Basza smaku

Utwór jest hybrydą gatunkową. Znajdziemy w nim elementy mrocznej baśni, horroru, fantastyki, trillera psychologicznego i powieści obyczajowej. Narracja tu bardzo specyficzna, wprost barokowa (przerost formy nad treścią), nie lubię takiej. Atmosfera panująca w utworze kojarzy mi się z klimatem "Opowieści tajemniczych i szalonych" Edgara Allana Poe. Sposób opisywania świata przedstawionego jest podobny - mroczny, oniryczny, osaczający, groźny i zły. Wydarzenia dzieją się w Anglii po I wojnie światowej. Od pierwszych słów tej powieści, bez żadnego przygotowania, zostajemy od razu wrzuceni w środek toczącej się fabuły. Każdej informacji trzeba się doszukiwać, narrator nie pomaga ani trochę. Taki zabieg bywa skuteczny i szybko pozwala czytelnikowi zaangażować się w wydarzenia. Ale w tej powieści efekt został zniweczony przez zbyt barokowy i poetycki język narratora. Niektóre sformułowania są tak kwieciste, że aż głowa boli. Np. "(...) czuwała, przyglądając się pełgającym światełkom przygaszonych lamp i czekoladowobrązowym pajączkom pojawiającym się na krawędzi sufitu." Może to i ładne, i poetyckie, ale jeśli coś takiego wypełnia 70% tekstu na każdej stronie, przestaje się podobać i wywołuje zniecierpliwienie. Przyznam, że po przeczytaniu 120. stron, chciałam z niej zrezygnować, co rzadko mi się zdarza. Ostatecznie postanowiłam dać jej jeszcze jedną szansę i przeczytać jeszcze 2-3 rozdziały. Od strony 160. coś w końcu zaczęło się dziać. Mamy tu rodzinę z dwiema nastolatkami, które zwalczają się z nienawiścią budzącą niesmak. Są też toksyczni rodzice, którzy je osaczają, niszcząc ich wszelkie przyjaźnie i znajomości. Starszą córkę dosłownie "zagłaskują", wmawiają jej chorobę i nie posyłają do szkoły. Natomiast młodszą wciąż besztają podkreślając, że jest problemem dla całej rodziny. Gdy dziewczynki wpadają w tarapaty, okazuje się że rodzice nie chcą/ nie mogą/nie potrafią im pomóc. Wsparcie przychodzi od kogoś znajomego, kogoś wykluczonego przez ojca i matkę Triss i Pen. Świat fantastyczny, w tym utworze, pełen jest bardzo oryginalnych istot i wydarzeń. Zadziwia, intryguje i zaskakuje. To niewątpliwa zaleta powieści. Jednak jest to świat przerażający, groźny, obcy, osaczający i napastliwy. Dlatego nie zgadzam się z opinią wydawcy, że to powieść dla młodzieży, może takiej 15+. Młodszym przyniesie więcej szkody niż pożytku.

Nie wiem, czego spodziewałam się, gdy osiem lat temu wrzuciłam tę książkę do koszyka, ale na pewno nie tego, co ostatecznie dostałam. I wiecie co? Dobrze, że tyle u mnie przeleżała, bo wtedy chyba nie odnalazłabym w niej tego wszystkiego, co teraz zrobiło na mnie takie wrażenie. "Przeklęci Święci" to zdecydowanie nie jest typowa młodzieżówka z elementami fantasy. Ba! To nawet nie do końca fantasy, jakiego możecie się spodziewać. Powiedziałabym, że to nawet bardziej przypowieść niż klasyczna opowieść. Mamy tutaj prostą historię, ale naładowaną symboliką i metaforami, które robią robotę. O ile ktoś lubi takie klimaty. Bo jeśli szukacie akcji i szybkiego tempa, to możecie się odbić. Ale jeśli lubicie grzebać głębiej i wyciągać z tekstu więcej niż tylko fabułę to myślę, że warto. Akcja dzieje się w latach 60. w Kolorado, co samo w sobie nadaje całości ciekawy klimat. Ale najważniejsza jest jednak rodzina Soria, posiadająca dar (a może przekleństwo?), który zmusza ludzi do konfrontacji z własnym mrokiem. I dopiero gdy to zrobią, mogą dokonać cudu – przebaczenia i uzdrowienia. Brzmi dziwnie? Trochę tak. Ale im dalej w las, tym bardziej zaczyna to mieć sens. Postacie? Barwne i wyraziste. Każda inna, każda zapada w pamięć. I choć nie każdą da się od razu polubić, to nie sposób ich pomylić, a to ogromny plus. Mam jednak wrażenie, że to jedna z tych książek, które trzeba przeczytać w odpowiednim momencie, bo nie każdy czas będzie dla niej odpowiedni. Ja trafiłam idealnie – i dlatego mnie kupiła. Ale spokojnie mogę sobie wyobrazić, że kilka lat temu uznałabym ją za dziwną, może nawet nudną. To historia, którą można pokochać albo kompletnie znienawidzić. Nie dla każdego, ale zdecydowanie dla tych, którzy chcą czegoś mniej oczywistego. Dla mnie dość spore zaskoczenie.

Specyficzna lektura i na pewno wymagająca. Niestety, mój największy zarzut dotyczy samej fabuły. Najpierw skupiamy się na konflikcie z prasą (który wcale nie jest aż tak istotny dla sprawy), potem dostajemy jakieś ochłapy zwane poszlakami, a na koniec kompletnie przyśpieszone rozwiązanie wszystkich wątków (niecałe 100 stron z prawie 700). Angażująca, ale na pewno nie jest to najlepsza powieść detektywistyczno-kryminalna. Ja trafiłam tu szukając alternatywy dla Keigo Higashino (nie mam już czego czytać, wszystko odhaczone), ale jej nie znalazłam.

Przed lekturą, kilka lat temu obejrzałem film, z którego zapamiętałem przede wszystkim świetną muzykę, ładne wizualia. Fabuła zaś nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Książka w fajny sposób poszerza historię, poszerzając wątki poświęcone pobocznym postaciom z filmu. Nie zmienia to odbioru całości ale nadaje więcej ciekawego kontekstu.

Na początek warto powiedzieć, że nie jest to „typowe” fantasy. Bardziej czytałam to jako literaturę piękną z elementami SF. Współczesna Francja trawiona zamachami terrorystycznymi. A w tym wszystkim dwa koty, z zupełnie różnym spojrzeniem na świat. Bastet – kotka, której misją jest komunikowanie się ze „swoją służącą” oraz Pitagoras – kot laboratoryjny, którego celem jest wiedza. Muszą oni odnaleźć się w świecie na krawędzi (nie jednego) kryzysu. Książka pisana z perspektywy pierwszoosobowego kociego narratora (a właściwie narratorki). Jest to historia świata i ludzi, tak jak widzą ją koty. A jednocześnie jest bardzo uniwersalna i nadspodziewanie „ludzka”. Pokazuje, że człowiek i zwierzę (nie tylko kot) mają więcej wspólnego niż nam się wydaje. Książka (nie tylko) dla miłośników kotów.

Miałam dużo oczekiwania co do tej książki, jednak im dalej w las, tym bardziej upewniałam się, że nie będzie tak dobra, jak się spodziewałam. Owszem, początek ciekawy, dobrze się czytało, jednak zaczęła się dłużyć. Myślę, że mogłaby być krótsza o dobre 300 stron bez szkody dla historii. Zakończenie trochę rozmyte, liczyłam na coś konkretniejszego.

Magia tej powieści jest dosłownie i w przenośni ukryta w drobiazgach. I chociaż do tych dwóch kwestii wrócę nieco później, to od razu zdradzę Wam, że po pierwsze to jest taka historia, którą odbiera się nie tylko głową, ale równie mocno sercem, a po drugie to jest debiut autorki - Ruth Hogan – i udało jej się osiągnąć coś niezwykłego, czyli lekką, ale bardzo głęboką opowieść, która dosłownie błyszczy subtelną magią codzienności. Główny bohater - Anthony Peardew – przez prawie całe swoje dorosłe życie przygarniał przedmioty, które znalazł na ulicy, od przepięknej filiżanki, przez oderwane guziki, pojedyncze rękawiczki, kolorowe spinki do włosów czy… pudełko po herbatnikach, w którym są ludzkie prochy (przynajmniej tak mu się wydaje). I nie, Anthony nie jest przypadkiem chorobowym, nie jest zbieraczem, który nie ma gdzie spać, bo cały dom jest zapchany „śmieciami”. On stara się zadośćuczynić błędowi, jaki sam popełnił, gubiąc coś dla niego cennego. I chyba trochę ma nadzieję, że jeśli on będzie próbował zwracać zagubione rzeczy, to jego zguba też znajdzie drogę z powrotem. Dom Anthony’ego, przepiękna willa Padwa, jest zadbany, bo o to dba Laura, która dla pana domu jest nie tylko gospodynią, ale też sekretarką czy asystentką, a okaże się szybko, że również spadkobierczynią. Bo wbrew pozorom bohaterem tej powieści nie jest „Strażnik”, jest nim kobieta, która dziedziczy po Anthonym wszystko, również polecenie, żeby zrobiła co może, by te znalezione rzeczy miały szansę wrócić do swoich poprzednich właścicieli. I to właśnie Laura jest sercem tej opowieści. Ruth Hogan maluje skomplikowany portret kobiety, która po toksycznym związku i bolesnym rozwodzie próbuje odnaleźć siebie, odzyskać poczucie własnej wartości i sprawczość. To, co mnie zauroczyło w tej powieści, to decyzja autorki, żeby wprowadzić do tekstu elementy realizmu magicznego. Po pierwsze te znalezione przedmioty wręcz pulsują własną energią, a Anthony pisywał o nich opowiadania, które nadawały im „osobowość”. Do tego mamy Sunshine, czyli młodą kobietę z zespołem Downa, która umie „czytać energię” tych rzeczy, po prostu ich dotykając, jakby słyszała te opowieści i czuła emocje. A jeśli tego byłoby mało, to sam dom nadal wibruje energią Therese, czyli narzeczonej Anthony’ego, która zmarła nagle, a której straty Anthony nie potrafi przeboleć. Duch Therese ciągle wpływa na to, co się w domu dzieje. I nie, nie mamy do czynienia z opowieściami o duchach i nawiedzonych domach. Hogan wszystkie te elementy wprowadza tak subtelnie i naturalnie, że nie ma się wrażenia, że całość staje się nierealna. To właśnie tutaj głowa mówi, że to wymyślone, a serce, że przecież słyszy się taki historie, że to się może zdarzyć. I teraz wracamy do tego wspominanego uroku. Książka w zasadzie od początku do końca dotyka tematu straty, żałoby, zmarnowanych szans i smutku, a mimo to ma wielki, nieodparty urok i chyba nawet ważniejsze, że daje nadzieję. I chociaż może się wydawać, że nie da się połączyć humoru i melancholii, to Hogan się to udaje i to w debiucie. Duża tutaj zasługa postaci drugoplanowych, między innymi wspomnianej Sunshine, jej rodziców, czy bohaterów równoległej historii o Eunice i Bomberze. Chyba warto wiedzieć, że historia powstawania „Strażnika rzeczy zagubionych” jest równie melancholijna i poruszająca jak sama powieść. Ruth Hogan pracowała w lokalnej administracji, ale uległa wypadkowi. Zmusiło ją to do rezygnacji z pełnego etatu, ale w zamian dało szanse na zajęcie się pisaniem nieco aktywniej. Jednak to rok 2012 okazał się „annus horribilis”, cytując Królową Elżbietę – Ruth usłyszała diagnozę raka i zaczęła własną, niełatwą podróż ku wyzdrowieniu. „Strażnik” powstawał między innymi w czasie bezsennych nocy, kiedy skutki chemioterapii nie dawały szans na odpoczynek. Ta powieść nie tylko ratuje czytelników, ona uratowała autorkę i jej też dała nadzieję, że może być lepiej. W ramach ciekawostki – warto wiedzieć, że postać Anthony’ego została zainspirowana dawnym sąsiadem autorki. Mężczyzna był samotnikiem, który nie potrafił się otrząsnąć ze smutku po stracie narzeczonej i zbieractwo było dla niego sposobem na ucieczkę od traumy. Wybór imienia bohatera pewnie nie dziwi wielu czytających – święty Antoni, od rzeczy zagubionych. A że święty Antonii pochodził z Padwy, to stąd nazwa willi. I nawet nazwisko Peardew nie jest przypadkiem – nawiązuje do francuskiego „perdu”, czyli zgubiony. Wróćmy do fabuły i tego, że ta opowieść miała ratować zasoby nadziei nie tylko czytających, ale i samej autorki. To typowy przykład, że trudne doświadczenia można przekuć w coś dobrego, pięknego – przykład literatury określanej jako „up lit” – „uplifting literature”, czyli literatura podnosząca na duchu, gdzie mamy bolesny temat opowieści, ale cała treść niesie wielkie pokłady optymizmu, nadziei i wiary w ludzką dobroć. JEŚLI MACIE OCHOTĘ POCZYTAĆ WIĘCEJ O "UP LIT" LUB PRZEJRZEĆ INNE RECENZJE, TO ZAJRZYJCIE NA www.intensywni.pl

Mocna, bardzo mocna. Kilka razy miałam moment że muszę odłożyć i przemyśleć co właśnie przeczytałam. Brutalna, czułam się czasami że autor walił mnie w twarz ale to wcale mi nie przeszkadzało. Bezpośrednio i szczerze mówi jak jest. Polecam z całego serca.

„Tajemna historia czarownic” to pięknie opowiedziana saga historyczna przedstawiająca losy pięciu pokoleń silnych i niezwykłych kobiet. Matek i córek – czarownic z rodu Orchiere. Wszystko zaczyna się w roku 1821, kiedy to grand-mere Ursule poświęca swe życie, by ratować rodzinę i zapewnić jej bezpieczną ucieczkę przed oprawcami. Rozpoczyna się podróż w poszukiwaniu bezpiecznego azylu, prawdziwego domu. Kiedy najmłodsza z sióstr również zostaje obdarzona mocą swej babci, wszystko się zmienia. Każda z kobiet jest inna, ma inne pragnienia i dąży do nich na swój własny sposób. Widzimy ich zmagania, chwile szczęścia, ale też wielkiego cierpienia i życiowych prób – od prześladowań i niesprawiedliwej śmierci, do wybuchu II wojny światowej, która to stanie się największą próbą dla jednej z bohaterek. Louisa Morgan napisała niezwykłą i magiczną powieść o sile siostrzanej miłości, ale również sile kobiet, które wbrew przeciwnościom losu potrafią przetrwać wszelkie trudności i bronić swej rodzinnej tajemnicy, która stała się zarówno wielkim darem, jak i brzemieniem. Gorąco polecam ☺

Kolejna książka p. Guzowskiej, którą przeczytałam. Tym razem głównym bohaterem jest niewidomy archeolog. Brzmi jak oksymoron. Dużo w tej powieści zapachów, jest też obezwładniający upał, pot, piach, trzęsienia ziemi i zagadka. Najmniej podobało mi się zakończenie. Duży plus za świat chaosu, który główny bohater stara się okiełznać za pomocą rutyny, rozumu, powtarzalności czynności.

ᴍʏ ᴊᴀɴᴇ ᴇʏʀᴇ ★★★★★★★★☆☆ Q: Chcielibyście widzieć i rozmawiać z duchami? [recenzja] Jane, dziewczyna, która w świecie pełnym duchów ma dar widzenia ich i komunikowania się z nimi. Przez niektórych uznawana za dziwaczke, dla innych jest wyjątkowa. Charlotte uwielbia opisywać wszystko co ją otacza i tworzyć własne historię. Dzięki swojej zdolności obserwacji niejednokrotnie robi wrażenie na przystojnym młodzieńcu, który wpadł jej w oko. Alexander to "zaklinacz" duchów, który jest oddany towarzystwu. Choć w swoim życiu spotkał już od groma zjaw, po ciuchu liczy, że w końcu uda mu się spotkać tego, od którego wszystko się zaczęło. "Śmierć nie pokona prawdziwej miłości: tej platonicznie, tej romantycznej, a także tej synowksiej. Bo miłość sięga poza granice życia i śmierci." ... Jak ja się świetnie bawiłam podczas lektury tej książki! Spisek, duchy, morderstwo, romans. I to jeszcze osadzony w czasach historycznych. Ciężko określić co działo się naprawdę, a co zostało dodane na potrzeby fabuły (oprócz duchów), bo ta historia jest genialna i żałuję, że nie sięgnęłam po nią wcześniej. Bardzo wciągająca i przyjemna, idealna na wieczór jeśli ktoś szuka odmóżdżacza z dawką humoru i historii. Choć chciałabym doczekać ekranizacji nie zapowiada się, aby ona powstała, więc tym bardziej zachęcam do sięgniecia po lekturę, a jeśli lubisz takie motywy jak 👻 duchy 👻 grumpy x sunshine 👻 age gap 👻 aranżowane małżeństwo 👻 historyczne fakty To ta książka odnajdzie swoje miejsce w twoim sercu.

#154 - Jak upolować pisarza ? - Sally Franson - Wydawnictwo Znak #15/52/2019 Książka ta trafiła do mnie, jako świąteczny prezent od Wydawnictwo Znak, za co serdecznie dziękuję :) Dzisiejszą recenzję zacznę od cytatu: "Nigdy nie miałam, jak by to określił psycholog "świetnych" relacji z mężczyznami. Naturalnie obwiniałam za to mężczyzn, zwłaszcza mojego ojca." Zaciekawiło mnie też jedno spostrzeżenie autorki: "Pisarze zazwyczaj rodzą się smutni, prowadzą smutne życie, a potem w smutku umierają, co jednak nie znaczy, że nie są zdolni do innych emocji." Jest to książka, która opowiada nie tylko o miłości głównej bohaterki - Casey, ale także o przyjaźni. "Ale przyjaźń, jak nauczyłam się w ciągu ostatnich kilku miesięcy jest bardzo krucha. To coś jak miliony cieniusieńkich nitek łączących jedno serce z drugim - z daleka wygląda jak gruba lina, ale z bliska to pajęcza przędza. Wystarczy jeden niezręczny ruch, żeby ją zerwać." Przesłanie, które zabieram z tej książki dla siebie: "Nawet kiedy twoje życie staje w płomieniach, spróbuj się cieszyć, że nie marzniesz. A przynajmniej to sobie wmawiaj." Co możesz zrobić gdy stracisz pracę, przyjaciółkę, chłopaka i reputację ? Co Ci wtedy pozostaje ? - Odpowiedź znalazłam na przykładzie życia głównej bohaterki - gdy nie masz już nic, możesz znaleźć swoją pasję i w końcu z radością się jej oddać. Mam z Casey taką samą, czyli czytanie książek. Poniżej jeszcze kilka słów z książki, gdyż jest to powieść, która dała mi dużo do myślenia: "Bo to takie żenujące prosić o pomoc." "Naprawdę sądziłam, że mogę naprawić te niemożliwe do zagłuszenia problemy poprzez skupienie się na powierzchowności." "A mimo to wraz z upływem czasu zaczęłam myśleć o wszystkich rzeczach, które mi się przytrafiły, jak o mojej skale. Mojej opoce, ciężkiej, niemożliwej do ruszenia części mojego życia...... jeśli mam zamiar być sobą to będę musiała, jeśli nie pokochać tą skałę, to przynajmniej się z nią dogadać." Czy Casey upolowała pisarza ? Choć książka ma niecałe 380 stron czytałam ją prawie 1,5 miesiąca i dzięki niej mam wiele cennych refleksji. Bardzo ją polecam <3 https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2058101331156423/?type=3&theater

Momentami daleka byłam od zachwytu- przede wszystkim ze względu na nieco kulejące dialogi, ale po zakończeniu stwierdzam, że poleciłabym tę książkę przyjaciółce, gdyby lubowała się w postapokaliptycznych, nieco drastycznych klimatach. Uważam, że jest w tej historii nieco niewykorzystanego potencjału, być może brakuje mi kilku rozdziałów na przestrzeni całego utworu, być może nawet uważam niektóre wątki za niezamknięte wystarczająco, natomiast zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło. Nie było to zaskoczenie typu 'zbierałam szczękę z podłogi', a raczej wywołujące delikatne miłe uczucie w trzewiach. Dla reperacji mojego wizerunku rozjaśnię- pozytywnie zaskoczyło mnie która postać pojawiła się na ostatnich stronach. Nie będę jednak rozwodzić się już nad fabułą, bo to nie ona jest powodem tak wysokiej opinii z mojej strony. Urzekło mnie jak neutralnie ukazana jest cała rzeczywistość. Nie ma dobrych i złych- są jedynie ludzie zaangażowani w swoją sprawę. Na kilka różnych sposobów próbowałam przed chwilą podsumować istotę tego, kto w wojnie jest ofiarą, jednak nie potrafię tego zrobić tak akuratnie jak autor, choć prosta odpowiedź brzmi oczywiście: wszyscy. Aby zrozumieć te brednie które napisałam powyżej, o późnej już godzinie, zaraz po zamknięciu tylnej okładki, polecam przeczytać. Ja przeczytania nie pożałowałam.

Dostajemy tutaj nietypowego głównego bohatera, dopracowany i oryginalny świat oraz konsekwentnych w swoich działaniach bohaterów. Laini Taylor ma bardzo unikalny styl pisania - barwny, magiczny i piękny. Przez to nie da się przelecieć przez tę książkę - czyta się ją powoli i ze zrozumieniem. Ja przez początek trochę musiałam brnąć, ale wynikało to z potrzeby przestawienia się na pióro autorki - potem o wiele lepiej czyta się tę książkę. Na koniec, żeby nie zdradzać za wiele - wątek romantyczny rozpoczyna się późno, ale jest taki uroczy :))).

BRYTYJCZYK W NOWYM JORKU Richard Smith po kilkutygodniowej, wyczerpującej podróży przybywa do Nowego Jorku. Młody londyńczyk jest właścicielem weksla, który ma zamiar spieniężyć – w tym celu udaje się do kantoru przy ulicy Golden Hill. Podczas kilkumiesięcznego oczekiwania na realizację weksla Smith staje się tematem prawie wszystkich miejskich plotek – rozkochuje w sobie piękne Amerykanki, wdaje się w niejedną awanturę, od czasu do czasu ryzykuje własnym życiem. Ale czy właśnie nie na tym polega jego urok? Spufford w bardzo zdawkowy sposób przedstawia swojego bohatera – do ostatniej strony otacza go atmosferą tajemnicy i niepewności, żeby na końcu wprawić czytelnika w osłupienie! Nowy Jork – drugi bohater „Golden Hill„. Zaskakujące, prawda? Autor w mistrzowski sposób nadaje temu niespełna siedmiotysięcznemu miastu duszę. Podczas pochłaniania kolejnych stron wręcz czułam zapach tych małych, ciasnych uliczek – pełnych domowych piekarni, szwalni, rozmaitych targów. Wszędzie musi istnieć balans – w 1746 roku Nowy Jork jest był pełen ponurych, śmierdzących i podejrzanych zakamarków, do których lepiej się nie zapuszczać (oczywiście nie dotyczy to Richarda!). To była uczta! Udało mi się poznać mieszkańców, ich zwyczaje, problemy i ogromne ambicje. Nowy Jork – dzisiejsze Złote Jabłko – był kiedyś małym miastem portowym, które w kilkadziesiąt lat przeistoczyło się w tętniącą życiem metropolię. PODSUMOWANIE „Golden Hill” nie jest powieścią dla każdego. Odstraszać może językowe i groteskowe nawiązanie do dawno minionej epoki, które aż kipi na każdej stronie. Tę książkę się kocha lub nienawidzi. Do tego wniosku można dojść już po przeczytaniu pierwszego zdania. Brzmi nierealnie? Czytam sporo, nawet dużo – nigdy nie widziałam zdania tak bardzo wielokrotnie (wielokrotnie wielokrotnie!) złożonego. Nie dość, że jest to pierwsze zdanie powieści, to autor dał absolutnego czadu i rozpisał się na ponad pół (!) strony. Przyznaję, dopiero przy piątym podejściu wiedziałam mniej więcej o co chodzi. Styl jest mocno nachalny, w pierwszej chwili może odstraszać! Mnie się bardzo spodobał, jednak dla niektórych będzie on denerwujący.Chwilami było ciężko, ale udało się! Książkę połknęłam, rozkoszowałam się każdą stroną i z żalem odłożyłam ją na półkę. Do XVIII wieku raczej się nie przeniosę! No może poza chwilami, w których będę wracać do „Golden Hill” : ) Po cichu liczę, że za jakiś czas pojawi się kolejna powieść Francisa Spufforda!!

Każdy kto przeczyta "Gorączkę" chociaż przez chwilę zastanawia się, czy Tyfusowa Mary była świadoma konsekwencji swojego zachowania. Do momentu pierwszego aresztowania na pewno nie miała świadomości bycia nosicielem choroby. A potem? Czas po zwolnieniu jej z odosobnienia na wyspie to zagadka. Nie wiemy co myślała, czy celowo ponownie podjęła się gotowania, czy była aż tak głupia?! To co w książce przedstawiła autorka to jej interpretacja i nic więcej. Każdy sam musi odpowiedzieć na to pytanie, a ilu czytelników tyle odpowiedzi!

Cudowny, kojący comfort book, na szczęście odmienny od typowych azjatyckich książek w tym nurcie. "Dziewczyna, która czytała w metrze" to książka o książkach, to też książka o obserwowaniu i zauważaniu innych ludzi, a przede wszystkim o ich rozumieniu. Autorka w tej niewielkiej powieści pokazuje, jakie znaczenie mogą mieć książki, jak niosą ukojenie i jak bardzo działają indywidualnie na każdego człowieka. Niby to banał i oczywistość, ale warto czasami sobie o tym przypomnieć. Główna bohaterka to chodząca wrażliwość. To też miękkość i czułość i właśnie dzięki tym cechom "Dziewczyna..." tak koi. Juliette wzbudziła moją sympatię, bo to trochę odzwierciedlenie mnie samej. Trochę zaplątana, trochę pogubiona, patrząca na świat w nieco odklejony sposób. I poczucie humoru autorki to taka wisienka na torcie. Cudowna książka. Niewielka, niepozorna, a dla mnie bardzo ważna. Crème de la crème.

Nie czytam kryminałów, jednak chęć poznania wiktoriańskiej Anglii zwyciężyła. Londyn końca XIX wieku, to śmierdzące i brudne miasto pełne chorych ludzi. Baaardzo podobał mi się ten klimat niczym z musicalu "Sweeney Todd" w reż. Tima Burtona. Wątek kryminalny jest osią tej powieści, wokół której wszystko się obraca, lecz to nie on jest najważniejszy. Na plan pierwszy wybijają się postacie - ich życie, czy raczej trwanie, relacje, ale też wewnętrzne problemy. Są to jak najbardziej normalni ludzie, którzy podejmują nie zawsze właściwe wybory i muszą zmierzyć się z ich następstwami. Tak Arrowood, jak i jego asystent nie są nieskazitelnymi bohaterami, lecz właśnie zwykłymi ludźmi. I to uważam w tej książce za najlepsze. I pomimo, że trup ściele się gęsto (zwłaszcza na początku), a wątki kryminalne mnożą się jak króliki, to klimatem ta powieść przypomina raczej podgatunek cosy crime z ważnym wątkiem/wątkami obyczajowymi. Mick Finlay ma świetny warsztat pisarski, gdyż przez powieść się przepływa. Nie ma dłużyzn, ani nie czuje się znudzenia. Może to dlatego, że opisy postaci nie są zwykłą wyliczanką po przecinku, lecz są dawkowane po kawałku przez całą książkę. Cudne to było i nie mogę się doczekać kolejnego tomu.

Zaczynając czytać tę książkę spodziewałam się czegoś innego. Liczyłam na bardziej wciągającą historię. Jednak uparłam się by przeczytać tę książkę do końca. I jestem pełna podziwu dla autorki, ogromu przygotowań, poświęcenia w pisaniu tej książki. To właśnie podnosi moją ocenę.

Wciągająca książka, opowiadająca historię życia 4 dzieci, na których zaważyła przepowiednia wróżki. Porusza wiele ciekawych kwestii, zapraszających do przemyśleń. **** "Kiedy lekarze mówili, że powinniśmy się trzymać celibatu to nie był dla nas wybór między seksem a śmiercią, mieliśmy my wrażenie, że każą nam wybierać między życiem a śmiercią. Nikt kto tak wiele poświęcił, żeby żyć w zgodzie ze sobą, żeby uprawiać seks w zgodzie ze sobą, nie chciał z tego rezygnować"