Sekrety włoskiej kuchni

Nie mogę ocenić niżej tej książki, albowiem jest to chyba pierwsza pozycja dotycząca kuchni wegańskiej, gdzie mogłam w wielu przypadkach wypróbować przepisy bez udawania się specjalnie do sklepu po składniki. Nie musiałam też kupować drogich produktów, bądź takich, których nie ma w większości marketów. To duża zaleta tej książki. Jak do tej pory wypróbowałam kilka przepisów i wszystkie okazały się udane i mam zamiar przetestować o wiele więcej. Autorka zamieściła dania kuchni polskiej w wersjach wegańskich. Jest fasolka po bretońsku, leczo, mnóstwo zup i past do pieczywa, a nawet tatar z kaszy jaglanej. Książka jest bardzo ładnie wydania, choć dla mnie ten zbyt duży format jest niewygodny i niepraktyczny. Polecam wszystkim, nie tylko weganom, bo sama nie jestem weganką, ale od wielu lat ograniczam spożywanie mięsa. Najlepsza książka z przepisami wegańskimi z jaką się do tej pory zetknęłam. Warto kupić, szczególnie na prezent.

Bardzo ciekawa książka, poświęcona polskiemu wzornictwu przemysłowemu, jak dzisiaj wiadomo, łączącemu w przaśnych latach powojennych ogromne braki na rynku, z ideologią socrealistyczną i nowatorskim dizajnem. Starsze pokolenie ze łzą w oku zobaczy znajome kształty bibelotów, mebli czy naczyń. Sporo anegdotek, ilustracji i ciekawostek. Jak choćby historia słynnej meblościanki Kowalski, skręcanej ręcznie... nakrętkami z motylkiem (używanymi wtedy głównie do montażu sedesów), bo tylko takie śruby były dostępne wówczas na rynku.

Sporo ciekawych fakcików (np. dlaczego Lovell "widział" kanały na Marsie), trochę ciekawych spostrzeżeń i uwag (np. "smutek nie jest przeciwieństwem radości. Przeciwieństwem i radości i smutku jest obojętność" - taki ciekawy bon-mot), ale irytował mnie zbyt osobisty i zbyt mesjanistyczny styl. Poza wszystkim, nie zgadzam się z Autorem, że tak ważne są wybory indywidualne. Autor też arbitralnie zdecydował, że "podróży samolotowych dla przyjemności nie da się wyeliminować, ale jedzenie mięsa tak" - dlaczego tak zdecydował w imieniu wszystkich...? Rozumiem, że Autor nie wyrzeknie się podróży, ale bez mięsa próbuje żyć - ale czyżby ubożsi, których i tak nie stać na latanie samolotami, też by tak powiedzieli...? ;) edit: p.s. jestem weganka od 30 lat, więc to nie moje brudne sumienie krytykuje... ;)

To nie jest zwykła książka o ekologii – to literackie i duchowe wydarzenie, które zmienia sposób, w jaki patrzymy na każdy liść, owoc czy źdźbło trawy. „Pieśń Ziemi” (Braiding Sweetgrass) autorstwa Robin Wall Kimmerer, botaniczki i członkini narodu Potawatomi, to rzadki przykład dzieła, które z równym szacunkiem traktuje obiektywizm mikroskopu, co subiektywność rdzennej legendy. Przyznając tej pozycji ocenę 8/10, uznaję ją za jedną z najważniejszych lektur współczesności, niosącą ukojenie i mądrość w czasach klimatycznego niepokoju. Robin Wall Kimmerer dokonuje w swojej książce rzeczy niemal niemożliwej: splata trzy nitki – wiedzę naukową, rdzenną mądrość przodków oraz osobiste doświadczenie kobiety i matki – w jedną, nierozerwalną całość. Tytułowe „zaplatanie trawy” to metafora przywracania równowagi między człowiekiem a naturą. Autorka przypomina nam, że Ziemia nie jest „zasobem” do eksploatacji, lecz „darczyńcą”, wobec którego mamy dług wdzięczności. Przyznając tej książce 8/10, doceniam jej niesamowitą wrażliwość oraz fakt, że nauka w wydaniu Kimmerer nie odziera świata z magii, lecz tę magię precyzyjnie nazywa i uzasadnia. Rośliny jako nasi nauczyciele Najbardziej fascynującym elementem książki jest oddanie sprawstwa roślinom. Kimmerer pisze o klonach, mchu czy „trzech siostrach” (kukurydzy, fasoli i dyni) nie jako o obiektach badań, ale jako o istotach posiadających własną inteligencję i historię. Rozdziały poświęcone biologii roślin są nasycone poezją – autorka potrafi opisać proces fotosyntezy czy symbiozy grzybów z korzeniami drzew w sposób tak zachwycający, że czytelnik czuje się częścią wielkiego, kosmicznego mechanizmu. To lekcja pokory, która uczy nas słuchać świata, zamiast go zagłuszać. Ekonomia wdzięczności Autorka przeciwstawia zachodni kapitalizm, oparty na niedoborze i gromadzeniu, rdzennej „ekonomii daru”. Przekonuje, że gdy traktujemy dary natury – jak dziki ryż czy jagody – jako prezenty, rodzi się w nas naturalna potrzeba odwzajemnienia. Kimmerer nie jest jednak naiwną marzycielką; jako naukowiec doskonale rozumie skalę zniszczeń, jakich dokonaliśmy. Jej proza nie jest jednak oskarżycielska. Zamiast budować poczucie winy, buduje miłość do świata, która jest jedynym skutecznym motorem do jego ratowania. Ósemka to nota dla książki, która zostaje w człowieku na lata. Kimmerer pisze z niebywałą gracją, a jej opowieści mają kojący, niemal medytacyjny rytm. Dlaczego nie pełna dziesiątka? Momentami książka powtarza te same treści, a niektóre metafory są eksploatowane do granic możliwości, co przy sporej objętości tomu może wywołać chwilowe znużenie. Niemniej, to wciąż literatura najwyższej próby, łącząca intelekt z sercem w sposób niespotykany. „Pieśń Ziemi” to solidne 8/10 – to manifest czułości wobec świata, który desperacko potrzebuje naszej uwagi. Robin Wall Kimmerer napisała książkę, która jest jak balsam na duszę współczesnego człowieka, zagubionego w betonowej dżungli. To lektura, która uczy, że ratowanie planety zaczyna się od podziękowania za to, co od niej dostajemy każdego dnia.

Książka jest ciekawa, szybko się czyta, autorka pisze lekko i przedstawia wiele różnych aspektów. Ogólnie cały pomysł na reportaż bardzo na plus, tak samo jak research, który musiał zostać zrobiony na potrzeby książki. Autorka czasami przedstawia rzeczy nam znane i oczywiste, a czasem szokujące i intrygujące. Jednak od razu należy uprzedzić, że książka nie traktuje dosłownie o seksie jak wskazuje tytuł, lecz o ogóle relacji międzyludzkich w obecnych czasach w różnych dużych miastach. Dla mnie to nie był problem, gdyż dzięki różnorodności tematów książka była ciekawsza.

Zanim napisałem swoją opinię, przeczytałem inne. I nie rozumiem, dlaczego autor jest krytykowany za słaby styl. Przecież nie jest pisarzem, więc nie zostanie drugim Kapuścińskim! No, chyba że wynająłby sobie kogoś, kto napisałby wspomnienia za niego - jak nagminnie robią to pseudocelebryci. Niedenthal wspaniale opowiada zdjęciami! Bardzo dobrze się stało, że postanowił opisać swoje życie, bo dzięki temu możemy poznać problemy, z którymi się borykał i sukcesy, jakie odnosił. Czyta się to bardzo dobrze. No, może za wyjątkiem części o dzieciństwie. A że styl pisania jest lekki i przyjemny to zaleta. Niech oponenci spróbują napisać własne autobiografie...

Podobało mi się przedstawienie relacji nie tylko pomiędzy tytułowymi postaciami, ale też nietuzinkowymi rodzicami, przyjaciółmi i innymi satelitarnymi osobami. Bardzo szeroka analiza bez afektacji i wybielania. Jedyne minusy to trochę skokowe przedstawianie informacji o rodzinie przeplatane innymi wątkami a przy takiej patchworkowej konstrukcji relacji rodzinnych niekiedy trudno się w nich połapać.

Przyjemna, choć nierówna książka - wywiad rzeka - z Wojciechem Mannem. Nie ma tu za dużo anegodotek, ale jest trochę o życiowej drodze, rodzinie, pochodzeniu. Pan Wojtek nie ukrywa, że wiele ze swoich poglądów, faktów i uczuć chce jednak zachować dla siebie. Ciekawy portret, pokazujący nieco inne oblicze.

Lubię czytać wywiady z wielu różnych powodów. Głównie jednak dlatego, że jest to sposób na minimalne poznanie autora, ale bez głębokiego wnikania w jego całą biografię. Zbiór Z niejednej półki: wywiady Nogasia to rozmowy z plejadą gwiazd i ciekawa oraz przyjemna lektura, choć długa. Dobry wywiad nie jest łatwo przeprowadzić. Trzeba się świetnie przygotować, przemyśleć pytania, żeby nie były sztampowe i takie same, jakie już były zadawane setki razy. Widać, że Nogaś odrobił pracę domową i literatura, czy też najnowsze książki rozmówców są tylko punktem wyjścia do rozważań nad stanem świata, polityką, bliższym i dalszym otoczeniem rozmówców. Wszelkimi okolicznościami tychże książek powstawania. ✒️ Rozmowy o świecie I są to rozmowy ciekawe, jednocześnie wzbudzające u mnie odruch niechęci i zmęczenia. Większość tekstów ma smutny, lub nawet pesymistyczny wydźwięk. Współczesny świat, choć w pewnych wymiarach jest lepiej niż kiedykolwiek, to także schodzi na psy. Chociaż w sumie nigdy nie był za wysoko, więc to schodzenie niżej to tylko jakaś forma przenośni. Gdzieniegdzie jest coraz lepiej pod pewnymi względami, np. prawa kobiet, dzieci czy ekonomia. Są też miejsca, gdzie jest coraz gorzej. A wspólna dla wszystkich jest zmiana klimatyczna oraz zwiększające się poparcie dla populistów. Niektóre z tych tekstów lub historii źle się zestarzały. Np. ta historia o poszukiwaniu Alice Munro, albo wywiad z Llosą o wierze, że Trump upadnie po pierwszej kadencji. Że niby ludzie się ockną. Nie ocknęli, jak wiadomo. ✒️ O świecie Ostatecznie Z niejednej półki: wywiady to mnóstwo słusznych obserwacji świata i społeczeństw, trochę psychologii i uwag na temat dzisiejszych czasów. Stricte informacji o literaturze jest tu w sumie mało, choć na niektórych autorów zerknę uważniejszym okiem, bo jeszcze nie czytałam, a mnie zaciekawili. Trzeba przyznać, że Nogaś odwalił kawał rzetelnej roboty, chociaż zebrane w jeden tom mogą się te wywiady wydawać o tym samym. A jednak każdy z rozmówców ma trochę inne poglądy, spojrzenie, doświadczenia, mimo że wnioski podobne. To ważne, żeby o takie rzeczy pytać. [Na stronie bloga jest spis wszystkich nazwisk]

Zazwyczaj w czasie urlopu czytam literaturę podróżniczą. "Nomadzi. Życie w drodze" to idealna książka, która przeniosła mnie w miejsca dla mnie egzotyczne, w których jeszcze nie byłam. Zuzanna Bukłaha zebrała kilka nomadzkich historii w jednym miejscu i dzięki niej mogłam "poznać" ludzi, którzy porzucili "normalne" życie, pracę na etacie, własne mieszkania i wyruszyli w świat, który przywitał ich... z otwartymi ramionami. Czasem zastanawiam się: "czy tak chciałabym żyć?" Oglądam sporo podróżniczych vlogów na YT i przyznam, że takie życie jest nie dla mnie. Dziś tu jutro w innym miejscu. Przerosłoby mnie to. Lubię podróżować, lecz lubię też wracać do mojego gniazda. Lubię wiedzieć, że gdzieś tam jest mój dom, rodzina, znajomi. Może dlatego że jestem introwertykiem. A Wy? Moglibyście rzucić wszystko, zabrać najbliższych i wyruszyć gdzieś w nieznane? Mieszkać na łodzi, w kamperze, w hostelu. I nie przez miesiąc czy dwa, ale przez kilka lat, a może nawet resztę życia. Niby jesteśmy obywatelami świata jednak czy aż tak? Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, żeby poznać historie tych, którzy się na to zdecydowali. Łączą podróżowanie z pracą, szukają przygód, znajdują tymczasowe miejsce do życia, pakują się i jadą dalej. Książka jest ciekawa. Warto ją poznać, nawet jeśli nie chcemy żyć tak jak jej bohaterowie.

Historia bielskiego studia filmów rysunkowych to portret PRLu i ludzi w nim żyjących w pigułce. Są i wspaniałe zrywy i świetne osiągnięcia, a także ludzka małość i socjalistyczne kombinowanie. Najsmutniejsze i chyba puentujące doskonale historię całego studia są losy Lechosława Marszałka. Lektura obowiązkowa dla tych, którzy wychowali się na filmach o Bolku i Lolku czy Reksiu, choć krytyczne nastawienie zalecane (dużo tu zwykłego plotkarstwa). Bardzo polecam też wizytę w Bielsku. Muzeum, choć malutkie, należy zwiedzić! Gwiazdkę odejmuję za całkiem niepotrzebne, jątrzące wtręty. Czy są prawdziwe? Ktoś to weryfikował? Czy nawet w książce o filmach rysunkowych trzeba wrzucić coś o aborcji? Jak widać, można wyjść z GW, ale GW z człowieka nigdy nie wyjdzie (to casus panów Talki i Szczygła).

Książka zdecydowanie dla ludzi żyjących w PRL-u, czyli m.in. dla mnie urodzonego we wczesnych latach 70-tych. To sentymentalna wycieczka do dzieciństwa i młodości. Przy wielu poruszanych tematach uśmiechałem się przypominając sobie własne przygody i doświadczenia. Jest też drugi, poznawczy aspekt, jaki niesie za sobą ta książka. Warto ją przeczytać, by wiedzieć jak żyli nasi rodzice i dziadkowie, docenić to co mamy obecnie i samodzielnie kreować swoją rzeczywistość co nie było takie łatwe w przeszłości. Lektura miła i przyjemna, doskonała na kilka godzin spędzenia swojego własnego "wolnego czasu".

Bardzo ciekawa książka. Pięknie wydana, zawiera dużo zdjęć historycznych oraz tych z serialu. Doskonale wyjaśnia różnice w stosunku do historii, które były zamierzone przez scenarzystę. Niewtajemiczonym daje dobrą lekcję z dziejów Wielkiej Brytanii. Wspaniałym uzupełnieniem byłoby, gdyby osobny tom powstał do każdego sezonu The Crown.

Książka „Nareszcie w Dudapeszcie” napisana przez Krzysztofa i Aleksandra Daukszewicza, to pełne humoru i celnych spostrzeżeń dotyczące naszej rzeczywistości krótkie felietony napisane dwa lata temu w okresie pandemii. Śmiech przez zły… Książka słuchana ma dodatkowo tę zaletę, że zawarte w niej piosenki śpiewa autor. Zawiane śniegiem ulice i domy nie zachęcają do spacerów więc może ta książka czytana w zaciszu domowym ociepli wieczorne chłody.

Mam dużo przemyśleń po przeczytaniu tej książki, jednak większość z nich nie dotyczy w ogóle głównego tematu, a raczej osoby autora i jego snobizmu. Książkę czytało mi się przyjemnie, byłam na wakacjach, z dala od komputerów, z ograniczonym zasięgiem i internetem w telefonie, co w pewien sposób korespondowało z przemyśleniami i trybem życia autora. Jednak jest w tej narracji kilka rzeczy, które mnie zastanawiają, a może nawet denerwują. Przede wszystkim autor dzielił przez większość czasu życie na swojej niemal samowystarczalnej farmie ze swoją dziewczyną, a ich wspólne dnie wypełniała głównie ciężka praca związana z zaspokojeniem swoich podstawowych potrzeb. Ona była artystką, tancerką i jak podkreślał wielokrotnie autor, wolnym duchem. Momenty szczerości, w których przyznawał, że są chwilę, gdy obojgu im brakowało dostępu do technologii i choćby obejrzenia wspólnie filmu, zdarzyły się w tej książce może dwa razy. Przez większość czasu czytelnik zapoznaje się z trybem życia autora (to akurat ciekawy aspekt) oraz jego rozterkami odnośnie zakresu i elastyczności własnego przedsięwzięcia (mam tu na myśli np. rozważania nad kupnem wyposażenia wędkarskiego lub zwykłego ołówka). Autor ma dużą świadomość wpływu swoich nielicznych decyzji konsumenckich na świat natury, ale po kilku takich wywodach stają się ona mocno przewidywalne i zwyczajnie nudne - tak, wszyscy wiemy, że moglibyśmy obyć się bez wielu przedmiotów, którymi na co dzień się otaczamy, w dodatku myślę, że po tę książkę sięgają ludzie, którym również, jak autorowi, temat dewastacji środowiska naturalnego przez człowieka itp. nie jest obcy. Chyba spodziewałam się trochę bardziej praktycznego opisu tej nietypowej codzienności, którą autor wybrał dla siebie. Pod koniec książki, gdy niespodziewanie (czyżby?) ukochana autora zostawia go, by wyruszyć w podróż za przygodą dotarło do mnie, że najchętniej poznałabym tę historię z jej perspektywy. Myślę, że kobieta oprócz wszystkich trudności, które dotyczą przy takim stylu życia mężczyzn, ma dodatkowo więcej dylematów i spraw do rozwiązania/zaopiekowania. Jak np. radziła sobie z okresem? Czy stosowała jakąkolwiek antykoncepcję? To nie są pytania wydumane, bo w jednym fragmencie autor wyraźnie daje do zrozumienia, że oboje nie chcieli mieć dzieci, a niedługo potem, że z braku rozrywek typu telewizja, czy internet, w długie jesienne i zimowe wieczory uprawiali seks przy kominku. Tak, to brzmi romantycznie, ale od razu przyszło mi do głowy, że skoro autor ma wielki dylemat, czy kupić syntetyczną żyłkę do wędki, z pewnością prezerwatywy nie są na jego liście zakupów - egzaltowanie przeżywał nawet to, że książkę musiał pisać ołówkiem i że w ogóle musiał ten ołówek kupić (sic). Jak więc połączyć rezygnację z technologii i jednocześnie nie panikować każdego miesiąca? Tak, są sposoby naturalne, ale umówmy się, one nie działają i nie bez przyczyny ludzie w poprzednich epokach mieli zazwyczaj wiele dzieci... Ale oczywiście, tak przyziemne sprawy nie zostały uznane przez niego za godne opisania, a wielka szkoda. Bardzo interesuje mnie właśnie taka kobieca perspektywa w życiu bez elektryczności i technologii; pomiędzy wierszami z narracji autora wyczytałam co najmniej kilka powodów, dla których jego ukochana zrezygnowała z tego życia i ze związku z nim.

Przyznam szczerze, że nie wiem czego spodziewałam się po tej książce. Myślałam, że może przedstawi nam jakieś nieznane historie czy anegdoty z życia Meryl. Tak się jednak nie stało. Każdy fan, jeżeli tylko trochę zgłębił twórczość i życie Meryl, będzie znał każdą opisaną historię. Mała dygresja: bohaterka Meryl, Donna, w filmie "Mamma Mia. Here we go again" nie została zamordowana, tak jak przedstawiła to autorka, tylko zmarła na raka. Ogólnie, książkę czytało mi się dość płynnie, ale nie będę ukrywać, że były momenty przestojów.

Historia szkół z internatem w Wielkiej Brytanii ma wielowiekową historię. Książka absolwenta jednej z takich prestiżowych prywatnych szkół z internatem ujawnia szokujące szczegóły z życia tych "Hogwartów". Warto przeczytać, tym bardziej, że autor, by uwiarygodnić swoje wspomnienia poczynił nie tylko środowiskowy research, ale odwołuje się też do autobiograficznych świadectw literackich, chociażby Winstona Churchilla.

Pierwsze rozdziały ukazują życie Coco Chanel przed wojną. Ten okres w jej życiu autor opisał niezbyt wnikliwie, ale ciekawie. Czas wojny to więcej opisów nazistów z którymi bohaterka miała styczność, niż jej samej. Dla mnie mało ciekawe. Czas po wojnie to już bardzo powierzchowne informacje o Chanel. Generalnie książka raczej dla osób, które albo interesują się tematyką II wojny światowej, albo znają biografię Coco Chanel i swoją wiedzę chcą uzupełnić o teorię, czy była ona szpiegiem nazistów, czy nie.

Ta książka pochłonęła mnie w całości. Nie jest jednak wybitna pod względem literackim — czuć braki warsztatowe, a reportaż momentami mógłby być pogłębiony. Umówmy się: nie pisał tego Kapuściński. Mimo to autorka wykonała dobrą robotę. Nina Solomin opisuje życie zamkniętej enklawy ortodoksyjnych Żydów w Nowym Jorku. Robi to w sposób przystępny, momentami poruszający, momentami niewygodny. To książka, która wciąga treścią, nawet jeśli nie zawsze zachwyca formą. Największą siłą „Ok, amen” jest pokazanie codzienności świata rządzącego się surowymi zasadami, wyraźnie oddzielonego od reszty miasta — świata, który istnieje tuż obok, a jednocześnie funkcjonuje jakby w innym stuleciu. Autorka zagląda za mur społeczności chasydzkiej, pokazując mechanizmy kontroli, religijne rygory, role kobiet i mężczyzn oraz napięcie między wiarą a jednostkową wolnością. Czytanie tej książki bywa momentami trudne. Jako osoba z zewnątrz — „goj” — czytelnik zderza się z perspektywą ludzi, dla których świat poza wspólnotą jest nieczysty i moralnie gorszy. Solomin nie epatuje sensacją, raczej obserwuje i opisuje, zostawiając miejsce na własne emocje i refleksje odbiorcy. To reportaż, który skłania do pytań: jak to możliwe, że w samym sercu nowoczesnego Nowego Jorku funkcjonują społeczności żyjące według zasad sprzed dziesięcioleci? Jaką cenę płaci się za przynależność i bezpieczeństwo, a jaką za próbę wyrwania się poza narzucone ramy? „Ok, amen” nie jest książką doskonałą, ale jest ważna. Zostaje w głowie i zmusza do myślenia — a to w reportażu liczy się najbardziej.

https://www.instagram.com/p/CCLDH6CB0g5/ Co to była za literacko-historyczna uczta dla duszy, no po prostu pychota 🤩. "Faworyty" Manueli Gretkowskiej opowiadają o trzech faworytach ostatniego króla Polski. Elisabeth Lubomirska, Izabela Czartoryska i Magdalena Sapieha walczą nie tylko o względy kochanka, ale też o władzę w państwie, bo w końcu jak podaje opis: "Wszystko kręci się wokół seksu. Z wyjątkiem seksu. Seks kręci się wokół władzy". Manuela Gretkowska w fenomenalny sposób ukazała społeczeństwo w XVIII wieku. Dała głos tym, którzy (a w zasadzie które) tego głosu nie mieli (miały). Ta powieść to swoisty manifest kobiecości i walki o swoje. Ogromnym plusem "Faworyt" jest bezpruderyjny język, który bardzo uwspółcześnia tę powieść, chociaż to może my jesteśmy o dziwo wstydliwi (w dobie szeroko zakrojonej seksualizacji, nadal tabuizujemy niektóre sfery związane z seksualnością czy seksem, np. język), a nie nasi przodkowie. Nie byłabym sobą, gdybym nie sprawdziła prawdziwości postaci, wydarzeń ukazanych w książce, tym bardziej, że podczas czytania coś mi zgrzytało. No i są zgrzyty, jeśli chodzi o chronologię. Wątpię, że jest to błąd autorki, raczej celowy zabieg w celu ukazania uniwersalizmu powieści. Mrugnięcie okiem do czytelnika, hej spójrz i pomyśl, może te historyczne postaci są tylko tropem/figurą, pod którymi kryje się coś więcej? Może to każda kobieta, która walczyła, walczy i będzie walczyć o siebie i lepsze jutro?