Siostry półkrwi

Książka opowiada historię Mili, dziewczyny, która zmaga się z utratą pamięci i tajemniczymi „przeskokami” w czasie i przestrzeni. Nie pamięta kilku lat swojego życia, a jednocześnie zaczynają dziać się wokół niej rzeczy, których nie potrafi racjonalnie wyjaśnić. Stopniowo odkrywa, że jej przypadłość może mieć związek z czymś znacznie bardziej niezwykłym, niż początkowo się wydaje. Granica między rzeczywistością a czymś innym zaczyna się zacierać, a Mila musi zmierzyć się nie tylko z własną przeszłością, ale i z tym, kim tak naprawdę jest. Pomysł na fabułę jest zdecydowanie ciekawy, motyw utraty pamięci połączony z elementami nadnaturalnymi daje spore pole do popisu. fajna książka, ale bez większego efektu „wow”. Czytało się ją dobrze i dość przyjemnie, jednak nie zostawiła po sobie jakiegoś większego śladu. Pomysł naprawdę mi się podobał, bo był inny i miał w sobie coś intrygującego, ale wykonanie już nie do końca mnie porwało. To jedna z tych historii, które są w porządku na chwilę, spędzasz z nimi miło czas, ale raczej szybko o nich zapominasz…

Szmaragdowy wąż to historia jedenastoletniej Amandy, która w wypadku traci najlepsza przyjaciółkę. Krótko po tym jej rodzina się rozpada i dziewczyna wyprowadza się z matką do innego miasteczka - do Księżycowej Krainy. Jest pod wielkim wrażeniem nowego miejsca i dziwi się, że jej ojciec nigdy nie wspominał o tych okolicach ,a są to jego rodzinne strony. Pewnej nocy Amanda słyszy za ścianą hałasy. Ma dziwne sny, a obrazki które wiszą w jej pokoju tajemniczym sposobem zmieniają swoje miejsce. Po jednym został tylko gwóźdź w ścianie , a dziewczyna nie zdaje sobie sprawy co kryje w sobie zaginiony obraz. Wkrótce jej ojciec wyjaśnia jej rodzinne tajemnice i tylko Amanda może dokończyć historię swojego rodu. Czy nie pogubi się między snem a jawą? Czy uda jej się rozpoznać prawdziwą miłość j przyjaźń i czy uda jej się uratować Krainę? Bardzo ciekawa fabuła, świetnie opisany fantastyczny świat duchów. Momentami trochę sama się gubiłam między postaciami. Pożegnanie duchów i rozłąka po śmierci ma mocny i ważny wydźwięk. Książka bardzo mi się spodobała - jedyny minus to mała czcionka, która trochę utrudniała czytanie.

Arleta właśnie kończy osiemnaście lat. Przyjęcie połączone z wystawnym pokazem mody jej opiekunki jest niezwykłym wydarzeniem nie tylko w Paryżu, gdzie przyszło zamieszkać dziewczynie po tragicznej śmierci jej rodziców i siostry. Od czterech lat otoczona murami pałacu i opieką Camille blokowała traumatyczne przeżycia. Nawet najmniejsza krztyna ognia z przeszłości nie dosięgała wspomnień dziewczyny, jednak noc jej urodzin wszystko zmieniła, a odwiedziny pewnego chłopaka o pięknych oczach i ciemnych włosach zapoczątkuje ciąg zdarzeń, który zrzuci wszelkie zasłony tajemnic w życiu dziewczyny. Kim jest Feu? Nie tylko na to pytanie Arleta będzie chciała poznać odpowiedź, wszak jej pochodzenie i zdolności mogą okazać się równie niebezpieczne co nieznajomy. Delikatna okładka utrzymana w jasnych tonacjach, niezwykle lekki i jakże zwodniczy tytuł nie oddają nawet w połowie tego, co w treści. Czy ta różnica jest pozytywna? Jestem oczarowana powieścią spod pióra Gabrieli Kusz. Nie wiem, czy bardziej porwała mnie fabuła i pomysł na skonstruowanie tak ciekawego świata, czy styl autorki. Pisarka ma bowiem niesamowite wyczucie, jeśli chodzi o równowagę pomiędzy wątkami oraz lekkość pisania, która na każdej stronie oczarowuje czytelnika, nie pozwalając mu się oderwać od tej opowieści choćby na chwile. Zaprasza nas do świata, w którym rozegra się walka dobra ze złem, ale zanim to nastąpi, gra dotyczyć będzie z pozoru zwykłej dziewczyny, która równoważy oba światy, a jej przejście na którąś ze stron może zaważyć na losach wojny. Całość: ----------------------- http://www.martawsrodksiazek.pl/2018/10/biay-wrobel-gabriela-kusz.html -----------------------

Dziwna rzecz. Od pierwszych stron 𝘚𝘳𝘦𝘣𝘳𝘯𝘢 𝘥𝘻𝘪𝘦𝘸𝘤𝘻𝘺𝘯𝘢 zaczęła mnie wciągać jakimś osobliwym rodzajem siły. Ale z pewnością nie można było tego nazwać relaksującą lekturą... Powieść to trochę niepoukładana wiązanka epizodów z życia studenckiego głównej bohaterki. Obserwujemy jej relację z siostrą, przyjaciółką oraz partnerem przyjaciółki. Najbardziej przykre są wspomnienia z domu, gdzie obok ojca chodziło się na paluszkach, gdzie dziewczyny musiały "obejść się bez"... Pewne wydarzenia, które skądinąd nie są opisane wprost, a pozostawione w półsłowach naszym przerażającym domysłom, ukształtowały dziewczynę, która nie jest wcale taka cicha i miła, na jaką wygląda. Podoba mi się, jak wnikliwy jest portret psychologiczny głównej bohaterki. Da się choć trochę zrozumieć poskręcane ścieżki, jakimi podąża jej umysł. Widzimy, co miało wpływ na co. Ale to wszystko jest po prostu gorzkie. I smutne. Autorka skupia się tutaj na nieoczywistościach damskiej przyjaźni. Na bardzo toksycznych relacjach rodzinnych. Na potrzebie i znaczeniu posiadania pieniędzy. Determinacji ze względu na pochodzenie. Samotności. A tłem dla wydarzeń (ale i nie tylko tłem, bo ma również wpływ na faktyczny rozwój akcji) jest oparta na faktach chicagowska historia tylenolowego zabójcy, zatruwającego cyjankiem kapsułki przeciwbólowe. Znaczenie tytułu odkryjecie sobie sami, bo moment, w którym to wybrzmiewa, jest fascynujący. Wiele jest tutaj pięknych cytatów, których zaznaczania musiałam sobie odmówić (egzemplarz z biblioteki). Przeglądam sobie opinie, które w znacznej większości są negatywne. A wiecie co? Ja tę książkę bardzo doceniam. Jest specyficzna, to prawda, i dla niektórych może być nudna i odpychająca, ale ja znalazłam w niej coś, co mnie do niej wciągnęło. Sprawdzicie, czy Was też wciągnie?

Wszystkie gwiazdki daje za treść i formę. Styl już dawno nie spotykany. Nareszcie erotyk w którym się czuje erotyzm a nie przesycone wyuzdaniem i przeklinaniem zblizenia! Choć fabuła daje wiele do życzenia, ten najważniejszy dla opowieści fakt jest fantastyka, to miło spędziłam czas czytając te pozycję. A o czym ta książka?- o odnalezieniu siebie, o akceptacji swoich preferencji/upodobań. Główny bohater pod koniec wysunął wnioski trafione w 10- kiedyś myślałem że się ożenię, małżeństwo aranżowane, urodzi mi 4 dzieci a pozniej będę ją zdradzał jak większość mężczyzn robi. Nie sądziłem że jestem TAKI, nigdy nawet o tym nie myślałem, ciesze się że otworzyłem się na nowe doznania.

#154 - Jak upolować pisarza ? - Sally Franson - Wydawnictwo Znak #15/52/2019 Książka ta trafiła do mnie, jako świąteczny prezent od Wydawnictwo Znak, za co serdecznie dziękuję :) Dzisiejszą recenzję zacznę od cytatu: "Nigdy nie miałam, jak by to określił psycholog "świetnych" relacji z mężczyznami. Naturalnie obwiniałam za to mężczyzn, zwłaszcza mojego ojca." Zaciekawiło mnie też jedno spostrzeżenie autorki: "Pisarze zazwyczaj rodzą się smutni, prowadzą smutne życie, a potem w smutku umierają, co jednak nie znaczy, że nie są zdolni do innych emocji." Jest to książka, która opowiada nie tylko o miłości głównej bohaterki - Casey, ale także o przyjaźni. "Ale przyjaźń, jak nauczyłam się w ciągu ostatnich kilku miesięcy jest bardzo krucha. To coś jak miliony cieniusieńkich nitek łączących jedno serce z drugim - z daleka wygląda jak gruba lina, ale z bliska to pajęcza przędza. Wystarczy jeden niezręczny ruch, żeby ją zerwać." Przesłanie, które zabieram z tej książki dla siebie: "Nawet kiedy twoje życie staje w płomieniach, spróbuj się cieszyć, że nie marzniesz. A przynajmniej to sobie wmawiaj." Co możesz zrobić gdy stracisz pracę, przyjaciółkę, chłopaka i reputację ? Co Ci wtedy pozostaje ? - Odpowiedź znalazłam na przykładzie życia głównej bohaterki - gdy nie masz już nic, możesz znaleźć swoją pasję i w końcu z radością się jej oddać. Mam z Casey taką samą, czyli czytanie książek. Poniżej jeszcze kilka słów z książki, gdyż jest to powieść, która dała mi dużo do myślenia: "Bo to takie żenujące prosić o pomoc." "Naprawdę sądziłam, że mogę naprawić te niemożliwe do zagłuszenia problemy poprzez skupienie się na powierzchowności." "A mimo to wraz z upływem czasu zaczęłam myśleć o wszystkich rzeczach, które mi się przytrafiły, jak o mojej skale. Mojej opoce, ciężkiej, niemożliwej do ruszenia części mojego życia...... jeśli mam zamiar być sobą to będę musiała, jeśli nie pokochać tą skałę, to przynajmniej się z nią dogadać." Czy Casey upolowała pisarza ? Choć książka ma niecałe 380 stron czytałam ją prawie 1,5 miesiąca i dzięki niej mam wiele cennych refleksji. Bardzo ją polecam <3 https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2058101331156423/?type=3&theater

Bardzo mi się podobała ta historia, pięknie opowiedziana. Ciccarelli wykreowała wspaniałą bohaterkę silną i niebanalną. Plastycznie i ciekawie opisała świat smoków, skralów i wszystkich bohaterów w nim żyjących. Wątek miłosny bardzo subtelny, można pewnie było ciekawiej stworzyć postać Torwina, ale jak na pierwszą napisaną przez siebie książkę autorka naprawdę świetnie sobie poradziła.

"Mroczny Tron" to kolejna porcja wciągającej, pełnej napięcia opowieści o trzech niezwykłych siostrach. Ceremonia Przyspieszenia dobiegła końca, otwierając drzwi do decydującego etapu walki o tron Fennbirnu. To, czego każda z sióstr się obawia, nie jest jednak utratą życia w siostrzanej rywalizacji. "Mroczny Tron" to druga część trzymającej w napięciu serii o trzech niezwykłych siostrach, z których tylko jedna może zostać Królową. Kendare Blake kontynuuje historię Katherine, Arsinoe i Mirabelli, przenosząc czytelnika w świat pełen magii, intryg i niebezpieczeństw. Książka rozpoczyna się po zakończeniu ceremonii Przyspieszenia, wydarzenia kluczowego dla losów bohaterek. Każda z sióstr musi teraz zmierzyć się z własnymi lękami i odkryciami, które rzucają nowe światło na ich moce i przeznaczenie. To moment, w którym autorka buduje na podwalinach pierwszej części, poszerzając świat, wprowadzając nowych bohaterów i rozwijając wątki zaskakującymi zwrotami akcji. Książka jest pełna zaskakujących zwrotów akcji, które trzymają czytelnika w napięciu. Wątek Katherine jest szczególnie intrygujący, pełen nieprzewidywalnych momentów, które skłaniają do zastanowienia się nad tym, co przyniesie przyszłość. Autorka umiejętnie buduje tło dla głównych bohaterek. Blake wyraźnie pokazuje, że świat Fennbirnu nie jest czarno-biały, a bohaterowie zmagają się z moralnymi dylematami, co sprawia, że czytelnik z łatwością angażuje się emocjonalnie w losy głównych postaci. Można zauważyć, że tempo akcji w tej części jest nieco wolniejsze niż w pierwszej, ja uważam, że pozwala to lepiej poznać bohaterów i ich motywacje. Kendare Blake w tym tomie pokazuje, że ma pełną kontrolę nad światem, który stworzyła, co sprawia, że czytelnik chętnie przemierza razem z bohaterami wyspę Fennbirnu. Warto również zwrócić uwagę na rozwój wątku Jules, która odgrywa coraz ważniejszą rolę w fabule. Jej moc staje się kluczowym elementem w narracji, dodając nowy wymiar zagrożenia i nadziei dla sióstr. Kendare Blake umiejętnie balansuje pomiędzy różnymi wątkami, pozwalając czytelnikowi stopniowo odkrywać kolejne tajemnice tej magicznej wyspy. Co więcej, w tej części serii autorce udaje się uzupełnić pewne luki, pozostawione po poprzednich wydarzeniach, jednocześnie pozostawiając wiele tajemnic do odkrycia w przyszłych tomach. Dodatkowo, większa ilość podróży i odkryć sprawia, że świat staje się bardziej realny i fascynujący. W "Mrocznym Tronie" autorka udowadnia, że potrafi zaskakiwać. Zwroty akcji są nieprzewidywalne, momentami szokujące, co utrzymuje czytelnika w stałym napięciu. Z pewnością spełnią oczekiwania fanów serii. Choć nie jest bez wad, takich jak momenty, gdy zachowanie bohaterów może wydawać się nielogiczne, ogólny klimat i rozwój postaci są tego warte. Po przeczytaniu tej części nie możesz się doczekać, co przyniosą kolejne tomy, a to najlepszy dowód na to, że warto poświęcić czas na tę opowieść. Szkoda tylko, że dalsze tomy nie zostały przetłumaczone na język polski... Ważnym elementem tej książki jest także światopoglądowy kontrast pomiędzy królowymi. Każda z sióstr ma swoje własne cele i wartości, co prowadzi do zderzenia różnych perspektyw na władzę i odpowiedzialność. To nie tylko walka o tron, ale także o to, kim naprawdę są i jakie są ich prawdziwe cele. Jednym z elementów, który zasługuje na uwagę, jest również sposób, w jaki autorka rozwinęła świat Fennbirnu. W książce pojawiają się nowe lokacje, tajemnicze zakątki wyspy, co sprawia, że cały świat staje się bardziej realistyczny i fascynujący. Dodatkowo, większa ilość podróży i odkryć sprawia, że czytelnik ma okazję poznać różnorodność krajobrazów i kultur na wyspie. Nie można też zapomnieć o atmosferze napięcia, która unosi się na kartach tej książki. Czytelnik nie może być pewny, komu może zaufać, a kto skrywa własne motywacje. To właśnie ta niepewność i zaskakujące zwroty akcji sprawiają, że "Mroczny Tron" trzymają w napięciu do ostatniej strony. Mimo pewnych wad, takich jak momenty, gdy zachowanie bohaterów może wydawać się nie do końca spójne, ogólny obraz tej książki jest bardzo pozytywny. "Mroczny Tron" to opowieść o magii, intrygach i sile siostrzeństwa, która wciąga od pierwszej strony i nie pozwala oderwać się aż do samego końca. To lektura, która z pewnością spełni oczekiwania fanów fantasy, oferując zarówno emocjonującą akcję, jak i głębokie, rozbudowane postaci.

Rozwój technologii daje ludziom wiele możliwości, które wykorzystują dla zaspokajania własnych potrzeb. Wyobraźcie sobie XXIV wiek. Zastanawialiście się kiedyś, jak będzie wtedy wyglądało życie kolejnych pokoleń? Z pewnością każdy ma swoje wizje i opinie na ten temat. Czy świat sztucznej inteligencji (na pewno tak można go nazwać) okaże się dla nich dobry? Myślę, iż na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Miejmy nadzieję, że każdy człowiek, któremu przyjdzie wówczas żyć, odnajdzie się w nim czerpiąc z tego, co zaoferuje mu najwięcej korzyści i przyjemności. Jesteście ciekawi, jak w przyszłości zostaną udoskonalone lubiane przez wszystkich gry, przenoszące nas w alternatywną rzeczywistość? Ich przebieg, bez wątpienia, będzie wyglądał zupełnie inaczej. (...) https://popbookownik.pl/granica-miedzy-gra-a-rzeczywistoscia-jest-bardzo-cienka-immersja-recenzja-ksiazki/

Ada budzi się w szpitalu psychiatrycznym po kolejnej nieudanej próbie samobójczej. To choroba przekreśliła jej szansę na "normalne życie". Cukrzyca sprawiła, że została sama. Mimo iż mieszkała z rodzicami nie miała u nich wsparcia. Jedyną osobą, która dawała jej jakiegokolwiek poczucie bezpieczeństwa i wsparcia emocjonalnego jest babcia. Kiedy Ada wraca do domu czeka na nią smutna wiadomość. "Babcia nie żyje, ale zostawiła dla Ciebie list". W liście znajduje się informacja by Ada dała sobie 30 dni na "normalne życie, normalnej nastolatki. Jednak jeśli po miesiącu stwierdzi, że życie nie jest dla niej, niech go skończy tak jak planowała to zrobić do tej pory". 💔 Książkę czytałam na raty. Początek o samobójstwie, braku akceptacji ze strony religijnej rodziny oraz depresja dziewczyny brzmiały dla mnie bardzo znajomo przez co czułam ból w trakcie czytania książki. Emocje jakie towarzyszyły mi przez dalszą część książki, gdzie Adam naprawdę się stara "żyć normalnie" były u mnie mieszane. Raz chciało mi się płakać, raz byłam szczęśliwa, a często byłam zła na postacie, które w Ady życiu występowały. Co musiało by się stać by Ada dała szansę sobie i życiu i chciała zostać po 30 dniach ? To pytanie tkwiło w mojej głowie do końca książki. 📖🥺 Zakończenie zaskakujące, tak jakby całe nasze życie było zapisane w gwiazdach... 🌠

Nie wiem, czego spodziewałam się, gdy osiem lat temu wrzuciłam tę książkę do koszyka, ale na pewno nie tego, co ostatecznie dostałam. I wiecie co? Dobrze, że tyle u mnie przeleżała, bo wtedy chyba nie odnalazłabym w niej tego wszystkiego, co teraz zrobiło na mnie takie wrażenie. "Przeklęci Święci" to zdecydowanie nie jest typowa młodzieżówka z elementami fantasy. Ba! To nawet nie do końca fantasy, jakiego możecie się spodziewać. Powiedziałabym, że to nawet bardziej przypowieść niż klasyczna opowieść. Mamy tutaj prostą historię, ale naładowaną symboliką i metaforami, które robią robotę. O ile ktoś lubi takie klimaty. Bo jeśli szukacie akcji i szybkiego tempa, to możecie się odbić. Ale jeśli lubicie grzebać głębiej i wyciągać z tekstu więcej niż tylko fabułę to myślę, że warto. Akcja dzieje się w latach 60. w Kolorado, co samo w sobie nadaje całości ciekawy klimat. Ale najważniejsza jest jednak rodzina Soria, posiadająca dar (a może przekleństwo?), który zmusza ludzi do konfrontacji z własnym mrokiem. I dopiero gdy to zrobią, mogą dokonać cudu – przebaczenia i uzdrowienia. Brzmi dziwnie? Trochę tak. Ale im dalej w las, tym bardziej zaczyna to mieć sens. Postacie? Barwne i wyraziste. Każda inna, każda zapada w pamięć. I choć nie każdą da się od razu polubić, to nie sposób ich pomylić, a to ogromny plus. Mam jednak wrażenie, że to jedna z tych książek, które trzeba przeczytać w odpowiednim momencie, bo nie każdy czas będzie dla niej odpowiedni. Ja trafiłam idealnie – i dlatego mnie kupiła. Ale spokojnie mogę sobie wyobrazić, że kilka lat temu uznałabym ją za dziwną, może nawet nudną. To historia, którą można pokochać albo kompletnie znienawidzić. Nie dla każdego, ale zdecydowanie dla tych, którzy chcą czegoś mniej oczywistego. Dla mnie dość spore zaskoczenie.

Dobra, podsumujmy to tak: mamy tu jedzenie, a przede wszystkim jego smak, jako narzędzie do manipulacji emocjami, co jest naprawdę fantastycznym pomysłem i najlepszą częścią książki. Nasz główny bohater jest tytułowym Baszą Smaku i poznaje tajemne sekrety bycia nim i wykorzystuje do własnych celów. Jakich - to tak naprawdę dowiadujemy się po przeczytaniu całości (albo ja nie ogarnęłam, bo chyba jednak były jakieś poszlaki...). Generalnie ja mam taki problem z tą książką, że jest piękna okładka, fascynująca treść, ale ja do samego końca nie wiedziałam, o czym ona w sumie jest i po przeczytaniu zakończenia wcale to się nie wyklarowało... Byłam jednocześnie strasznie ciekawa, jak to się potoczy, ale i ta książka w ogóle do mnie nie trafiła, poza tym, że ciągle myślałam o jedzeniu i byłam głodna... :). Zdecydowanie ma w sobie coś magicznego, ale nie udało mi się dowiedzieć, co to dokładnie za magia. Mimo to na pewno będę miło wspominać, bo nie jest to coś, z czym mam styczność na co dzień.

Na początku bardzo się wynudziłam. Myślałam że to będzie historia którą przeczytam i szybko o niej zapomnę. Akcja zaczęła się rozkręcać gdzieś w połowie książki. Gdy nie wszystko szło po myśli głównej bohaterki. Ile tam było przeciwności! Ale dodały one smaczku . Bardzo ciekawy pomysł na książkę. I według mnie , dobrze poprowadzony. Co do zakończenia. Można się go domyślić po niektórych wstawkach. Myślę że i wy się połapiecie. Na końcu bardzo bardzo dużo emocji i szybkiej akcji. Mega polecam jeśli chcecie spędzić przyjemny wieczór z książką i wziąć się za coś nieoczywistego.

Miałam dosyć duże wymagania względem tej pozycji przez to jak dobrymi opiniami cieszy się na bookmediach. Niestety trochę się zawiodłam. Główna bohaterka odwleka w czasie przekazanie co konkretnie się wydarzyło jednak bardzo łatwo się domyślić. Trójkąt miłosny między nią a dwójką braci, co może pójść nie tak? Praktycznie wszystko. Bardzo do przewidzenia. Podoba mi się wątek poboczny związany z siostrą głównej bohaterki która jest niesłysząca oraz mamą i dziadkiem. O wiele bardziej wciągnęłam się w tę cześć i jej zakończenie o wiele bardziej mnie zaskoczyło.

*fantastyka dla młodzieży z potencjałem wykorzystam tylko częściowo* Najkrótsza z trylogii, równie szybko się czyta jak poprzednie części. Jeżeli wcześniej podział materiału nie szkodził tempu akcji, tak niestety tutaj rozciągał i zwalniał znacznie wydarzenia. Zbyt dużo perspektyw, zbyt krótkie rozdziały. Rozczarowujący happy end. Nie obyło się oczywiście bez błędów redakcyjnych/korekcyjnych, np. pomylone imiona bohaterów. Zacytuję "perełeczkę": "Gdy Qiun minęła kolejno wizerunki przedstawicieli wszystkich dziewięciu rodów Poszukiwaczy, malowidła się skończyły." (s.149)- zdanie całkowicie bez sensu :D Wielkie brawa za wymyślony świat! Całkiem zgrabny, ciekawy i wciągający. Postać Dex'a i jego historia poruszająca i wyjaśniająca wszystko o genezie Poszukiwaczy i wszystkich ich niesamowitych urządzeniach (głupia Quin nie chciała uważnie słuchać, eh). Tytułowy rozrywacz - bardzo ciekawy przedmiot ;) Chciałoby się poczytać więcej o tym świecie...

Druga część cyklu trzyma poziom, a momentami nawet go podnosi. Akcja nabiera tempa, robi się mroczniej i bardziej emocjonująco, dzięki czemu trudno oderwać się od lektury. Bohaterowie dalej są ciekawi, a ich relacje rozwijają się w sposób naturalny i wciągający. „Nimfa” pokazuje, że autorka konsekwentnie buduje swój świat i potrafi zaskoczyć czytelnika. To świetna kontynuacja, która sprawia, że chce się sięgnąć po kolejny tom bez chwili wahania.

Sama jestem zaskoczona swoją opinią, ale WOW. Bo jeżeli patrzymy na tę książkę tylko z perspektywy fabuły, to wiadomo, miłości, zerwania, zdrady, toksyczni ludzie. Ale ci ludzie są tak napisani, że siedzimy i psychologicznie analizujemy ich decyzje, dlaczego ktoś może uciekać od szczęśliwego związku, jakie budujemy sobie mury, by nie dać się zranić, jak wolimy krzywdzić innych, by nie zostać skrzywdzonym samemu. OMG TE METAFORY Z MORZEM CZY ŁAWKAMI W PARKU!!! Nawet z tytułową religią i niewiarą. Bo tu ważna jest nie tylko fabuła, ale głównie to, co znalazło się między wierszami. Nie jest to tak mroczna i psychodeliczna Tarryn Fisher, jaką znam z jej innych książek, ale tu pokochałam, i gdyby ktoś powiedział mi, że "Boginię niewiary" napisała Taylor Jenkins Reid – uwierzyłabym. Dojrzały romans o ludziach skomplikowanych, nieidealnych, zagubionych i złamanych.

A ja sie zastanawiam w sumie dlaczego tutaj tyle negatywnych opinii? Jak dla mnie książka bardzo ciekawa. Wcale nie uważam że tylko dla nastolatek. Czekam na następną część. ;) Wielu pisze że podobna do tej czy do tamtej. Serio? a które nie są? Po przeczytaniu jakiejś ilości książek, w moim przypadku sporej, co 2 książka ma bardzo dużo podobieństw, tak samo jest w przypadku filmów czy seriali. Jednak są takie bardziej i mniej wciągające - ta jak dla mnie bardzo ;)

Książka dobra, ale jakoś ciężko mi uwierzyć, żeby ludzie aż tak ślepo wierzyli. Nie mówiąc już o zasadach jakie panują, pomimo tego iż to ma być kraj demokratyczny. Przykładowo pieniądze, które trzeba zapłacić, aby móc decydować. Moim zdaniem ci ludzie nie raz zachowują, się aż zbyt naiwnie, ale rozumiem że to na potrzeby książki. Niestety ale nie mam kolejnego tomu na półce i bardzo żałuję, bo z przyjemnością bym się zabrała za czytanie.

Życie Deanny Lambert zmieniło się bezpowrotnie, kiedy jako trzynastolatka została przyłapana przez ojca w niedwuznacznej sytuacji ze starszym chłopakiem. Trzy lata później wciąż zmaga się z konsekwencjami tamtego wydarzenia : w szkole przyczepiono jej etykietkę puszczalskiej, w miasteczku ta historia obrosła już legendą. W gronie rodzinnym jest jeszcze gorzej - ukochany ojciec traktuje córkę jak powietrze, codziennie dając jej do zrozumienia, jak bardzo go zawiodła. Deanna ucieka w świat wyobraźni, marzy o wyrwaniu się z ponurego domu i stworzeniu własnej małej rodziny.