zarówno zainteresowanym historią rasizmu, panoramą życia społecznego Ameryki lat 50, jak i tym, które po prostu poszukują nadziei na lepsze jutro. :)

„Królowa lodów z Orchard Street” to powieść, w ktorej autorka w formie wspomnień snuje historię biednej emigrantki, która w XX-wiecznej Ameryce, mimo wypadku i wielu przeciwności, buduje lodowe imperium. Narracja prowadzona jest z perspektywy starszej, zamożnej kobiety, która wraca wspomnieniami do swojego dzieciństwa i kolejnych etapów życia. Dzięki temu razem z bohaterką dorastamy, obserwujemy jej decyzje, sukcesy i porażki oraz to, jak stopniowo kształtuje się jej charakter. Największą siłą tej książki jest główna bohaterka. Nie jest ani piękna, ani sprawna i zdecydowanie nie jest postacią jednoznacznie pozytywną. Bywa naiwna, przebiegła, zgryźliwa, momentami dwulicowa i nieprzyjemna (zwłaszcza do swojego męża). Mimo ogromnego sukcesu finansowego żyje w ciągłym strachu i nie sprawia wrażenia osoby zadowolonej z życia. To właśnie jej wady czynią ją wiarygodną. Jednocześnie powieść pokazuje, że na sukces nie składają się wyłącznie ciężka praca i wytrwałość, ale również łut szczęścia, konsekwencja w działaniu oraz gotowość do podejmowania trudnych decyzji. Dużym atutem jest także tło historyczne. Akcja rozpoczyna się w pierwszej połowie XX wieku i wprowadza czytelnika w realia życia ubogich grup społecznych emigrujących do Ameryki w poszukiwaniu lepszego życia. W tle pojawiają się ważne wydarzenia historyczne, takie jak wybuch II wojny światowej czy przemiany społeczne. Ciekawym elementem jest również przedstawienie kulis powstawania i rozwoju biznesu lodowego, w końcu mało osób wie jak wygląda produkcja lodów "od kuchni". Z pozoru mogłoby się wydawać, że jest to ciepła opowieść o spełnionym amerykańskim śnie, jednak książka zawiera sporo goryczy, rozczarowań i ludzkiego cierpienia. Nie wszystko kończy się tak, jak można by tego oczekiwać. Samo zakończenie wydało mi się niesprawiedliwe, choć jednocześnie dobrze wpisuje się w losy antybohaterki i podkreśla myśl, że świat nie jest sprawiedliwy. To powieść spokojna, momentami surowa, ale również w pewnym sensie budującą. Polecam ją czytelnikom, którzy cenią niejednoznacznych bohaterów, historyczne tło i historie pokazujące cenę, jaką czasem płaci się za sukces.

Babka opowiada historię swojego życia swojej wnuczce. Niemal w telegraficznym skrócie przedstawia wydarzenia z życia i osoby, które ją ukształtowały. Gdzieś w tle trochę historii, emigracja, epidemia, dwie wojny, wielki kryzys. Lekko napisana, dobrze się czyta, ale trochę jej za mało i za lekko.

To były ciekawe chwile spędzone w północnych Indiach wraz z Anglikami z trzech pokoleń oraz towarzyszącymi im Hindusami w okresie ich pierwszego buntu wolnościowego w 1857 roku aż do końca I wojny światowej. Historia mężczyzn zaangażowanych w sprawy wojskowe to tło dla sytuacji kobiet rozerwanych pomiędzy Indiami a Londynem, podążających za swoimi mężami, zamkniętych w posiadłościach z tytułem memsahib, ocierających się o szaleństwo, szukających swojego miejsca na ziemi.