Serca z papieru

Książka od pierwszych stron wywołuje silne emocje u czytelnika. Historia jest przepełniona bólem, obrzydliwą brutalnością i cierpieniem. Z drugiej strony autorka pokazuje, że życie daje nam też szansę na coś dobrego, wystarczy otworzyć się na taką szansę🌸🌼🌸

Molly i Henry są kochającym się małżeństwem. Wracając z randki, mają wypadek, w którym mężczyzna ginie. Mija rok, a kobieta wciąż nie może pogodzić się ze śmiercią męża. Trwa w zawieszeniu, a jej życie nie przypomina tego sprzed wypadku. W jej życiu pojawia się inny mężczyzna, Maks. Spotyka go w kawiarni, sądząc, że facet chce ją poderwać. Po czasie okazuje się, że Maks od niedawna wychowuje samotnie kilkuletniego syna, który nie mówi. Molly z zawodu psychiatra dziecięcy, będzie chciała pomóc chłopcu. Czy kobieta dopnie swego i czy będzie potrafiła ruszyć do przodu? Temat żałoby, czy spotkaliście się z takim w romansach? Ja przyznaje, że rzadko, dlatego ta historia praktycznie od pierwszych stron mnie wciągnęła. Sam fakt, że początek zaczyna się takim mocnym akcentem jak śmierć, już przyciąga. Poruszona kwestia wychodzenia z żałoby nie tyczy się tylko zamknięcia się w sobie, ale także mamy tu pokazane brak zgody na odejście partnera, a mówiąc dosadnie, widywanie i rozmowa z jego duchem. Molly, czyli główna postać to kobieta rozsądna, profesjonalna i niezwykle mądra. Widać, że praca jest jej pasją, a nie tylko sposobem zarabiania pieniędzy. Jej podejście do dzieci jest niezwykłe. Potrafi ona naprawdę zjednywać sympatię, czego nie można powiedzieć do końca o Maksie, bowiem jest to mężczyzna tak zmienny jak pogoda. Jego charakter i zachowania zmieniały się zależnie od danej sytuacji. Można powiedzieć, że jest to człowiek o kilku twarzach. Ich znajomość okaże się przepustką do zmian, a powodzenie "kto się czubi, ten się lubi" pasuje do nich jak ulał. Bardzo ważnym motywem tutaj poruszonym jest trauma dziecka i to tak silna, że dziecko przestaje mówić. Przemoc fizyczna i psychiczna stosowana w stosunku do małoletniego powoduje negatywne konsekwencje. Autorka naprawdę świetnie to wykreowała. Z motywem tym, silnie połączony jest inny motyw - toksycznego rodzica. W tej historii jest on podwójny, gdyż nie tyczy się tylko dziecka, ale również dorosłego mężczyzny. Zastanawiacie się czy ta historia mi się podobała? Moja odpowiedź brzmi: bardzo! Ciekawie napisana, nieszablonowa fabuła, a do tego ten plot twist na samym końcu - no tego się nie spodziewałam! Do tego wszystkiego naprawdę szybko i przyjemnie się ją czyta, więc jeśli was zaintrygowała ta historia, to nie czekajcie, czytajcie!

Po Króla północy sięgnęłam z naprawdę dużą ekscytacją. Król Południa bardzo mi się podobał, więc naturalnie chciałam wrócić do tego świata i tych klimatów. Oczywiście zrobiłam to z opóźnieniem, ale u mnie to nic nowego. Bardzo lubię twórczość Kasi Małeckiej i praktycznie zawsze mam wobec jej książek spore oczekiwania. Styl pisania Kasi nadal bardzo mi odpowiada. Jest prosty, swobodny i lekki w odbiorze, ale jednocześnie nie jest nudny ani banalny. Dialogi brzmią naturalnie, emocje są wyraźne i łatwo wkręcić się w historię. Książkę czyta się szybko, bo autorka wie, jak prowadzić fabułę i kiedy dorzucić coś, co podkręca tempo. Ogromnym plusem tej historii jest dla mnie motyw age gap. Jestem jego wielką fanką, więc 23 letnia Apolonia i 40 letni Jonathan to dokładnie to, co lubię najbardziej. Różnica wieku jest tutaj bardzo wyraźna i mocno widoczna w zachowaniach bohaterów. Widać ją w sposobie myślenia, podejmowaniu decyzji i podejściu do życia. Mamy tu romans mafijny, ale to właśnie relacja oparta na różnicy wieku wysuwa się na pierwszy plan. Mafia jest tłem, zagrożeniem i źródłem napięcia, ale to uczucia i dynamika między Polą a Jonathanem są sercem tej książki. Pola na początku jawi się jako bohaterka, która potrafi twardo stąpać po ziemi i ma własne zdanie. Niestety im dalej w historię, tym bardziej miałam wrażenie, że te cechy gdzieś się rozmywają. Momentami brakowało mi jej stanowczości i tej siły, którą miała na starcie. Mimo to ją polubiłam, co u mnie wcale nie jest takie oczywiste, bo często mam problem z głównymi bohaterkami i potrafią mnie mocno irytować. Jonathan to postać, która zdecydowanie przyciąga uwagę. Na początku jest chłodnym, twardym biznesmenem obracającym się w mafijnym świecie. Przy Poli kompletnie się zmienia. Z faceta, który nie okazuje emocji, robi się ktoś, kto chce ją chronić za wszelką cenę. Momentami aż za bardzo. Nie zawsze rozumiałam jego decyzje i czasem łapałam się za głowę, ale mimo wszystko Jonathan ma w sobie coś, co sprawia, że łatwo go polubić. Relacja między Polą a Jonathanem rozwija się stopniowo i czuć między nimi napięcie praktycznie od początku. To nie jest słodka, lekka historia miłosna. To romans pełen ryzyka, niepewności i emocji, które momentami potrafią przytłoczyć. Zakończenie tej książki to prawdziwa jazda bez trzymanki i świetne potwierdzenie siły uczucia, jakie się między nimi narodziło. Król północy zdecydowanie nie jest cukierkowym romansem. Mamy tu mafię, realne zagrożenie, napięcie i bardzo trudne relacje rodzinne. Toksyczni rodzice Poli, a szczególnie jej matka, doprowadzali mnie do szału. Serio, dawno żadna postać nie wzbudziła we mnie takiej niechęci. Ten wątek był dla mnie ciężki, ale jednocześnie bardzo prawdziwy. Jest jednak jedna rzecz, która czasami mnie drażni w książkach Kasi i tutaj też się pojawia. Niektóre sceny urywają się nagle, jakby brakowało im domknięcia. Widać, że coś jeszcze mogło się wydarzyć, a jednak zostaje to zostawione bez ciągu dalszego. Czasem mocno rzuca się to w oczy i potrafi wybić z rytmu, chociaż w Królu północy na szczęście nie ma tego aż tak dużo. Podsumowując, Król północy to książka, która naprawdę mnie wciągnęła i dostarczyła sporo emocji. Ma swoje drobne minusy, ale ma też bardzo dużo plusów. Motyw age gap, napięcie, mafia w tle, trudne relacje i bohaterowie, którzy nie są idealni. Dla mnie to bardzo udana historia.

Samantha Baker ma jeden cel: uratować młodszą siostrę. By zwrócić Oliv wolność, Sammy jest gotowa stanąć u bram piekła i podpisać kontrakt z samym diabłem. I robi to, kiedy wszystkie inne możliwości zawodzą. Zanim przyjdzie jej zacząć spłacać dług, Samantha wraz z Oliv przeprowadzają się do Miami, gdzie obie zamierzają zacząć nowe życie... W tym celu przyda im się spadek, jaki niespodziewanie otrzymała starsza z sióstr. Zapisany jej w testamencie budynek jest zaniedbany, jednak przestawia sobą pewną wartość i idealnie nadaje się na lokal że striptizem o nazwie Hell. Wydaje się,że panna Baker ma głowę do interesów - klub szybko zaczyna przynosić dochody, zainteresowanych nie brakuje, alkohol leje się strumieniami. Właścicielka zdecydowanie musi zatrudnić więcej ochroniarzy. Silnych facetów , którzy będą bronić jej dziewczyn przed rozochoconymi klientami. Takich jak Silvio i jego brat Mike. Wielki, umięśniony, o ramionach pokrytych licznymi tatuażami. Niestety, Sammy nie wie, że Mike zatrudnił się w klubie w zupełnie innym celu niż świadczenie usług ochrony ...

Ta historia trafiła do mnie w ramach booktouru i zdecydowanie zostanie w mojej głowie na długo! Poznajemy Lidię — wychowankę domu dziecka, która stawia pierwsze kroki w dorosłość. Towarzyszy jej przyjaciel i współlokator, Damien. Jej życie wydaje się spokojne i poukładane… do momentu, gdy jej wizerunek pojawia się w prasie, a na jej drodze staje mężczyzna z blizną. Od tej chwili wszystko się zmienia. To, w co wierzyła, okazuje się kłamstwem. Gdy trafia do domu Victora, zaczyna odkrywać, kim naprawdę jest. Czy Victor okaże się jej katem… czy może wybawcą? Książka jest pełna emocji i pokazuje, jak kruche potrafią być fundamenty naszego świata. Lidia mimo trudnego położenia nie poddaje się. Prowokuje, jest zadziorna, ale jednocześnie wystraszona i zagubiona. Jej przemiana jest wyraźna i przekonująca. Bohaterowie są autentyczni, z wyraźnie zarysowanymi osobowościami i własnymi rozterkami. Motyw mafii stanowi tu raczej tło — na pierwszy plan wysuwa się relacja Lidii i Victora oraz odkrywanie rodzinnych tajemnic. Z czasem między nimi zaczyna rodzić się uczucie, subtelne przywiązanie, które zmienia wszystko. Ogromne wrażenie zrobiła na mnie przemiana Lidii, która z zagubionej dziewczyny staje na czele Familii. Równie mocno poruszył mnie Victor — twardy, budzący postrach boss, który przy Lidii zaczyna mięknąć, nie tracąc przy tym autorytetu. Scena jego rzekomej śmierci naprawdę mnie zasmuciła. Mimo że wydawał się bezwzględny i zawsze dostawał to, czego chciał, zyskał moją sympatię. Okazał się troskliwy i oddany — i tym całkowicie mnie kupił. Autorka sprawnie prowadzi akcję, umiejętnie dawkuje tajemnice i wprowadza intrygi, utrzymując napięcie do samego końca. To historia, która wciąga, zaskakuje i potrafi wzruszyć — momentami naprawdę kręci się łezka w oku. Jeśli chcesz, mogę jeszcze mocniej podkręcić emocje albo skrócić tekst do bardziej „instagramowej” wersji 🔥 podkręć emocje Oczywiście 🔥 Podkręcamy emocje jeszcze mocniej: Ta historia trafiła do mnie w ramach booktouru i totalnie mną wstrząsnęła. To jedna z tych książek, które nie tylko się czyta je się przeżywa. I zostaje w głowie na długo… Lidia dziewczyna z domu dziecka, cicha, pozornie zwyczajna wkracza w dorosłość z nadzieją na spokojne życie u boku swojego przyjaciela Damiena. Wszystko wydaje się w końcu układać… aż do chwili, gdy jej zdjęcie trafia do prasy, a na jej drodze pojawia się mężczyzna z blizną. I wtedy jej świat rozpada się na kawałki. Prawda okazuje się brutalna. To, w co wierzyła przez całe życie, było misternie utkanym kłamstwem. Trafia do domu Victora bossa mafii i zaczyna odkrywać, że jej los został zaplanowany jeszcze zanim nauczyła się mówić. Czy Victor jest jej katem? Czy może jedyną osobą, która naprawdę widzi w niej coś więcej niż pionek w grze? Relacja tej dwójki to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Iskrzy. Boli. Przyciąga. Odpycha. Między nimi rodzi się napięcie, które czuć na każdej stronie. To nie jest cukierkowy romans - to uczucie budowane na bólu, gniewie, niedopowiedzeniach i walce o dominację. Ogromnie poruszyła mnie przemiana Lidii. Z zagubionej dziewczyny staje się silną kobietą, która potrafi stanąć na czele Familii i zawalczyć o siebie. Nie jest bezbronna. Jest wściekła. Zdeterminowana. Zraniona. I przez to tak bardzo prawdziwa. A Victor? Twardy, bezwzględny, budzący postrach. Mężczyzna, który zawsze dostaje to, czego chce. A jednak przy niej zaczyna pękać. I właśnie to pęknięcie było najbardziej poruszające. Scena jego rzekomej śmierci? Ścisnęła mnie za gardło. Nie spodziewałam się, że tak bardzo mi na nim zależy. Autorka świetnie manipuluje emocjami czytelnika. Buduje napięcie, stopniowo odsłania tajemnice, igra z uczuciami. Są momenty gniewu, niedowierzania, wzruszenia… a serce naprawdę potrafi przyspieszyć. To historia o władzy, przeznaczeniu i miłości, która rodzi się tam, gdzie nie powinna. Jeśli lubisz romanse mafijne z pazurem, silną bohaterką i mrocznym klimatem, ta książka wciągnie Cię bez ostrzeżenia i nie wypuści aż do ostatniej strony 🔥❤️

To już moja druga książka tej autorki i zauważam podobny schemat - brak głębi, mało jest analizy uczuć i wchodzenia w emocje, a akcja szybko leci i skupia się głównie na wydarzeniach. Pomysł na fabułę bardzo mi się podobał, zwroty akcji tak samo. Końcówka z lekkim niedopowiedzeniem co mnie osobiście lekko irytuje ale pewnie pozostawia pole do interpretacji albo furtkę do ewentualnej kontynuacji.

Hmmm, czytajac poprzednie części nie mogłam doczekac sie Ridera, był ciekawa i wygadaną postacia, a w swojej książce jakos mnie nie przekonał . W poprzednich częściach seri czuć iskry między bohaterami, tak w tej bohaterowie się po prostu przyjaźnią, zero emocji . Do tego nie poznajemy ich historii. Autorka wpłata wątki które w sumie nic nie wnoszą do fabuły. Bohaterowie bez polotu i pazura.

Clover Black od dziecka wychowywana była w gronie bikerów z klubu motocyklowego, przez których była traktowana, jak na księżniczkę przystało. I choć całe życie spędziła w tym świecie, od zawsze chciała zostać policjantką. Kłóci się to z wartościami, w których została wychowana, ale jest upartą kobietą i zrobi wszystko, by spełnić swoje marzenie. Jednak nie jest to takie proste, gdy trzeba prowadzić podwójne życie i gdy jej partnerem zostaje Felix, niezwykle przystojny i pociągający mężczyzna. Chyba cieszę się, że seria ta dobiegła końca. Choć książka nie jest najgorsza, jest w niej trochę akcji, tajemniczości i pojawiają się bohaterowie z poprzednich części, to jednak nie jest to już to samo. Historia Clover i Felixa trochę przypomina mi poprzednią książkę. Być może dlatego, że jest ona równie krótka i wszystko rozgrywa się tu ekspresowo, przez co opowieść trochę traci na wartości. Z pewności można polubić głównych bohaterów i umocnić swoją sympatię do klubu, który po raz kolejny udowodnił, że dla nich rodzina jest najważniejsza. Jeśli miałabym podsumować całą serię najlepszą książką była dla mnie pierwsza część, a im dalej w las, tym słabsze historie.

Książka „To, co nie powinno się zdarzyć” autorstwa I.M. Darkss to intrygująca pozycja, która wciąga czytelnika w mroczny, emocjonalny świat pełen napięcia i niepewności. Autor z umiejętnością buduje atmosferę, w której rzeczywistość splata się z fantastyką, a bohaterowie muszą stawić czoła własnym lękom i wewnętrznym demonów. Fabuła książki jest pełna zwrotów akcji, które zaskakują i zmuszają do refleksji. Postacie są złożone i realistyczne, co sprawia, że łatwo można się z nimi identyfikować. Tematy poruszane w książce, takie jak trauma, miłość czy walka z przeszłością, są aktualne i uniwersalne, co dodaje głębi całej opowieści. Styl pisania Darkss jest przystępny, a jednocześnie pełen emocji, co pozwala czytelnikowi szybko zanurzyć się w historię. Każdy rozdział kończy się w taki sposób, że trudno się oderwać, co sprawia, że książka czyta się szybko i przyjemnie. Reasumując, „To, co nie powinno się zdarzyć” to książka, która z pewnością zainteresuje fanów literatury grozy oraz thrillera psychologicznego. Niezwykła fabuła, dobrze wykreowani bohaterowie i poruszające tematy sprawiają, że jest to lektura godna polecenia.

Kompletnie nie wiem jak ocenić tę książkę. Mam taki wewnętrzny dysonans jeśli chodzi o to co mi się podobało a co nie. Bo z jednej strony to nie jest zła książka, można w niej znaleźć i komedie romantyczną i coś bardziej głębokiego, jakiś świat, który może zaintrygować i bohaterów, którzy są ciekawie wykreowani, ale… No właśnie z drugiej strony coś tutaj ewidentnie nie gra i nie współgra ze sobą. Rozkładając na czynniki pierwsze tę pozycję mam mętlik w głowie.💁‍♀️ Zaczęłam tę książkę czytać jeszcze na Wattpadzie przed premierą i skończyłam z niesmakiem na momencie próby zajścia w ciąże w celu uniknięcia pewnej sytuacji przez główną bohaterkę. Nie śmieszą mnie żarty z wykorzystywaniem dziecka, ciąży w osiągnięciu jakiś egoistycznych celów. Bardzo to było słabe. Po latach dałam tej książce jednak szansę. 😉 Zacznę od głównej bohaterki, która to jest dla mnie najgorszą postacią (może jeszcze ze swoją przyjaciółką, która jest trochę nijaka). Faktycznie jest ona infantylna i drażniąca miejscami. Wątek jej uzależnienia jest z jednej strony ciekawy a z drugiej niezbyt pogłębiony. Zważywszy, że to główna bohaterka tej powieści a i w pewnym momencie to uzależnienie nieco wyparowuje w fabule. Nie jest tak, że nie polubiłam Kredki, ale nasz tytułowu deweloper jest zdecydowanie lepiej wykreowany i ciekawszy. Plusem tej książki jest poruszenie problemu wszelakich uzależnień, ale z drugiej strony chyba było tego za dużo. Z jednej strony akcja jest dość statyczna, z drugiej wątków, bohaterów i pomysłów jest tutaj tak dużo, że ma się wrażenie wrzucenia do worka z pomysłami i zamieszania. Bo mamy: uzależnienia, różne zawody, którymi imają się bohaterowie, ilość pobocznych bohaterów, wspomnienia z przeszłości, rośliny - florystyka, rodzaje terapii, miejsca akcji …. I niby to wszystko jest okej, ale coś nie gra. Pomieszanie z poplątaniem. 😮🤯 Relacja romantyczna… no właśnie wcale nie taka romantyczna, bo trochę jej nie ma. Czuję między nimi dopiero jakiś zalążek przyszłej emocji. Oni właściwie nie mają “przestrzeni” żeby rozwijać uczucie a już pod koniec mamy PSTRYK - zbliżenie i koniec książki. A tliło się coś podskórnie tylko zabrakło miejsca na papierze - szkoda. Przez to też chyba nie można się wczuć w tę historię. 💔 Coś co mnie boli w tej pozycji to warsztat pisarski - o zaskoczenie, bo nie przeszkadzał mi w innych, moich ulubionych książkach Melissy. A tutaj dostajemy przeplatankę między naprawdę fajnymi dialogami i dywagacjami bohaterów a kompletnie żenującymi wynurzeniami i drętwymi dialogami. Może potrzeba autorce lepszej redakcji, świeższego spojrzenia kogoś kto powie jej, żeby pewne elementy poprawić❓ Przykład dywagacji: “Być może obecne czasy temu sprzyjają - mamy pokój, stabilną sytuację gospodarczą, świadomość społeczną w zakresie psychologii, rozwój dziecka i duchowości jest znacznie większa” - zgoda, że mamy większą świadomość społeczną w zakresie psychologii, ale to też nie oznacza, że lepiej nam się żyje - ale okej… Natomiast “pokój i stabilna sytuacja gospodarcza” - GIRL❗ - zakładam, że pisałaś tę książkę (wydana była w 2024 r. więc…) już podczas wojny w Ukrainie i takiej inflacji w Polsce, że szok. Sama zresztą w pierwszej scenie wspominasz o wysokich cenach za energię elektryczną…więc nijak się to ma do tej tezy. Takie zdania są niepotrzebne. 😉Szkoda miejsca na takie głupotki, bo są momenty, w których ciężko się nie zgodzić z tym co piszesz. 😉 Można w tej książce znaleźć również nieco podobieństw do innych książek autorki, niektóre dość znaczące, ale nie czepiałabym się tego aż tak bardzo. Mimo wszystko czytało mi się to dość szybko, były momenty zaintrygowania, na pewno wiele kwestii daje do myślenia. Można wyczuć klimat tej książki, oczyma wyobraźni widziałam te miejsce, o których Melissa pisze, czułam emocje towarzyszące bohaterom. Na pewno jest w tej pozycji duży potencjał, no ale coś też zdecydowanie nie gra. Z bólem serca daję tylko 6 - bo wiem, że autorkę stać na dużo więcej i kibicuje jej bardzo. Nie mogę się doczekać jej kolejnych książek. Mam nadzieję, że zawładną mną jej nowe historie, jak to miało miejsce w przypadku “Niezdobytej” i “Mojego szefa”. Autorko błagam pisz❗❤️

To nie jest książka, którą się po prostu „czyta i odkłada”. To raczej taka, która zostaje gdzieś pod skórą i wraca w najmniej spodziewanych momentach. Mam wrażenie, że autorka bardziej niż opowiadać historię, próbuje uchwycić emocje — i to właśnie one grają tu pierwsze skrzypce. Czytając, czułam się trochę jakbym przeglądała czyjeś wspomnienia, ale takie nie do końca uporządkowane, momentami poszarpane, za to bardzo prawdziwe. Jest w tym jakaś szczerość, która potrafi zarówno przyciągnąć, jak i lekko zmęczyć, bo nie wszystko jest podane wprost. Najbardziej uderzyło mnie to, jak dużo jest tu refleksji nad tym, co było i jak bardzo przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość. To nie są lekkie przemyślenia, raczej takie, które wymagają chwili zatrzymania się. Momentami miałam ochotę czytać dalej bez przerwy, a czasami wręcz przeciwnie — odłożyć książkę i poukładać sobie to, co właśnie przeczytałam. Styl jest dość intymny, momentami wręcz surowy, ale to działa na korzyść całości. Nie ma tu przesadnego upiększania — jest za to autentyczność, która sprawia, że łatwo się w tym odnaleźć, nawet jeśli doświadczenia nie są moje. Nie powiedziałabym, że to książka dla każdego, ale jeśli ktoś lubi bardziej refleksyjne, emocjonalne teksty, to zdecydowanie warto dać jej szansę.

Niestety ta historia zupełnie do mnie nie trafiła. Już od pierwszych rozdziałów miałam wrażenie, że niewiele się w niej dzieje – brakowało akcji, napięcia, momentów wzruszających czy choćby zabawnych. Całość była dla mnie po prostu nudna i nie wywołała żadnych emocji. No… może poza irytacją. Szczególnie denerwowało mnie infantylne zwracanie się bohaterów do siebie, a zwłaszcza ciągle powtarzające się „pszczółko” w niemal każdym zdaniu wypowiadanym przez głównego bohatera. Z czasem zamiast budować bliskość między postaciami, zaczęło to działać wręcz odwrotnie i skutecznie wybijało mnie z historii. Długo męczyłam tę książkę, dając jej kolejne szanse, licząc na to, że w końcu mnie wciągnie. Niestety nawet zakończenie nie było w stanie tego zmienić – nie porwało mnie ani nie zostawiło z poczuciem satysfakcji po lekturze. To jedna z tych książek, które czyta się z nadzieją, że „zaraz będzie lepiej”, ale to „lepiej” nigdy nie nadchodzi.

Drugi tom podobał mi się jeszcze bardziej niż pierwszy, To dopiero była prawdziwa kwintesencja romansu mafijnego, pełnego potyczek, układów i problemów, które dodawały pikanterii całej historii. Autorka idealnie połączyła wszystkie elementy, a efekt? Zachwycający! Bawiłam się przy tej części świetnie i aż nie chciałam odkładać książki na bok. Cudownie było obserwować Lilianę, która miała zostać wplątana w aranżowane małżeństwo. I o ile jej kuzynce trafił się naprawdę niezły egzemplarz gangstera, o tyle Liliana nie miała tyle szczęścia - jej przeznaczono jednego z najgorszych typów, jakich można sobie wyobrazić. Ale ona wcale nie zamierzała się na to godzić. To właśnie w niej pokochałam najbardziej, że mimo młodego wieku była niezależna, odważna, sprytna i inteligentna. Miała swój plan i trzymała się go konsekwentnie, a ja tylko kibicowałam z boku. Każdy jej krok, każde knucie i misternie ułożony plan, by uwolnić się od rodziny i niechcianego małżeństwa, sprawiały, że czytałam to z zachwytem. Ogromnie spodobało mi się też poznanie Leonarda. Z typowego kobieciarza, który żył beztrosko i nie traktował relacji poważnie, po spotkaniu Liliany zmienił się w mężczyznę, który myśli już tylko o jednej i walczy do samego końca. Pomimo świadomości, że ich związek nie ma prawa istnieć, on nie odpuszczał. Z jednej strony szanował jej decyzje, ale z drugiej nie przestawał o nią dbać, martwić się i stawać obok w najtrudniejszych chwilach. Był gotów ryzykować własne bezpieczeństwo, byle tylko ona była bezpieczna. Ta przemiana była niesamowita i naprawdę miałam wrażenie, że obserwuję bohatera, który dojrzewa na oczach czytelnika. No i muszę wspomnieć o samym wątku romantycznym. Wszystko tutaj zostało idealnie wyważone - były sceny spicy, były momenty romantyczne, ale niczego nie było za dużo. Wszystko współgrało, stanowiąc świetne tło dla głównej fabuły, zamiast ją przytłaczać. I właśnie za to tę część pokochałam najbardziej, bo każdy znajdzie tu coś dla siebie i nikt nie poczuje przesytu. A zwroty akcji? Istne szaleństwo! 💥 Cały czas coś się działo, ucieczki, aranżowane małżeństwo, konflikty rodzinne, walka o wolność i o to, by Liliana i Leonardo mogli być razem, niezależnie od konsekwencji. Kiedy już wydawało się, że nie ma szans na szczęśliwe zakończenie, nagle pojawiały się kolejne wydarzenia, które trzymały w napięciu i sprawiały, że kibicowałam im z całego serca. A końcówka… urocza, idealna, ale nic więcej nie zdradzę, niech każdy przeżyje to zaskoczenie tak jak ja. No co mogę powiedzieć? Monika naprawdę potrafi pisać romanse mafijne. Uwielbiam jej książki, świetnie się przy nich bawię, czy to w wersji papierowej, czy w audiobookach. Polecam każdemu fanowi mafijnych klimatów i już wiem, że z przyjemnością sięgnę po kolejne jej powieści. 🖤📚

Kolejna książka za mną, czytało mi się ją nawet nieźle choć nie mam kilka minusów. Historia to typowy romans biurowy z nutą komedii. Mimo, że książka nie jest długa, to jakoś sama w sobie historia mi się dłużyła, nie mogłam się początkowo wgryźć. Historia skupia się na relacji między bohaterami, niestety już od pierwszej chwili mam wrażenie, że jest to sztuczne i wymuszone, nie czułam kompletnie tej chemii między bohaterami. Jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką, styl pióra jest przystępny, nawet dość ciekawy. Kreacja bohaterów jest na poziomie, można wyrobić sobie zdanie o każdym bohaterze. Książka ogólnie nie jest najgorsza, dobrze mi się ją czytało poza właśnie relacją między Clara a szefem, a jednak to najważniejszy wątek. Ciężko mi powiedzieć, czy polecam tę książkę, może po prostu nie jestem docelową grupą odbiorczą. Jest to lekka książka idealna na jeden czy dwa wieczory.

Rozpalasz moje serce” @autorka_nataliawiktor to przyjemna historia o losach Maxa – właściciela klubu (i nie tylko) – oraz Liliany, młodej i ambitnej prawniczki. Jeden wieczór spędzony z przyjaciółkami w klubie i jedno przypadkowe spotkanie wystarczyły, by losy tej dwójki splotły się ze sobą, a dalsze wydarzenia potoczyły się wręcz błyskawicznie. Paradoksalnie to nie sam rozwój uczuć i namiętności między głównymi bohaterami najbardziej przykuł moją uwagę. Zdecydowanie bardziej wciągnęła mnie druga połowa książki, kiedy na jaw zaczęły wychodzić sekrety i skrywane tajemnice. Zgodnie z zasadą: przyjaciół trzymaj blisko, a wrogów jeszcze bliżej. Prawdziwa tożsamość niektórych postaci oraz ich pokrętne zamiary były dla mnie sporym zaskoczeniem – rozwiązanie zagadki autorce naprawdę się udało. Na duży plus zasługuje również fakt, że bohaterowie drugoplanowi wcale nie okazali się słabsi czy mniej wyraziści od Maxa i Liliany. Alexa nie da się nie lubić, a przyjaciółki Lili to niezłe aparatki. W połączeniu z Sonią tworzą mieszankę niczym drink, po którym kac morderca murowany – i to na kilka dni do przodu. Artem także mocno mnie zaintrygował i bardzo się cieszę, że będę miała okazję poznać jego perspektywę oraz dalsze losy. Mam przeczucie, że ani on, ani Alex nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa. To był naprawdę świetnie spędzony czas z książką. Cóż więcej mogę powiedzieć? Warto sięgnąć po ten tytuł. Czuję, że tak jak ja, wielu czytelników przepadnie i będzie chciało więcej – a to autorka zaserwuje w kolejnych częściach serii. Najpierw rozpalą wasze serca, potem zmysły, aż w końcu… rozpalą was całych.

No ta uroczo się skończyła, aż niewiarygodne że taki gangster może mieć tak romantyczną duszę. ;) Historia ta miała wiele ciekawych, ale i przerażających wątków. Pokazała, że bracia Blakemore potrafią być nieobliczalni, zwłaszcza jak walczą przeciwko jeszcze większemu złu. Głowny bohater zaskoczył mnie, zwłaszcza że miałam wrażenie że troche żyje w cieniu swoich braci. Jednak pokazał się trochę z innej strony i dało się zauważyć w nim sporo pozytywów. Ona, choć początkowo szara myszka, to zmieniała się i stawała się bardziej pewna siebie, co czyniło z niej jeszcze ciekawszą postać.

Mila udaje, że jest swoją siostrą bliźniaczką - Holly. Budzi się w swoim rodzinnym domu i już na początku dowiaduje się wiele tajemnic. Że mama nie podała leków jej tacie, przez co umarł. Że również zabiła siostrę Mili - Holly, myśląc, że to Mila. Dziewczyna próbuje uwolnić się z rodzinnego domu, w czym pomaga jej Shinij. Ale czy przy jego boku będzie bezpieczna, czy to dopiero początek niebezpiecznych wydarzeń w życiu dziewczyny? Pomimo, iż nie czytałam pierwszej części szybko rozeznałam się o co chodzi w książce. Nie rozumiałam matki Holly i Mili. Ubóstwiała jedną z córek, a drugiej nienawidziła. Greg tak na nią wpłynął, że zabiłaby obie. Książkę czytało mi się bardzo szybko, nie mogłam jej odłożyć, bo akcja cały czas szła na przód, a ja byłam ciekawa co będzie dalej. Nie było miejsca na nudę. Bardzo trzymała w napięciu. Relacja jaką Mila nawiązała z Hirokim była piękna 🥹 uważał ją za swoją mamę. Tak samo relacja romantyczna z Shinjim. Shinij to japoński Yakuza, przez co potrafił ustawić zarówno swój lud do pionu, jak i Milę. Jedynie było mi trochę szkoda Kenty, że czuję nieodwzajemnioną miłość, ale liczę, ze jeszcze zakocha się we właściwej osobie. Miałam już przesyt romansu mafijnego w książkach, jednak ta pozycja sprawiła, że znów zachciało mi się więcej tego motywu! 🔥

„Modus operandi” Anne-Marie to thriller psychologiczny, który stawia na klimat i analizę bohaterów zamiast szybkiej akcji. Historia rozwija się spokojnie, skupiając się na motywacjach, schematach działania i drobnych szczegółach, które z czasem nabierają znaczenia. Największą siłą książki jest atmosfera — lekko chłodna, momentami niepokojąca — oraz postaci, które wydają się bardzo realistyczne. To lektura bardziej o tym, dlaczego coś się dzieje niż co się wydarzy. Nie każdemu spodoba się wolniejsze tempo, ale jeśli lubisz thrillery psychologiczne i historie oparte na obserwacji, „Modus operandi” może zostawić po sobie ciekawą refleksję.

W tej historii podobało mi się to, że Valentina, nie okazała się głupiutką, słodziutką księżniczką szefa gruzińskiej mafii, a była, jak na swój wiek, mądrą, rozsądną, piękną i doskonale wyszkoloną wojowniczką, która spowodowała, że zatwardziały kawaler, Lorenzo padł przed nią na kolana i nie widział poza nią świata.