Sentymenty. Lata 90

Name: Sentymenty. Lata 90
Rating: 7,3 (38 reviews)
Author: Agnieszka Wróbel
ISBN: 000-00-0000-00-0

Agnieszka Wróbel

7,3 / 10

38 ocen

8 opinii

Selfpublished

Wydawnictwo: Selfpublished biografia, autobiografia, pamiętnik

Kategoria:: biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:: papier
Data wydania:: 2024-11-05
Data 1. wyd. pol.:: 2024-11-05
Język:: polski

Historie z dzieciństwa autorki i jej znajomych z prowincji i wielkich miast są punktem wyjścia do spojrzenia na lata 90. Patrzymy na ten czas oczami osób, które urodziły się w końcówce PRL-u, a ich pierwsze wspomnienia
to okres dzikiego kapitalizmu, kolorowych bazarów i zachłyśnięcia się wszystkim, co zachodnie.

Średnia ocen

7,3 / 10

8 opinii 38 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Sentymenty. Lata 90 w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Sentymenty. Lata 90

Średnia ocen

7,3 / 10

38 ocen

Twoja ocena

0 / 10

3 ocen

5 ocen

7 ocen

13 ocen

7 ocen

2 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

zlotylesk

06.11.2025

7 / 10

Na półkach: ,

Szkoda bardzo, że nie ma tej książki w formie papierowej bo ebook czasem bardzo dziwnie się łamał. Co prawda jest to zapis wspomnień paru osób, ale każdy odnajdzie dużą część swojej młodości w tej pozycji.
Ciężko nazwać to książką, to bardziej przewodnik po czasach swojej młodości

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

84 użytkowników ma tytuł Sentymenty. Lata 90 na półkach głównych

Przeczytane 45
Chcę przeczytać 37
Teraz czytam 2

23 użytkowników ma tytuł Sentymenty. Lata 90 na półkach dodatkowych

2024 9
Posiadam 8
Faktu 2
Ebook 1
2025 1
Polska 1
Na mojej półce 1

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Pierwsza młodość

Karolina Korwin Piotrowska

Kupiłam książkę skuszona... okładką... Trochę sceptyczna, ponieważ postać Pani KKP nie jest mi specjalnie bliska. Myślałam, że to będzie coś stricte odmozdzajacego, a tymczasem książka okazała się świetna i szybko się ja czyta. Generalnie traktuje ją jako zbiór fajnych polecajek wraz z uzasadnieniem. Przy okazji okazało się, że mamy z Panią Karolina podobny gust ! :)

martahvp

ocenił na 7 2 miesiące temu

Biegnij, mała, biegnij

Anna Goc

OCENA - 8/10 REWELACJA Anna Goc pisze wspaniałe reportaże, pamiętam jej książkę „GŁUSZA” która wywarła na mnie duże wrażenie. Nie inaczej było w przypadku opiniowanej książki. „BIEGNIJ, MAŁA BIEGNIJ” to zbiór rewelacyjnych reportaży, tematycznie zróżnicowanych, które łapią za serce. Każda z opowieści ma swój potencjał i historię. Jedne wzruszają inne szokuje jeszcze inne oburzają. Początkowo założyłem, że przeczytam tylko jeden reportaż i będę się delektował lekturą przez kolejne dni. Finalnie przeczytałem książkę w jedno popołudnie. Forma, styl oraz użyty język nie pozwalają się oderwać od lektury. Kolejny niezwykły zbiór reportaży po który warto sięgnąć. Polecam. Jack_

Jack_ Mc_sky

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Jak złodziej przyszła. Reportaże i rozmowy o starości

Elżbieta Strzałkowska Grażyna Latos

To książka o tym, o czym głośno się nie mówi. Przynajmniej w przestrzeni publicznej. Starość, bo o niej mowa w ostatnich latach zrobiła się bardzo niewygodna. Istnieje od zawsze i każdy z nas jest na nią skazany, jednak od niedawna jest traktowana jak coś, czego za odpowiednią opłatą da się uniknąć.. Bo nie po to powstaje tyle klinik medycyny estetycznej, żeby mieć pomarszczoną twarz czy ciało. Wystarczy kilka zabiegów i cyk! witaj młodości... W mediach lansuje się jędrną skórę, piękne włosy i nienaganną sylwetkę bez względu na metrykę. A jednak starość nie dotyka jedynie naszej powierzchowności. To także procesy zachodzące wewnątrz. Problemy z pamięcią, niemożność wykonywania czynności dotychczas prostych czy choroby są często codziennością seniorów. I o tym właśnie opowiadają ci, którym autorki oddały głos. Bohaterami książki są zarówno osoby, które młodość przeżywają jedynie we własnych wspomnieniach jak i ci, którzy stali się ich łącznikiem ze światem zewnętrznym. To często dzieci, które porzuciły swoje plany i marzenia, żeby zająć się chorym rodzicem. Ci, których codziennością stało się zmaganie z niewydolnym systemem, który nie uwzględnia potrzeb seniorów. Czy zastanawiamy się, jakie mamy alternatywy na starość? Bo pół biedy, kiedy zdrowie dopisuje, ale w momencie ciężkiej choroby? Obarczać najbliższych opieką a może zamieszkać w jednym z DPS-ów? Co wcale zresztą takie łatwe nie jest. To tematy jak bardzo niemodne, tak i ciężkie w odbiorze. Zwłaszcza, kiedy słyszymy z ust specjalistów statystyki, których w książce nie brakuje. I choćby z tego względu warto ją przeczytać. Bo może teraz, będąc w kwiecie wieku i mając świat u stóp można wpłynąć także na jakość życia za kilkanaście czy kilkadziesiąt lat.

do_azot_i_nazot_ czyta

oceniła na 6 11 miesięcy temu

Nadbagaż

Michał Rusinek

Ubawiłem się zwłaszcza na historii o chyba najgłupszym kelnerze w Polsce. Włoski nie jest aż tak trudny, ale Polakom wydaje się, iż jest tak łatwy, że nawet nie trzeba sprawdzać w rozmówkach wymowy. O co chodzi z "czianti"? Przeczytajcie, będzie wesoło. Zresztą nie tylko przy tym. Autor też nie uniknął czasami błędów językowych w książce, a nawet sam się przyznaje, co powiedział w Wietnamie. Nie spalę kawału. Umiarkowana liczba fotografii też na plus, ciekawa oprawa graficzna. Za to wiecznie zapominałem tytułu rozdziału i musiałem wracać do niego. Zaczęło mnie to bawić. Krótkość rozdziałów sprawia zaś, że można sięgnąć po książkę nawet, gdy ma się 15 minut pomiędzy programami telewizyjnymi.

Marcin1978

ocenił na 8 4 miesiące temu

My, skrajnie otyli

Magdalena Gajda

Książka porusza temat wagi ciężkiej i to dosłownie - otyłości skrajnej olbrzymiej. Pozycja ta zmusza do refleksji, poruszone zostały w niej ważne kwestie. Autorka oddała głos osobom otyłym jak i również przedstawicielom różnych instytucji. Po skończonej lekturze czuję lekki niedosyt. Myślę, że można było wycisnąć więcej z tego tematu. Na minus irytujące i zupełnie niepotrzebne oznaczenia w nawiasach dotyczące śmiechu rozmówcy (w dwóch rozdziałach było tego od groma). Mam mieszane odczucia co do okładki - przyciąga uwagę, ale głowy manekinów bez oczu mnie od niej odrzucają. Ode mnie mocne 7,5/10.

Lineczka

oceniła na 7 1 miesiąc temu

Z biegiem dni. Pamiętnik minionego roku

Jerzy Stuhr

Pamiętniki... Jest coś intymnego w ich lekturze, "wchodzi się" w czyjeś życie wewnętrzne, przemyślenia, wspomnienia, emocje. Współodczuwa. "Z biegiem dni. Pamiętnik minionego roku" Jerzego Stuhra to zapiski z 2023 roku, powstałe po wypadku samochodowym spowodowanym przez aktora. Są świadectwem bólu i żalu z powodu samego wydarzenia i jego skutków - ostracyzmu społecznego, nagonki medialnej. To także czas nawrotu choroby nowotworowej, powolnego odchodzenia ze sceny teatru i życia. Wspomnienia z młodości i życia dojrzałego przeplatają się z refleksjami na temat sztuki, historii i polityki. Książkę czyta się szybko, z zainteresowaniem. Czasem wkurzałam się na ton wyższości😉. Obiektywnie - wg mnie najsłabsza z wszystkich jego książek. Mimo to polecam, choćby ze względu na wspomnienia i pasję aktorstwa wybrzmiewającą z każdej kartki pamiętnika.

an-ia1

ocenił na 6 8 miesięcy temu

Matka Polka sika w krzakach. Przygody z dzieckiem w mieście wysokich krawężników, nieczynnych toalet i zepsutych wind

Monika Pastuszko

Skusiłam się na nią po pozytywnych opiniach w internecie. Że to książka uniwersalna, że nie tylko o matkach z małymi dziećmi, że o projektowaniu uniwersalnym, o potrzebie tworzenia przestrzeni publicznych dla wszystkich, nie tylko dla statystycznego (w domyśle w pełni sprawnego) człowieka. I co? Nie byłabym sprawiedliwa, gdybym powiedziała, że jajco, natomiast nie dostałam tego wszystkiego. Jest napisana zabawnie, lekko, z ogromnym dystansem do siebie, szczerością, opowiadaniem własnych przypałów. Czytało się więcej niż przyjemnie. Natomiast według mnie to nie jest uniwersalna opowieść. To jest historia młodej mamy, która odkrywa, że świat wokół niej jest niedostosowany do osób, które mają jakieś określone potrzeby. Że przestrzeń publiczna często stawia bariery, które utrudniają codzienne funkcjonowanie w mieście (osobiście myślę, że część osób w ogóle wyklucza z niektórych aktywności). Chodzi głównie o bariery architektoniczne: niedziałające windy, brak toalet publicznych, brak miejsc do przewijania i/lub karmienia dziecka, wysokie krawężniki, samochody parkujące na chodnikach i trawnikach, trudności w podróżowaniu transportem publicznym z wózkiem (a na wózku? 😉) Są tutaj pozytywne przykłady, nie tylko z Polski. Są wskazówki, co można zrobić, żeby było lepiej. Tylko to wszystko jest napisane z perspektywy mieszkanki stolicy. Dla osób z dużych miast jeszcze będzie to porównywalne. Natomiast dla całej reszty najpewniej nie. Pod koniec książki pojawia się opinia innej matki, która wracając do domu ze spaceru z dzieckiem, wsiadła do windy. Dziecko ledwo zasnęło, ale komunikat głosowy o docelowym piętrze je wybudził. Taka to była zła winda. Po co w ogóle te komunikaty głosowe w windach? No po co? 🫠 A Ty wiesz po co? Po tej książce mam jeszcze większe wrażenie, że znaczna część osób w naszym kraju widzi wyłącznie czubek własnego nosa. Jeździsz wszędzie autem - masz w nosie pieszych, przepuszczanie ich na przejściach, parkowanie w miejscach wyznaczonych. Nie jeździsz rowerem - autem wyprzedzasz mało nie strącając takiego z drogi, nie patrzysz na ścieżki rowerowe, stajesz tam autem albo puszczasz luzem psa. Najlepiej, kurde, bulteriera. Fajnie, że autorka promuje budżet obywatelski. Że można tam zgłaszać własne projekty. Takie, które zadbają o te niezaspokojone potrzeby w przestrzeni publicznej. Ale w ilu miastach w Polsce działa budżet obywatelski? W Twoim mieście jest? Jeśli go nie ma, to co Ty możesz zrobić? A jeśli jest, czy głosujesz w nim na projekty, które według Ciebie warte są wydania na nie publicznych pieniędzy?

KozackaCzytelnia

oceniła na 6 17 dni temu

Seks i kłamstwa. Intymne życie kobiet w kraju arabskim

Leïla Slimani

Byłam na początku roku w Maroku, krótko i dość nieoczekiwanie, nie wiedząc zbyt wiele o tym kraju. Przykuło moją uwagę to, że mężczyźni byli głośni i ekspansywni, podczas, gdy kobiety się cicho przemykały, bardzo często w burkach/hidżabach. Książka Slimani potwierdziła moje spostrzeżenia. Ciekawa lektura, chociaż momentami niektóre opowieści się trochę zlewały ze sobą i wydawały się trochę "na jedno kopyto". Ale ogólnie uważam, że "Seks i kłamstwa" to bardzo ciekawy portret patriarchalnego społeczeństwa, gdzie z jednej strony kawałek błony śluzowej urasta do rangi czegoś świętego, z drugiej - tajemnicą poliszynela jest, że wiele osób nie przestrzega wszechobecnych nakazów i zakazów. Są wstrząsające historie (np. konsekwencje przepisu dotyczącego małżeństwa z gwałcicielem), z drugiej strony jest to też opowieść o sile buntu i emancypacji, jak np. protesty w związku z uwięzieniem nastolatków, którzy wrzucili na Facebooka zdjęcie pocałunku. Niektóre wątki brzmią całkiem znajomo, przywodząc na myśl prawicowych polityków uciekających po rynnie z orgii gejowskiej.

ForeverFailure

ocenił na 8 8 miesięcy temu

Wiktoria. Transpłciowość to nie wszystko

Piotr Jacoń

Moje pierwsze zetknięcie z zagadnieniem transpłciowości w Polsce, moje pierwsze spotkanie z twórczością i misją ojca i dziennikarza, próbującego zmieniać świat i otwierać ludzi na jego różnorodność, na wychodzenie ze schematów: biało -czarne. I jest to spotkanie niezwykle wartościowe. Merytorycznie, a przy tym silnie emocjonalne. Poruszyło we mnie tak wiele. Do łez... nie wiem dlaczego płakałam... najbardziej nad tragedią dziecka zmagającego się z takim ciężarem, depresją, osamotnieniem, uciekającego, a nawet odbierającego sobie życie. Płakałam jako matka i podziwiałam siłę tych matek, które tak pięknie stoją obok i trzymają za rękę swoje dzieci. Jak musimy być czujne i silne. Pozycja obowiązkowa. Niesamowite relacje osób, ich świadectwa. Wierzę, że książka zmieni ludzi, zmieni świat, a zwłaszcza system prawny. Troszkę mnie zaskoczyły błędy korektorskie w książce (aż trzy!) co oczywiście nie zmienia mojej opinii o tym jak wartościowa i potrzebna jest ta pozycja.

InesAdelante

ocenił na 7 28 dni temu

Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu

Jacek Hołub

Jacek Hołub oddaje głos osobom w spektrum autyzmu i pozwala im mówić własnym językiem o tym, jak wygląda ich codzienność. O relacjach, o pracy, o dzieciństwie, o próbach odnalezienia się w świecie, który często jest zbyt głośny, zbyt szybki i zbyt nieczytelny. To, co w tej książce robi największe wrażenie, to perspektywa przeżywania. Wiele rzeczy, które dla innych są neutralne albo ledwo zauważalne, tutaj stają się intensywne – emocjonalnie, sensorycznie, poznawczo. I nagle zaczyna się rozumieć tytuł: wszystko naprawdę może być „bardziej”. Hołub nie komentuje nadmiernie, nie próbuje interpretować każdej historii. Raczej oddaje przestrzeń bohaterom, dzięki czemu powstaje zbiór bardzo różnych doświadczeń. Jedni opowiadają o trudności w relacjach, inni o ogromnej wrażliwości, jeszcze inni o sposobie myślenia, który pozwala widzieć rzeczy, których inni nie zauważają. Po tej książce zostaje przede wszystkim większa uważność, większe zrozumienie i świadomość, że spektrum autyzmu nie jest jednym doświadczeniem – to wiele różnych sposobów bycia w świecie.

Diana

oceniła na 9 1 miesiąc temu

Pożydowskie. Niewygodna pamięć

Agnieszka Dobkiewicz

Szczerze mówiąc to trochę się zawiodłam na tej książce. Sięgając po nią liczyłam na przedstawienie kultury żydowskiej w polskiej kulturze, a dostałam kolejną dawkę zagłady żydowskiej. Mam wrażenie, że autorka pisała te książkę bez ładu i składu. Przeskoki nad tematami oraz żąglowanie wątkami sprawiły, że jako czytelnik nieraz mocno się zagubiłam. Najbardziej spodobał mi się rozdział o Szancerze i koszerności.

Leaftreex

ocenił na 6 1 miesiąc temu

Pan od zwierząt

Konrad Kuźmiński Małgorzata Walczak

Ocena: 4/5 – złodziejka czasu! Już na wstępie muszę zaznaczyć, że jestem wielką miłośniczką wszystkiego co robi Konrad Kuźmiński. A prawda jest taka, że czego się nie dotknie, to zamienia się w złoto. W złoto i raj dla zwierząt. Ale na książkę starałam się spojrzeć obiektywnie. W odcięciu od sympatii, jaką Kuźmińskiego, DIOZ i całą jego ekipę darzę. Historia Konrada jest po prostu fascynująca. Młody chłopak nie godzi się na piekło schronisk, piekło łańcuchów, piekło zaniedbań i przyrzeka sobie, że zrobi wszystko, co będzie w jego mocy, aby ukrócić cierpienia zwierząt w Polsce. I robi, ale znacznie więcej. Walczy z patologiami społecznymi i systemowymi, z niewiedzą, nienawiścią. Nie pozostaje obojętny na krzywdę tych, którzy sami o siebie zadbać nie mogą. Wyznaje zasadę „kocham zwierzęta, ludzi niekoniecznie”. Ale to chyba nie do końca tak, bo ma przy sobie wiernych przyjaciół, między innymi Krystynę oraz Eryka, którzy razem z nim dźwigają ciężar bycia nie tylko najnowocześniejszym stowarzyszeniem zajmującym się ochroną zwierząt w Polsce, ale też najbardziej szykanowanym, atakowanym przez przeciwników i właścicieli odebranych zwierząt. Książkę czyta się lekko, aż do momentu, kiedy ciśnienie skacze i nachodzi człowieka chęć mordowania. Bo to, czego dopuszczają się ludzie (nie zasługują na to miano, ale postaram się zachować zimną krew) względem zwierząt, to jest prawdziwy horror. Trudnych momentów w książce nie brakuje. Polecam książkę szczególnie tym, którzy nie śledzą każdego działania DIOZ-u i chcieliby się z jego działaniami bliżej zapoznać. Warto! Ci, którzy stają w opozycji do jego pracy i tak nie zdecydują się na lekturę – przecież nie przyjdzie im do głowy skonfrontować swoją (nie)wiedzę z faktami. Odniosę się jeszcze do kąśliwych komentarzy o tym, że „Pan od zwierząt” to laurka dla Kużmińskiego. A dla kogo ma być? To książka o nim! To laurka, na którą w pełni zasłużył!

Papierowy_Morderca

oceniła na 7 4 miesiące temu

Influenza. Mroczny świat influencerów

Jakub Wątor

📝 Reportaż opisujący kulisy polskiego świata influencerów, oparty na rozmowach, analizach i konkretnych przypadkach medialnych afer. Autor przygląda się mechanizmom działania internetowej popularności, relacjom z markami, zarabianiu na wizerunku, presji zasięgów oraz cienkiej granicy między prywatnością a produktem. Książka pokazuje zarówno drogę do internetowej sławy, jak i jej konsekwencje: kryzysy wizerunkowe, manipulacje odbiorcami, konflikty interesów i odpowiedzialność (albo jej brak) wobec publiczności. 💭 Moja opinia: Jestem millenialsem i to bardzo czuć podczas lektury — jakieś 90% nazwisk musiałam googlować, bo kompletnie mnie ten świat omija. I szczerze? Chyba nie żałuję. Książka jest poprawna warsztatowo, momentami ciekawa, ale im dalej, tym bardziej utwierdzała mnie w przekonaniu, że internet w obecnym wydaniu to nie moja bajka. Sporo tu rzeczy oczywistych dla osób siedzących w social mediach po uszy, mniej odkrywczych dla kogoś z dystansem. Duży plus za fragmenty bardziej refleksyjne i za wspomnienie Kominka (ech, kiedyś to było 🥹), gdy internet miał jeszcze jakąś duszę, a nie tylko brief i kod rabatowy. ⭐ 6/10

Klaudia Śmigielska-Skutecka

oceniła na 6 3 miesiące temu

Zakaz gry w piłkę. Jak Polacy nienawidzą dzieci

Michał R. Wiśniewski

Michał Radomił Wiśniewski kończy(?) swoją trylogię non fiction, którą roboczo nazywam "antropologiczną". W swoich esejach-reportażach poddawał on analizie zjawiska i przedmioty codzienne - Internet, smartfon oraz - w najnowszej pozycji - polski stosunek do dzieciństwa i dzieci. Gęsty opis, który stosuje Wiśniewski, nie jest jednak opisem badacza, a opisem osoby wrażliwej i obdarzonej zmysłami czułego obserwatora. Chociaż to może tutaj widać pierwsze braki w porównaniu z innymi książkami MRW (zarówno eseistycznymi, jak i jego doskonałą i niedocenioną trylogią beletrystyczną) - wrażliwości nie sposób wciąż Autorowi odmówić, ale zaczyna chyba brakować czułości i co ważniejsze cierpliwości. Ja wiem, że waga tematu nie daje nam pola na cierpliwość ("cierpliwość to brak działania" - mógłby Wiśniewski mi odpowiedzi, zgodnie z prawdą), a czułość rezerwuje wyłącznie do pozycji dziecka ("nie będę głaskał przemocowców" - też prawda), ale to właśnie te dwie cechy tak mnie do pisarstwa MRW przyciągały, nawet zza czasów blogowych ("Pattern Recognition" wróć!) Żeby była pełna jasność, osobiście z obserwacjami, diagnozami i postawą polityczną Wiśniewskiego w pełni się zgadzam i identyfikuję. Nie mogę jednak pozbyć się wrażenia, że o ile diagnozy są stawiane pewnie, to sposób w jaki MRW proponowanie nam rozwiązania, podszyty jest pewną bezsilnością. By naprawić polski stosunek do dzieci musimy bowiem wyłącznie wydobyć się z odmętów kapitalizmu i ze sprzężonego z nim patriarchatu. Bez spiny. Damy radę. Prawda? ...prawda? Wiśniewski proponuje nam rozwiązania podpatrzone w Szwecji, Niemczach i Finlandii, ale one tam działają właśnie dlatego, że tam udało się chociaż częściowo zwalczyć i K. i P.. U nas wymagałoby to rewolucji mentalnej (takiej prawdziwej Rewolucji Moralnej), której w kraju nigdy nie było, nawet w czasach przechodzenia z PRL ku III RP. Sam uważam, że warto wysiłek podjąć i jestem gotowy zmieniać siebie (nie oszukujmy się, wszyscy musimy jakąś zmianę przejść - nawet Autor książki) i pomagać innym. Wiśniewski znalazł najlepszy powód, by to zrobić: "zróbmy to z miłości" - pisze. Ale czy inni posłuchają? Bo może problemem, z którego nasza nienawiść do dzieci wyrasta, problemem nadrzędnym (trochę przez MRW we wstępie rozbrojonym), jest to, że nie potrafimy kochać siebie nawzajem?

ngineguy

ocenił na 6 1 miesiąc temu

Listy z pionowego świata. Wspomnienia żony himalaisty

Cecylia Kukuczka

Świetne dopełnienie biografii o Jerzym Kukuczce . Jest to opowieść napisana z perspektywy żony i towarzyszki życia o życiu z wybitnym himalaistą, o ich małżeństwie, życiu po śmierci Jerzego. Prawdziwa , szczera , pełna pokory . Zawiera archiwalne zdjęcia, listy do żony przepełnione tęsknotą i miłością z których możemy się dowiedzieć, o tym jaki był Jerzy Kukuczka. Polecam

ZaczytanaKari

ocenił na 8 4 dni temu

Cała nadzieja w szkole

Justyna Suchecka

Zbiór kilkunastu niedługich reportaży o najbardziej palących problemach współczesnej polskiej szkoły: lekcjach wuefu, edukacji włączającej, telefonach, obcokrajowcach, egzaminach końcowych i innych. Język jest prosty, a problemy opisane są na poziomie podstawowym, ale nie oceniam tego negatywnie - to nie książka dla edukacyjnych ekspertów, tylko dla laików, zwłaszcza rodziców, którzy chcieliby wiedzieć trochę więcej o mechanizmach polskiego szkolnictwa i złapać szerszy kontekst różnych okołoszkolnych dram, którymi żyją co jakiś czas media informacyjne. Suchecka rozmawia z ekspertami, analizuje badania społeczne, korzysta z opracowań naukowych. Na końcu każdego rozdziału przytacza literaturę, która pogłębia temat - i to jest rewelacyjna rzecz, kilka świetnych inspiracji w ten sposób dla siebie podłapałam. W sumie warto polecić każdemu, kto ma coś wspólnego ze szkołą. Na pewno znajdzie tu coś, co pobudzi go do refleksji i przemyśleń.

Gretta

oceniła na 7 1 miesiąc temu

Krakowianki. Twarze polskiej herstorii

Alicja Zioło

Cudowna książka i wielka praca autorki. Wiele faktów, dat, dokładnych informacji podanych w taki sposób, że nie można się oderwać. Każdą z opisywanych kobiet się lubi i rozumie. Na pewno krakusi wchłoną tę pozycję z największą rozkoszą. To Kraków kobiet, na podstawie książki można urządzać sobie spacery po mieście śladami bohaterek.

Natka_ZetEs

ocenił na 9 2 miesiące temu

Patodeweloperka. To nie jest kraj do mieszkania

Bartosz Józefiak

Kiedy myślimy o własnym „M”, przed oczami stają nam wizje bezpieczeństwa i stabilizacji. Bartosz Józefiak w swoim reportażu brutalnie te marzenia weryfikuje, pokazując, że polski rynek nieruchomości to często dżungla, w której prawo silniejszego (i bogatszego) wygrywa z godnością człowieka. Książka zasługuje na mocne 8/10, stanowiąc obowiązkową, choć bolesną lekturę dla każdego, kto planuje zakup lub wynajem mieszkania w Polsce. Józefiak nie uprawia suchej publicystyki. Jako reporter wciela się w różne role: bywa potencjalnym kupcem, najemcą, a nawet „naganiaczem” na szkoleniach dla fliperów. Dzięki temu czytelnik zagląda za kulisy świata, w którym zysk jest jedynym bóstwem. Autor z chirurgiczną precyzją opisuje absurdy: „apartamenty” o powierzchni kilkunastu metrów kwadratowych, okna wychodzące na betonowy mur oraz osiedla grodzone tak gęsto, że przypominają labirynty dla szczurów. To obraz kraju, w którym standardy urbanistyczne przegrały z chciwością, a państwo abdykowało ze swojej roli regulatora. Anatomia wyzysku Najsilniejszą stroną reportażu są ludzie. Józefiak oddaje głos oszukanym lokatorom, których oszczędności życia utonęły w dziurach w ziemi, oraz mieszkańcom bloków, gdzie ściany są tak cienkie, że intymność staje się pojęciem abstrakcyjnym. Równocześnie autor portretuje drugą stronę barykady – cynicznych deweloperów i fliperów, którzy w „optymalizacji powierzchni” widzą jedynie sprytny biznes, a nie niszczenie tkanki miejskiej. Styl Józefiaka jest wartki, pełen ironii, ale i autentycznego gniewu. Czytając o patologiach, takich jak „mikrokawalerki” w dawnych komórkach lokatorskich, trudno nie poczuć frustracji. Autor udowadnia, że patodeweloperka to nie tylko brzydka architektura, to przede wszystkim systemowy wyzysk i brak szacunku dla podstawowej potrzeby, jaką jest dach nad głową. Książka ma jednak pewną wadę – po jej lekturze trudno patrzeć na nowe inwestycje bez podejrzliwości. To lektura pesymistyczna, bo Józefiak nie daje gotowych recept na uzdrowienie systemu, wskazując raczej na głębokie, strukturalne zaniedbania. Brakło może nieco szerszego spojrzenia na alternatywy, ale jako diagnoza „tu i teraz”, reportaż spełnia swoje zadanie znakomicie. „Patodeweloperka” to reportaż interwencyjny w najlepszym wydaniu. Bartosz Józefiak napisał książkę, która powinna być wyrzutem sumienia dla polityków i przestrogą dla obywateli. Jeśli chcecie zrozumieć, dlaczego w Polsce mieszkanie stało się dobrem luksusowym, a nie prawem, ta pozycja jest dla Was. To mocne, rzetelne i niezwykle potrzebne 8/10. Budzi z letargu i zmusza do zadania pytania: w jakim kraju właściwie chcemy żyć?

Muminka

oceniła na 8 3 dni temu

Miasto Dzieci Świata

Beata Chomątowska

Rewelacyjna książka, oczywiście dla tych, którzy się Rabką interesują. Jedyny minusik - to brak indeksu, tak nazwisk, jak i miejsc. Polecam czytać z aktualną szczegółową mapą Rabki, i z jakąś internetową wyszukiwarką nazw dawnych willi. Goraco polecam!!!!

czekolada72

ocenił na 9 2 miesiące temu

Pod dyskretną opieką Wielkich Mocy. Listy i nie tylko

Wisława Szymborska Czesław Miłosz

Książka zabaweczka. Książka do oglądania i zachwycania się kunsztem talentu, poczucia humoru i inteligencją dwóch laureatów Literackiej Nagrody Nobla. Graficznie przepiękna. Pokazuje "zabawowy charakterek" Wisławy Szymborskiej niczym jej limeryki i wierszyki dla dorosłych. Warto poczytać i pooglądać.

Dajmian

ocenił na 6 10 miesięcy temu

Cytaty z książki Sentymenty. Lata 90

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Sentymenty. Lata 90