Siła woli. Odkryjmy na nowo to, co w człowieku najpotężniejsze

To jedna z lepszych książek rozwojowych jakie przyszło mi ostatnio czytać 📚 Trudna, wymagająca skupienia. Jeżeli lubicie jednym okiem lecieć przez treść, a drugim przeglądać telefon, no cóż, nie będzie dla was. Wymaga pełnego skupienia, jest pełna badań i wniosków. Daje ogromną wiedzę i umiejętności.

Świat potrzebuje zarówno głośnych, jak i cichych, a problem w tym, że za długo słuchał tylko tych pierwszych. Przesłuchałam audiobooka Ciszej, proszę! i mam mieszane, ale raczej pozytywne odczucia. Choć książka jest dość obszerna i momentami rozwleczona, to jej najważniejsze wnioski spokojnie mogłyby zmieścić się w krótkiej pigułce, z którą powinien zapoznać się każdy pracodawca, nauczyciel i rodzic. Susan Cain pokazuje, że cichość, refleksyjność i potrzeba samotności nie są wadą, tylko innym stylem funkcjonowania, który często bywa niedoceniany w świecie premiującym głośność i przebojowość. Warto przeczytać (lub przesłuchać), żeby lepiej zrozumieć siebie i innych, nawet jeśli nie każdy fragment jest równie wciągający.

Książka oczywiście nie jest zła, ale w stosunku do wcześniejszych pozycji autora w znacznej części powtórkowa. Innym minusem tej pozycji jest to, że jest ona absolutnie teoretyczna. Na plus można zaliczyć racjonalność poglądów wyrażonych w książce i ich naukową podbudowę, co jest typowe dla Daniela Golemana. Nie jest on bowiem "oszołomem" głoszącym jakieś niestworzone teorie, a jego twierdzenia charakteryzują się dużą dalekowzrocznością i szerokim spojrzeniem na komentowaną kwestię. W książce znaleźć można odesłania do źródeł, na których oparte zostały takie a nie inne twierdzenia autora. Dla mnie dużym atutem jest także to, że książka nie jest powierzchowna, co jest plagą pozycji o podobnej tematyce.

Książka bardzo mi pomogła odkryć w sobie pewne cechy które uważałem za wady. Poczułem dużą ulgę, że pewne moje zachowania są po prostu elementem dostosowawczych pewnych cech do środowiska, w którym funkcjonuje. Mimo, że nie jestem skrajnym introwertykiem, to książka bardzo mi pomogła w poznaniu samego siebie i akceptacji.

Książka "Płytki umysł. Jak Internet wpływa na nasz mózg" to krótka, ale nasycona treścią publikacja autorstwa Nicholasa Carra. W teorii miała być pracą na temat oddziaływania Internetu na nasze myślenie, wypływająca z autorefleksji związanej z coraz trudniejszym utrzymaniem uwagi, jednak w gruncie rzeczy to raczej książka o książkach. Z pewnością nikt nie zdziwiłby się, gdyby zamiast obecnego tytułu na okładce widniało "Oda do literatury" albo "Pochwała życia czytelnika". Z tego powodu na pewno przypadnie do gustu każdemu zapalonemu połykaczowi książek. Oprócz tematu naszej ukochanej literatury, w publikacji obecna jest także pogłębiona refleksja na temat zachowań ludzkiego mózgu w obliczu postępu technologii. Autor bardzo sprawnie żongluje naukowymi danymi, jak również przykładami bliższymi przeciętnemu odbiorcy. Ostatecznie dochodzi do bardzo ciekawej konkluzji, mianowicie okazuje się, że tzw. "czytelnik" to na poziomie komórkowym ktoś zupełnie inny niż "współczesny internetowy surfer". Pozostawia nas więc z pytaniem - którym człowiekiem chcemy być. Jedyne, co miałabym publikacji do zarzucenia, to nieaktualność w pewnych aspektach. Niektóre informacje, zwłaszcza z dziedziny technologii, są zupełnie przestarzałe, a w skutek tego, stawiane hipotezy - zupełnie mylne. Szczególnie rozbawiła mnie opinia autora, gdzie kategorycznie wypowiada się przeciw czytnikom i zapewnia, że dla prawdziwych czytelników nigdy nie będzie to medium równe książce. Oczywiście te słowa przeczytałam właśnie na czytniku. Jednakże takie drobne niedociągnięcia, jak chociażby brak wiary w stworzenie kiedykolwiek sztucznej inteligencji (a wiemy dobrze, że ma się lepiej niż kiedykolwiek) należy mu wybaczyć. W końcu można być mądrym po fakcie i wróżyć z teraźniejszości, jednak te kilka lat wcześniej postawienie jakiekolwiek hipotezy musiało się równać z niemałą odwagą. Mimo kilku drobnych niedociągnięć "Płytki umysł" to wartościowa lektura, która oprócz przedstawienie historii badań na temat mózgu, rozwoju rynku literackiego i szybkiego rozrostu Internetu, z pewnością podniesie każdemu molowi książkowemu samoocenę. Kto wie, może za sprawą tej publikacji choć jeden przeciwnik literatury zostanie nawrócony.

Nie spodziewałam się że wciągnie mnie aż tak bardzo. Styl, lekko , nawyki jak powstają ,co oznaczają, ich skutki, są tu podane na zasadzie historii z życia wziętych. Każda z tych opowiastek była na tyle interesująca że niecierpliwie czytalam i czytalam aby dotrzeć do finału i zobaczyć skutek. W szczególności utknęła mi w głowie historia target , pewnie z uwagi że jestem handlowcem. Mechanizm ogólnie dobrze mi znany ,profil klienta i związana z tym sprzedaż celowana, mimo że większość z treści ksiazki większość z nas zapewne już tam kiedyś poznała to czyta się naprawdę ciekawie. Gdyby nie Atomowe nawyki nie trafiłabym na tą pozycję, autor Atomowych nawiązuje w swojej pozycji właśnie do tej książki, także polecam osobom które przeczytały atomowe nawyki i chciały by więcej treści o tematyce powstawania nawykow.

Z reguły nie czytuję poradników i tylko przypadek sprawił, że sięgnęłam po tę książkę. Do poradników podchodzę sceptycznie, albo z uwagi na pseudoprofesjonalizm autorów (często są to nie mający zbyt wiele do powiedzenia celebryci), albo z drugiej strony ze względu na obawy, że będzie to kolejna oferta w stylu ,,księgi złotych rad" lub" jak żyć lepiej". „Paradoks czasu” to publikacja będącą podsumowaniem wieloletniego badania nad postrzeganiem czasu. Można w niej przeczytać, że mamy dwa rodzaje czasu: biologiczny i psychologiczny, który kreujemy w naszym umyśle. W badaniu sprawdzano, kto jest szczęśliwszy: ktoś, kto w myślach koncentruje się na teraźniejszości, przeszłości czy przyszłości. Zdradzając wyniki: kluczem jest zasada złotego środka. Nadmierna koncentracja na teraźniejszości, typowa choćby dla nastolatków, powoduje, że skupiamy się na przyjemnościach i nie zważamy na konsekwencje swoich działań, a to zwiększa tendencję do uzależnień. Osoby nadmiernie skoncentrowane na przyszłości nie podejmują ryzykownych zachowań i są bardziej predestynowane do osiągnięcia sukcesu w życiu, ale w ich wypadku niebezpieczeństwo jest związane z tym, że postawią na karierę, a zaniedbają bliskie osoby. Ostatnia grupa – nadmiernie skoncentrowani na przeszłości – nie lubią zmian, nowych technologii i nowych znajomych. Widzę w tym pewne uproszczenie, z całym szacunkiem dla autorów. Wersja o harmonii wewnętrznej między wczoraj, dziś a jutro mnie przekonuje, ale uważam, że w naszym życiu ważna jest nie tyle sama przeszłość, co jej barwa. Bo ona może być dla człowieka źródłem energii, albo może go przytłaczać i wtedy może pojawić się depresja. Z przyszłością podobnie – możemy myśleć o niej lękowo albo z nadzieją. I w zależności od naszego nastawienia takie będzie nasze tu i teraz. Bo równie ważna jak wewnętrzna równowaga jest kwestia, ile jest we mnie czegoś, co nazwałbym spokojną życzliwością wobec przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Pierwsza część książki zawiera testy. System wyliczeń punktów jest na tyle udziwniony, że w przyszłości nie zdziwię się, jeżeli w innych publikacjach tych autorów zobaczę całki lub inne matematyczne wygibasy. Po wypełnieniu i obliczeniu punktów przechodzimy do opisu typowych perspektyw postrzegania czasu. Czytelnik pozostaje sam na sam z interpretacją wyników. Czy wynik 4,3 to 'dużo' czy 'mało'? Po teście np. w pierwszej lepszej poczytnej gazetce lub magazynie ilustrowanym na ogół pojawia się jakaś skala porównawcza - wiesz czy jesteś "Mistrzem randkowania" lub "Jaki z ciebie przyjaciel". Tutaj tego zabrakło. Za to oczom naszym ukazuje się sześciu bohaterów którzy zostają z nami do końca książki. A zamieszczona w książce Tabelka Songi Lubomirsky (str. 219) nawiązuje do schematu ,,księgi złotych rad" 🔸Przeszłość: Wyrażaj wdzięczność, Naucz się przebaczać, Unikaj nadmiernego zastanawiania się i rozpamiętywania 🔸Teraźniejszość: Ćwicz bycie uprzejmym, Podtrzymuj relacje, Zwiekszaj doświadczenie zaangażowania, Smakuj radości życia, Dbaj o swoje ciało (medytacja) 🔸Przyszłość: Kultywuj optymizm, Wytwarzaj strategie radzenia sobie, Wyznaczaj oraz realizuj cele życiowe, Dbaj o swoje ciało (ćwiczenia) 🔸Przyszłość transcendentna: Praktykuj religię, dbaj o swoją duchowość 🔸Szczęście w czasie- znajdź czas być szczęśliwy 🔸Szczęście w przeszłości: spędzaj czas na wspominaniu szczęśliwych wydarzeń oraz leczeniu ran 🔸Szczęście w teraźniejszości: ćwicz skupianie. Uff...

Gdybyśmy wszyscy jedli wg wskazówek z książki, lekarze interniści nie byliby tak potrzebni. Warto przeczytać i warto wprowadzić w życie swoje i swoich dzieci, zachęcić znajomych. Wieloletnie badania Campbella i wielu innych lekarzy i naukowców potwierdzają bez najmniejszej wątpliwości, że dieta roślinna nieprzetworzona bez nabiału i mięsa jest najsłuszniejszym wyborem.

Książkę czyta się z przyjemnością przez zdecydowaną większość czasu. Autor ma takie flow, że momentami nie zdawałem sobie sprawy, jak wiele stron już za mną. Bardzo interesujące przykłady dobrze obrazują opisywane zjawiska w praktyce, a kilka ciekawostek z pewnością zostanie ze mną na dłużej. Na plus zasługuje również układ książki — na końcu każdego rozdziału znajdziemy dość obszerne podsumowanie streszczające ostatnie kilkadziesiąt stron, a także pytania skłaniające do głębszej refleksji. Całość uzupełniają humorystyczne grafiki, które dodatkowo uprzyjemniają lekturę. Jedyny minus, w mojej ocenie, to objętość książki. Biorąc pod uwagę, że przedstawionych zasad wywierania wpływu jest tylko kilka, całość można było nieco bardziej skondensować.

Książkę czytałam z lekkim strachem pod tytułem "jeśli dowiem się jeszcze więcej, to już nigdy się tego nie oddowiem". Przeraża bardzo kategoryczny język autora, jednak treść rzeczywiście skłania do rozkmin w sposób niepowtarzalny. Polecam wszystkim, którzy szukają większej głębi niż w tym, co oferuje pop psychologia.

Drażni mnie ten ten termin, ten "przepływ". Do końca nie przemówił do mnie, nie przekonał do siebie, drażnił. Powinno pozostać oryginalne, angielskie flow. Czy wtedy jeszcze tego terminu nie było w języku polskim, ani w polskiej psychologii? Przyjemnie się czyta, bo i temat przyjemny - w dużym uproszczeniu - co sprawia, że jesteśmy szczęśliwi? Nie tak ogólnie, ale w tym momencie. Ciekawe, ale zbyt rozwlekle napisane.

Rzeczywiście jest to książka "O tym, jak znalezienie pasji zmienia wszystko" ale to nie jest książka o tym jak znaleźć pasję :D Niestety. Są ciekawe treści, inspiracje, na pewno coś tam można liznąć czy zaczerpnąć... ale spodziewałem się jakichś chyba spektakularnych rad jak tą pasję znaleźć ale tu ich nie znalazłem... Są pewne inspirujące wskazówki/wnioski, podsumowania i może to być pomocne, ale to jednak nie to, tak ogólnie... Można przeczytać ale nie należy spodziewać się rewolucji i że samo przeczytanie tej książki zmieni nasze życie. A ja chyba za dużo się spodziewałem. Fajny cytat o popełnianiu błędów (i drugi taki po prostu ciekawy ;) ): "Najbardziej spodobało mi się w tej sytuacji to, że ilustruje ona, że dzieci, kiedy są bardzo młode, nieszczególnie boją się popełnić błąd. Jeśli nie są pewne, co zrobić w określonej sytuacji, po prostu odważnie coś strzelą i zobaczą, co się stanie. To nie znaczy, że być w błędzie znaczy to samo, co być kreatywnym. Czasem być w błędzie, to po prostu być w błędzie. Prawdą jest jednak to, że jeśli nie jesteś przygotowany na to, że możesz popełnić błąd, nigdy nie zrobisz nic oryginalnego." (pdf.str.27) "Wielu z nas żyje dziś jak rosyjskie lalki usadowione w wielowarstwowej tożsamości kulturowej. Rozbawiło mnie na przykład, kiedy ostatnio przeczytałem, że dziś być Brytyjczykiem to znaczy jechać do domu niemieckim samochodem, zatrzymać się, kupić belgijskie piwo i turecki kebab albo indyjskie jedzenie na wynos, spędzić wieczór wśród szwedzkich mebli, oglądając amerykańskie programy w japońskim telewizorze. A najbardziej brytyjska cecha ze wszystkich? Podejrzliwość wobec wszystkiego, co obce." (pdf.str.169) (czytana/słuchana: 10-13.10.2025) 3/5 [6/10]

MARZENIA A RZECZYWISTOŚĆ Gdy słucham tego po prawie trzydziestu latach od pierwszego wydania, to nie mam już dreszczy odkrywcy i łączyciela kropek, tylko konstatację, że bardzo się już upowszechniły te odkrycia, badania i teorie w języku rozmaitych grup wsparcia, psychoterapii, coachów i trenerów personalnych. W przychodniach, klinikach i szpitalach a mimo to tak niewiele z tego wynika. W szkołach lekcje treningu inteligencji emocjonalnej powinny być obowiązkiem (nie chcę wchodzić w mądrości jak i kiedy), powinny tak jak historię powinno się uczyć rozumieć, a nie znać. Tak jak powinno się uczyć korzystania z finansów i umieć rozróżniać pętle zagrożeń kredytowych, polis ubezpieczeniowych, inwestycji i oszustw internetowych. Ale co zrobić, jeśli dysponujemy tak twardą podstawą i nie ma woli na wprowadzenie jej w praktyce? Łatwiej jednak hodować pieczarki, czasem przed wyborami ściągnąć z nich folię i dać im karty wyborcze, a po robocie zakryć znowu. Z pewnością jestem niesprawiedliwy i widzę tylko niedociągnięcia, może przesadzam, ale książka, pomimo że nauka poszła dalej nadal powinna być podstawą w każdym domu i zagrodzie.

Ciężko mi się jakoś odnieść do książki bo porusza ona tak wiele tematów. Najważniejsze, o czym wspomina sam autor, to żeby czytać tylko te rozdziały które nas interesują. Jako ciąg tekstu zamienia się to w połączenie biohackingu z doświadczeniami i badaniami wplecionymi w treść. Nie mniej jednak jest to książka ciekawa. Warto zajrzeć, jeżeli chce się dowiedzieć więcej na jakiś temat.

Ta książka powinna być obowiązkową lekturą w liceum. Uczy krytycznego myślenia. Pokazuje, jak wąska "elita" steruje nami przy pomocy mediów. Jakim złudzeniem jest demokracja, w której obywatele powinni być aktorem polityki, tymczasem są jedynie widzem. Gdyby społeczeństwo przyswoiło wiedzę zawartą w tej książce, nie dawałoby się tak omamić politykom (szczególnie populistom).

"Siła woli" Kelly McGonigal to błyskotliwe połączenie nauki i praktyki, które rzuca nowe światło na jeden z najbardziej fascynujących aspektów ludzkiej psychologii. Autorka, wykładowczyni Uniwersytetu Stanford, z niezwykłą przystępnością prezentuje najnowsze odkrycia neurobiologii, psychologii i ekonomii behawioralnej dotyczące samokontroli, jednocześnie przekładając je na konkretne strategie wzmacniania tej kluczowej umiejętności. McGonigal zręcznie demistyfikuje siłę woli, przedstawiając ją nie jako wrodzoną cechę charakteru, ale jako zdolność, którą można systematycznie rozwijać poprzez zrozumienie jej mechanizmów. Szczególną wartość książki stanowi perspektywa integrująca trzy wymiary samokontroli: "Nie będę" (opieranie się pokusom), "Będę" (robienie tego, czego unikamy) oraz "Chcę" (pamiętanie o długoterminowych celach). Autorka z empatią i bez moralizowania analizuje powszechne pułapki samokontroli, od prokrastynacji, przez zachowania impulsywne, po mechanizmy samosabotażu, oferując praktyczne, poparte badaniami techniki ich przezwyciężania. Przedstawione ćwiczenia, od treningu uważności i kontroli oddechu, po precyzyjne strategie formułowania celów, są na tyle uniwersalne, że każdy czytelnik znajdzie w nich coś dla siebie, niezależnie od obszaru życia, w którym chce wzmocnić swoją samokontrolę. Jeśli ktoś się waha, czy po nią sięgnąć, albo chce sobie przypomnieć jej kluczowe idee, polecam zajrzeć na moją stronę Lumeo.pl, gdzie znajdziecie jej szczegółową analizę.

Bardzo dużo badań i naukowych przypadków , natomiast jest też omówionych pod kątem psychologicznym kilka ciekawych zachowań ludzi / konsumentów. Generalnie nie trzeba czytać od deski do deski , chyba że ktoś lubi zagłębiać się we wszystkie eksperymenty amerykańskich naukowców ;)

Świetnie tłumaczy przyczynę obecnych zmian i problemów w społeczeństwie, choć dużo jest o mężczyznach ta książka jest głównie o współczesnej cywilizacji. Powinna być ciekawa i wiele wyjaśniać kobietom. Pokazuje pułapki technologii i feminizmu. Dobrze, że została napisana wspólnie przez kobietę i mężczyznę, te dwa punkty widzenia świetnie się uzupełniają i podnoszą wartość merytoryczną. Celnie wyjaśnia przyczyny: problemów ze znalezieniem partnera, depresji, rozpadów relacji międzyludzkich, więc powinna być wielkim bestsellerem, szkoda, że nie jest. Dla matek mających problemy wychowawcze z synami, książka obowiązkowa. Książka wydana w 2015, przydała by się aktualizacja, ale jeśli wtedy były już takie problemy, to strach się bać o przyszłość społeczeństwa, a zwłaszcza mężczyzn.

Dużą zaletą książki jest to, że po prostu bardzo dobrze się ją czyta. Autor umiejętnie odnosi daną osobistą historię swojego bohatera, katastrofę lotniczą, czy też opowieść o uratowaniu życia dziecka przez pielęgniarkę do danej teorii psychologicznej ... I tak wskazuje na rolę myślenia reaktywnego, siłę motywacji opartej na wyborze, wagę momentu przełomowego w podjęciu trudnej decyzji i dokonaniu dużej zmiany w życiu, czy wreszcie znaczenie MAPY MENTALNEJ. W swoich opowieściach wkracza w świat polityki, hazardu, teatru ... czy szkoły i wskazuje, co w danej sytuacji było tym czynnikiem, który umożliwiał mądrzejsze, szybsze i bardziej efektywne działanie. Bardzo ciekawe!

Tak wygląda najważniejsza książka dla osób, które prowadzą własną działalność gospodarczą. Tu jest tyle wiedzy, że trzeba czytać książkę z czerwonymi mazakiem oraz zeszytem, żeby notować wszystkie strategię oraz pomysły. A najlepsze, że wszystkie strategię są etyczne i nie ma mowy tu o manipulacji. Jedna z najlepszych książek biznesowych jakie czytałem dla praktyków. Jeśli masz restauracje, salon piękności albo jakiekolwiek biznes i chcesz mieć więcej klientów to ta książka jest dla ciebie. Mocno polecam, jako praktyk biznesowy.