Pod dyskretną opieką Wielkich Mocy. Listy i nie tylko

„Nie kocha się sztandaru, kocha się pomidorówkę.” Takim mottem można by opatrzyć serię plakatów Ryszarda Kai, pt. Polska, bowiem smaki, zwyczaje i codzienne życie stanowią wg autora kwintesencję kraju. A jego kolekcja to prywatna ojczyzna opowiedziana językiem scenografii teatralnej, czasem banału, bo lubił to słowo. Z wielkim zaciekawieniem sięgnęłam po ten reportaż, bo Ryszard Kaja związany był z moim rodzinnym miastem-Wolsztynem przez ciotkę, siostrę matki Stefanii z domu Patalas, lubił ją odwiedzać, więc naturalnie Wolsztyn musiał kojarzyć mu się dobrze- z parowozami spowitymi parą w kształcie hortensji. Autorka kreśli w reportażu ciekawy portret artysty, z urodzenia poznaniaka, z adresu „łazarskiego łobuza”, po rodzicach- artystę. Jego ojca znał cały Poznań, zaprojektował znak Międzynarodowych Targów Poznańskich. Matka ceramiczka malowała wielkopolskie pejzaże. W Legnicy w Alei Gwiazd Satyrykonu jest jego karykatura z ogromnym papierosem, bo się z nim nie rozstawał, na jego chińskim biurku obok kilku ulubionych filiżanek kawy stały popielniczki. Często malował kawą. Kolekcjonował minione dni, był sentymentalny, jak jego plakaty. Mówił, że jest małomiasteczkowy, bo lubił wolniejsze życie, przywiązanie do tradycji, filiżanki z porcelany. Za to miał zmysł wyłaniania sedna sprawy. Jego seria „Polska” to zjawisko popkulturowe i magiczne. O plakat „Zadupie” i o „Warszafkę”wielu miało pretensje do artysty. Wiele z tych prac może poprawić humor, np. „Wielkopolska” jako pyrlandia w kształcie skarbonki, pare zawisło w gabinetach burmistrzów. Zaś plakat „Sady grójeckie” ukazywał nasze dobro narodowe- jabłka, „Wierzbie”- kraj wierzbami potargany. Są plakaty, którymi Ryszard Kaja oddaje hołd artystom, np. Wielopole-Kantorowi, Lusławice-Pendereckiemu. Autorka przytacza wspomnienia o artyście z perspektywy bliskich mu osób. Zachowuje jednak obiektywizm spojrzenia, porusza tematy tabu, np. reakcje otoczenia na homoseksualizm artysty. Druga część książki to reportaże inspirowane plakatami Kai- ogrom barwnych ciekawostek obyczajowych. Polecam

Ryszard Kapuściński ma w naszym kraju statut autora kultowego. Poważanego zarówno przez czytelników, jak i krytyków oraz akademików. A przynajmniej z reguły. Czytanie Kapuścińskiego niezmiennie od lat jest dobrze postrzegane, a jego książki wcale nie odchodzą do lamusa. Jednak wydawały się już zbiorem skończonym, odnawianym, ale jednak zamkniętym. Ale pojawił się Zegar piaskowy, dotąd niepublikowany zbiór zapisków i przemyśleń. W 1984 r. Ryszard Kapuściński (1932–2007),doskonale już znany reportażysta, autor m.in. słynnego „Cesarza”, przygotował do opublikowania tomik krótkich form, któremu nadał tytuł „Zegar piaskowy”. Zawarte w nim spostrzeżenia, refleksje, wiersze, cytaty z wybranych książek ukazują czytelnikowi Kapuścińskiego erudytę i wizjonera, obdarzonego umiejętnością dostrzegania procesów cywilizacyjnych, które trwają i dziś, wpływając na nasze życie. W latach 80. XX wieku „Zegar piaskowy”, niewątpliwie ze względu na cenzurę, nie mógł ukazać się drukiem. Obecnie – po raz pierwszy – do rąk czytelników trafiło to zaskakująco aktualne dzieło. Żeby w pełni czerpać z tej niewielkiej objętościowo książeczki, warto zdać sobie sprawę z czasu jej powstania. Przede wszystkim dlatego, że ten zbiór często dość lapidarnych przemyśleń czy cytatów, w znaczącym stopniu odnosi się do ówczesnych realiów. Nie znaczy to wcale, że bez tej wiedzy lektura będzie zupełnie niezrozumiała, ale z pewnością niepełna. Jest to nietypowa publikacja, której brakuje jasnego porządku, zauważalnego celu, do którego prowadzi narracja. Tak naprawdę to bardzo luźne zapiski, mniej lub bardziej ze sobą powiązane, które pozwalają lepiej poznać autora i jego postrzeganie świata, ale niekoniecznie są stworzone do czytania jak klasyczne non fiction. Mimo że książka ma niewielkie rozmiary, trudno czytać ją od deski do deski. Znacznie lepiej wypada w odbiorze niespiesznym, w izolowanej lekturze poszczególnych zapisków, z czasem na refleksję nad tym, co przeczytaliśmy. Książka z pewnością w pewien sposób pozwala zajrzeć do głowy autora. Można dzięki lekturze doświadczyć erudycji autora i zobaczyć, jak świetnie potrafił formułować krótkie, klarowne przemyślenia, puentować rzeczywistość. Jednocześnie to zbiór bardzo nierówny. Jedne elementy trafią do czytelników mocniej, po innych prześlizgnie się jedynie wzrokiem. Ale naprawdę warto poświęcić na lekturę czas. Tym bardziej że wiele uwag i spostrzeżeń okazuje się zaskakująco aktualnych. I to niestety dość smutna wiadomość.

Powiem tak, że głupio mi pisać teraz komentarz do tej książki - ale dam sobie 1 like jak suseł. Na pewno kilka myśli, szczególnie o temacie języka i jego wpływie na nasz pęd życia. Jednak ja tutaj nie miałem szczególnych odkryć, raczej o wszystkim wiedziałem i się tak naprawdę zgadzam. Może to zabrzmi śmiesznie, ale forma była dla mnie ciut zbyt chaotyczna... chałaśliwa choć wiem, że autorka specjalnie ją wybrała - doceniam ten fragment.

Nie spodziewałam się, że ta książka zrobi na mnie aż takie wrażenie. „Mała empiria” nie jest historią z wielką akcją, tylko raczej spokojnym opowiadaniem o życiu, wspomnieniach i emocjach, ale właśnie dlatego tak dobrze się ją czyta. Momentami miałam wrażenie, jakbym czytała czyjś pamiętnik albo własne myśli sprzed lat. Bardzo podobało mi się to zatrzymanie nad zwykłą codziennością. Autorka potrafi zauważyć rzeczy, obok których na co dzień człowiek przechodzi i nawet się nie zastanawia. Dużo tu nostalgii, trochę smutku, ale też takiej ciepłej prawdy o życiu. Niektóre fragmenty naprawdę dają do myślenia i zostają w głowie na długo po skończeniu książki. To nie jest książka dla każdego, bo trzeba mieć nastrój na coś spokojniejszego i bardziej refleksyjnego, ale ja bardzo lubię takie klimaty. Czytałam powoli, bez pośpiechu, i właśnie dzięki temu odebrałam ją jeszcze mocniej. Daję 8/10, bo to jedna z tych książek, które nie krzyczą, tylko mówią cicho — ale bardzo trafnie.

Salman Rushdie nie stawia siebie w roli ofiary ani zwycięzcy, aczkolwiek przyznaje fakt zmiany dotychczasowego życia wskutek ataku nożownika z sierpnia 2022 roku. Wydarzenia w nowojorskim Chautauqua Institution stanowią punkt wyjścia do rozważań o wszystkim, co naprawdę ważne, dzięki czemu łatwiej zrozumieć postawę autora oraz jego punkt widzenia w mniej bądź bardziej palących kwestiach. W niektórych fragmentach nawiązuje dialog z czytelnikiem, aby skrócić dzielący ich dystans i uświadomić każdemu, że niezależnie od przypisywanego wizerunku, również jest człowiekiem, któremu podczas hospitalizacji towarzyszyły prozaiczne myśli o uporczywości oraz natężeniu bólu. Adresat tekstu staje się świadkiem wybranych zdarzeń z udziałem autora, a zarazem towarzyszem podróży po odmętach jego pamięci. Salman Rushdie pozwala czytelnikom zajrzeć za kulisy swojego życia osobistego, które chroni przed powszechnym wścibstwem, albowiem nie wszystko jest na sprzedaż lub do pokazywania, mimo że pokusę dzielenia się prywatnością skutecznie nasilają media społecznościowe. Uchylanie rąbka tajemnicy odbywa się na jego zasadach, w związku z czym odbiorca otrzymuje nieliczne informacje z przeszłości autora, przy czym ich niekompletność nie stoi na przeszkodzie naszkicowaniu intymnego portretu pisarza. Centralnym punktem książki jest fikcyjna rozmowa z napastnikiem, która poza ujawnieniem przyczyn oraz motywów nieudanego zamachu, kieruje uwagę odbiorcy na narzędzie zbrodni jako zasadniczy przedmiot rozważań Salmana Rushdiego. Nóż podzielił jego życie na nierówne części, a wszystko, co miało miejsce przed atakiem, wydaje się naiwne, chwilami iluzoryczne. Wyraźna rezygnacja z powodu wniosków, do jakich prowadzi analiza wydarzeń z 2022 roku, nie pozbawia autora wiary w potęgę słów, którymi można naprawić świat. W głoszeniu podobnego przekonania nie ma niczego niedorzecznego, ponieważ bogate nawiązania do własnych, jak również innych tekstów kultury potwierdzają ich ogromną moc, skoro potrafią jednoczyć ludzi pod sztandarem wspólnych wartości.

Książka inna niż wszystkie, ładnie i lekko napisana, a jakże trudnych kwestii dotyka. Wszystko w kontekście wolności (pozornej i tej prawdziwej), ale czy napewno faktycznej? Czy J. Czechowicz rzucając wszystko i wyjeżdżając na Islandię faktycznie uwolnił się? Nie sądzę. Za to bardzo trafia do mnie A. Holland czy S. Sierakowski, a także pastor luterański. Polecam tą ważną książkę każdemu.

Autorkę znam z programu "Łowcy skarbów - Kto da więcej?". Leżaczek nie czuję się rozczarowana lekturą, choć spodziewałam się czegoś innego. Sama mam skłonność do gromadzenia rzeczy i myślałam, że z książki dowiem się co warto zbierać i jak wyszukiwać perełki. Niestety ta pozycja poświęcona jest głównie zbiorom autorki i jest manii zbieractwa. Ale to naprawdę ciekawa lektura, mimo iż nie czyta się jej łatwo. Uważałam się za osobę oczytaną i dysponująca bogatym zasobem słów, jednak okazało się, że się myliłam. W tej książce jest tak wiele wyrazów, których nie znałam, że co chwilę brałam telefon, by sprawdzać ich znaczenie.

Notowania na LC ma fatalne, co rozumiem, ale mnie się, o dziwo, nawet podobała. Tylko, że to nie jest reportaż, a hmmm... może esej poetycki z jakimiś tam elementami reportażu? Książka jest chaotyczna i mało konkretna (a to mało powiedziane), więc jeżeli ktoś oczekuje odpowiedzi, to będzie bardzo zawiedziony. Podobnie, jeżeli oczekuje przejrzystości, planu, konstrukcji i tym podobnych, bo autor błądzi i kręci się w kółko, próbując przekazać zasadniczo nieprzekazywalne doświadczenia stanów odmiennej świadomości. Pozostają odpychające opisy fizyczności, pojedyncze badania naukowe, przepaść między poszukiwanym przez "pasażerów" duchowym doświadczeniem a odrażającą rzeczywistością amazońskiego zadupia, obraz chyba powszechnej na obszarach granicznych, bo to samo dzieje się na Syberii czy Grenlandii, banalizacji i degeneracji pierwotnej duchowości a zwłaszcza duchowych przywódców ludności rdzennej. No i pozostaje oczywiście samo, skazane na niepowodzenie, poszukiwanie, główny temat książki oraz, jak dla mnie, pytanie, czy warto i chyba pewien niesmak, ale nie literacki.

Agnieszka Dauksza uraczyła nas niezwykle bezpośrednim i konfrontującym esejem socjologicznym, który wyraźnie wypunktowuje dlaczego "osoby nieznaczne" - tj. te "inne", niewpasowujące się idealnie w narzucone społeczne standardy - są niezwykle potrzebne i otwierają drzwi do dyskusji, i często w konsekwencji również zmiany - tej ogólnospołecznej, ale zdecydowanie mogą wpłynąć też na wewnętrzny rozwój pojedynczych jednostek. Lektura - mimo, że dość wymagająca - wciągnęła mnie nieodwracalnie. Bardzo potrzebna pozycja, zwłaszcza w tych, coraz bardziej prawicujących, czasach.

Czyta się bardzo dobrze- język i styl autorki bardzo mi odpowiada. Świetnie oddaje realia czasów, w jakich żyła Konopnicka. Natomiast sama Konopnicka nie jawi mi się jako ciekawa postać. Nie widać, aby czerpała radość i pasję z pisania. Raczej wygląda to tylko na sposób zarabiania pieniędzy. Zadeklarowana antysemitka. Nie widać w niej silnych uczuć matczynych, a przynajmniej nie do wszystkich swoich dzieci. Także Dulębianka to bardziej jak jej opiekunka niż partnerka, do której żywiła uczucia.

Unikam zasadniczo jakichkolwiek narracji o schyłku, ale do Andy Rottenberg sięgnęłam, bo ją lubię. Książka jest zapisem czasów pandemicznych. Warto do tego czasu wrócić, żeby uświadomić sobie, co to było, co nas spotkało, spróbować zracjonalizować to szczególne doświadczenie. Tytułowy schyłek to starzenie się autorki, nazywa zapiski "obserwacją swojego niejawnego umierania". Podsumowuje swoje życie. Jak wyglądam wobec tego, czym było moje życie? Taki namysł każdemu się przyda. "Schyłek" jest też dla mnie mocnym głosem za umieraniem na swoich warunkach, bez cierpienia, bez uprzedmiotawiającej demencji. Czyli za eutanazją. Odnoszę wrażenie, że grunt społeczny jest już przygotowany, czas na stosowną legislację.

Lubię te chwile, gdy po przeczytaniu setek książek, ktoś nagle łapie mnie za głowę i mówi - Patrz tam, tam jeszcze nie spojrzałeś! I ja idę za wskazaniem jego palca ciemną aleją odkrywać świat. Taka jest dla mnie książka Stawiszyńskiego. Niezwykła, pokazująca nowe lądy, zachęcająca do myślenia.

Trzeba trochę odjąć z oceny, bo jednak LEGO się oberwało, że zgubili nazwisko Skłodowskiej, a tutaj ta sama sytuacja. Eseje bardzo dobre jakościowo, czyta się to fenomenalnie. Bardzo dużo ciekawych tez czym jest według autorki feminizm, pozwolę sobie zacytować: "...kobiety powinny zapalać mężczyznom papierosy, nosić walizki i wymieniać opony w samochodach równie często jak mężczyźni kobietom. (...) To niezbędny wstęp do jakichkolwiek poważnych, stojących przed kobietami rozważań o kształcie instytucjonalnych ram ich wyzwolenia..." Jesteśmy 50 lat później i jest trochę lepiej, ale nadal wiele do zrobienia. Pytanie czy to wyzwolenie w formie proponowanej przez Sontag w ogóle kiedykolwiek w przyszłości ma rację bytu? Gdzie np działy HR będące praktycznie całkowicie zmonopolizowane przez kobiety w ogóle nie pojawiają się w dyskursie jako formy opresji. Zaskoczony jestem, że autorka już w latach 70 pisała o nadprodukcji i odrzuceniu kultu wzrostu i że planeta tego nie wytrzyma. U nas ten temat pojawił się w ostatnich latach, niesamowite jak długo trawimy myśli z zachodu. I jest to raczej nadal temat niszowy nikt kierujący gospodarka nie myśli na poważnie o zmianie tego paradygmatu. Tak samo kłamanie co do wieku przez kobiety, nadal jest to powszechne, że kobiety nie pyta się o wiek. Urodziny to zawsze "18". Postęp niewielki w godzeniu się że starzeniem. Koncerny kosmetyczne kwitną, chirurgia estetyczna również. Są też myśli które nie wytrzymały próby czasy jak, albo przynajmniej nie są aktualne w trzeciej dekadzie XXw. Mianowicie wspomnienie Chin jako wzorca z brakiem ideologii piękna i antykonsumpcjonizmem. Totalnie się zanurzyli w zakupach jak tylko zwiększył się ich dochód. Nie za bardzo też rozumiem umieszczenie eseju o Riefenstahl. Z jakiegoś powodu był ważny dla historii feminizmu jak mniemam, ale o wiele bardziej odkrywcze i ciekawe były te pierwsze o starzeniu się i pięknie. Ten jakby do tego zbioru mniej pasował.

To zupełnie zrozumiałe, że każdy woli pochwalić się tym, co wie, niż tym, czego nie wie. Jednak czasami porządek rzeczy ulega odwróceniu. Jak właśnie jak w tym przypadku. Pierwszym bodźcem do zmiany wektora stała pandemia (tak, tak, nie do wiary, ale coś takiego niemal sparaliżowało świat pięć lat temu). Drugim okazał się Filip Springer, na wiek wieków już obciążony Miedzianką. Trzecim zaś Audioteka, która Springerowi sfinansowała pandemiczny projekt i go pierwotnie upubliczniła. Zamknięty w szafie (dlaczego akurat w szafie?! nie wiem, ale to są zeznania własne reportera), izolowany Springer dzwonił do różnych osobistości życia intelektualnego, naukowego, kulturalnego z przewrotnym pytaniem: czego pan/pani nie wie? Przyznam, że ja sam, spytany w ten sposób, odrzekłbym, że nie wiem, jaki był klucz doboru osób odpytywanych. Nie wiem, czy zgodzili się wszyscy nagabywani, czy też pojawiły się odmowy. Nie wiem również, jaki był tryb odpytywania. Czy odpowiadali oni spontanicznie, uradowani jakimś przejawem ludzkiej interakcji bez maski na ustach, czy też ostrzeżeni, dostawali czas na żmudne szlifowanie błyskotliwych odpowiedzi, które byłyby czymś więcej niż sokratejską sentencją przytaczaną z inteligenckim mrugnięciem oka. Jakkolwiek było, rozmówcy (a naliczyć ich można powyżej trzydziestki) chętnie dzielili się swoją niewiedzą, poczynając od takiej codziennej i powszedniej indolencji, na rozważaniach o niezgłębionej istocie egzystencji kończąc. Czyli kaliber przeróżny, ale zbieżność z zawodową praxis nadawcy nie do zamaskowania. Nie twierdzę, że wypowiedzi mogłyby być nieciekawe lub hermetyczne dla laika. Wszak w czasie pandemicznej izolacji, gdy powstawał w sieci ożywczy ferment artystyczno-intelektualny, każda cegiełka tego gmachu miała wartość sztaby złota. A nagrane wypowiedzi upubliczniała Audioteka (nie mam wyjścia, muszę stanąć na skraju product placement). Nie wiem, niestety, jak liczną publikę gromadziły kolejne odcinki, czy porównywalną z Matysiakami, czy nie. Nie wiem, bo w owym czasie do Audioteki nie trafiłem, i tak nie nadążając za odsłuchaniem wszystkich wciągających podcastów, vlogów, audycji, koncertów i wszelkich innych sieciowych eventów oferowanych całkowicie za free. Jednak dziś jeszcze znaleźć można na stronie dwudziestosekundowe zajawki rozmów, które mają tę zaletę, że pozwalają poznać tembr głosu i manierę bohatera, jeśli pozostają one z jakiegoś powodu nieznane. Nie wiem, czy to Filip Springer, czy żona jego Julianna, czy może sam Mariusz Szczygieł, czy też wszyscy wespół w ramach Wydawnictwa Dowody doszli do wniosku, że dobrze będzie tych trzydzieści solilokwiów spisać i opublikować na wieczną rzeczy pamiątkę. Nie wiem, czy był to pomysł doskonały, acz obarczony sporym ryzykiem. Stop, cofnij, ależ wiem, że obarczony sporym ryzykiem. Ryzykiem, które moim zdaniem ziściło się. Przez kilka lat zmienił się czas i okoliczności (mam na myśli emocje i nastroje społeczne, narodowy modus vivendi). W związku z tym wypowiedzi intelektualnie gorące często ostygły jak lawa. Zebrane w jeden spójny fizycznie tom nie tworzą tomu spójnego ideowo. Niestety. Pojedyncze wypowiedzi można wciąż taktować z pietyzmem i adorować, bo zestaw dawców niewiedzy sam w sobie imponujący. Jednak książka jako taka nie budzi we mnie entuzjazmu. Chwilowe zaciekawienie przeplata się zbyt często ze zniecierpliwieniem. W pewnej chwili zaczyna dominować myśl: jakim fortelem posłuży się kolejny nagabywany, by uniknąć pułapki stereotypu i sztampy. Nie zawsze się to udaje. Nie wiem ponadto, dlaczego zrezygnowano (kto?) z przedstawienia autora wypowiedzi przed jej rozpoczęciem. Choćby dla mnie jednego, który kilku osób nie potrafiłem po samym nazwisku od razu trafnie scharakteryzować. Krótkie biogramy na końcu tekstu to już musztarda po obiedzie. Nie wiem też, jak wiele roboty redaktorskiej zostało włożone w konwersję słów mówionych w słowa pisane. Zapewne dużo, bo gładziutkie są te teksty, akademickie, podświadomie czekałem czasami na pojawienie się przypisów i bibliografii. „Nie wiem” to wbrew pozorom w dużej mierze zapis atmosfery pandemicznego czasu. Dziś, jeśli miałoby powstać podobne wydawnictwo, na pewno wyglądałoby inaczej. Siłą rzeczy. Nie odradzam lektury „Nie wiem”, ale nadmiernie nakłaniać nie będę. Na szczęście jest sporo książek, które zawierają dużo więcej niż jedno spisane zdanie Filipa Springera.

15% książki dotyczy samej Keilowej, 20% to zdjęcia jej wytworów, ale też różne fotografie z epoki. Reszta to opowieści poboczne przedstawiające tło społeczne i historyczne. Czyta się z zainteresowaniem i na pewno trzeba docenić autorkę za odwagę podjęcia tego niełatwego tematu. Mozolnie skleiła strzępki życiorysu Keilowej, dziś przeżywającej swój renesans wśród kolekcjonerów sztuki.

Jest to jedna z tych książek, które może nie mają konkretnej fabuły, ale zostawiają człowieka z poczuciem czegoś dobrego i pozytywnego. Na początku autorka wprowadza nas w kulisy popadania w nałóg aby potem zabrać nas do swojego rodzinnego miejsca - na Orkady, wyspy położone u wybrzeży Szkocji. Okazało się to zbawienne w walce z nałogiem, a my mamy możliwość poznania tego zakątka świata i wyjątkowych okoliczności przyrody. Atutem opowieści jest jej bezpretensjonalność.

„Róża Luksemburg. Domem moim jest cały świat” to książka, która nie tylko wciąga, ale wręcz wywraca myślenie na drugą stronę. Od pierwszych stron czuć, że obcujesz z życiem kogoś, kto nie mieścił się w żadnych ramach – ani geograficznych, ani ideologicznych. To opowieść o kobiecie, która nie godziła się na niesprawiedliwość i miała odwagę mówić głośno to, co inni bali się nawet pomyśleć. Czytając ją, ma się wrażenie, jakby przed oczami rozrastał się cały świat idei, buntów i namiętności. Ta książka realnie poszerza horyzonty – nagle historia ruchów socjalistycznych staje się czymś żywym, bliskim, wręcz osobistym. Nie jest to sucha opowieść o przeszłych wydarzeniach, tylko opowieść o ludziach, którzy wierzyli, że świat można zmienić, choćby z pozoru stali na z góry przegranej pozycji. Najmocniejszy jest jednak wymiar emocjonalny. Róża Luksemburg nie jest tu pomnikiem, ale człowiekiem – wrażliwym, inteligentnym, zadziornym, nieraz rozdartym. I to działa jak paliwo. Nagle w człowieku zaczyna coś kiełkować: poczucie niezgody na niesprawiedliwość, chęć działania, wiara, że każdy ma wpływ na rzeczywistość. Po lekturze zostaje ogromna inspiracja i poczucie, że świat jest większy, bardziej złożony, ale też bardziej nasz. To książka, która nie tylko opowiada o walce, ale sama daje siłę, żeby walczyć – choćby na co dzień, w rzeczach małych i ważnych. Pełna pasji, mądra i potrzebna. Warta każdej godziny spędzonej przy lekturze.

Ciekawie było zajrzeć w głąb zawodu architektów i ich wewnętrznych sprzeczności i współczesnych wyzwań, które stoją przed tą grupą. Niezmiennie minusem dla mnie jest, to że jest to zbiór artykułów z portali, co zgodnie z moim doświaczeniem oznacza brak spójności i pogłębienia wywodu. Fajnie jakby one były punktem wyjścia do powstania tej książki zamiast stanowić jej 40% Najciekawszą myślą z tego zbioru był dla mnie zakaz budowy nowych domów. Szkoda, że nie zostały na poważnie przeanalizowane konsekwencje takiego działania.

Temat ważny, potrzebny, ale całość stanowiła pomieszanie form i treści. Dla mnie doskonały dramacik w trzech aktach z końca książki, ale zupełnie nie pasujący do całości. Po co? Tam? Mieszanie dygresji filozoficzno-antropolologicznych z dość prostą i naiwną relacją z samego ślubu też niezgrabne, nie dodające skrzydeł a raczej obciążającą i zwalniające lekturę. Czasami dowcip, który cenię, ale trochę za mało. Wspaniała metafora z kotem Schrödingera. Są perełki w nużącym traktacie filozoficznym o małżeństwie. I nie do końca lubię taką intymność, uważam, że trzeba ją podawać bardziej inteligentnie, literacko, a nie otwierać drzwi do sypialni na oścież, lepiej zostawić je dyskretnie uchylone.

Świetna, porywająca, zupełnie nie przypominająca sztampowej biografii odtąd dotąd, urzekająca rozmachem podobnie jak i filmy Coppoli. Wciąga na maxa. Opisuje geniusza. Brawo! Przyznam, że nie oglądałam wcześniej żadnego z jego filmów, a dzięki książce na pewno to zrobię. Urzekający opis człowieka, wizjonera, artysty, reżysera, który miał ambicje stworzyć filmowe imperium. Takich książek sobie życzę. Zdecydowanie polecam.